Еуразиялық жыртқыш мысық

Кіріспе

Түрлерінің таралуы СуретСолтүстік сілеусін (L. l. lynx) және Албания. Карпат сілеусіні (L. l. carpathicus) Румыния, Словакия, Словения, Хорватия, Венгрия, Украина және Болгарияның Карпат алабы. Келесілер де ұсынылды, бірақ жарамды таксондар деп есептелмейді:

Бұл төрт сілеусін түрінің ішіндегі ең ірісі, дене ұзындығы еркектерде ; әйелдерде ; және иық бойында тұрғанда . Құйрығы ұзын, ең ірі аталықтардың жалпы ұзындығы 1,5 метрге жетеді. Алтай тауларынан табылған еуразиялық сілеусіннің салмағы .

Таралуы және мекендейтін ортасы

Еуразиялық сілеуқұй жасырынуға және аң аулауға қолайлы таулы, құнарлы жерлерде мекендейді. Жергілікті жағдайға байланысты, бұл тасты дала, аралас орман-дала, солтүстік орман және тау ормандық экожүйелерді қамтуы мүмкін. Сілеуқұйдың таулы аймақтарында қыс айларында ол қардың тереңдігінен қашып, жем іздеу үшін жазықтарға түседі. Қарда жылжуға бейімделгенімен, ол жұмсақ, терең қарда қиындыққа тап болады және қардың тым терең болған аймақтарда тіршілік ете алмайды. Норвегияда 1846 жылдан 1980 жылға дейін еуразиялық сілеуқұйға ресми сыйлық тағайындалып, лицензиясыз аулауға рұқсат етілді. 1994 жылы сілеуқұйдың шабуылынан өлген малға өтемақы төлеу жүйесі енгізілді. 1996 жылы сілеуқұй популяциясы 410 жеке түлкіден тұрды, 2004 жылы 260-тан азға дейін азайды, ал 2005 жылдан бастап 2008 жылға қарай шамамен 452 ересек жеке түлкіге дейін өсті. Швецияда 2006 жылы 1400, ал 2011 жылы 1250 жеке түлкі тіркелді. Аң аулау мемлекеттік органдардың бақылауында жүзеге асырылады. 2009 жылғы есеп бойынша Финляндияда шамамен 2200-2300 жеке түлкі болды. Финляндиядағы сілеуқұй популяциясы 1991 жылдан бері жыл сайын өсіп келеді және қазіргі таңда бұрынғыдан да көп екені есептеледі. Шектеулі аулауға рұқсат беріледі. 2009 жылы Финляндияның Ауыл шаруашылығы және орман шаруашылығы министрлігі 340 сілеуқұйды аулауға рұқсат берді.

