Мадлен Л’Энгл: Американдық жазушының өмірі мен шығармашылығы
Madeleine L'Engle
Мэделин Л’Энгл (1918-2007) – американдық жазушы, «Жақтаудың бүктелуі» авторы. Кітаптары діни сенім мен ғылымды үйлестіреді. Биографиясы, туған күні мен отбасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жазушы (1918–2007)
American writer (1918–2007)
Мадлен Л'Энгл (Madeleine L'Engle; 1918 жылғы 29 қараша – 2007 жылғы 6 қыркүйек) – көркем әдебиет, ғылыми емес әдебиет, поэзия және жасөсперімдерге арналған көркем әдебиеттердің авторы, соның ішінде «Уақыт сырқаты» және оның жалғастары: «Есіктегі жел», «Тез еңкейген планета», «Көп су» және «Қабылдаулы уақыт». Оның туындылары оның христиандық сенімін де, қазіргі заманғы ғылымға деген ықыласын да көрсетеді.
Madeleine L'Engle ('/l//ɛ//ŋ//ɡ//əl/; November 29, 1918 – September 6, 2007) was an American writer of fiction, non fiction, poetry, and young adult fiction, including A Wrinkle in Time and its sequels: A Wind in the Door, A Swiftly Tilting Planet, Many Waters, and An Acceptable Time. Her works reflect both her Christian faith and her strong interest in modern science.
Ерте өмір
Мадлен Л’Энгл Камп 1918 жылғы 29 қарашада Нью-Йорк қаласында дүниеге келді және оның аты үлкен әжесі Мадлен Маргарет Л’Энглдің құрметіне қойылды, оны Mado деп те атайтын. Оның шешесінің әкесі Флорида банкирі Бион Барнетт, ол Джексонвиллдегі Барнетт банкін құрушылардың бірі болды. Оның анасы, пианист, сондай-ақ Мадлен аталды: Мадлен Холл Барнетт. Әкесі Чарльз Уодсворт Камп – жазушы, сыншы және шетелдік тілші болды. Оның қызының айтуынша, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы уытты газдан зардап шегіп, өкпесі ауырған.
Madeleine L'Engle Camp was born in New York City on November 29, 1918, and named after her great grandmother, Madeleine Margaret L'Engle, otherwise known as Mado. Her maternal grandfather was Florida banker Bion Barnett, co founder of Barnett Bank in Jacksonville, Florida. Her mother, a pianist, was also named Madeleine: Madeleine Hall Barnett. Her father, Charles Wadsworth Camp, was a writer, critic, and foreign correspondent who, according to his daughter, suffered lung damage from mustard gas during World War I.
Л’Энгл бес жасында алғашқы әңгімесін жазды және сегіз жасында күнделік жаза бастады. Осы алғашқы әдеби тәжірибелері Нью-Йорк қаласындағы жекеменшік мектепте оқудағы табысқа әкелмеді. Ұялшақ, қиын бала болғандықтан, кейбір мұғалімдер оны ақымақ деп есептеді. Оларды қуантуға шамасы келмей, ол кітаптар мен жазу әлеміне шұғыл сығынып кетті. Оның ата-анасы оны қалай тәрбиелеу керектігі туралы жиі дауласып, нәтижесінде ол бірнеше интернат мектептеріне барып, көптеген тәлімгерлермен оқыды. Камптар жиі саяхаттап жүрді. Бір кезде отбасы француз Альпі тауларындағы Шамони маңындағы шатоға көшіп, Мадленнің айтуынша, таза ауа әкесінің өкпесіне пайдалы болады деп үміттенді. Мадлен Швейцариядағы интернатқа жіберілді. Алайда 1933 жылы Л’Энглдің әжесі ауырғандықтан, олар Флорида штатының Джексонвилл қаласына жақын жерге көшіп барды. Л’Энгл Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласындағы Эшли Холл интернат мектебіне оқыды. 1936 жылғы қазанда әкесі қайтыс болғанда, Мадлен үйге кешігіп жетіп, қоштасуға үлкермеді.
L'Engle wrote her first story aged five and began keeping a journal aged eight. These early literary attempts did not translate into academic success at the New York City private school where she was enrolled. A shy, awkward child, she was branded as stupid by some of her teachers. Unable to please them, she retreated into her own world of books and writing. Her parents often disagreed about how to raise her, and as a result she attended a number of boarding schools and had many governesses. The Camps traveled frequently. At one point, the family moved to a château near Chamonix in the French Alps, in what Madeleine described as the hope that the cleaner air would be easier on her father's lungs. Madeleine was sent to a boarding school in Switzerland. However, in 1933, L'Engle's grandmother fell ill, and they moved near Jacksonville, Florida to be close to her. L'Engle attended another boarding school, Ashley Hall, in Charleston, South Carolina. When her father died in October 1936, Madeleine arrived home too late to say goodbye.
