Шотланд жазушысы Джон Стерлингтің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Шотланд автор

Джон Стерлинг (20 шілде 1806 – 18 қыркүйек 1844) – шотланд автор.

Өмір

Ол Бьют аралындағы Кеймс қамалында Эдвард Стерлингтің ұлы болып дүниеге келді. Глазго университетінде бір жыл оқығаннан кейін, 1824 жылы Кембридждегі Тринити колледжіне қабылданды, онда Джулиус Чарльз Хейр оның тәлімгері болды. Кембриджте ол Кембридж одағының пікірталастарына қатысып, Кембридж апостолдарының мүшесі атанды, Фредерик Денисон Морис және Ричард Тренчпен достық қарым-қатынас орнатты. Заңгер мамандығын бітіру ниетімен Тринити Холлға ауысты, бірақ университетті бітірмей кетіп қалды. Келесі төрт жыл бойы Стерлинг көбінесе Лондонда тұрып, әдебиетпен белсенді айналысты және көптеген әдеби достар тапты. Ф. Д. Мориспен бірге 1828 жылы Джеймс Силк Бэкингемнен «Афинеум» журналын сатып алды, бірақ бұл жоба қаржылық тұрғыдан сәтті болмады. Ол испан революционері, генерал Торрихоспен жақын қарым-қатынас құрды және оның бақытсыз экспедициясына белсенді қызығушылық танытты. 1830 жылдың 2 қарашасында Мэрилебондағы Христос шіркеуінде Стерлинг генерал-лейтенант Чарльз Бартонның (1760–1819) және оның әйелі Сусаннаның қызы Сусаннаға үйленді. 1830 жылы үйленгеннен кейін көп ұзамай туберкулездің белгілері Стерлингті Сент-Винсент аралына көшуге мәжбүр етті, онда ол мұрагерлікпен алған мүлігі болды. Англияға оралғанға дейін он бес ай сол жерде тұрды. Сент-Винсентте ол былай деп жазды: «Менің көзқарасымша, мұндағы құлдар ашкөз, алдағыш және жалқау; ерекше қатыгез қылмыстар жасауға бейім емес, бірақ басқаларын жасауға өте аз себепсіздік танытады. Бірақ мен оларды өте жақсы жағдайларда ғана көрдім. Жалпы алғанда, олар еркіндікке лайық емес; және егер олар қазіргідей, толығымен өз иелерінің қолында қалса, методистердің араласуы болмаса, ешқашан лайықты бола алмайды». 1834 жылдың маусымында Континентте біраз уақыт өткізгеннен кейін Стерлинг дін қызметкері болып тағайындалды және Хёрстмонсеустегі пасторлыққа орналасты, онда оның бұрынғы тәлімгері Джулиус Хейр викарий болды. Дәрігердің кеңесімен, ол келесі ақпанда дін қызметкерінің міндеттерін тастады, бірақ Карлайлдың сөзіне сүйенсек, басты себеп – шіркеу пікірлерінен алшақтауы болды. Оған «қаламның күші» қалды, бірақ «өмірінің соңына дейін өмір бойы тіршілік үшін қашу сияқты өмір сүруге» мәжбүр болғандықтан, оның әдеби жетістіктері сөзсіз шашыраңқы болды. 1841 жылы Стерлинг Фалмутқа көшіп, Корольдік Корнуолл политехникалық қоғамында лекция оқыды. Ол 1844 жылдың 18 қыркүйегінде Веннорда қайтыс болды, ал оның әйелі өткен жылы дүние салды.

He was born at Kames Castle on the Isle of Bute, the son of Edward Sterling. After studying for a year at the University of Glasgow, he in 1824 entered Trinity College, Cambridge, where he had for tutor Julius Charles Hare. At Cambridge he took part in the debates of the Cambridge Union Society, and became a member of the Cambridge Apostles, forming friendships with Frederick Denison Maurice and Richard Trench. He moved to Trinity Hall with the intention of graduating in law, but left the university without taking a degree. During the next four years Sterling resided chiefly in London, employing himself actively in literature and making a number of literary friends. With F. D. Maurice he purchased the Athenaeum magazine in 1828 from James Silk Buckingham, but the enterprise was not a financial success. He also formed an intimacy with the Spanish revolutionist General Torrijos, in whose unfortunate expedition he took an active interest. On 2 November 1830, at Christ Church, Marylebone, Sterling married Susannah, daughter of Lieutenant General Charles Barton (1760–1819) and his wife Susannah. Shortly after his marriage in 1830 symptoms of tuberculosis induced Sterling to take up his residence in the island of St Vincent, where he had inherited some property, and he remained there for fifteen months before returning to England. While at St Vincent he wrote "So far as I see, the Slaves here are cunning, deceitful and idle; without any great aptitude for ferocious crimes, and with very little scruple at committing others. But
I have seen them much only in very favorable circumstances. They are, as a body, decidedly unfit for freedom; and if left, as at present, completely in the hands of their masters, will never become so, unless
through the agency of the Methodists." After spending some time on the Continent in June 1834, Sterling was ordained and became curate at Hurstmonceux, where his old tutor Julius Hare was vicar. Acting on the advice of his physician, he resigned his clerical duties in the following February, but, according to Carlyle, the primary cause was a divergence from the opinions of the Church. There remained to him the "resource of the pen," but, having to "live all the rest of his days as in continual flight for his very existence," his literary achievements were necessarily fragmentary. In 1841 Sterling moved to Falmouth, and lectured to the Royal Cornwall Polytechnic Society. He died at Ventnor on 18 September 1844, his wife having died in the preceding year.

Шығармалары

Стерлинг 1833 жылы «Артур Конингсби» атты роман жариялады, бірақ ол көп назар аудармады. Оның «Өлеңдері» (1839), «Шайлау, өлең» (1841) және «Страффорд, трагедия» (1843) да көп сәттілікке жете алмады. Дегенмен, 1837 жылы ол «Blackwood's Magazine» журналымен байланыс орнатты, оған түрлі мақалалар мен бірнеше әңгімелер жазды. Осы мақалалардың ішінде «Оникс жүзік», «Құрлық және теңіз», «Англияның жылнамасы» және «Моргана сарайы» сияқты аллегориялық фантастикалық әңгімелер бар еді. Джон Стерлингтің қолжазбалары Томас Карлайл мен Хейрдің бірлескен қамқорлығына тапсырылды. Джон Стерлингтің «Мақалалар мен әңгімелер» жинағы, сонымен қатар Джулиус Чарльз Хейрдің оның өміріне арналған естеліктерімен бірге 1848 жылы екі томдық болып жарық көрді. Карлайл естеліктерге қанағаттанбады және «Өмір» (1851) атты еңбек жазды. Стерлинг Джон Стюарт Миллмен хат алмасты, ол оның «Стерлинг клубының» ресми емес бастамаларына қатысқан еді.

Отбасы

Оның ұлы, генерал-майор Джон Бартон Стерлинг (1840–1926), теңіз күштеріне қабылданып, 1861 жылы армияға өтті және әскери қызметкер ретінде де, әскери тақырыптар бойынша жазушы ретінде де көрнекті мансапқа қол жеткізді (1882 жылы Тель-эль-Кебир шайқасында жарақаттанды). 1901 жылы зейнетке шыққанға дейін Колдстрим гвардиясына қолбасшылық етті. Ол Афинеум клубы мен Корольдік яхта эскадрильясының мүшесі болды.