Батыс Еуропа

Ұлыбританияда еуразиялық түлкінің субфоссильді қалдықтары ерте орта ғасырларға жатады, ал 7 немесе 8 ғасырдағы Уэльс ақыны Диногадтың көйлегі Кумбрияда түлкінің болуына сілтеме жасайды. Шотландияның жоталары мен Нортумберлендтегі Килдер орманына түлкіні қайта енгізу ұсынылған. Бұғы және малға аң аулайтын, кейде «тығры» және «иесіз қасқыр» (llobu/lobo cerval) деп аталатын ірі түлкі 19 ғасырға дейін «Жасыл Испанияда» да кездесетін. Бұл мәліметтер дәстүрлі түрде Пиреней түбегіндегі кішкентай эндемик түр – Пиреней түлкісі (Lynx pardinus) туралы айғақтар ретінде қарастырылған. Дегенмен, қалдықтардың генетикалық тексеруі еуразиялық және Пиреней түлкілерінің Пиреней түбегінде біраз уақытқа дейін аз ғана араласып өмір сүргенін көрсетті. Еуразиялық түлкі ылғалды жапырақты және аралас орманды аймақтарда, ал Пиреней түлкісі Жерорта теңізіне тән орманды далалар мен бұталы жерлерде мекендеген. Испаниядағы еуразиялық түлкі Карпат және Балтық түрлеріне жақын, бірегей және жойылған сан алуандыққа ие болған. Ол Рим дәуірінен бұрын-ақ генетикалық тұрғыдан әлсіреген, мүмкін, бастапқы эффектісінен, бұл оны адамдардың қудалауына одан да осал еткен. Астурия үкіметі 2019 жылы еуразиялық түлкіні қайта енгізудің мүмкіндігін зерттеді. Каталония Пиренейлерінде соңғы еуразиялық түлкі 1930 жылдары өлтірілді, бірақ расталмаған байқаулар 1990 жылдарға дейін жалғасты. Аранның Синдигі 2016 жылы қайта енгізуді жоспарлаған, бірақ аңшылар мен мал өсірушілердің қарсылығына байланысты одан бас тарды. Германияда еуразиялық түлкі 1850 жылы жойылды. 1990 жылдары Бавария орманы мен Харцқа қайта енгізілді, ал басқа аймақтар Франция мен Чехиядан келген түлкілермен толықты. 2002 жылы Германия аумағында алғашқы жабайы түлкінің тууы жарияланды, ол Харц ұлттық паркіндегі екі түлкінің балаларынан кейін болды. Кішкентай популяциялар Саксон Швейцариясында, Палатин орманында және Фихтель тауларында да бар. Еуразиялық түлкі де Австрияға көшіп келді, бірақ ол да жойылды. PBS телеарнасының «Табиғат» телесериалының бір бөлімінде 150 жылдан кейін Австрияның Калкальпен ұлттық паркіне түлкінің оралуы көрсетілді. Жұқпалы ауруларға қарағанда адамдардың салдарынан көбірек түлкілер өлтіріледі. Швейцарияда еуразиялық түлкі 20 ғасырдың басында жойылды, соңғы расталған байқау 1904 жылы Симплон өткелі маңында тіркелді. 1971 жылдан бастап Карпат түлкілері Альп және Юра тауларына қайта енгізілді. Содан бері халық саны баяу, бірақ тұрақты түрде өсті. 2019 жылы Швейцарияда шамамен 250 түлкі өмір сүрген, олардың үштен бірі Юра тауларында, ал қалғаны Альп және Альп алды тауларында қыдырды. Еуразиялық түлкі 20 ғасырдың басында француз Альптерінде жойылды. 1970 жылдары швейцариялық Юра тауларында түлкіні қайта енгізуден кейін француз Альптері мен Юрада түлкілер қайта тіркелді. Италияда ол 1980 жылдардан бастап Италия Альптерін қайта мекендеді, сонымен қатар Швейцария, Австрия және Словенияда қайта енгізілген популяциялардан келді. 2010 жылға қарай Альп түлкілерінің саны алты аймақта қоныстанған шамамен 120-150 жеке түлкіні құрады. Нидерландыда 1985 жылдан бері елдің оңтүстік бөлігінде сирек-сирек түлкілер көрінеді. 2020 жылдан бері Бельгияның оңтүстігіндегі Арденн аймағында камералар түсірген кадрлар түлкінің бар екенін растады, бұл аймақта 25 жылдан астам уақыт расталмаған байқаулардан кейін түрдің бар екенін дәлелдеді.