Білім, неке және отбасы
Л'Энгл 1937 жылдан 1941 жылға дейін Смит колледжінде оқыды. Смит колледжін құрметті дипломмен бітіргеннен кейін ол Нью-Йорк қаласындағы пәтерге көшіп барды. Л'Энгл 1942 жылға дейін "Шағын жаңбыр" және "Ильза" атты романдарын жариялады. Сол жылы ол актер Хью Франклинмен Антон Чеховтың "Шершін бақшасы" пьесасында танысып, 1946 жылдың 26 қаңтарында оған тұрмысқа шықты. Кейін ол олардың танысуы мен некесі туралы былай деп жазды: "Біз 'Шершін бақшасында' кездесіп, 'Қуанышты маусымда' үйлендік". Төрт жыл өткен соң, жеті жасар Мария, қайтыс болған достарының қызы, Франклиндерге тұруға келді, олар оны жақын арада асырап алды. Осы кезеңде Л'Энгл сонымен қатар жергілікті Конгрегациялық шіркеудің хор жетекшісі қызметін атқарды.
L'Engle attended Smith College from 1937 to 1941. After graduating cum laude from Smith, she moved to an apartment in New York City. L'Engle published her novels The Small Rain and Ilsa prior to 1942. She met actor Hugh Franklin that year when she appeared in the play The Cherry Orchard by Anton Chekhov, and she married him on January 26, 1946. Later she wrote of their meeting and marriage, "We met in The Cherry Orchard and were married in The Joyous Season." Four years later, seven year old Maria, the daughter of family friends who had died, came to live with the Franklins and they adopted her shortly thereafter. During this period, L'Engle also served as choir director of the local Congregational church.
Жазушылық мансап
Л'Энгл өзінің 40 жасқа толған күні (1958 жылдың қарашасы) тағы бір бас тарту хабарын алғаннан кейін жазуды тоқтатуға ниеттенді. "Мен жазуға жұмсаған барлық сағаттарыма қарамастан, қаржылық жағынан өзімді асырауға жеткіліксіз едім". Бірақ көп ұзамай ол одан бас тарта алмайтынын және әдеттегідей, жазуды іштей жалғастырып жатқанын түсінді. 1960 жылдан 1966 жылға дейін (және тағы 1986, 1989 және 1990 жылдары) Л'Энгл Нью-Йорктегі Сент-Хильда және Сент-Хью мектебінде сабақ берді. 1965 жылы Нью-Йорктегі Әулие Иоанн соборында волонтер-кітапханашы болып жұмыс істеді. Кейін ол соборда көп жылдар бойы жазушы резидентурасында қызмет етті, көбінесе қыстарын Нью-Йоркте, ал жаздарын Кросвиксте өткізді. 1960-шы, 1970-шы және 1980-шы жылдары Л'Энгл балалар мен ересектерге арналған ондаған кітап жазды. Ересектерге арналған төрт кітабы Crosswicks Journals автобиографиялық естеліктер сериясын құрады. Олардың ішінде "Ұлы әжесінің жазы" (1974) кітабы Л'Энглдің қарт анасына күтім жасаудағы жеке тәжірибесін, ал "Екі бөліктен тұратын туынды" (1988) кітабы күйеуінің 1986 жылдың 26 қыркүйегінде қатерлі ісіктен қайтыс болғаннан кейін аяқталған некесі туралы естеліктерді қамтиды.
L'Engle determined to give up writing on her 40th birthday (November 1958) when she received yet another rejection notice. "With all the hours I spent writing, I was still not pulling my own weight financially." Soon she discovered both that she could not give it up and that she had continued to work on fiction subconsciously. From 1960 to 1966 (and again in 1986, 1989 and 1990), L'Engle taught at St. Hilda's & St. Hugh's School in New York. In 1965 she became a volunteer librarian at the Cathedral of St. John the Divine, also in New York. She later served for many years as writer in residence at the cathedral, generally spending her winters in New York and her summers at Crosswicks. During the 1960s, 1970s, and 1980s, L'Engle wrote dozens of books for children and adults. Four of the books for adults formed the Crosswicks Journals series of autobiographical memoirs. Of these, The Summer of the Great grandmother (1974) discusses L'Engle's personal experience caring for her aged mother, and Two Part Invention (1988) is a memoir of her marriage, completed after her husband's death from cancer on September 26, 1986.
