Кіріспе

Филиппин президентінің ресми резиденциясы және негізгі жұмыс орны – Малаканьян сарайы (,) – Филиппин Республикасы Президентінің ресми резиденциясы және негізгі жұмыс орны. Ол Маниланың Сан-Мигель ауданында, Хосе П. Лорел көшесі бойында орналасқан, бірақ көбінесе жақын маңдағы Мендиола көшесімен байланысты. «Малаканьян» термині жиі президенттің, оның кеңесшілерінің және Филиппин Президенті кеңсесінің метафорасы ретінде қолданылады. Көптеген сарайлар мен кеңсе ғимараттарын қамтитын Малаканьян сарайының кең алқабында бажай на bato және неоклассикалық стильде салынған ғимараттар бар. Қазіргі Бесінші Республика президенттерінің ішінде тек Глория Макапагал Арройо ғана кеңсесі мен резиденциясы ретінде негізгі сарайда тұрды, ал қалғандары үлкен сарай кешеніне кіретін жақын маңдағы мүліктерде орналасты. Сарай 1986 жылғы Халық күші революциясы, 1989 жылғы төңкеріс әрекеті (сарайға T-28 Trojan ұшақтарының ұшуы кезінде), 2001 жылғы Манила көтерілісі және EDSA III көтерілісі сияқты наразылықтардың нәтижесінде бірнеше рет басып алынды. Алғашқы құрылыс 1750 жылы галеон саудасымен айналысқан дәрігер және испандық Дон Луис Хосе Роша Каминьямен салынды, ол оны әйелі Грегория Туасон де Забалламен бірге жазғы үй ретінде тұрғызды. Ол Сан-Мигельде, Пасиг өзенінің жағасында орналасқан. Рошаның мүлігі тастан салынған және салыстырмалы түрде қарапайым ауылдық үй (қазіргі Рошалардың айтуынша, ол кішкентай емес, тіпті би залы да болған) деп сипатталған, өзенде монша үйі мен бақшасы бар, барлығы тас қоршаумен қоршалған. Бұл ғимараттың шатыры нipa жапырақтарымен, ал қабырғалары бамбукпен жабылған, су үстінде орналасқан, өткен қайықтардың назарынан тыс болған. Интрамурос пен Бинондодан қайықпен, арбамен немесе атпен оңай жетуге болатын. Малаканьянды мемлекет 1825 жылы полковник Хосе Мигель Форментоның қайтысынан кейін испан генерал-губернаторының жазғы резиденциясы ретінде сатып алды. 1863 жылғы 3 маусымдағы жер сілкінісінен кейін генерал-губернатордың ресми резиденциясы, Интрамурос қаласындағы Паласио дель Губернадор қирады, соның салдарынан Малаканьян Испания отарлық үкіметінің ресми орнына айналды. Аралдардың егемендігі 1898 жылы АҚШ-қа берілгеннен кейін сарайды отаршыл билеушілердің ресми резиденциясы ретінде пайдалану жалғасты. Генерал Уэсли Мерит бұл мүлікті өз резиденциясы ретінде пайдаланған алғашқы американдық губернатор болды. 1863 жылдан бері сарайда он сегіз испан генерал-губернаторы, он төрт американдық әскери және азаматтық губернаторлар, содан кейін Филиппин президенттері орналасқан.