In Great Britain, subfossil remains of Eurasian lynx have been dated to the early Middle Ages, and the 7th or 8th century Welsh poem Dinogad's Smock likely makes reference to the presence of lynx in Cumbria. It has been proposed to reintroduce the lynx to the Scottish Highlands and Kielder Forest in Northumberland. A large lynx that hunted deer and livestock, sometimes called "tiger" and "deer's wolf" (llobu/lobo cerval), was also reported in Green Spain until the 19th century. These accounts were traditionally regarded as references to Iberian lynx (Lynx pardinus), a smaller endemic species of the Iberian Peninsula. However, genetic testing of remains showed that the Eurasian and Iberian lynx coexisted into recent times in the Iberian Peninsula with little overlap, the Eurasian lynx being present in temperate broadleaf and mixed forests and the Iberian lynx in Mediterranean forests, woodlands, and scrub. The Eurasian lynx of Spain was a unique, extinct lineage more related to the Carpathian and Baltic subspecies. It was genetically impoverished already in pre Roman times, possibly because of founder effect, which made it even more vulnerable to human persecution. The government of Asturias studied the feasibility of Eurasian lynx reintroduction in 2019. In the Catalonian Pyrenees, the last Eurasian lynx was killed in the 1930s, though unconfirmed sightings continued until the 1990s. The Síndic d'Aran planned a reintroduction in 2016 but canceled it due to the opposition of hunters and livestock farmers. In Germany, the Eurasian lynx was exterminated in 1850. It was reintroduced to the Bavarian Forest and the Harz in the 1990s; other areas were populated by lynxes migrating from France and the Czech Republic. In 2002, the first birth of wild lynx on German territory was announced, following a litter from a pair of lynx in the Harz National Park. Small populations exist also in Saxon Switzerland, Palatinate Forest, and Fichtel Mountains. Eurasian lynx also migrated to Austria, where they had also been exterminated. An episode of the PBS television series Nature featured the return of the lynx to Austria's Kalkalpen National Park after a 150 year absence. A higher proportion is killed by humans than by infectious diseases. In Switzerland, the Eurasian lynx was exterminated in the early 20th century, with the last confirmed sighting around Simplon pass in 1904. From 1971 on, Carpathian lynx were reintroduced in the Alps and the Jura Mountains. Since then, the population has grown slowly but steadily. In 2019, around 250 lynx were reportedly living in Switzerland, roughly a third of them in the Jura Mountains, and the rest roaming the Alps and Pre Alps. The Eurasian lynx was exterminated in the French Alps in the early 20th century. Following reintroduction of lynx in the Swiss Jura Mountains in the 1970s, lynxes were recorded again in the French Alps and Jura from the late 1970s onwards. In Italy, it recolonised the Italian Alps since the 1980s, also from reintroduced populations in Switzerland, Austria and Slovenia. By 2010, the Alpine lynx population comprised about 120–150 individuals ranging over in six sub areas. In the Netherlands, lynxes have been sighted sporadically since 1985 in the country's southern part. Since 2020, the presence of lynxes has been confirmed by camera trapping in the Ardennes region in southern Belgium, proving the presence of the species following more than 25 years of unconfirmed sightings in the region.

