Диего-Суарес қаласының тарихы мен дамуы

Кіріспе

Мадагаскар, Диана облысындағы қала.

Тарих

XVI ғасырдың басында португалдық 13 кемеден тұратын эскадрилья Үнді мұхитын кезіп өтті. Бір кеме жолдан адасып, капитаны Диего Диас 1500 жылдың 10 тамызында алғаш рет Үлкен Аралды ашты. 1506 жылдың ақпан айында адмирал Герман Суарес бұл жерді таныды, соның нәтижесінде Анкарананың бұрынғы астанасы Антомабокала Диего Суарес деген атқа ие болды, бұл капитанның есімі мен адмиралдың есімінің қысқартылған түрінен пайда болған. 1635 жылы француз пилоты Бертело, Африка мен Мадагаскардың шығыс картасын жасаушы, алғаш рет осы шығанақты осы атпен атады. 1824 жылы ағылшын гидрографы Оуэн шығанақты зерттеді, ал 1833 жылы Ла Нивердің командирі капитан Биго гидрографиялық зерттеулер жүргізу үшін Солтүстік-Шығыс жағалауына сапар жасады. 1880 жылдары Франция бұл шығанақты қатты қалаған, оны бу кемелері үшін отынмен қамтамасыз ететін станция ретінде пайдалануды жоспарлаған. Бірінші Франко-Хова соғысынан кейін, королева Ранавалона III 1885 жылдың 17 желтоқсанында келісімге қол қойды, Францияға шығанақ пен оның төңірегіндегі аумақтарды, сондай-ақ Носи-Бе және Сент-Мари аралдарын қорғау құқығын берді. Француздар жаңа колониясын және Диего Суарес шығанағын (сол кезде Антомбоко шығанағы деп те аталған) иеленді. Ол кезде ол Etablissement français de Diego Suarez (Диего Суарес француздық мекемесі) деп аталды және Диего Суарес қаласын құрған фрегат капитаны Кайеге бағынды. Алғашқы казармалар Кап-Диегода салынды. Жаңа колонияның алғашқы тұрғындары Реюньон мен Маврикийден, сондай-ақ француз иелігіндегі Тоамасина, Носи-Бе, Иле-Сент-Мари, Майотта және Махаджангадан келген креолдар болды. Қашқан құлдар (макоалар), Антанкарана және Сакалава халықтың маңызды бөлігін құрады. 1886 жылы колонияда 2500 адам тұрды. 1887 жылы Кайе орнына азаматтық губернатор Фрогер келді. 1888 жылы Носи-Бе және Иле-Сент-Мари аралдары колонияға қосылды. 1900 жылы Диего-Суарес қаласында Декавиль темір жолы салынды. 1905 жылы Цусима шайқасына бет алған Императорлық Ресейдің Тынық мұхиты эскадрильясы Диего Суареске тоқтады және қайтадан жабдықталды. 1909 жылдың 21 наурызында собордың алғашқы кірпіштері қаланды. 1919 жылы испан тұмауының эпидемиясы, ал 1920 жылы оба індеті басталды. Дегенмен, 1925 жылы Диего-Суарес провинциясында 13695 адам тұрды. 1942 жылы Диего Суарес Мадагаскарға жасалған одақтас шабуылдың бастапқы нүктесі болған Ironclad операциясының басты мақсаты болды. Одақтастар Жапонияның Виши Франциясын Мадагаскарды пайдалануға мәжбүрлейтінінен қорқып, өткен жылы Француз Индокитайында болған жағдай сияқты, аралдың одақтас кемелерді тоқтату үшін база ретінде пайдаланылмауы керек деп шешті. Керемет порты мен үкіметтік шенеуніктердің шоғырланған жері бар Диего Суарес алғашқы шабуыл нүктесі ретінде таңдалды. Жапондықтар порттағы британдық теңіз күштеріне шағын суасты қайықтарымен шабуыл жасап, соғыс кемесіне зиян келтіріп, British Loyalty мұнай танкерін батырды. Мадагаскар тәуелсіздік алғаннан кейін 1960 жылы Франция қалада әскери базасын сақтап қалды. 1973-1975 жылдары француз әскерлері шығарылды.