Есімнің жазылуы

Испанияның отарлау дәуірінде сол кезде шыққан испан тіліндегі кітаптар осы сөзді Малакананг деп жазды. 1898 жылдан 1946 жылға дейін Филиппиннің американдықтар тарапынан оккупациялану кезінде, «ng» дыбысы ағылшын тілінде жақсы таныс болғанына қарамастан, айтуды жеңілдету үшін атауы «Malacañan» деп өзгертілді. Бірақ, 1953 жылдың 30 желтоқсанында президент Рамон Магсайсейдің қызметке кіргеннен кейін, Филиппин үкіметі сарайдың тарихи тамырларын құрметтеу үшін атауын Малакананг деп қайта орнатты. 1863 жылдың 3 маусымында болған жер сілкінісі Паласио дель Губернадорды қиратты, содан кейін Малакананг генерал-губернатордың ресми резиденциясына айналды. Бұрын Пуэрто-Риконың губернаторы болған Рафаэль де Эчагуэ и Бермингем сарайда тұратын алғашқы испан генерал-губернаторы болды. Ол орынның тым кішкентай екенін сезіп, бастапқы құрылыстың арт жағына екі қабатты ағаштан жасалған қосымшаны салды. Одан бөлек, ол жылқыларды ұстауға арналған қоралар, көліктерге арналған сарайлар, өзен арқылы келетін қонақтарға арналған кеме тоқтағыштары, сондай-ақ көмекшілерге, күзетшілерге және жүкті тасушыларға арналған шағын ғимараттар салды. 1869 жылғы жер сілкінісі жылдам жөндеуді талап етті, ал 1875 және 1879 жылдар аралығында болған кезекті жер сілкінісі, тайфун және өрт салдарынан құрылымдық зақым күшейді. Тіректер жөнделді немесе ауыстырылды. Балкондар нығайтылды. Құрылымдық жүктемені азайту үшін шатырлар мырышпен ауыстырылды және әсемдік үшін кәрниздер қосылды. Ішкі жағы да жаңартылды. 1880 жылы тағы бір жер сілкінісі болды, соның салдарынан қосымша жөндеу жұмыстары жүргізілді. Бұл жолы, күтіп тұрған кареталарды қорғау үшін қасбетке портиктер қосылды. 1885 жылы сарайдың алдына тудың бағанасы орнатылды. Шіріген ағаш бұйымдар, жабысқан қабық терезелер, ағып жатқан шатырлар, шашыраған ас үй плиткалары және құлап жатқан қоралар – бұл табиғи құбылыстардың салдарынан қалған зақымданулардың бір бөлігі болды. Жаңа жөндеу және қайта құрылыс жұмыстарына тағы 22 000 песо жұмсалды. 1898 жылы испан билігінің аяқталуымен Малакананг сарайы негізінен ағаштан салынған ғимараттардың кешеніне айналды, олардың сырға сығатын капис терезелері, аулалары және астеялары болды.

Малакананг сарайы

Малакананг сарайы – кешендегі басты сарай және ең танымал ғимарат. Онда қазіргі кезде 10 негізгі зал бар, олардың кейбіреулері тарихи кезеңдердегі түріне келтірілген.

Кіреберіс залдары

Малакананг сарайына ресми келушілер кіреберіс залын пайдаланады. Оның едені мен қабырғалары бежевый филиппин мәрмәрінен жасалған. Кіреберіс залдан тікелей мемлекеттік қабылдау бөлмелеріне апаратын Ұлы баспалдаққа кіретін есіктер орналасқан. Сол жағында сарай шіркеуі, ал оң жақтағы дәліз Батырлар залына жетелейді. Ұлы баспалдаққа апаратын есіктерде филиппин мифологиясының Малакас (Күшті) және Маганда (Әдемі) туралы аңызы бейнеленген – бұл филиппин халқының бірінші адамы мен әйелі, олар алып бамбук сабағынан пайда болған. Қазіргі кездегі шайыр есіктер 1979 жылы орнатылды, олар американдық кезеңдегі Лапу-Лапу және Фердинанд Магелланды жеңген Мактан басшыларының суреті салынған, ұнтақталған темір мен боялған шыныдан жасалған есіктерді алмастырды. Бұрын Ұлы баспалдақтың екі жағында әрбір есіктің қорғаушысы ретінде екі арыстан тұрған. Арыстандар бастапқыда Интрамуростағы Аюнтемиенто ғимаратының вестибюлінде орналасқан. Олар 1978–1979 жылдарғы жөндеу жұмыстары кезінде алынып тасталған. Америка билігі тұсында зал ішінде болған ағаш орындықтар сарайдың жеке тұрғын жайларына тікелей кіретін жеке кіреберіске көшірілді.

