Бобкат – Солтүстік Американың орташа еңісті мысығы

Кіріспе

Medium sized North American wild cat

Speciesbox
| name = Bobcat
| image = Bobcat at Columbus Zoo Boo. jpg
| image caption = Bobcat in Columbus Zoo
| status = LC
| status system = IUCN3.1
| status ref =
| status2 = CITES A2
| status2 system = CITES
| status2 ref = In the 19th and 20th centuries, the following zoological specimens were described:

Lynx floridanus proposed by Constantine Samuel Rafinesque in 1817 was a greyish lynx with yellowish brown spots from Florida. Lynx fasciatus also proposed by Rafinesque in 1817 was a reddish brown lynx with a thick fur from the northwest coast. Lynx texensis proposed by Joel Asaph Allen in 1895 to replace the earlier name Lynx rufus var. maculatus. Lynx gigas proposed by Outram Bangs in 1897 was a skin of an adult male lynx shot near Bear River, Nova Scotia. Lynx rufus eremicus and Lynx rufus californicus proposed by Edgar Alexander Mearns in 1898 were skins and skulls of two adult lynxes killed in San Diego County, California. Lynx rufus peninsularis proposed by Oldfield Thomas in 1898 was a skull and a pale rufous skin of a male lynx from Baja California Peninsula. Lynx fasciatus pallescens proposed by Merriam in 1899, was a skin of a gray lynx that was killed near Trout Lake, Washington. Lynx ruffus escuinapae proposed by Allen in 1903 was a skull and a pale rufous skin of an adult female from Escuinapa Municipality in Mexico. Lynx rufus superiorensis by Randolph Lee Peterson and Stuart C. Downing in 1952 was a skeleton and skin of a male lynx killed near Port Arthur, Ontario. Lynx rufus oaxacensis proposed by George Goodwin in 1963 was based on three skulls and six skins of lynxes killed in the Mexican Tehuantepec District. The validity of these subspecies was challenged in 1981 because of the minor differences between specimens from the various geographic regions in North America. Since the revision of cat taxonomy in 2017, only two subspecies are recognized as valid taxa:
L. r. rufus – east of the Great Plains
L. r. fasciatus – west of the Great Plains

Константин Самуэль Рафинеск 1817 жылы ұсынған Lynx floridanus – Флоридадан алынған сары-қоңыр дақты, сұрғылт рис болды. Рафинеск 1817 жылы ұсынған Lynx fasciatus – солтүстік-батыс жағалаудан келген, қалың жүнді, қызыл қоңыр рис болды. Жоел Асаф Аллен 1895 жылы Lynx rufus var. maculatus есімін алмастыру үшін Lynx texensis ұсынды. Оутрам Бангс 1897 жылы ұсынған Lynx gigas – Нова Шотландиядағы Bear River маңынан атылған ересек еркек рис терісі болды. Эдгар Александр Меарнс 1898 жылы ұсынған Lynx rufus eremicus және Lynx rufus californicus – Калифорния штатының Сан-Диего округінде өлтірілген екі ересек рис терісі мен бас сүйектері. Олдфилд Томас 1898 жылы ұсынған Lynx rufus peninsularis – Бажа Калифорния түбегінен алынған еркек рис бас сүйегі мен ақшыл қызыл терісі. Мерриам 1899 жылы ұсынған Lynx fasciatus pallescens – Вашингтон штатының Trout Lake маңынан өлтірілген сұр рис терісі. Аллен 1903 жылы ұсынған Lynx ruffus escuinapae – Мексиканың Эскуинапа муниципалитетінен алынған ересек әйел рис бас сүйегі мен ақшыл қызыл терісі. Рэндольф Ли Питерсон мен Стюарт С. Даунинг 1952 жылы ұсынған Lynx rufus superiorensis – Онтарио штатының Порт-Артур қаласы маңынан өлтірілген еркек рис қаңқасы мен терісі. Джордж Гудвин 1963 жылы ұсынған Lynx rufus oaxacensis – Мексиканың Техуантепек ауданында өлтірілген үш бас сүйек пен алты теріге негізделген. Бұл түршелердің жарамдылығы 1981 жылы Солтүстік Американың әртүрлі географиялық аймақтарындағы үлгілер арасындағы шағын айырмашылықтарға байланысты күмәнді болды. 2017 жылы мысықтардың таксономиясы қайта қаралып, тек екі түрше жарамды таксон ретінде танылды:
L. r. rufus – Ұлы жазықтардың шығысында
L. r. fasciatus – Ұлы жазықтардың батысында.