At the beginning of the 16th century, a Portuguese squadron of 13 ships crisscrossed the Indian Ocean; One of these ships went adrift, and its captain, Diego Diaz, was therefore the first European to discover the Big Island on August 10, 1500. In February 1506, Admiral Herman Suarez recognized the place and so Antomabokala, former capital of Ankarana, acquired its name of Diego Suarez, which comes from the contraction of the first name of the captain and the name of the Admiral. In 1635, the bay was mentioned for the first time under this name by the French pilot Berthelot, author of an oriental map of Africa and Madagascar. In 1824, the bay was explored by the English hydrographer Owen, then in 1833, Captain Bigeault, commandant of La Nièvre, traveled the North East coast to carry out hydrographic surveys. In the 1880s, the bay was coveted by France, which desired it as a coaling station for steamships. After the first Franco Hova War, Queen Ranavalona III signed a treaty on December 17, 1885, granting France a protectorate over the bay and surrounding territory, as well as the islands of Nosy Be and Ste. Marie de Madagascar. The French took possession of their new colony and the Bay of Diego Suarez (also called Bay of Antomboko at that time). It was then called Etablissement français de Diego Suarez (French Establishment of Diego Suarez) and was placed under the command of Frigate captain Caillet who is the founder of the city of Diego Suarez. The first barracks were built at Cap Diego. The first habitants of the new colony were Creoles from Réunion & Mauritius, as well as from the French possession of Toamasina, Nosy Be, Ile Sainte Marie, Mayotte and Mahajanga. Run away slaves (Makoas), Antankarana and Sakalava made up another big part of the population. In 1886 the colony had a population of 2500 habitants. In 1887 a civil governor, Froger, replaced Caillet. In 1888 the islands of Nosy Be and Ile Sainte Marie were attached to the colony
In 1900 the Decauville railway at Diégo Suarez was built. The Second Pacific Squadron of Imperial Russia anchored and was resupplied at Diego Suarez on its way to the Battle of Tsushima in 1905. On 21 March 1909 were laid down the first bricks of the cathedrale. In 1919 there was an epidemics of the Spanish flu followed by an outbreak of the plague in 1920. Still, in 1925 the Province de Diego Suarez had 13695 habitants. In 1942, Diego Suarez was the primary objective of Operation Ironclad, the starting point of the Allied invasion and capture of Madagascar. The Allies were concerned that Japan would pressure Vichy France into granting use of Madagascar, as they had with French Indo China during the previous year, and determined that the island should not be made a base for the interception of Allied shipping. Diego Suarez, with its superb harbour and a concentration of government officials, was selected as the initial invasion point. The Japanese responded with an attack by midget submarines on the British naval forces in the harbour, damaging the battleship and sinking the oil tanker British Loyalty. France continued to operate a military base in the city following Malagasy independence in 1960. Between 1973 and 1975, French forces were withdrawn.

Білім

Анциранан университеті 1976 жылы құрылған. Lycée Français Diego Suarez, немесе Lycée Français Sadi Carnot, Анциранан қаласындағы француз халықаралық мектебі. Бұрын ол Сади Карно француз колледжі болған.

Көлік

Анциранан Арал мұхитындағы ең ірі терең суайырықтарының бірі – Анциранан шығанағында орналасқан. Алайда, шалғайлығы және оңтүстікке дейінгі жолдың жақында ғана жақсарғандығы жүк тасымалы үшін оны маңызсыз етіп келді. Арашарт әуежайы негізінен Мадагаскардың басқа аймақтарымен байланыс қамтамасыз етеді.

Климат

Анцирананада тропикалық саванна климаты (Aw) басым, ол жыл бойы созылатын ұзақ, ыстық жазға ұқсас ауа райымен сипатталады және екі маусымға бөлінеді: желтоқсаннан наурызға дейін ылғалды маусым және жылдың қалған уақыты құрғақ маусым. Құрғақ маусымда жауын-шашын сирек кездеседі, бірақ болуы мүмкін.