Батырлар залы

Кіреберіс залынан көрермендер 1940 жылы Флорентино Макабуай салған, танымал филиппиндіктердің 40-қа жуық шағын суреті ілінген айналы дәлізден өтеді. Бұл бөлме бастапқыда ресми емес жиындар үшін арналған. Бірінші ханым Ева Макапагал оны «Батырлар залы» деп атады және Гиллермо Толентиноға ұлттық батырлардың бюсттерін жасауды тапсырды. 1998 жылы Ұлттық жүз жылдық комиссиясы осы орынға арнайы үш үлкен сурет орнатты. Вестибюльдегі суретті Карлос Валино салса, қалған екеуін Карен Флорес пен Элмер Борлонган басқаратын суретшілер тобы салған. Вестибюльдегі сурет – үш суреттің хронологиялық екіншісі, ол үгіт-насихат қозғалысының (Марсело Х. Дель Пилар, Хосе Ризал және т.б.) оқиғаларын, сондай-ақ Андрес Бонифасионың Катипунанды құруынан бастап Филиппин туының тігілуі, Кавиттегі тәуелсіздік жариялануы және Малолос конгресі сияқты Филиппин революциясын бейнелейді. Қалған екі сурет «Батырлар залында» орналасқан. Вестибюльден кіретін көрермендер үшін сол жақтағы сурет ежелгі заманнан бастап (көшпенді филиппиндіктердің келуі және Манунгул ыдысы), Лапу-Лапу мен Магелланның өлімі, испан билігіне қарсы моролық қарсылық, Баси көтерілісі және Габриэла Силанг, сондай-ақ 1872 жылы Гомес, Бургос және Замора дін қызметкерлерінің шейіт болуы сияқты маңызды оқиғаларды көрсетеді. Оң жақтағы сурет – Тирад асуы мен Грегорио дель Пилар шайқасы, Филиппин-Америка соғысының басқа да оқиғалары, Осменья мен Кесонның тәуелсіздік қозғалысы, жапондық оккупация оқиғалары және Маркосқа дейінгі Филиппин президенттері, президент Корасон Акино мен президент Фидель В. Рамостан басталады. Бұл зал, тікелей үстіндегі Салтанатты зал сияқты кең, 1979 жылы айналы төбемен жабдықталды және Маркос кезеңінің қалған бөлігінде кездесулер мен бейресми жиындар үшін ғана емес, сонымен қатар мемлекет басшыларының құрметіне мемлекеттік кешкі ас беру үшін де пайдаланылды. Кешкі астан кейін әдетте мәдени бағдарлама көрсетіліп, содан кейін президент пен құрметті қонақ бірлесіп тост айтты. Бұл бөлме 1979 жылғы жөндеуден бұрын сарайдағы ең үлкен бөлме болды. Қабылдау залының ең көрнекті ерекшеліктері – 1937 жылы президент Кесон сатып алған үш үлкен чех шамшырағы. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде олар мұқият бөлшектелді және қауіпсіз сақтау үшін жасырылды. Соғыстан кейін олар қайта жиналып орнатылды. Қабырғаларда Филиппиннің барлық президенттерінің ресми портреттері ілінген, Малолос Республикасының президенті Эмилио Агуинальдодан бастап Фернандо Аморсоло, Гарсия Лламас және басқа да белгілі суретшілер салған Родриго Дутертеге дейін. Осы залда президент Арройоның алғашқы портреті – Руперт Ясинто түсірген фотосурет болды. Президент Фидель Рамостың портреті үш жағынан ерекшеленеді: ол кенепке емес, нара ағашынан жасалған тақтаға салынған, суретінің сыртындағы әшекейлер ағашқа мұқият өртелген, және ол суретші Гейсер Масилангтың сыйға бергені, ол өмір бойы бас бостандығынан айырылған түрмелік. 1930 жылдары белгілі мүсінші Исабело Тампингко кескен, гүлдердің құмыраларын торлы фонға қарсы бейнелеген күрделі төбе орнатылды. Залды үлкен айналар, алтынға қаланған диван мен креслолар, сондай-ақ гүл мен өсімдіктерді ұстап тұрған қытай қола тұғырлары безендіреді. Тампингконың ағаш жұмыстары қисық болғандықтан, кейбір адамдар бөлмеге табут пішінін бергенін айтады. 1979 жылғы жөндеу кезінде Тампингконың жұмыстары екі бір-біріне қарап тұрған балконмен ауыстырылды. Үш үлкен ағаш және шыны шамшырақ залды жарықтандырады. 1979 жылы атақты Хуан Флорес (Бетис, Пампанга) салған және орнатқан шамшырақтар филиппиндік ағаш өнерінің шедеврлері болып табылады. Бұл зал бұрын кішкентай болған және іс жүзінде Қабылдау залының жалғасы болған. Оның төбесі Филиппиннің ескі үйлеріне ұқсас, үш жағынан Пасиг өзені мен Малакананг паркіне ашылатын шыны есіктері бар. Бұл жерде көптеген ашық ауадағы кештер өткізілді, асханалар мен верандаларда дөңгелек үстелдер орнатылып, кешкі ас берілді, ал Салтанатты залының есіктері ашылып, биге арналды. Жаңа жылдық кештерде өзеннің арғы жағындағы саябақтан аспан отшашумен жарқырады. Азотеялар (жабық аулалар), верандалар және ортадағы жеке павильон 1979 жылы қазіргі орасан зор Салтанатты залды құрады. Жаңа елшінің келуімен сенімхаттарды табыс ету – сарайдағы тұрақты рәсім. Маркос әкімшілігі кезінде және 1979 жылғы жөндеуден бұрын жаңа елшілер өздерінің сенім грамоталарын рәсімді түрде табыс етті. Елші үлкен баспалдаққа көтеріліп, сарайды аралап өткенде, оны кернейлердің тамаша үні қарсы алды. Сары-алтын түсті маталар ескі Салтанатты залының есіктерін ашып, президенттің алыс жақта тұрғанын көрсетті, ал кабинет мүшелері сол жақта тізіліп тұрды. Елші президентке өзінің сенім грамоталарын тапсырды, ал президент оларды сыртқы істер министріне берді. Президент құттықтау сөз сөйлеп, елшінің туған елінің мемлекет басшысына тост айтты. Елші де жауап сөз сөйлеп, президентке тост айтты, содан кейін шағын әңгімеден кейін тағы да кернейлердің тамаша үнімен кетіп қалды. Президенттер Корасон Акино мен Рамос жаңа елшілерді Музыка залында рәсімсіз қабылдады. Президент Эстрада бұл ескі рәсімдерді қайта жаңғыртты. Келіп жеткен дипломат Женерал Солано көшесінде көлігінен түсіп, президенттік қызметкерлер «көлік» деп атайтын сәнді ашық джипке отырады, онда ол қызыл кілемшеде тұрып, берік таяққа тіреліп, Ж. П. Лаурел көшесімен сарайға қарай жол тартады. Ол басты кіреберіс сыртындағы бақта әскери салтанатқа қатысып, содан кейін Қабылдау залына қарай эскортталады. Ол гала формасындағы сақшылардың екі қатарынан өтіп, күтіп отырған президентке сенімхаттарын табыс етеді.