Филогения

Lynx туысы Puma, Prionailurus және Felis туыстарымен ортақ тармақ бөліседі; Lynx шамамен бөлініп шықты. Бозқаздың Еуразиялық линктен (L. lynx) пайда болғандығы айтылады, ол Плейстоцен дәуірінде Беринг бұғазы арқылы Солтүстік Америкаға өтіп, оның ата-тегі 2,6 миллион жыл бұрын келген. Ол алғаш рет Ирвингтон кезеңінде пайда болды. Бозқаздың бірінші толқыны Солтүстік Американың оңтүстік бөлігіне еніп, жақын арада мұздықтармен солтүстіктен оқшауланды; бұл популяция шамамен 20 000 жыл бұрын қазіргі бозқазға айналды. Екінші популяция Азиядан келіп, солтүстікке қоныстанды және қазіргі Канадалық линкке (L. canadensis) дамыды. Бозқаз бен Канадалық линк арасында кейде будандасу болуы мүмкін. Ұлы жазықтың шығысы мен батысындағы популяциялар, аймақтың шөлейттенуіне байланысты, Плейстоценнің мұз аралық кезеңдерінде оқшауланған болуы мүмкін.

Сипаттама

Бозқаз – Lynx туысының басқа түрлеріне ұқсас, бірақ орташа есеппен төрт түрдің ішіндегі ең кішісі. Оның түсі әр түрлі, бірақ көбінесе қоңырдан сұрғылт қоңырға дейін, денесінде қара жолақтар, алдыңғы аяқтары мен құйрығында қара түсті сызықтар болады. Оның дақтанған түсі жасыру ретінде қызмет етеді. Құлақтары қара ұштармен және тік, қысқа қара түктерімен ерекшеленеді. Әдетте, ақшыл түс еріндерде, иекте және төменгі жағында байқалады. Оңтүстік-батыстағы шөлді аймақтардағы бозқаздардың түсі ең ашық, ал солтүстік, орманды аймақтардағылары ең қараңғы болады. Балалары жақсы түкпен және дақтарымен туылады. Флоридада (АҚШ) және Нью-Брансуикте (Канада) бірнеше меланистік бозқаз байқалған және ұсталған. Олар қара түсті көрінеді, бірақ дақты үлгісі сақталуы мүмкін. Құлақтың астындағы созылған түктер бетін кеңірек көрсетеді. Бозқаздың көзі сары, дөңгелек қара оқушыларымен. Мұрны қызғылт-қызыл, ал беті, бүйірлері мен арқасы сұр, сары немесе қоңыр-қызыл түсті болады. Түнгі белсенділік кезінде жарықты барынша қабылдау үшін оқушылар кеңейеді. Бозқаздың есту және көру қабілеті өте жақсы, сондай-ақ иіс сезу сезімі де дамыған. Ол тамаша түрде тауға шығады және қажет болғанда жүзеді, бірақ әдетте судан аулақ болады. Ересек бозқаздың иық биіктігі шамамен ... құрайды. Ресми өлшенген ең ірі бозқаздың салмағы ... болған, бірақ расталмаған мәліметтерде олар одан да ауыр болуы мүмкін. Сонымен қатар, 2012 жылғы 20 маусымдағы Нью-Гэмпширдегі жол апатынан өлген жануардың салмағы ... деп тіркелген. Ең ірі денелі бозқаздар Канаданың шығысында және Жаңа Англияның солтүстігінде, ал ең кішілері Оңтүстік Аппалачи тауларында тіркелген. Бергманн ережесіне сәйкес, бозқаз солтүстік ареалында және ашық жерлерде ірілеу болады. АҚШ-тың шығысындағы морфологиялық өлшемдерді салыстыру зерттеуі ең ірі еркек және әйел үлгілерінің орналасуындағы айырмашылықты анықтады, бұл жыныстарға қатысты әртүрлі таңдау шектеулерін көрсетеді. Скелеттік бұлшық еттері бозқаздың дене салмағының 58,5% құрайды. Туғанда салмағы ... және ұзындығы ... шамасында болады. Бір жасқа келгенде салмағы шамамен ... құрайды.