Орталық және Шығыс Еуропа

Балқан түбегі: Балқан түлкісінің бір түрі Хорватия, Черногория, Албания, Косово, Солтүстік Македония, Болгария және мүмкін Грекияда таралған. Олар Балқанның қашық таулы аймақтарында кездеседі, ең көп саны Солтүстік Македонияның батыс, Шығыс Албания және Солтүстік Албанияның қашық аймақтарында шоғырланған. Балқан түлкісі Солтүстік Македонияның ұлттық символы саналады және 1993 жылы шығарылған 5 динар монетасының арт жағында бейнеленген. "Линкестис" деген македониялық тайпаның аты "Түлкілер елі" деп аударылады. Ол шамамен 100 жыл бойы жойылудың алдында тұрды. Саны шамамен 100-ге жуық деп есептеледі, себебі заңсыз аң аулау кең таралған. Карпат таулары: Чехия, Польша, Румыния, Словакия, Украина және Венгрия арасындағы таулы аймақта шамамен 2800 еуразиялық түлкі тіршілік етеді. Бұл Ресей шекарасының батысындағы ең ірі еуразиялық түлкі популяциясы. Динар және Юлиан Альпі: Словения, Хорватия және Босния мен Герцеговинада шамамен 130–200 түлкі мекендейді. Еуразиялық түлкі бұл елдерде 20 ғасырдың басынан бері жойылған деп есептелді. Алайда, 1973 жылы Словенияда үш аналық және үш аталық түлкі Кочевский Рог орманға босатылған кезде, оларды қайта енгізу жобасы сәтті аяқталды. Бүгінде түлкі Словенияның оңтүстік және оңтүстік-шығыс бөлігіндегі Динар ормандарында, сондай-ақ Хорватияның Горски котар және Велебит аймақтарында, Динар Альпі арқылы және Динара тауларынан Батыс Босния мен Герцеговинаға дейін таралған. Түлкі Юлиан Альпісінде және Батыс Словенияның басқа да аймақтарында кездеседі, бірақ A1 тас жолы олардың популяциясының дамуына елеулі кедергі келтіреді. Хорватияның Плитвице көлдері ұлттық паркі бірнеше түлкі жұбына мекенжай болып табылады. Осы үш елде еуразиялық түлкі жойылып бара жатқан түрлер тізіміне енгізілген және заңмен қорғалады. Нақты сандар бойынша Словенияда 40 түлкі, Хорватияда 40–60, ал Босния мен Герцеговинада 50-ден астам бар. Хорватиядағы Рисьняк массиві, Рисьняк ұлттық паркінде, хорват тіліндегі "рис" сөзінен аталған, яғни "түлкі". Беларусь: Ұлттық парктер, қорықтар және аң аулау алаптарынан алынған соңғы деректер Беларусьтегі түлкінің саны 550-ден 600-ға дейін екенін көрсетеді. Болгария: 1985 жылы жануарлар Болгарияда жойылған деп жарияланды, бірақ 1990 жылдарға дейін олардың кездесулері жалғасты. 2006 жылы оңтүстік-шығыстағы Странджа тауларында түлкінің жұптасу дауысының аудиожазбасы жасалды. Екі жылдан кейін Белоградчик маңында, солтүстік-батыста, құлағына белгі қойылған бір түлкі атып өлтірілді, ал бірнеше айдан кейін орнатылған камера басқа бір түлкіні түсірді. Одан әрі камералар Осogovo және Странджада түсірген деректер, түрдің елге оралғанын растады. Бұл мәселе бойынша толық зерттеулер әлі жарияланбаған. Чехия: Богемияда еуразиялық түлкі 19 ғасырда (1830–1890), ал Моравияда 20 ғасырдың басында жойылды. 1945 жылдан кейін Словакиядан келген көші-қон Моравияда шағын және тұрақсыз популяцияны құрады. 1980 жылдары Словакиядан 20-ға жуық түлкі әкелініп, Шумава аймағына қайта енгізілді. 2006 жылдың басында Чехиядағы түлкінің саны 65–105 жеке түлкі деп есептелді. Оларды аулауға тыйым салынған, бірақ түлкілер браконьерлердің құрбаны болады. Эстония: 2001 жылғы есеп бойынша Эстонияда 900 түлкі бар. 2010 жылы Эстонияда 180 түлкі заңды түрде ауланғанына қарамастан, елде Еуропадағы ең жоғары түлкі тығыздығы сақталған. Венгрия: Солтүстік таулы аймақтарда, Словакияға жақын жерде 10–12 түлкі бар деп есептеледі. Латвия: 2005 жылғы есеп бойынша Курземе және Видземе аймақтарында шамамен 700 түлкі мекендейді. Литва: 80–100 түлкі бар деп есептеледі. Польша: 2011 жылғы Орталық статистика басқармасының есебінде, 2010 жылы Польшада табиғи ортада байқалған еуразиялық түлкінің саны шамамен 285 деп көрсетілген. Польшада екі ірі түлкі популяциясы бар: біреуі елдің солтүстік-шығысында (әсіресе Беловежский орманында), екіншісі Карпат тауларының оңтүстік-шығысында. 1980 жылдан бері түлкілер Ростоцке, Сольская орманы, Полесье-Любельское және Карконосце тауларында да кездеседі, бірақ олар әлі де сол аймақтарда сирек. 1990 жылдардан бері Кампинос ұлттық паркінде сәтті қайта енгізілген түлкі популяциясы да тіршілік етеді. Словакия: Еуразиялық түлкі жапырақты, қылқан жапырақты және аралас орманды мекендейді, көбінесе ұлттық парктер мен басқа қорғалған аумақтарда; олардың болуы Словакия аумағының жартысынан көбінде расталған (2012). Штиавница таулары мен Великая Фатра ұлттық паркінде жүргізілген зерттеулерде (2011–2014) осы қорғалған аумақтарда 30-дан аз түлкі бар екені анықталды, себебі антропогендік факторлар, браконьерлік және орман шаруашылығында қолданылатын санау әдістерінің жеткіліксіздігі популяция сандарының сенімсіздігіне себеп болады. Румыния: Румынияда 2000-нан астам еуразиялық түлкі тіршілік етеді, оның көп бөлігі Карпатта. Алайда, кейбір сарапшылар бұл ресми сандардың жоғары бағаланғанын айтады. Аулау шектеулі, бірақ популяция тұрақты. Ресей: 2013 жылғы мәліметтер бойынша Ресейдегі түлкінің саны 22 510 жеке түлкіден тұрады, оның шамамен 9000-ы Еуропалық Ресейде кездеседі.