Паранормальды іс-әрекет

Сарайда паранормальді құбылыстар тіркелді, оның ішінде бірі – президент Кесонның көп бұрын қайтыс болған жеке қызметшісі екендігі айтылды, ол кейде арнайы қонақтарға көмектесетін болған.

Қалайян залы

Ескі атқарушы ғимарат, қазір Калаяан залы, 1978 жылы негізгі сарай ғимаратының бұзылып, қайта тұрғызылғаннан кейін сарай аумағындағы ең көне құрылысқа айналды. Оны 1921 жылы генерал-губернатор Фрэнсис Бертон Харрисон салғызған. Рамон Магсайсейдің президенттігінің соңына дейін сарай кешеніндегі басты кеңсе ғимараты болғаннан кейін, 1970 жылдары жаңартылып, Махарлика залы деп аталды. Содан кейін, 1986 жылы Корасон Акино президент болғаннан кейін, Халық күші революциясын еске алу мақсатында Калаяан залы деп аталды.

Президент мұражайы мен кітапханасы

Президенттік мұражай мен кітапхана, бұрын Малакананг мұражайы деп аталған, Филиппин президенттерінің естеліктерінің ресми сақтау орны Калаяан залында орналасқан. Ол 2004 жылы Президенттік мұражай мен Малакананг кітапханасы біріктіріліп, Малакананг мұражайы құрылғанда пайда болды, ал 2010 жылы қазіргі атауымен қайта аталды. Президенттер галереясы Эмилио Агиналдодан бастап бүгінгі күнге дейінгі президенттердің мұрасын көрсететін экспонаттар мен галереяларды ұсынады. Онда бұрынғы президенттерге тиесілі киім-кешек, жеке заттар, сыйлықтар, жарияланымдар мен құжаттар, сондай-ақ сарай коллекцияларынан алынған өнер туындылары мен жиһаз бар.

Бұрынғы Президент мұражайы

2004 жылға дейін Президенттік мұражай Малакананг кітапханасынан тәуелсіз болды. Рамос және Эстрада басшылығымен Президенттік мұражайдың Кесон, Осменья, Роксас, Кирино, Магсайсай және Гарсия залдары Маркос балаларына (Фердинанд кіші, Имее және Ирен) бұрын бөлінген, ішкі аула дәлізіне шығатын жайларды алып жатты. Бұл залдардың көп бөлігі 1978 жылы сарайдың алдындағы Хосе П. Лорел көшесі ығыстырылған кезде салынды.