The bobcat resembles other species of the midsize genus Lynx, but is on average the smallest of the four. Its coat is variable, though generally tan to grayish brown, with black streaks on the body and dark bars on the forelegs and tail. Its spotted patterning acts as camouflage. The ears are black tipped and pointed, with short, black tufts. Generally, an off white color is seen on the lips, chin, and underparts. Bobcats in the desert regions of the southwest have the lightest colored coats, while those in the northern, forested regions are darkest. Kittens are born well furred and already have their spots. A few melanistic bobcats have been sighted and captured in Florida, USA and New Brunswick, Canada. They appear black, but may still exhibit a spot pattern. The face appears wide due to ruffs of extended hair beneath the ears. Bobcat eyes are yellow with round, black pupils. The nose of the bobcat is pinkish red, and it has a base color of gray or yellowish or brownish red on its face, sides, and back. The pupils widen during nocturnal activity to maximize light reception. The bobcat has sharp hearing and vision, and a good sense of smell. It is an excellent climber and swims when it needs to, but normally avoids water. An adult stands about at the shoulders. The largest bobcat accurately measured on record weighed , although unverified reports have them reaching Furthermore, a June 20, 2012, report of a New Hampshire roadkill specimen listed the animal's weight at The largest bodied bobcats were recorded in eastern Canada and northern New England, and the smallest in the southern Appalachian Mountains. Consistent with Bergmann's rule, the bobcat is larger in its northern range and in open habitats. A morphological size comparison study in the eastern United States found a divergence in the location of the largest male and female specimens, suggesting differing selection constraints for the sexes. Skeletal muscles make up 58.5 % of the bobcat's body weight. At birth, it weighs and is about in length. At the age of one year, it weighs about .

Жолдар

Бобкаттардың іздерінде тырнақтардың іздері жоқ төрт саусақ болады, себебі олардың тырнақтары кері тартылады. Іздердің мөлшері ; орташасы шамамен . Жүріп немесе шапшаң жүргенде, іздер шамамен қашықтықта орналасады. Бобкат жүргенде үлкен қадамдар жасай алады, көбінесе -дан . Барлық мысықтар сияқты, бобкат "тікелей тіркеледі", яғни артқы іздері әдетте алдыңғы іздерінің үстіне дәл түседі. Бобкат іздерін жабайы немесе үй мысықтарының іздерінен көбінесе олардың үлкендігімен ажыратуға болады: шамамен -қа қарсы .