Balkan peninsula: The Balkan lynx subspecies is found in Croatia, Montenegro, Albania, Kosovo, North Macedonia, Bulgaria and possibly Greece. They can be found in remote mountainous regions of the Balkans, with the largest numbers in remote hills of western North Macedonia, eastern Albania and northern Albania. The Balkan lynx is considered a national symbol of North Macedonia, and it is depicted on the reverse of the Macedonian 5 denars coin, issued in 1993. The name of Lynkestis, a Macedonian tribe, is translated as "Land of the Lynx". It has been on the brink of extinction for nearly 100 years. Numbers are estimated to be around 100, and the decline is due to illegal poaching. Carpathian Mountains: About 2,800 Eurasian lynx live in the mountain range, split between the Czech Republic, Poland, Romania, Slovakia, Ukraine and Hungary. It is the largest contiguous Eurasian lynx population west of the Russian border. Dinaric Alps and Julian Alps: Slovenia, Croatia, and Bosnia and Herzegovina are home to approx. 130–200 lynx. The Eurasian lynx had been considered extinct in these countries since the beginning of the 20th century. However, a successful reintroduction project was carried out in Slovenia in 1973, when three female and three male lynx from Slovakia were released in the Kočevski Rog forest. Today, lynx are present in the Dinaric forests of the south and southeastern part of Slovenia and in the Croatian regions of Gorski kotar and Velebit, spanning the Dinaric Alps and over the Dinara Mountains into western Bosnia and Herzegovina. The lynx has been also spotted in the Julian Alps and elsewhere in western Slovenia, but the A1 motorway presents a significant hindrance to the development of the population there. Croatia's Plitvice Lakes National Park is home to several pairs of the lynx. In the three countries, the Eurasian lynx is listed as an endangered species and protected by law. Realistic population estimates are 40 lynx in Slovenia, 40–60 in Croatia, and more than 50 in Bosnia and Herzegovina. The Croatian massif Risnjak in Risnjak National Park got its name from the Croatian word for the lynx, ris. Belarus: the most recent data from the national parks, reserves, and hunting grounds demonstrate the number of lynxes in Belarus to be in the range of 550 to 600 animals. Bulgaria: the animal was declared extinct in Bulgaria in 1985, but sightings continued well into the 1990s. In 2006 an audio recording of a lynx mating call was made in the Strandzha mountain range in the southeast. Two years later an ear marked individual was accidentally shot near Belogradchik in the northwest, and a few months later a mounted trap camera caught a glimpse of another individual. Further camera records followed in Osogovo and Strandzha, confirming that the species has returned to the country. A thorough examination on the subject is yet to be made available. Czech Republic: In Bohemia, the Eurasian lynx was exterminated in the 19th century (1830–1890) and in Moravia probably at the turn of the 20th century. After 1945, migration from Slovakia created a small and unstable population in Moravia. In the 1980s, almost 20 specimens were imported from Slovakia and reintroduced in the Šumava area. In early 2006, the population of lynx in the Czech Republic was estimated at 65–105 individuals. Hunting is prohibited, but the lynx is often threatened by poachers. Estonia: There are 900 individuals in Estonia according to a 2001 estimate. Although 180 lynx were legally hunted in Estonia in 2010, the country still has the highest known density of the species in Europe. Hungary: The population is estimated at 10 12 animals, in the northern mountain ranges of the country close to Slovakia. Latvia: According to a 2005 estimate, about 700 animals inhabit areas in Courland and Vidzeme. Lithuania: The population is estimated at 80–100 animals. Poland: In its Environment and Environmental Protection Section, the 2011 Central Statistical Office Report puts the number of Eurasian lynxes observed in the wild in Poland as of 2010 at approximately 285. There are two major populations of lynxes in Poland, one in the northeastern part of the country (most notably in the Białowieża Forest) and the other in the southeastern part in the Carpathian Mountains. Since the 1980s, lynxes have also been spotted in the region of Roztocze, Solska Forest, Polesie Lubelskie, and Karkonosze Mountains, though they still remain rare in those areas. A successfully reintroduced population of lynxes has also been living in the Kampinos National Park since the 1990s. Slovakia: the Eurasian lynx inhabits deciduous, coniferous and mixed forests at elevations of , mostly in national parks and other protected areas; its presence has been positively confirmed in more than half of Slovak territory (2012). In terms of absolute numbers though in Štiavnica Mountains and Veľká Fatra National Park, surveys during 2011 to 2014 revealed that less than 30 individuals were present in these protected areas, with anthropic disturbances, poaching and insufficient counting methods used by forestry cited as the main causes of the unreliable population figures. Romania: over 2,000 Eurasian lynx live in Romania, including most of the Carpathian population. However, some experts consider these official population numbers to be overestimated. Limited hunting is permitted but the population is stable. Russia: as of 2013, the Russian lynx population was estimated as comprising 22,510 individuals, of which about 9,000 were found in European Russia.

