Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Орлеан, Луизиана және Портленд, Орегон қалаларында негізделген бұрынғы американдық футбол командасы, ерлер американдық футбол клубы, USFL-дің бірінші нұсқасы.
Former American football team based out of New Orleans, Louisiana and Portland, Oregon
the men's American football clubthe first edition of the USFL
Портленд Брейкерс – 1980 жылдардың ортасында АҚШ Футбол Лигасында (USFL) ойнаған американдық футбол командасы. Портлендке (Орегон штаты) көшуге дейін франшиза Бостон, Массачусетс штатында «Бостон Брейкерс» және Нью-Орлеан, Луизиана штатында «Нью-Орлеан Брейкерс» деп аталды. 2022 жылдың сәуірінде құрылған жаңа АҚШ Футбол Лигасы заңды жағынан бұрынғы лигадан өзгеше, бірақ командалардың атауларын сақтап қалды. «Нью-Орлеан Брейкерс» командасының жаңа нұсқасы сегіз команданың қатарында бақ сынап жатыр.
The Portland Breakers were an American football team that played in the United States Football League (USFL) in the mid 1980s. Before moving to Portland, Oregon, the franchise was previously in Boston, Massachusetts as the Boston Breakers and New Orleans, Louisiana as the New Orleans Breakers. A new United States Football League – legally distinct from its predecessor, but using its team nicknames – was started in April 2022. A new version of the New Orleans Breakers is one of eight teams competing.
Бостондық брейкерлер
Команда 1983 жылы Бостон бизнесмені Джордж Мэтьюс және бұрынғы «Нью-Ингланд Пэтриотс» командасының қанатты шабуылшысы Рэнди Ватахаға тиесілі «Бостон Брейкерс» ретінде құрылды. Дегенмен, стадион табу қиынға соқты. Кәсіби деңгейдегі стадионның болмауы 1960 жылы «Пэтриотс» келгенге дейін Бостондағы кәсіби футболға жасалған бұрынғы әрекеттердің нәтижесіз аяқталуына себеп болды. Аймақтағы ең ірі стадион – «Пэтриотс» командасының үй стадионы, Фоксборо қаласындағы «Шефер» стадионы еді. Бірақ ол «Пэтриотс» командасына тиесілі Салливан отбасының меншігінде болды, ал Мэтьюс пен Ватаха NFL командасын өздерінің үй иесі ретінде қабылдағысы келмеді. Сондықтан, олардың алғашқы таңдауы Гарвард стадионы болды, бірақ Гарвард университеті оларды дереу қабылдамады. Соңында олар Бостон университетінің кампусындағы «Никерсон Филд» стадионына орналасты, онда бар болғаны 21 000 адам отыра алатын – лигадағы ең кішкентай стадион. Команданың жанкүйерлері «Жүрекжұпарлар» деп аталды. Бапкер Дик Кури 36 жастағы (бұрынғы Континентальдық футбол лигасы мен Дүниежүзілік футбол лигасының ойыншысы, 1970 жылдардың соңында футболдан шыққан) квотербек Джонни Уолтон және Канада футбол лигасының тәжірибелі шабуылшысы Ричард Крамп басқаратын бәсекеге қабілетті команда құрды. «Брейкерс» 11 жеңіс және 7 жеңіліс тіркеді, плей-оффқа өту үшін соңғы орынға таласқан «Чикаго Блитц» командасынан бір ойынға қалып қойды. Бұрынғы жылдары кәсіби футболдан зейнеткерлікке шыққан және соңғы үш жылды колледж футболын жаттықтырумен өткізген Уолтон лигадағы жетінші орындағы пассер болды. Кури «Жыл бапкері» атанды. Бірақ «Никерсон Филд» стадионында ойнағандықтан команданың жағдайы қиын болды. Стадион 1955 жылы салынған (дегенмен, оның бір бөлігі 1915 жылға дейін соққан), және ол уақытқа қарай тозуға ұшыраған. Стадион тым кішкентай болғандықтан, «Брейкерс» тіпті толық сатылған кезде де қаржылық шығынға ұшырады, себебі келуші командалар билет сатудан түскен табыстың бір бөлігін алды. 1983 жылы «Брейкерс» және «Вашингтон Федералс» командалары ғана бір ойынға 14 000-нан аз көрермен жинады. Ал қалған 10 команда бір ойынға 18 000-нан астам көрермен шақырып алды. (Ойындарға келген жанкүйерлер көбінесе өте құмар болды; «Кішкентай картоптар: USFL-ді кім өлтірді?» атты деректі фильмінде «Брейкерс» командасының жеңісінен кейін жанкүйерлердің алаңға шабуыл жасауы көрсетілді.) «Никерсон Филд» алаңы тіпті уақытша пайдалануға да жарамсыз деген шешімге келген Мэтьюс тағы да Гарвардқа жүгінді, бірақ университет тағы да