Таралуы және мекендейтін ортасы

Арық мысық – бейімделгіш түр. Ол орманды жерлерді артық көреді – жапырақты, қылқан жапырақты немесе аралас орманды – бірақ тек терең орманға ғана тәуелді емес. Оның ареалы Флориданың ылғалды батпақтарынан Техастың шөлді жерлеріне дейін, тіпті таулы аймақтарға дейін созылады. Жартасты, батпақты немесе орманды жерлер болса, ол шаруашылық алаптарының жанында да мекендейді; оның дақты жүні камуфляж ретінде қызмет етеді. Арық мысықтың таралу аймағы адам санымен шектелмейді, бірақ қолайлы ортаның болуымен байланысты; тек ауқымды, қарқынды өңделген жерлер ғана оған жарамсыз. Егер оны ит қуатын болса, әдетте ағашқа көтеріледі. Сонымен қатар, Аризона штатының солтүстігінде арық мысық байқалғаны расталды, ал 2008 жылы Мичиган штатының Альбион қаласының жанында біреуі өлтірілді. 2010 жылдың наурыз айының басында Хьюстон қаласының орталық тұрған тұрақ орнында арық мысық көрінді (кейін жануарларды бақылау қызметкерлері оны ұстады). 2010 жылға қарай, арық мысық көптеген штаттарда қайтадан қоныстанған сияқты, Делавэрден басқа 48 штаттың барлығында кездеседі. Оның Канадалық рысьтің үлкен, жұмсақ табандары жоқ және қарда салмағын тиімді ұстай алмайды. Арық мысықтың ареалы үлкен мысықтармен қиылысса, кемсіздікке ұшырамайды: Жаңа Шотландияда олардың өзара әрекеттесуі байқалғанда, агрессивті арық мысық Канадалық рысьті ығыстырып шығарады, ал ауылшаруашылық үшін қылқан жапырақты орманды кесу Канадалық рысь ареалын солтүстікке қарай шегіндіріп, арық мысыққа тиімді жағдай жасайды. Өзінің ареалында арық мысықтың көптеген паналау орындары бар, әдетте, негізгі үңкірі және ареалдың шетіндегі бірнеше қосымша паналау орындары, мысалы, қуыс бұталар, қылқанды үйірлер, бұталар немесе тастың астындағы жартастар. Оның үңкірі арық мысықтың күшті иісімен тоңдырылған. Арық мысықтың мекендейтін аумағының мөлшері айтарлықтай өзгереді. Американың әртүрлі штаттарында жүргізілген басқа зерттеулер маусымдық өзгерістердің жоқ екенін көрсетті. Басқа мысықтар сияқты, арық мысық көбінесе жалғыз өмір сүреді, бірақ ареалдар жиі қиылысады. Мысықтар үшін ерекшелігі – аталықтарының ареалдардың қиылысуына көбірек төзімділігі, ал аналықтары басқаларының ареалдарына сирек кіреді. Арық мысық – мүмкіндікті пайдаланатын жыртқыш, Канадалық рысь сияқты емес, ол жемдік базасын оңай өзгертеді. Арық мысық әртүрлі өлшемдегі жануарларды аулайды және аң аулау тактикасын сәйкес түрде бейімдейді. Ол жем-шөпке толы жерлерде аң аулайды және құрбаны жақындағанда жатып немесе тығылып күтеді. Содан соң ол секіріп, өткір, қайтарылатын тырнақтарымен жемті ұстайды. Қаз, үйрек, қоян және харе сияқты сәл ірі жануарлар үшін ол жасырын жерден аң аулайды және олжа жеткенше күтеді. Аз жиі, ол жас жануарлар, мысалы, жас бұғылар және басқа етқоректілер, мысалы, әсіресе әйел балықшылар, сұр түлкілер, американдық микстер, американдық мартендер, скункстар, егерлер, кішкентай иттер және үй мысықтарымен қоректенеді. Сонымен қатар, ол кеміргіштерді, мысықтарды, құстарды және жәндіктерді аулайды. Арық мысықтар кейде мал мен құстарды аулайды. Ірі қара мал мен жылқы сияқты ірі жануарлар шабуылға ұшырағаны белгісіз, бірақ арық мысықтар шошқа, қой және ешкі сияқты ұсақ малға қауіп төндіреді. Ұлттық ауыл