Анатолия және Кавказ

Түркияның Анатолия бөлігінде Еуразиялық сілеусін Кіші Кавказ, Качкар таулары және Артвин провинциясында кездеседі. Тавр тауларында орналасқан Чигликара табиғи қорығында 15 жеке тұлға анықталды. 2009 және 2019 жылдар аралығында Анатолияның солтүстік-батысындағы орман-далалық аралас экожүйеде фототұзақтар, генетикалық материал және радиотелеметрия арқылы 50-ден астам жеке тұлға анықталып, бақыланды. Карс провинциясында Сарықамыш-Аллауекбер таулары ұлттық паркінде өрбуге қабілетті популяция кездеседі. Еуразиялық сілеусін мен сұр қасқыр әртүрлі трофикалық орталарды мекендейтіндіктен, бірге кездесе алады.

Орталық Азия

Орталық Азияда Қазақстан, Өзбекстан, Түрікменстан, Қырғызстан, Тәжікстан, Ауғанстан және Қытайдың Синьцзян, Гансу, Цинхай, Сычуань, Шэньси провинцияларында, сондай-ақ Иранның Альборз тауларының солтүстік беткейлерінде және Моңғолияда таралған. Үндістанда: Ладакх, Химачал Прадеш және Гималайдың көптеген басқа штаттарында кездеседі. Непалда 1975 жылы батыс Дхаулагири массивінде еуразиялық сілеусін байқалды. Бұған қоса, ол Хумла, Мустанг және Долпа аудандарының жоғарырақ биіктіктерінде де кездеседі.

Шығыс Азия

Еуразиялық немесе оған жақын туысқан мысықтардың (Lynx) кейінгі Плейстоцен дәуірінен бастап Жапония архипелагының әртүрлі жерлерінен қазбалары табылды. Яёи дәуірінен кейін археологиялық куәліктер табылған жоқ, сондықтан олар Жомон дәуірінде жойылған болуы мүмкін.

Мінез-құлық

Тамақ аз болған кезде күндіз аң аулауға қабілетті болғанымен, еуразиялық түлкі көбінесе түнде немесе кешкі уақытта белсенді болады және күнді тығыз бұталар мен басқа да жасырын орындарда ұйықтап өткізеді. Ол ересек күйінде жалғыз өмір сүреді. Еуразиялық түлкінің аң аулау аумағы жергілікті жемтің болуына байланысты әртүрлі болуы мүмкін. Аталықтар аналықтарға қарағанда әлдеқайда кеңірек аумақтарда аң аулайды, ал аналықтар өте тар, бірін-бірі жаппай баспайтын аумақтарды иеленеді. Еуразиялық түлкі бір түндік саяхатта 500 шақырымға дейін қашықтыққа жете алады, бірақ орташа есеппен бұл қашықтықтың жартысы жиі кездеседі. Олар аң аулау аумағының барлық бөлігін жүйелі түрде аралап, басқа түлкілерге өздерінің бар екенін білдіру үшін иіс іздерін қалдырады. Басқа мысықтар сияқты, оның иіс іздері нәжіс, зәр немесе тырнау іздерінен тұруы мүмкін, ал біріншісі көбінесе аң аулау аумағының шекарасындағы көзге түсетін жерлерге қалдырылады. Еуразиялық түлкі әртүрлі дыбыстар шығарады, бірақ көбейту маусымынан басқа уақытта көбінесе үнсіз болады. Олар мысықтай маусылдап, ысқырып, өкіріп, мұрлдасады және қол жеткізбейтін жемге үй мысықтары сияқты "тілдеседі". Жұптасу кезіндегі шақырулар әлдеқайда қатты болады, аталықтарында терең өкірік, ал аналықтарында қатты "мяу" дыбыстары естіледі. Еуразиялық түлкілер жасырын өмір сүреді, олардың шығаратын дыбыстары өте тыныш болғандықтан және сирек естілетіндіктен, олардың аймақта болуы жылдар бойы байқалмай қалуы мүмкін. Жемтің қалдықтары немесе қардағы іздер жануарды көруден бұрын әдетте байқалады. Еуропадағы еуразиялық түлкілер көбінесе кішкентай және орташа өлшемдегі сүтқоректілер мен құстарды аулайды. Түрге жататын жемдердің ішінде қоян, қарышқыр, мармот, тиін, ұйық, басқа кеміргіштер, мыстылар (мысалы, күзендер), қарақұйрық, қызыл түлкі, жабайы шошқа, шамы, жас бұғы, еуропалық елік, қызыл елік, бұғы және басқа да тұяқты жануарлар бар. Өлшеміне байланысты, еуразиялық түлкі тұяқты жануарларды бағалайтын жалғыз түлкі түрі болып табылады. Үлкен жемтікті аулау еуразиялық түлкіге қауіп төндірсе де, оларды өлтіруден алынатын пайда қауіптен артық болуы мүмкін. Сондықтан еуразиялық түлкілер, әсіресе қыста, кішкентай жемдер азайған кезде, үлкен тұяқты жануарларды жейді. Қара елік еуразиялық түлкі үшін ең жақсы жем болып саналады. Эстонияда ересек түлкі жылына 60-қа жуық елікті өлтіреді. Тіпті еліктердің саны азайып кеткен жылдары да, еліктер әлі де басты жем түрі болып табылады, бірақ жаз айларында кішкентай жемдер мен кейде үй қойлары жиі желінеді. Финляндияның кейбір аймақтарында әкелінген ақ құйрықты бұғылар да желінеді. Польша мен Австрияның кейбір аймақтарында қызыл бұғы бағаланады, ал Швейцарияда шамыз жергілікті түрде жақсы көріледі. Анатолиядағы түлкілердің физиологиялық қажеттіліктері мен морфологиялық бейімделулері басқа лагоморфтарға ұқсас, күніне шамамен 1 кг жем қабылдайды. Якутиядағы зерттеулер де түлкілердің тағамының негізінен лагоморфтардан тұратынын, ал тұяқты жануарлар аз мөлшерде ғана қосылатынын көрсетеді. Непал Гималай тауларының Долпа ауданында табылған еуразиялық түлкінің нәжісінде жүнді қоянның (Lepus oiostolus), пиканың (Ochotona sp.), тау құсқұйрығының (Alticola sp.), Гималайлық мармоттың (Marmota himalayana) және үй ешкісінің (Capra hircus) қалдықтары табылды.