бас тартты. Содан кейін ол «Фоксбороға» көшу туралы келісімге келді, бірақ ақыры NFL командасының жалға алушысы болмауға шешім қабылдады. Ол команданың үлесін Джексонвилл қаласының (Флорида штаты) бизнесмені Фред Буллардқа сату туралы ұсынысты қарастырды, бірақ Буллард Флорида штатының бапкері Бобби Боуденді тағайындау үшін Куриді жұмыстан шығаруды ұсынғаннан кейін ол келісімнен бас тартты. (Буллард ақыры кеңейтілген франшизаны, «Джексонвилл Буллз» командасын иеленді.) Сиэтл, Гонолулу және Портленд қалаларына көшу туралы ұсыныстардан кейін Мэтьюс «Нью-Орлеанға» көшуді шешті. Ол «Нью-Орлеандағы» жылжымайтын мүліктерді дамытумен айналысатын Джо Канизароға 31 пайыздық үлесін сатты, және бұл қадам 1983 жылдың 18 қазанында USFL тарапынан мақұлданды. Кейін Мэтьюс өзінің қалған үлесін Канизароға сатты, бірақ Ватаха команда президенті қызметінде қалды.
The team started out in 1983 as the Boston Breakers, owned by Boston businessman George Matthews and former New England Patriots wide receiver Randy Vataha. However, finding a stadium proved difficult. The lack of a professional quality stadium had stymied previous attempts at pro football in Boston before the Patriots arrived in 1960. The largest stadium in the region was Schaefer Stadium in Foxborough, home of the Patriots. However, it was owned by the Sullivan family, owners of the Patriots, and Matthews and Vataha were not willing to have an NFL team as their landlord. As a result, their initial choice for a home facility was Harvard Stadium, but Harvard University rejected them almost out of hand. They finally settled on Nickerson Field on the campus of Boston University, which seated only 21,000 people – the smallest stadium in the league. The team's cheerleaders were called "Heartbreakers". Coach Dick Coury put together a fairly competitive team led by quarterback Johnnie Walton (then 36 years old, a former Continental Football League and World Football League alumnus who had been out of football since the late 1970s) and Canadian Football League veteran halfback Richard Crump. The Breakers finished 11 7, finishing one game behind the Chicago Blitz for the final playoff spot. Walton, who had retired from pro football years earlier and had spent the previous three years coaching college football, was the league's seventh ranked passer. Coury was named coach of the year. Despite fielding a fairly solid team, playing in Nickerson Field doomed the team in Boston. The stadium had been built in 1955 (though parts of it dated to 1915), and had not aged well. It was so small that the Breakers lost money even when they sold out as visiting teams got a portion of the gate proceeds. The Breakers and Washington Federals were the only teams to draw fewer than 14,000 per game in 1983. The other 10 teams drew over 18,000 per game. (The fans who came to the games were generally passionate; the documentary Small Potatoes: Who Killed the USFL? made note of a particular Breakers victory in which fans stormed the field afterward.) Concluding that Nickerson Field was not suitable even for temporary use, Matthews again approached Harvard, but the school refused again. He then hashed out a deal to move to Foxborough, but ultimately decided against being a tenant of an NFL team. He considered an offer to sell a stake in the team to Jacksonville, Florida businessman Fred Bullard, but pulled out after Bullard proposed firing Coury in favor of Florida State coach Bobby Bowden. (Bullard would ultimately land an expansion franchise, the Jacksonville Bulls.) After floating offers to move to Seattle, Honolulu, and Portland, Matthews decided to move to New Orleans. He sold a 31 percent interest to New Orleans real estate developer Joe Canizaro, and the move was approved by the USFL on October 18, 1983. Matthews later sold his remaining stake to Canizaro, but Vataha remained as team president.