шаруашылығы статистикалық қызметінің мәліметтері бойынша, 2004 жылы арық мысықтар 11 100 қойды өлтірді, бұл барлық қойлардың жыртқыштардан өлгенінің 4,9% құрайды. Алайда, арық мысықтың жыртқыштық әрекеттерінің кейбіреулері дұрыс анықталмауы мүмкін, өйткені арық мысықтар басқа жануарлар өлтірген малдың қалдықтарын жейді. Ол бұғыларды немесе бұғы мүйіздерін өлтіруі мүмкін, кейде Солтүстік Американың батысында, әсіресе қысқы уақытта, кішігірім олжалар аз болған кезде немесе бұғылар саны көбейген кезде, бұғыларды аулайды. Эверглейдстердегі бір зерттеуде өлтірілгендердің көп бөлігі (39-дың 33-і) жас бұғылар екені анықталды. Йеллоустондағы мәліметтер бойынша, өлтірілгендердің көп бөлігі (20-ның 15-і) бұғының балаларынан тұрады, бірақ арық мысықтың салмағынан сегіз есе ауыр олжаны ұстауға болады. Ол бұғыны қуалайды, көбінесе бұғы жатқанда, содан соң мойнынан ұстап, кейін тамағын, бас сүйегінің негізін немесе кеудесін тістейді. Арық мысық сирек бұғыны өлтірген жағдайда, ол тояды, содан соң қарға немесе жапыраққа көміп қояды, кейін тамақтану үшін бірнеше рет оралады. Алайда, басқа зерттеулер бойынша, койоттар саны көп жерлерде арық мысықтардың саны азаюы мүмкін, себебі иттердің әлеуметтік бейімділігі оларға бәсекелестік артықшылық береді. Алайда, Канадалық рысьте түрлер арасындағы қарым-қатынас таралу үлгілеріне әсер етеді; бәсекелестікпен шектелу оның бауырының ареалының оңтүстікке қарай кеңеюіне кедеріс келтіруі мүмкін. Ұсыну кезінде арық мысықтың дауыстары айғайлау мен сызылудан тұрады. Техаста жүргізілген зерттеулер көрсеткендей, мекендеу аумағын белгілеу көбею үшін қажет; зерттелген, мекендеу аумағы жоқ жануарларда балалары табылған жоқ. Аналықтың жыныстық циклі 44 күнге созылады, естру 5-10 күнге созылады. Арық мысықтар өмірінің соңына дейін көбеюге қабілетті. Койоттар ересек арық мысықтар мен қояншаларды өлтіруі мүмкін. Арық мысық пен американдық қара аюдың (Ursus americanus) өлексе үшін күрескенінің кемінде бір расталған жағдайы тіркелген. Басқа Lynx түрлері сияқты, арық мысықтар аюлармен кездесуден аулақ болуы мүмкін, өйткені олардың өлтірген жануарларын аюлар жеп қоюы мүмкін немесе сирек жағдайда аюлар оларға шабуыл жасауы мүмкін. Арық мысықтың қалдықтары кейде еркек балықшылардың демалыс орындарында табылған. Американдық аллигаторлар (Alligator mississippensis) Оңтүстік-Шығыс АҚШ-та ересек арық мысықтарды мүмкіндікті пайдаланып жегені туралы деректер бар. Алтын бүркіттер (Aquila chrysaetos) арық мысықтарды жегені туралы хабарлар бар. Қояншаларды көптеген жыртқыштар жей алады, оның ішінде үлкен мүйізді сұлулар, бүркіттер, түлкілер және аюлар, сондай-ақ басқа ересек арық мысықтар. Жем-шөп жеткіліксіз болғанда, аз қояншалар ересекке дейін жетпейді. Каннибализм туралы хабарлар бар; қояншалар жем деңгейі төмен болғанда желінеді, бірақ бұл өте сирек және популяцияға көп әсер етпейді. Бір зерттеуде Toxoplasma gondii-ден инфекцияның орташа деңгейі 52% құрады, бірақ аймақтық айырмашылықтар зор болды. Lynxacarus morlani деп аталатын бір кенеге дейін, қазірге дейін тек арық мысықта ғана табылған. Паразиттер мен аурулардың арық мысықтың өліміне қатысуы әлі анық емес, бірақ олар аштықтан, жазадан және жыртқыштардан көбірек өлімге себеп болуы мүмкін.