Although they may hunt during the day when food is scarce, the Eurasian lynx is mainly nocturnal or crepuscular, and spends the day sleeping in dense thickets or other places of concealment. It lives solitarily as an adult. The hunting area of Eurasian lynx can be anything from , depending on the local availability of prey. Males tend to hunt over much larger areas than females, which tend to occupy exclusive, rather than overlapping, hunting ranges. The Eurasian lynx can travel up to during one night, although about half this distance is more typical. They patrol regularly throughout all parts of their hunting range, using scent marks to indicate their presence to other individuals. As with other cats, its scent marks may consist of faeces, urine, or scrape marks, with the former often being left in prominent locations along the boundary of the hunting territory. Eurasian lynx makes a range of vocalizations, but is generally silent outside of the breeding season. They have been observed to mew, hiss, growl, and purr, and, like domestic cats, will "chatter" at prey that is just out of reach. Mating calls are much louder, consisting of deep growls in the male, and loud "meow like" sounds in the female. Eurasian lynx are secretive, and because the sounds they make are very quiet and seldom heard, their presence in an area may go unnoticed for years. Remnants of prey or tracks on snow are usually observed long before the animal is seen. Eurasian lynx in Europe prey largely on small to fairly large sized mammals and birds. Among the recorded prey items for the species are hares, rabbits, marmots, squirrels, dormice, other rodents, mustelids (such as martens), grouse, red foxes, wild boar, chamois, young moose, European roe deer, red deer, reindeer and other ungulates. In keeping with its larger size, the Eurasian lynx is the only lynx species to preferentially take ungulates. Although taking on larger prey presents a risk to the Eurasian lynx, the bounty provided by killing them can outweigh the risks. The Eurasian lynx thus prefers fairly large ungulate prey, especially during winter, when small prey is less abundant. Where common, roe deer appear to be the preferred prey species for the Eurasian lynx. In Estonia, a typical adult lynx kills about 60 roe deer a year; in the years when the roe deer population plummets, the lynx switch to beavers, hares, foxes, raccoon dogs, and birds. Even where roe deer are quite uncommon, the deer are still quantitatively the favored prey species, though in summer smaller prey and occasional domestic sheep are eaten more regularly. In parts of Finland, introduced white tailed deer are eaten regularly. In some areas in Poland and Austria, red deer is the preferred prey, and in Switzerland, chamois is locally favored. Lynx in Anatolia also has physiological requirements and morphological adjustments similar to other lagomorph specialists, with a daily prey intake of about and Yakutia also indicate a diet mainly composed of lagomorphs and ungulate prey contributes in low amounts to lynx diet. Eurasian lynx scat found in Dolpa District in the Nepal Himalayas contained remains of woolly hare (Lepus oiostolus), pika (Ochotona sp. ), mountain voles (Alticola sp. ), Himalayan marmot (Marmota himalayana) and domestic goat (Capra hircus).