Жаңа атқарушы ғимарат

Сарайдың екінші жағында, президент резиденциясының артында Жаңа Әкімшілік ғимарат орналасқан. Бұл ғимаратты үкімет сатып алғанға дейін Сан-Мигель корпорациясының әкімшілік ғимараты болған. Президент Мануэль Л. Кэзон алғаш рет 1936 жылы қосымша кеңсе кеңістігі ретінде жақын маңдағы Сан-Мигель сыра зауытын сатып алуды ұсынды. Президент Фердинанд Э. Маркос оны сарайдың ажырамас бөлігіне айналдыру жоспарларын бастады, бұрынғы Сан-Мигель сыра зауытының ғимараттары 1978–79 жылдары кеңейту кезінде бұзылды, бұл Сан-Мигель шіркеуінің жанында саябақ салуға мүмкіндік берді. Алайда, 1989 жылы президент Корасон С. Акиноның кезінде ғимарат қайта құрылып, Жаңа Әкімшілік ғимарат ретінде жаңартылды. Оның сәулеттік элементтері Филиппиннің Үшінші Республикасының сарайына құрмет көрсету мақсатында жасалған. Бірақ, оның функционалдығы қажетті қосымша әкімшілік кеңістікті қамтамасыз етті, алайда оның жаңа болуы және сарайға жақын еместігі Акиноның ізбасарлары, президенттер Рамос және Эстрада сарайды қайта пайдалануына себеп болды. Қазіргі уақытта онда Президенттік өкілдің кеңсесі, Президенттік коммуникацияларды дамыту және стратегиялық жоспарлау кеңсесі, Президенттік коммуникациялар операциялары кеңсесі және Малакананг баспасөз брифингі залы орналасқан. Бүгінде ол Маркос кішінің және оның президенттік науқанының мұражайы болып табылады.

Мабини залы

Қазіргі әкімшілік ғимарат немесе Мабини залы, Иказа көшесіндегі 4-ші қақпадан кіргенде сол жақта орналасқан үлкен құрылыс. Ол 1936 жылы Бюджет комиссиясы (қазіргі Бюджет және басқару департаменті) құрылған кезде Бюджет ғимараты ретінде салынды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол уақытша Жоғарғы Сотқа жайғастырылды, себебі 1945 жылдың ақпан айында Манила үшін болған шайқаста Аюнтменьё ғимараты қираған еді. Соғыстан кейін ғимаратқа қанаттар мен жоғарғы қабаттар қосылды. Мұнда атқарушы хатшының кеңсесі, Бюджет және басқару департаментінің бірнеше бөлімшелері, сондай-ақ президенттің көмекшілері мен кеңесшілерінің кеңселерi орналасқан. Бұл ғимараттағы кейбір кеңселер, әсіресе Медиа істері жөніндегі кеңселер, 1986 жылдың 25 ақпанында кешкісін, Халық билігі революциясын аяқтаған Малаканангқа шабуыл кезінде тәртіпсіз топтардың шабуылына ұшырады. 1992 жылы өрт салдарынан ішінен жанып кеткеннен кейін, оны бұзып, орнына биік ғимарат салу жоспарлары бюджеттік шектеулерге байланысты толығымен тоқтатылды. Президент Фидель В. Рамос оның қайта құрылуын қадағалады, нәтижесінде жақсы желдетіліп, жарықтандырылған кеңсе кешені салынды және ол Аполинарио Мабинидің құрметіне Мабини залы деп аталды.