The bobcat is an adaptable species. It prefers woodlands—deciduous, coniferous, or mixed—but does not depend exclusively on the deep forest. It ranges from the humid swamps of Florida to desert lands of Texas or rugged mountain areas. It makes its home near agricultural areas, if rocky ledges, swamps, or forested tracts are present; its spotted coat serves as camouflage. The bobcat's range does not seem to be limited by human populations, but by availability of suitable habitat; only large, intensively cultivated tracts are unsuitable for the species. If chased by a dog, it usually climbs up a tree. In addition, bobcat sightings have been confirmed in northern Indiana, and one was killed near Albion, Michigan, in 2008. In early March 2010, a bobcat was sighted (and later captured by animal control authorities) in a parking garage in downtown Houston. By 2010, bobcats appear to have recolonized many states, occurring in every state in the contiguous 48 except Delaware. it lacks the large, padded feet of the Canada lynx and cannot support its weight on snow as efficiently. The bobcat is not entirely at a disadvantage where its range meets that of the larger felid: displacement of the Canada lynx by the aggressive bobcat has been observed where they interact in Nova Scotia, while the clearing of coniferous forests for agriculture has led to a northward retreat of the Canada lynx's range to the advantage of the bobcat. In its territory, the bobcat has numerous places of shelter, usually a main den, and several auxiliary shelters on the outer extent of its range, such as hollow logs, brush piles, thickets, or under rock ledges. Its den smells strongly of the bobcat. The sizes of bobcats' home ranges vary significantly from Dispersal from the natal range is most pronounced with males. Other research in various American states has shown little or no seasonal variation. Like most felines, the bobcat is largely solitary, but ranges often overlap. Unusual for cats, males are more tolerant of overlap, while females rarely wander into others' ranges. The bobcat is an opportunistic predator that, unlike the more specialized Canada lynx, readily varies its prey selection. The bobcat hunts animals of different sizes, and adjusts its hunting techniques accordingly. It hunts in areas abundant in prey and waits lying or crouching for victims to wander close. It then pounces and grabs the prey with its sharp, retractable claws. For slightly larger animals, such as geese, ducks, rabbits and hares, it stalks from cover and waits until prey comes within before rushing in to attack. Less commonly, it feeds on larger animals, such as young ungulates, and other carnivores, such as primarily female fishers, gray foxes, American minks, American martens, skunks, raccoons, small dogs and domestic cats. It also hunts rodents such as squirrels, moles, muskrats, mice, but also birds, and insects. Bobcats occasional hunt livestock and poultry. While larger species, such as cattle and horses, are not known to be attacked, bobcats do present a threat to smaller ruminants such as pigs, sheep and goats. According to the National Agricultural Statistics Service, bobcats killed 11,100 sheep in 2004, comprising 4.9% of all sheep predator deaths. However, some amount of bobcat predation may be misidentified, as bobcats have been known to scavenge on the remains of livestock kills by other animals. It has been known to kill deer or pronghorn, and sometimes to hunt elk in western North America, especially in winter when smaller prey is scarce, or when deer populations become more abundant. One study in the Everglades showed a large majority of kills (33 of 39) were fawns. According to the Yellowstone showed a large number of kills (15 of 20) were includes elk calves, but prey up to eight times the bobcat's weight could be successfully taken. It stalks the deer, often when the deer is lying down, then rushes in and grabs it by the neck before biting the throat, base of the skull, or chest. On the rare occasions a bobcat kills a deer, it eats its fill and then buries the carcass under snow or leaves, often returning to it several times to feed. However, other studies have found bobcat populations may decrease in areas with high coyote populations, with the more social inclination of the canid giving them a possible competitive advantage. With the Canada lynx, however, the interspecific relationship affects distribution patterns; competitive exclusion by the bobcat is likely to have prevented any further southward expansion of the range of its felid relative. During courtship, the bobcat's vocalizations include screaming and hissing. Research in Texas revealed that establishing a home range is necessary for breeding; studied animals without a home range had no identified offspring. The female has an estrous cycle of 44 days, with the estrus lasting five to ten days. Bobcats remain reproductively active throughout their lives. Coyotes have killed adult bobcats and kittens. At least one confirmed observation of a bobcat and an American black bear (Ursus americanus) fighting over a carcass is confirmed. Like other Lynx species, bobcats probably avoid encounters with bears, in part because they are likely to lose kills to them or may rarely be attacked by them. Bobcat remains have occasionally been found in the resting sites of male fishers. American alligators (Alligator mississippensis) have been filmed opportunistically preying on adult bobcats in the southeast United States. Golden eagles (Aquila chrysaetos) have been reportedly observed preying on bobcats. Kittens may be taken by several predators, including great horned owls, eagles, foxes, and bears, and other adult male bobcats. When prey populations are not abundant, fewer kittens are likely to reach adulthood. Cannibalism has been reported; kittens may be taken when prey levels are low, but this is very rare and does not much influence the population. One study found an average infection rate of 52% from Toxoplasma gondii, but with great regional variation. One mite in particular, Lynxacarus morlani, has to date been found only on the bobcat. Parasites' and diseases' role in the mortality of the bobcat is still unclear, but they may account for greater mortality than starvation, accidents, and predation.