Балалар үшін жазу туралы
1962 жылы "жас роман" "Уақыттың бүктелуі" үшін Ньюбери медалін жеңіп алғаннан кейін көп ұзамай Л’Энгл «The New York Times Book Review» басылымында балалар кітаптары туралы пікір білдірді. Оның пікірінше, жақсы балалар кітабының авторы өз балалық шағының «интуитивті түсінігіне» оралуы керек, балаша болуға ұмтылуы керек, бірақ ересекшелікке бой алдырмауы тиіс. Ол: «Балаға ересектерден талап етуге болатын талаптарды қоюға болады. Бала ересектің түсінбестейтін ғылыми ұғымдарды оңай түсіне алады. Себебі, ол үлкендерге бұйырмаған, қиялдың күшімен бірден түсінікке келе алады, ал үлкендердің аз ғылымы оларға қауіпті нәрсе болып көрінеді». Одан әрі, философия және ғылым сияқты салаларда «бала оларға ашық көзқараспен келеді, ал көптеген ересектер ашық кітапқа жабық болып келеді. Сондықтан көптеген жазушылар маңызды және қиын мәселелерді қозғағанда, қиял әлеміне жүгінеді (балалар оны өздерінікі деп есептейді)». Оның христиандық универсализмді насихаттауының нәтижесінде көптеген фундаменталистік христиан кітап дүкендері оның кітаптарын сатудан бас тартты, ал оның кітаптары евангелистік христиан мектептері мен кітапханаларында жиі тыйым салынды. Сонымен қатар, оның кейбір секулярлық сыншылары оның шығармаларын тым діни деп сынады. Оның құдайлық жаза туралы көзқарасы Джордж Макдональдтың пікірлерімен үйлеседі, оның шығармалары оның көркем туындыларына зор әсер еткен. Ол: «Мен Құдайдың махаббатқа толы ата-ана сияқты мәңгілік жазалауды қаламайтынына сене алмаймын. Махаббатпен жазалаудың мақсаты – үйрету, және ол сабақ алынғанша ғана жалғасады. Ал сабақ әрқашан махаббатқа негізделген» деді. 1982 жылы Л’Энгл өміріндегі қиындықтардың өзіне қандай сабақтар бергені туралы ойланды. Ол бала кезіндегі «жалғыздық» оған «қиял әлеміне» ақырып, балалар үшін жазуға мүмкіндік бергенін айтты. Кейіннен ол алғашқы кітаптары жарық көргеннен кейін «он жылдық сәтсіздікке» ұшырады. Бұл «ащы» тәжірибе болды, бірақ ол жазушылық жолында табанды болуға көмектескен «көптеген құнды сабақтарды» алғанын жазды.
Soon after winning the Newbery Medal for her 1962 "junior novel" A Wrinkle in Time, L'Engle discussed children's books in The New York Times Book Review. The writer of a good children's book, she observed, may need to return to the "intuitive understanding of his own childhood," being childlike although not childish. She claimed, "It's often possible to make demands of a child that couldn't be made of an adult A child will often understand scientific concepts that would baffle an adult. This is because he can understand with a leap of the imagination that is denied the grown up who has acquired the little knowledge that is a dangerous thing." Of philosophy, etc., as well as science, "the child will come to it with an open mind, whereas many adults come closed to an open book. This is one reason so many writers turn to fantasy (which children claim as their own) when they have something important and difficult to say." As a result of her promotion of Christian universalism, many fundamentalist Christian bookstores refused to carry her books, which were also frequently banned from evangelical Christian schools and libraries. At the same time, some of her most secular critics attacked her work for being far too religious. Her views on divine punishment were similar to those of George MacDonald, who also had a large influence on her fictional work. She said "I cannot believe that God wants punishment to go on interminably any more than does a loving parent. The entire purpose of loving punishment is to teach, and it lasts only as long as is needed for the lesson. And the lesson is always love." In 1982, L'Engle reflected on how suffering had taught her. She told how suffering a "lonely solitude" as a child taught her about the "world of the imagination" that enabled her to write for children. Later she suffered a "decade of failure" after her first books were published. It was a "bitter" experience, yet she wrote that she had "learned a lot of valuable lessons" that enabled her to persevere as a writer.
