Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құстар туысы
Family of birds
Бушшриктер – шағын денелі, қозғалмалы құстар. Бұрын олар нағыз шыршалармен (Laniidae тұқымдасы) бірге жіктеліп келген, бірақ қазір олардың ерекшеліктері жеткілікті делініп, Malaconotidae тұқымдасына бөлінді. Бұл атау олардың жұмсақ арқа және құйрық қауырсындарына сілтеме жасайды. Шыршаға ұқсас туысқандарындай, каскадты шыршалар сияқты, бушшриктер Африкада салыстырмалы түрде жақын уақыттарда пайда болған. Олар бұталы немесе сирек орманды жерлерде, сирек жағдайда батпақтарда, Афромонтанда немесе тропикалық ормандарда кездеседі. Олар шыршалар сияқты, бұтадағы тіреуіштен жәндіктер мен басқа да ұсақ жемтіктерін аулайды. Шыршалармен құрылысы ұқсас болғанымен, олар көбінесе түрлі-түсті немесе қара түсті болады; кейбір түрлері жасырын өмір сүреді. Кейбір бушшриктер әсем әрекеттер көрсетеді. Еркек бушшриктер құйрығы мен арқасының төменгі бөлігіндегі қауырсындарын кеңейтіп, шар тәрізді көрінеді. Бұл негізінен жәндіктермен қоректенетін орман және бұталы жерлерде мекендейтін құстар. Ағаштағы тостаған тәрізді ұясына дейін төрт жұмыртқа салады.
The bushshrikes are smallish passerine birds. They were formerly classed with the true shrikes in the family Laniidae, but are now considered sufficiently distinctive to be separated from that group as the family Malaconotidae, a name that alludes to their fluffy back and rump feathers. Like their shrike like relatives, the helmetshrikes, the bushshrikes have arisen in Africa in relatively recent times. They are found in scrub or open woodland, and less often in marshes, Afromontane or tropical forest. They are similar in habits to shrikes, hunting insects and other small prey from a perch on a bush. Although similar in build to the shrikes, these tend to be either colourful species or largely black; some species are quite secretive. Some bushshrikes have flamboyant displays. The male puffbacks puff out the loose feathers on their rump and lower back, to look almost ball like. These are mainly insectivorous forest or scrub birds. Up to four eggs are laid in a cup nest in a tree.
Таксономия
Бок Malaconotidae тұқымдасының атауын алғаш рет Уильям Джон Суэнсон 1824 жылы қолданды деп болжады; алайда, бұл Сторрз Олсонмен дауланысты, ол Суэнсонның Malaconoti терминін анықталмаған көпше түрде қолданғанын және осы туысты шриктер тұқымдасы Laniidae ішіндегі Thamnophilinae-ге жатқызғанын хабарлады. Питерс бұл топты шриктердің Malaconotinae қосалқы туысы деп қарастырды. 1971 жылы топ отбасы мәртебесіне көтерілді, ал олардың әдеттегі шриктерге ұқсастығы көбінесе конвергентті эволюцияның нәтижесі деп есептелді. Бушшриктер, шлемшриктер (Prionopidae), иоралар (Aegithinidae), вангалар (Vangidae) және Австралияның қасапшы құстары, сұңқарлар мен currawong-тар (Cracticidae), сондай-ақ орманды қарлығаштар (Artamidae) Африкадан Австралияға тараған, 2004 жылы Cacraft және әріптестері Malaconotoidea суперотбасы ретінде анықтаған үлкен топтың құрамына кіреді. Бұрынғыда бұталық шриктер мен шлемдік шриктер ортақ белгілері, соның ішінде иілген мүңкісі бар, Laniidae – Ескі әлемнің шриктер тұқымдасына жатады деп есептелген. Fuchs және басқалардың 2004 жылғы интрон салыстыру зерттеуі Malaconotidae тұқымдасының монофилиясын қуатты түрде қолдады, бірақ тұқымдастың туыстары арасындағы қарым-қатынас әлі де нақты емес. Dryoscopus туысы ұқсас түстес алты шағын түрден тұрады, олар Tchagra туысына жататын құстармен тығыз байланысты болуы мүмкін.
Bock has posited that the family name Malaconotidae was first used by William John Swainson in 1824; however, this is disputed by Storrs Olson, who reports that Swainson used the term Malaconoti as a non defining plural, and placed the genus in the Thamnophilinae within the shrike family Laniidae. Peters regarded the group as a subfamily, Malaconotinae, of the shrikes. In 1971, the group was raised to family status, with their resemblance to typical shrikes considered to be more a result of convergent evolution. Bushshrikes, helmetshrikes (Prionopidae), ioras (Aegithinidae), vangas (Vangidae) and the Australian butcherbirds, magpies and currawongs (Cracticidae) and woodswallows (Artamidae) are part of a large group of shrike like birds distributed from Africa to Australia, which have been defined as the superfamily Malaconotoidea by Cacraft and colleagues in 2004. Previously, bushshrikes and helmetshrikes have been considered part of the Old World shrike family, Laniidae, based on shared characteristics including a hooked bill. An intron comparison study by Fuchs et al. in 2004 provided strong support for the monophyly of the Malaconotidae, but the relationships between the genera of the family remain unclear. The genus Dryoscopus consists of six small species with similar coloring, which may be closely related to birds of the genus Tchagra.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Бушшриктер әдетте орман шеттерінде немесе саваннадағы бұталы жерлерде қоныстанады.
Bushshrikes typically inhabit forest margins or patches of bush in savannah.
Мінез-құлық
Бұталық шыршаның рационы негізінен ірі жәндіктерден тұрады, бірақ кейде жабайы жемістер мен жидектер де қосылады. Олар ағаш жапырақтары арасынан жемтіктерін іздеп табады. Ұялары көбінесе кішкентай және ұқыпты болып келеді, және олар 2-3 жұмыртқадан тұрады. Әндері дуэт түрінде орындалуы мүмкін. Еркек және ұрғашы құстар бірдей күрделі әндерді үйрене алады, екі жыныстың да репертуары шамалас. Әндер аумақты белгілеу үшін немесе көбейіп, жұптасу кезінде айтылуы мүмкін. 1992 жылы Laniarius funebris-тің дауыстарын зерттеу көрсеткендей, еркек құстың жұптасу әнін орындау ықтималдығы оның өзінің тестостерон деңгейінен гөрі, жұбайының эстрадиол деңгейімен байланысты болды. Бұл жұп арасындағы мінез-құлық сигналдары гормон деңгейінен гөрі жұптасу әндерін тудыруда маңыздырақ екенін көрсетеді.
Bushshrike diets consist mainly of large insects, but occasionally may include wild fruits and berries They catch their prey by gleaning among tree foliage. Their nests are generally small and neat, and they lay clutches of 2–3 eggs. which may be sung as duets. Male and female birds are able to learn songs of similar complexity, and both sexes have a similarly sized repertoire. Songs may be sung to indicate territory or as part of courtship. A 1992 study of the calls of Laniarius funebris found that a male's likelihood of singing a mating song was correlated with his mate's estradiol levels, rather than his own testosterone levels, suggesting that behavioral cues between a mating pair, rather than hormone levels, are more important in triggering mating songs.