Қорғау

Ол құрып кету қаупі төнген жабайы фауна мен флора түрлерімен халықаралық сауда туралы конвенцияның (CITES) II қосымшасына енгізілген, яғни ол құрып кету қаупі төнген түр деп есептелмейді, бірақ халықаралық сауда мұқият бақыланады. Бұл жануар таралған үш аймағының барлығында реттеледі және АҚШ-тың, оның негізгі ареалының, көптеген қорғалған аумақтарында кездеседі. 2003 және 2011 жылдар аралығында Эверглейдсте бозқазды көру көрсеткіші 87,5%-ға төмендеді, бұл инвазивті Бірма питонының шабуылдарына байланысты деп есептеледі. Бозқаз терісі үшін де, аң аулау үшін де ұзақ жылдар бойы бағаланып келді; ол адамдар тарапынан ауланып, тұтқынға алынды, бірақ халық саны жоғары деңгейде сақталды, тіпті АҚШ-тың оңтүстігінде де, ол кеңінен ауланып келеді. 1970 және 1980 жылдары бозқаз терісінің бағасының күрт өсуі аң аулауға қызығушылықты арттырды, бірақ 1990 жылдардың басында бағалар айтарлықтай төмендеді. Реттелген аң аулау әлі де жалғасуда, және кейбір популяциялардағы өлім-жітімнің жартысына жуығы осы факторға байланысты. Осының салдарынан, аң аулау маусымы ашық болатын қыс айларында бозқаздың өлім көрсеткіші жоғарылайды. Оңтүстік Калифорнияның жағалау аймағында жүргізілген зерттеулер бозқаз популяциясына қала құрылысы, жолдар салу және басқа да дамулардың әсер ететінін көрсетті. Халық саны күтілгендей төмендемейді, бірақ әртүрлі популяциялардың байланысы бұзылуда. Бұл бозқаз популяциялары арасындағы табиғи генетикалық әртүрліліктің төмендеуіне алып келеді. Бозқаздың өмір сүруі үшін жеткілікті мөлшерде және сапалы ашық кеңістіктерді сақтау қажет. Қалалық аймақтарда оларды сақтау үшін жергілікті тұрғындарды осы жануарлар туралы хабардар ету де маңызды. Калифорниядағы қалалық ортаны пайдаланатын бозқаз жануарларында кеміргіштерге қарсы препараттарды қолдану, уланған егеуқұйрықтар мен тышқандарды жеу арқылы туындаған екіншілік уланумен және қызыл тері кенесінен (нотоедрикалық шаян) зардап шегудің жоғарылауымен байланысты, себебі уланған иммундық жүйесі әлсіреген жануар шаянмен күресуге нашар дайын. Калифорниядағы бозқаздың дене мүшелерін зерттеу нотоедрикалық шаянға ұшырағанын көрсетті. Бұл мәселені шешу үшін өсімдіктерді бақылау және тұзақтарды пайдалану сияқты кеміргіштерді бақылаудың баламалы әдістері ұсынылды.

It is listed in Appendix II of the Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (CITES), which means it is not considered threatened with extinction, but that international trade must be closely monitored. The animal is regulated in all three of its range countries, and is found in a number of protected areas of the United States, its principal territory. Between 2003 and 2011, a reduction in bobcat sightings in the Everglades by 87.5% has been attributed to predation by the invasive Burmese python. The bobcat has long been valued both for fur and sport; it has been hunted and trapped by humans, but has maintained a high population, even in the southern United States, where it is extensively hunted. In the 1970s and 1980s, an unprecedented rise in price for bobcat fur caused further interest in hunting, but by the early 1990s, prices had dropped significantly. Regulated hunting still continues, with half of mortality of some populations being attributed to this cause. As a result, the rate of bobcat deaths is skewed in winter, when hunting season is generally open. A study in coastal Southern California has shown bobcat populations are affected by urbanization, creation of roads, and other developments. The populations may not be declining as much as predicted, but instead the connectivity of different populations is affected. This leads to a decrease in natural genetic diversity among bobcat populations. For bobcats, preserving open space in sufficient quantities and quality is necessary for population viability. Educating local residents about the animals is critical, as well, for conservation in urban areas. In bobcats using urban habitats in California, the use of rodenticides has been linked to both secondary poisoning by consuming poisoned rats and mice, and to increased rates of severe mite infestation (known as notoedric mange), as an animal with a poison weakened immune system is less capable of fighting off mange. Liver autopsies in California bobcats that have succumbed to notoedric mange have revealed chronic rodenticide exposure. Alternative rodent control measures such as vegetation control and use of traps have been suggested to alleviate this issue.