Нью-Орлеанс Брейкерлері
Нью-Орлеанда команда Луизиана Супердомда ойнады, ол сонымен қатар NFL-дің «Нью-Орлеан Сентс» клубының үй аренасы еді. Олар маусымды 5-0 есебімен бастады, және барлық көрсеткіштер олардың Оңтүстік дивизионында жеңіске қадам басқанын көрсететіндей болды. Алайда, олар 8-10 есебімен аяқтау үшін тек үш ойын жеңді. Бұл «Филадельфия Старз» клубынан 35-0 есебімен күйреуді және соңғы алты ойында жеңіліске ұшырауды қамтыды, бұл маусымның финалында «Вашингтон Федералз» клубынан ұятты жеңіліспен аяқталды. NFL жұлдызы Дан Росс және жаңадан келген жартылай қорғаушылар Бьюфорд Джордан мен Маркус Дюприді (оның трансфері техникалық тұрғыдан USFL ережелеріне қайшы келді, себебі ол кәмелетке толмаған) қосуға қарамастан, команда күрескенге мәжбүр болды. Уолтон тұрақсыз ойын көрсетіп, маусым соңында зейнеткерлікке шықты, ал Дюпри «Брейкерс» сапында жүргенде жиі тізе жарақаттарына тап болды. Бірнеше жыл өткен соң, қорғаушы Джефф Гейлорд «Брейкерс» командасының құлдырауына себеп, оның көптеген әріптестерінің Нью-Орлеанның есірткі мәдениетіне тартылғанын еске алды. Гейлордтың сөзіне қарағанда, команданың киім ауыстыратын бөлмесінде кокаин қолдану кеңінен таралған, және кедейлікте өскен көптеген ойыншылар үшін оның тартымдылығына қарсы тұру өте қиын болды.
In New Orleans, the team played in the Louisiana Superdome, also home to the NFL's New Orleans Saints. They started out the season 5 0, and all signs pointed to them running away with the Southern Division. However, they only won three more games to finish 8 10. This included a 35 0 thrashing by the Philadelphia Stars and losses in their last six games, a skid fittingly capped off with an embarrassment by the Washington Federals in the season finale. In spite of adding NFL star tight end Dan Ross and rookie halfbacks Buford Jordan and Marcus Dupree (whose signing was technically against USFL rules as he was underage), the team struggled. Walton was inconsistent and ultimately retired after the season, while Dupree would experience constant problems with his knees throughout his time with the Breakers. Years later, defensive lineman Jeff Gaylord recalled that the Breakers' slide came because many of his teammates were sucked into New Orleans' drug culture. According to Gaylord, cocaine use ran rampant in the locker room, and its lure was too strong for many of his teammates who had grown up poor.
Портленд Брейкерлері
Үй іздеу кезінде Канизаро Сакраменто мен Колумбқа көшуді қарастырды, тіпті Бирмингем жылқышыларымен бірігу мүмкіндігін де ойлады. Бірақ Портлендке сапар шеккенде оның қызығушылығы ерекше арта түсті. Бұл USFL стандарттары бойынша лайықты жағдайға ие, шамалы ірі нарық болатын (сол кезде 32 000 адамға арналған Civic Stadium). Портлендке көшу туралы 1984 жылдың 13 қарашасында жарияланды. Соңғы жалақыларын төлей алмағандықтан, олар құрамындағы барлық ойыншылардан бас тартуға мәжбүр болды. Кейін Кури өзінің және командасының келісімшарттарында көрсетілген толық жалақыны ешқашан алмағанын еске алды.