Бонифасио залы

Премьер қонақ үйі (қазіргі Бонифасио залы), сарайдың басты кіреберісінен бақтың арғы жағындағы шыны қабырғалы ғимарат, бастапқыда американдық генерал-губернаторлар Малайканангты жанындағы сыра зауытынан (Сан-Мигель) жасыру үшін қызметшілерге арналған жатақ ретінде салған. 1975 жылы ғимарат Халықаралық валюта қоры мен Дүниежүзілік банк Басқарушылар кеңесінің отырысы үшін Премьер қонақ үйіне қайта жаңартылды. Сарайдан бөлек орналасқан бұл ғимарат 1978–1979 жылдары бас сарай қайта құрылғанда, 1982 жылы өрттен кейін сарайға жөндеу жұмыстары жүргізілгенде және 1983 жылы ауа тазарту жүйесі жақсартылғанда Маркос отбасының уақытша резиденциясы болды. Президент Корасон Акино 1986 жылдан 1992 жылға дейін осы ғимаратты кеңсесі ретінде пайдаланды. Рамос әкімшілігі бұл ғимаратты Жаңа атқарушы ғимарат құрамына қосылғанмен, екінші деңгейге төмендетті. 1998 жылы президент Жозеф Эстрада мен оның отбасының резиденциясы және кеңсесі ретінде қайта жаңартылды. Эстрада мен оның әйелінің жатын бөлмесі екінші қабатта, президент Маркостың бөлмесі мен президент Корасон Акиноның кеңсесі орналасқан жерде болды. Президент Эстраданың кеңсесі бірінші қабатта орналасқан. Ғимараттың баққа қараған жағында екі қабатты қабылдау залы бар, ортасында жоғарғы қабатқа апаратын баспалдақ орналасқан. Президент кеңсесі баспалдаққа жақын, бірінші қабатта болды. Екінші қабатта жатын бөлмелер мен отбасылық асхана орналасқан. 2003 жылы президент Глория Макапагал Арройо Андрес Бонифасионың құрметіне осы ғимаратты Бонифасио залы деп атады. Президент Бениньо С. Акино III-нің жеке кабинеті Бонифасио залындағы Акино бөлмесінде орналасқан. Ғимараттың құрылымдық беріктігіне күмән туғаннан кейін, Акиноның кеңсесі 2011 жылдың 21 маусымында уақытша Президенттік кабинетке көшірілді.

Малакананг паркі мен Бахай Пагбабаго

Малакананг сарайының қарсы жағында, өзен арқылы орналасқан Малакананг паркі, Мабини қасиетті орнымен және Президенттік қауіпсіздік күштерінің және Ұлттық барлау және қауіпсіздік агенттігінің бұрынғы жайларымен жалғасады. Онда демалыс залы, кішкентай гольф алаңы және Бахай Пангарап қонақ үйі бар. Парк 1936-1937 жылдары президент Кесонның бұйрығымен Пасиг өзенінің оңтүстік жағалауындағы Пандаканның күріш далалары мен шөптесін алқаптарын сатып алу арқылы құрылды. Ол демалыс орны ретінде жоспарланған, онда үш ғимарат болды: ресми қабылдаулар үшін пайдаланылатын демалыс залы, жергілікті билік өкілдерімен конференциялар өткізуге арналған қоғамдық жиналыс залы және демалыс үйі (қазір Бахай нг Пагбабаго; ол президенттер Бениньо Акино III және Родриго Дутертетің мерзімі ішінде ресми резиденциясы болды) Пасиг өзені арқылы сарайдың тікелей қарсысында орналасқан, бұл президенттің және оның отбасының бейресми шаралары мен әлеуметтік іс-шаралары үшін арналған орын болды. Ғимараттарды Қалалық жұмыс департаменті (Bureau of Public Works) салып, оларды Хуан М. Ареллано және Антонио Толедо жобалаған. Ғимараттарға қоса, гольф алаңы, ат қоралары және теннис корты бар. Қазір бұл ағымдағы президент Бонгбонг Маркостың ресми резиденциясы, ол 2022 жылдың 30 маусымынан бері онда тұрып келеді.