Көбею

Еуразиялық сілеусіннің жұптасу кезеңі қаңтардан сәуірге дейін созылады. Бұл кезеңде аналық 4-7 күнге созылатын жыныстық циклінен бір рет өтеді. Егер алғашқы төлдері жоғалса, екінші жыныстық цикл кездесуі мүмкін. Сілеусін өз көбеюін азық қорының жеткіліктілігіне қарай реттеуге қабілетті емес сияқты. Жүктілік 67-74 күнге созылады. Жүкті аналықтар тығырқалған, көбінесе ағаш бұтақтарымен немесе тамырларымен қоршалған жерлерде жатақтайды. Жатақ қауырсын, бұғы мұрты және құрғақ шөппен төселген, бұл жас төлдерге ыңғайлы төсек жасайды. Еуразиялық сілеусін төлдері туғаннан кейін 10-12 күнде көздерін ашады. Олардың бастапқыда қарапайым, сұрғылт қоңыр түктері болады және 11 аптаға келгенде толыққанды ересек түсіне ие болады. Олар 6-7 аптада қатты тамақ жеуге бастайды, осы кезде жатақтан шыға бастайды, бірақ 5-6 айға дейін толық сүттен айрылмайды. Жатақ төлдер туғаннан кейін 2-3 айдан соң тасталады, бірақ жас сілеусіндер әдетте 10 айға дейін анасымен бірге болады. Еуразиялық сілеусіндер 2-3 жасқа келгенде жыныстық жағынан жетіледі және тұтқындық жағдайында 21 жылға дейін өмір сүруі мүмкін.

Жыртқыштардың динамикасы

Жыртқыш мысықтың негізгі жыртқыштары – сұр қасқыр және қасқыр. Ресей ормандарында сұр қасқырлар ағаштарға қашып құтыла алмаған жыртқыш мысықтарды өлтіріп жейді, бұл Орталық Орманы табиғат қорығындағы қасқыр мен жыртқыш мысықтың іздерін, сондай-ақ Беловеж орманындағы қасқырдың асқазан ішіндегі жыртқыш мысықтың түктерін және сүйектерін қарап шығу арқылы дәлелденген. Жыртқыш мысық өзін жауларынан ағашқа жылдам көтерілу арқылы немесе тік жар немесе шатқалдан төмен түсу арқылы сақтайды; ол әдетте «бекініс» орнының жанында өмір сүреді және тамағын биік ағашта немесе қол жеткізбес тіректе жейді. Алтай тауларының Прительск аймағында байқалғандай, қасқырлардың бір аймақта пайда болуы жыртқыш мысықтардың санының азаюына әкеледі, және қасқырлар белсенді болған жерлерде жыртқыш мысықтар кішірек жемтіктерді ұстауға бейім. Ресейдегі Печора Ильич табиғат қорығында қасқырдың жыртқыш мысықты жеп-жою деректері тіркелген, ал Алтай тауларында жыртқыш мысық қасқырлардан қашып жүреді. Швецияда бақыланатын популяциядағы 33 жыртқыш мысықтың өлімінен біреуі, мүмкін, қасқырдың шабуылынан болған. Жыртқыш мысық жоғарыда сипатталған жыртқыш аңдармен, сондай-ақ қызыл түлкімен, бүркітқұйрықпен, алтын бүркітпен, жабайы шошқамен (жыртқыш мысық өлтірген жануарлардан жейді) және ареалының оңтүстік бөлігінде қар барысымен және барыспен де азық үшін бәсекелеседі.

Қорғау

Еуразиялық сілеусін CITES-тің II қосымшасына енгізілген және Еуропаның жабайы табиғаты мен табиғи мекендерін сақтау туралы Берн конвенциясының III қосымшасында қорғалатын түр ретінде тізімделген. Көптеген елдерде сілеусін аулауға тыйым салынған, бірақ Эстония, Латвия, Ресей, Армения және Ирак елдері бұл ережеге бағынбайды. 2005 жылдан бері Норвегия үкіметі ұлттық популяция мақсаттарын белгілейді, ал облыстық мәслихат өкілдерінен құралған комиссия аң ауу квоталарын анықтайды.