Searching for a home, Canizaro considered moving to Sacramento and Columbus, and even weighed merging with the Birmingham Stallions. However, he was particularly intrigued when he visited Portland. It was a fairly large market with a reasonably adequate facility by USFL standards, Civic Stadium (which seated 32,000 people at the time). The move to Portland was announced on nowrap|November 13, 1984. They were forced to waive their entire roster after missing their final payroll. Coury later recalled that he and his staff never got paid the full salaries stipulated in their contracts.
"Атақты" ойыншылар
Брейкерс командасының ең танымал ойыншыларының қатарында: қорғаушы Маркус Марек; шабуылшылар Маркус Дюпри және Буфорд Джордан; квотербектер Джонни Уолтон және Мэтт Робинсон; допты тепкіш Тим Маццетти; допты ұзаққа лақтырушы Джефф Госсетт; шабуылдаушы Бродерик Томпсон; және қанаттық шабуылшы Дэн Росс болды.
Among the top "name" Breakers players were: linebacker Marcus Marek; halfbacks Marcus Dupree and Buford Jordan; quarterbacks Johnnie Walton and Matt Robinson; kicker Tim Mazzetti; punter Jeff Gossett; offensive tackle Broderick Thompson; and tight end Dan Ross.
Тренерлер мен басшылар
Коури үш маусым бойы команданың бапкері болды. Ол 1974 жылы Әлемдік футбол лигасының «Storm» командасын баптағандықтан, Портленд қаласына жат емес еді. Қорғаныс координаторы – марқұм Поки Аллен, ол кейін Портленд мемлекеттік университетін екі ұлттық чемпионат ойынына жеткізді. Арканзас университетінде Лу Холцтың штабынан кеткеннен кейін жұмысқа алынған, сондай-ақ Нью-Орлеан және Портленд қалаларында қызмет еткен І дивизияның тәжірибелі бапкері Боб Шоу. 1983 жылғы маусымда шабуыл координаторы – Колледж футбол залының мүшесі және бұрынғы NFL ең құнды ойыншысы Роман Габриэль болды. 1984 жылғы маусымнан кейін Джим Фассел шабуыл координаторы қызметіне тағайындалды, бірақ бес айдан кейін Юта университетінің бас бапкері болу үшін кетіп қалды. 1985 жылы шабуыл координаторы – Эдмонтон Эскимосының бұрынғы бас бапкері Пит Кеттела болды. Аллен өзінің маркетинг директоры ретінде «Breakers» командасының бұрынғы атқарушы директоры Стивен "Dream" Уиверді тағайындады, оның жарнамалық әрекеттері Портленд штатының командаларын ұлттық деңгейде танымал етті. «Портленд Брейкерс» командасының президенті – Джон Ралстон, ол сонымен қатар USFL лигасының негізін қалаушылардың бірі болды. Басқа атқарушылардың арасында Джек Галмиш, Джон Брунелл және Брайан Фельдман бар еді. Фельдман – үш қалада да жұмыс істеген жалғыз атқарушы болды.
Coury was the team's coach for all three seasons. He was no stranger to Portland, having coached the Storm of the World Football League in 1974. Defensive coordinator was the late Pokey Allen who would later take Portland State University to two national championship games. Division I journeyman Bob Shaw who was hired after leaving Lou Holtz's staff at the University of Arkansas and served in both New Orleans and Portland. The offensive coordinator during the 1983 season was College Football Hall of Fame and former NFL Most Valuable Player Roman Gabriel. After the 1984 season, Jim Fassel was hired as offensive coordinator, but after five months on the job, he left to become head coach at the University of Utah. In 1985, the offensive coordinator was Pete Kettela, a former head coach of the Edmonton Eskimos. Allen would hire former Breaker executive Steven "Dream" Weaver as his marketing director and whose publicity stunts raised his Portland State teams to national acclaim. The team president for the Portland Breakers was John Ralston, who was also a founder of the USFL. Other executives included Jack Galmiche, John Brunelle, and Brian Feldman. Feldman was the only executive who worked in all three cities.