Бау-бақшалар

Малакьянангтың кең аумағы Манила қаласындағы санаулы саябақтардың бірі болып табылады, онда тропикалық бұталар, ғасырлық акация ағаштары және тіпті бір-екі балет ағашы бар. Акациялар "Түннің патшайымы" сияқты кактус тәрізді өсімдіктермен әсемделген. Кең көгалдар, жасыл ағаштар мен шөптер Маниланың халқы аз және өмір тыныш болған кездегі қалпын көрсетеді. Қазір "Азаттық паркі" деп аталатын қоғамдық бақ Әкімшілік және Атқарушы ғимараттардың алдында орналасқан. Онда дін, сөз бостандығы, қанағаттандыру және қорқыныштан азаттықты бейнелейтін төрт мүсін орнатылған. Бұл мүсіндер 1950 жылдары Манила халықаралық көрмесінен Малакьянангқа әкелінген. Бірінші ханым Ева Макапагал оларды тапқанда, мүсіндер сол кездегі Ризал паркі болған когон даласында ұмытылып қалған. 1930 жылдарға тән арт-деко стиліндегі фонтан әлі де сарайдың басты кіреберісіне жақын жерде ағып тұр. Испания үкімдігі кезінен қалған зеңбіректер мен шам бағаналары әртүрлі бұрыштарды көркейтіп тұр. 1948 жылы демалыс орны ретінде салынған бамбуктан жасалған шайхана қазір жоқ, бірақ ол бұрын өзен жағасында, қазіргі жүзу бассейні орналасқан жерге жақын болған. Басты кіреберісте үлкен балет ағашы тұр. Ол әдетте капиц қабығынан жасалған шамдармен жарықтандырылады, ал Рождествода түрлі-түсті жұлдыз фонарьларымен безендіріледі. Бір рет қана мыңдаған жыпылықтайтын шырындармен жарықтандырылды, олар шырындардың көптеп табылатын алыс ауылдардан ұсталған және сол кездегі бірінші ханымға қысқа ғана, есімде қалған сыйлық ретінде босатылды.

Қауіпсіздік

Сарайды Президенттік қауіпсіздік тобы, сондай-ақ Филиппин Қарулы күштері мен Филиппин Ұлттық полициясы қорғайды.

Филиппин Ұлттық тарихи комиссиясының белгісі

Малаканан сарайының белгісі 1941 жылы Манила қаласының Сан-Мигель ауданындағы Малаканан сарайы орналасқан жерде орнатылды. Оны Филиппин тарихи комитеті (қазір Филиппин Ұлттық тарихи комиссиясы) орнатты. МАЛАКАНАН САРАЙЫ БҰЛ 1802 ЖЫЛЫ ЛУИС РОШАДАН ПОЛКОВНИК МИГЕЛЬ ХОСЕ ФОРМЕНТО САТЫП АЛҒАН ЖАЗҒЫ ТҰРҒЫН ҰЙЫНҢ БҰРЫНҒЫ ОРНЫ БОЛДЫ, ОНЫ 1825 ЖЫЛЫ ИСПАНИЯ ҮКІМЕТІНІҢ МҰРАГЕРЛЕРІ САТЫП ЖІБЕРДІ. 1847 ЖЫЛҒЫ ПАТШАЛЫҚ ЖАРЛЫҒЫ БОЙЫНША БҰЛ МҮЛІК ГЕНЕРАЛ-ГУБЕРНАТОРДЫҢ ЖАЗҒЫ ТҰРҒЫН ҰЙЫ РЕТІНДЕ БӨЛІНДІ. 1863 ЖЫЛЫ 3 МАУСЫМДА БОЛҒАН ЖЕР СІЛКІНІСІ ИНТРАМУРОС САРАЙЫН ҚИРАТЫП ЖІБЕРГЕННЕН КЕЙІН ГЕНЕРАЛ-ГУБЕРНАТОР СОЛ КЕЗДЕГІ МАЛАКАНАН ОРДАСЫНА КӨШІП КЕЛДІ. БҰЛ ҒИМАРАТ ҚАЙТА САЛЫНДЫ, ЖАҢА ЖЕРЛЕР САТЫП АЛЫНДЫ, ЕСКІ ЖЕРЛЕР КӨТЕРІЛІП, ЖАҢАРТЫЛЫП, АМЕРИКАЛЫҚТАР МЕН ФИЛИППИНДІКТЕРДІҢ БАСҚАРУЫ КЕЗІНДЕ ТҰРАҚҚА ҚОЙЫЛДЫ. 1929-1932 ЖЫЛДАРЫ ГЕНЕРАЛ-ГУБЕРНАТОР ДУАЙТ Ф. ДЭВИС ПЕН 1935-1940 ЖЫЛДАРЫ ПРЕЗИДЕНТ МАНУЭЛЬ Л. КЕСОН, БҰЛ САРАЙДЫ ИЕЛЕНГЕН АЛҒАШҚЫ ФИЛИППИНДІК БАС АТҚАРУШЫ КЕЗІНДЕ АУҚЫМДЫ ЖАҚСАРТУЛАР ЖАСАЛДЫ. 1939 ЖЫЛЫ ОҒАН ІРГЕЛЕС ОРНАЛАСҚАН ӘКІМШІЛІК ҒИМАРАТ АЯҚТАЛДЫ.