Кейінгі жылдары, өлімі және мұрасы
1991 жылы автомобиль апатында ауыр жарақат алған Л'Энгль 1992 жылы Антарктидаға сапар шегуге жеткіліктідей жазылып кетті. Ол кезде оның жасы 47-де еді. Өмірінің соңғы жылдары Л'Энгль остеопороз салдарынан қимыл-қозғалысы шектелуіне байланысты сабақ бере алмай, саяхаттаудан да бас тартты, әсіресе 2002 жылы миге қан құйылғаннан кейін. Ол бұрынғы баяндамалар мен семинарларға қатысуын да тоқтатты. 2001 жылдан кейін оның бұрын жарияланбаған материалдары да бар, ескі жұмыстарының бірнеше жинағы жарық көрді. Л'Энгль 2007 жылдың 6 қыркүйегінде Коннектикут штатының Личфилд қаласындағы үйіне жақын орналасқан Rose Haven зейнеткерлер үйінде табиғи себептерден қайтыс болды, бұл туралы оның баспасөз хатшысы ертесі күні мәлімдеді. Ол Манхэттендегі Әулие Иоанн соборында жерленген. 2018 жылы оның немерелері Шарлотта Джонс Войклис және Лена Рой «Мадлен болу: «Уақыт сырқаты» авторының өмірбаяны, немерелерінің жазуында» атты кітапты жариялады. Сара Артурдың «А Light So Lovely: The Spiritual Legacy of Madeleine L’Engle» еңбегі де 2018 жылы жарық көрді. Л'Энгльдің «Уақыт сырғымасы» романы Дисней компаниясымен екі рет фильмге бейімделді. Джон Кент Харрисон режиссерлік еткен телефильмнің тұсаукесері 2004 жылдың 10 мамырында өтті. «Newsweek» журналына берген сұхбатында фильм «оның күтілгенін ақтады ма» деген сұраққа Л'Энгль: «Мен оны көзімен көрдім. Жаман болады деп күткенімдей, сондай болды», – деді. Ава ДюВерней режиссерлік еткен толық метражды фильм 2018 жылдың 9 наурызында көрсетілді. Л'Энгльдің туғанына 100 жыл толуын мерекелеу үшін Writing for Your Life 2019 жылдың 16 қарашасында Нью-Йорк қаласында, Верхний Вест-Сайдтағы All Angels' Church шіркеуінде алғашқы Мэйдлин Л'Энгль конференциясын: «Су үстінде жүру» тақырыбында өткізді. Басты спикер Кэтрин Патерсон болды.
L'Engle was seriously injured in an automobile accident in 1991, but recovered well enough to visit Antarctica in 1992. He was 47 years old. In her final years, L'Engle became unable to teach or travel due to reduced mobility from osteoporosis, especially after suffering an intracerebral hemorrhage in 2002. She also abandoned her former schedule of speaking engagements and seminars. A few compilations of older work, some of it previously unpublished, appeared after 2001. L'Engle died of natural causes at Rose Haven, a nursing facility close to her home in Litchfield, Connecticut, on September 6, 2007, according to a statement made by her publicist the following day. She is interred in the Cathedral of St. John the Divine in Manhattan. In 2018, her granddaughters Charlotte Jones Voiklis and Léna Roy published Becoming Madeleine: A Biography of the Author of A Wrinkle in Time by Her Granddaughters. A Light So Lovely: The Spiritual Legacy of Madeleine L’Engle by Sarah Arthur was also published in 2018. L'Engle's A Wrinkle in Time was adapted into a film twice by Disney. A television film, directed by John Kent Harrison, premiered on May 10, 2004. When asked in an interview with Newsweek if the film "met her expectations", L'Engle said, "I have glimpsed it. I expected it to be bad, and it is." A theatrical film, directed by Ava DuVernay, premiered March 9, 2018. In celebration of L'Engle's centenary year, Writing for Your Life hosted the inaugural Madeleine L'Engle Conference: Walking on Water on November 16, 2019, in New York City, New York, at All Angels' Church on the Upper West Side. Katherine Paterson served as the keynote speaker.