Адам мәдениетіндегі маңызы

Солтүстік Американың кейбір жергілікті мәдениеттерінде, Оңтүстік Америкада осыған ұқсас оқиғалар кездеседі. Мысалы, Нез Персе тайпасының бір әңгімесінде мысық пен қоян бір-біріне қарама-қарсы, өзгеше жаратылыстар ретінде бейнеленеді. Дегенмен, басқа нұсқада олар теңдік пен ұқсастықпен көрсетілген. Клод Леви-Стросс бұл екі түсінік арасындағы алғашқысы, қарама-қарсылықты бейнелейтін егіздер туралы ұғым, Жаңа әлем мифологиясында жиі кездесетін тақырып екенін айтады. Бірақ олар бір-бірімен тең салмақта емес, Ескі әлем мәдениеттеріндегідей симметриялық емес, ашық дуализмді көрсетеді. Леви-Стросс соңғы түсінік еуропалықтар мен жергілікті мәдениеттердің үнемі байланыста болуының нәтижесі екенін болжайды. Сонымен қатар, Нез Персе әңгімесіндегі нұсқа әлдеқайда күрделі, ал теңдік туралы нұсқа ертегінің бастапқы мағынасын жоғалтқандай көрінеді. Шоуни тайпасының әңгімесінде мысық қоянның алдын алдырады, нәтижесінде оның денесінде дақтар пайда болады. Қоянды ағашқа тігіп қойғаннан кейін, мысық от жағуға көндіріледі, бірақ оттың шіренесі оның терісіне шашырап, қоңыр дақтармен күйдіріп жібереді. Мохаве тайпасы адамдардың жиі армандаған нәрселері мен заттары оларға қасиетті күш-қуат сыйлайды деп сенген. Егер олар пума мен сілеусін армандаса, басқа тайпалардың аң аулау шеберлігіне ие болатындарын ойлаған. Еуропалық текті американдықтар да мысықты оның қаталдығы мен әдемілігі үшін құрметтеген. АҚШ-та ол "ұлттық фольклор антологиясында маңызды орын алады". 1980 жылдары Иллинойс өзенінің жағасындағы топырақ үйінділерінен қазылған артефакттардың арасында жас мысықтың толық қаңқасы, сүйектен жасалған әшекейлермен және Hopewell мәдениетінің қабықтарынан жасалған әсем жағасы табылған. Осы жерлеу орнының түрі мен орналасуы оның үйретілген, жақсы көрілген жануар немесе рухани маңызы бар екенін көрсетеді. Hopewell тайпасы әдетте итттерін жерлейтін, сондықтан сүйектер бастапқыда иттің баласының қалдықтары деп ойылған, бірақ итттер көбінесе ауылға жақын жерленген, ал үйінділердің ішінде емес. Археологиялық жазбаларда осындай жабайы мысықпен безендірілген жерлеу орны бірінші рет кездеседі. Аппалач тауларының тұрғыны Lynx rufus, Огайо университетіндегі танымал колледж талисманы – Руфус мысығы арқылы мәңгілікке сақталған (университеттің негізін қалаушы Руфус Путнаммен бірге).

Stories featuring the bobcat, in many variations, are found in some Indigenous cultures of North America, with parallels in South America. A story from the Nez Perce, for instance, depicts the bobcat and coyote as opposed, antithetical beings. However, another version represents them with equality and identicality. Claude Lévi Strauss argues that the former concept, that of twins representing opposites, is an inherent theme in New World mythologies, but that they are not equally balanced figures, representing an open ended dualism rather than the symmetric duality of Old World cultures. The latter notion then, Lévi Strauss suggests, is the result of regular contact between Europeans and native cultures. Additionally, the version found in the Nez Perce story is of much greater complexity, while the version of equality seems to have lost the tale's original meaning. In a Shawnee tale, the bobcat is outwitted by a rabbit, which gives rise to its spots. After trapping the rabbit in a tree, the bobcat is persuaded to build a fire, only to have the embers scattered on its fur, leaving it singed with dark brown spots. The Mohave people believed dreaming habitually of beings or objects would afford them their characteristics as supernatural powers. Dreaming of two deities, cougar and lynx, they thought, would grant them the superior hunting skills of other tribes. European descended inhabitants of the Americas also admired the cat, both for its ferocity and its grace, and in the United States, it "rests prominently in the anthology of national folklore." Grave artifacts from dirt domes excavated in the 1980s along the Illinois River revealed a complete skeleton of a young bobcat along with a collar made of bone pendants and shell beads that had been buried by the Hopewell culture. The type and place of burial indicate a tamed and cherished pet or possible spiritual significance. The Hopewell normally buried their dogs, so the bones were initially identified as remains of a puppy, but dogs were usually buried close to the village and not in the mounds themselves. This is the only wild cat decorated burial on the archaeological record. An inhabitant of Appalachia, Lynx rufus is immortalized (along with university founder Rufus Putnam) at Ohio University through its popular college mascot, Rufus the Bobcat.