Сыйлықтар, марапаттар және ұйымдар
Л'Энглдің жеке кітаптары үшін көптеген марапаттар, медальдар мен сыйлықтарға қоса, ол өзінің өмірінде көптеген құрметтерге ие болды. Оңтүстік Миссисипи университетінің USM медальоны (1978); Смит колледжінің медалі «қоғамға немесе колледжге қызметі үшін, либералды білім берудің мақсаттарын бейнелейтіні үшін» (1981); өз саласындағы ерекшелігі үшін София сыйлығы (1984); Регина медалі (1985); Ұлттық ағылшын тілі мұғалімдері кеңесінің жасөспірімдер әдебиетіне ерекше үлес қосқаны үшін ALAN сыйлығы (1987); және Керлан сыйлығы (1991). 1985 жылы ол Конгресс кітапханасында «Жаратылысқа батыл бол!» деген тақырыпта лекция оқыды. Сол жылы ол екі жылға Авторлар гильдиясының президенті болып сайланды. Бұған қоса, ол Хэйверфорд колледжі сияқты көптеген колледждер мен университеттерден оннан астам құрметті доктор дәрежесін алды. Көптеген дипломдарда ол гуманитарлық ғылымдар докторы деп көрсетілген, бірақ ол әдебиет докторы және қасиетті теология докторы дәрежесіне де ие болды, соңғысы 1984 жылы Беркли діни мектебінде берілді. 1995 жылы ол «Виктория» журналының тұрақты авторы болды. 1997 жылы ол World Fantasy Awards сыйлығымен өмірлік жетістіктері үшін марапатталды. 1998 жылы Л'Энгл Америка кітапханалар қауымдастығынан Маргарет А. Эдвардс сыйлығын алды. Эдвардс сыйлығы «жас тамырлар әдебиетіне маңызды және ұзақ мерзімді үлес қосқан» бір автор мен оның еңбегін мойындайды. Л'Энглдің төрт кітабы еске алынды: Остиндермен танысу, Уақыттағы бүктеме, Шапшаң бұрылатын планета және Ақырсыз жарық сақинасы (1960-1980 жылдары жарық көрген). Бірақ денсаулығының нашарлығына байланысты ол салтанатты шараға қатыса алмады. 2011 жылы Л'Энгл Нью-Йорк жазушылар даңқына енгізілді. 2012 жылы «Мектеп кітапханасы» журналының оқырмандары жүргізген сауалнамада «Уақыттағы бүктеме» романы Шарлоттаның желісінен кейін ең жақсы балалар романы деп танылды. 2013 жылы Меркурийдегі кратер Л'Энглдің құрметіне аталды. Смит колледжінде Л'Энглдің атымен арнайы коллекцияларды зерттеу және пайдалану үшін стипендия бар. Бұл қор зерттеушілердің сапарларын қолдау үшін стипендиялар ұсынады – жаңадан бастағандардан бастап, тәжірибелі, марапатталған ғалымдарға дейін – Смит колледжінің мұрағатындағы, Мортимердің сирек кітаптар коллекциясындағы және София Смит әйелдер тарихы коллекциясындағы ресурстарды зерттеу үшін.
In addition to the numerous awards, medals, and prizes won by individual books L'Engle wrote, she personally received many honors over the years. the USM Medallion from The University of Southern Mississippi (1978); the Smith College Medal "for service to community or college which exemplifies the purposes of liberal arts education" (1981); the Sophia Award for distinction in her field (1984); the Regina Medal (1985); the ALAN Award for outstanding contribution to adolescent literature, presented by the National Council of Teachers of English (1987); and the Kerlan Award (1991). In 1985 she was a guest speaker at the Library of Congress, giving a speech entitled "Dare to be Creative!" That same year she began a two year term as president of the Authors Guild. In addition she received over a dozen honorary degrees from as many colleges and universities, such as Haverford College. Many of these name her as a Doctor of Humane Letters, but she was also made a Doctor of Literature and a Doctor of Sacred Theology, the latter at Berkeley Divinity School in 1984. In 1995 she was writer in residence for Victoria Magazine. In 1997 she was recognized for Lifetime Achievement from the World Fantasy Awards. L'Engle received the annual Margaret A. Edwards Award from the American Library Association in 1998. The Edwards Award recognizes one writer and a particular body of work for a "significant and lasting contribution to young adult literature." Four books by L'Engle were cited: Meet the Austins, A Wrinkle In Time, A Swiftly Tilting Planet, and A Ring of Endless Light (published 1960 to 1980). but could not attend the ceremony due to poor health. L'Engle was inducted into the New York Writers Hall of Fame in 2011. In a 2012 survey of School Library Journal readers, A Wrinkle in Time was voted the best children's novel after Charlotte's Web. In 2013, a crater on Mercury was named after L'Engle. At Smith College, a fellowship is available in L'Engle's name to visit and use the special collections available there. This fund provides stipends to support travel by researchers—from novices to advanced, award winning scholars—to explore the resources available in the Smith College Archives, Mortimer Rare Book Collection, and Sophia Smith Collection of Women's History.
Мадлен Л'Энгл жинағы
1976 жылдан бері Иллинойс штатындағы Уитон колледжі Л’Энглдің қолжазбаларының және 1919 жылға дейінгі басқа да материалдардың ерекше қорын сақтап келеді. Мадлен Л’Энгл қорына оның жарияланған және жарияланбаған көптеген туындыларының қолжазбалары, сондай-ақ сұхбаттар, фотосуреттер, аудио және бейне таныстырылымдар, ересектермен де, балалармен де кең ауқымды хат алмасу, балалар оған жіберген суреттер кіреді. 2019 жылы Л’Энгл отбасының, жеке және әдеби қағаздарының 43 сызықты футтан тұратын қоры Смит колледжіндегі София Смит әйелдер тарихы қорына жеткізілді. Олар оның әдеби мұрагерлерімен берілді.
Since 1976, Wheaton College in Illinois has maintained a special collection of L'Engle's papers, and a variety of other materials, dating back to 1919. The Madeleine L'Engle Collection includes manuscripts for the majority of her published and unpublished works, as well as interviews, photographs, audio and video presentations, and an extensive array of correspondence with both adults and children, including artwork sent to her by children. In 2019, a collection of 43 linear feet of L'Engle's family, personal, and literary papers came to the Sophia Smith Collection of Women's History at Smith College. They had been donated by her literary estate.
Киелі кітапқа шолу
Л'Энглдің "Уақыт сырғымасы" романдарының көпшілігі кейіпкерлер тобының айналасында құрылған, олар кейде алғаш таныстырылғаннан ондаған жылдар өткен соң қайта пайда болады. "Кайрос" кітаптары Мюрри және О'Киф отбасылары туралы, Мэг Мюрри мен Кальвин О'Киф үйленіп, келесі буынның басты кейіпкері Полихимния О'Кифті дүниеге әкеледі. Л'Энгл екі буын туралы бір уақытта жазды, Поли (алғашқыда Поли деп жазылған) 1965 жылы алғаш рет пайда болды, бұл оның ата-анасы жасөспірім шақта болған "Қолақтың желінде" (1973) кітабынан бұрын болды. "Хронос" кітаптары Вики Остин мен оның бауырлары туралы. Викинің барлық пайда болуы балалық және жасөспірім кезеңдеріне сәйкес келсе де, оның әпкесі Сюзи күйеуі мен жасөспірім балаларымен бірге "Арқалы сұрқар" романында ересек әйел ретінде де көрінеді. Сонымен қатар, Л'Энглдің алғашқы басты кейіпкерлері, Кэтрин Форрестер мен Камилла Дикинсон, кейінгі романдарда қарт әйелдер ретінде қайта пайда болады. Кейіпкерлер тобын "бір-бірімен байланысы бар" Канон Таллис, Адам Эддингтон және Закари Грей толықтырады, олар екеуі де "Кайрос" және "Хронос" кітаптарында кездеседі. Романдар мен поэзиядан басқа, Л'Энгл көптеген ғылыми-танымдық еңбектер жазды, соның ішінде автобиографиялық "Кроссуикс күнделіктері" және сенім мен өнер тақырыбына арналған зерттеулер бар. "Оқиға – шындық" деп жиі жазған Л'Энгл үшін көркем әдебиет пен естелік арасындағы шекара кейде нашарлайды. Оның өмірінен және отбасы тарихынан алынған нақты оқиғалар кейбір романдарына еніп, ал оның жарияланған күнделіктерінде адамдар мен орындардың шартты түрде берілген аттары сияқты ойдан шығарылған элементтерді табуға болады.
Most of L'Engle's novels from A Wrinkle in Time onward are centered on a cast of recurring characters, who sometimes reappear decades older than when they were first introduced. The "Kairos" books are about the Murry and O'Keefe families, with Meg Murry and Calvin O'Keefe marrying and producing the next generation's protagonist, Polyhymnia O'Keefe. L'Engle wrote about both generations concurrently, with Polly (originally spelled Poly) first appearing in 1965, well before the second book about her parents as teenagers (A Wind in the Door, 1973). The "Chronos" books center on Vicky Austin and her siblings. Although Vicky's appearances all occur during her childhood and teenage years, her sister Suzy also appears as an adult in A Severed Wasp, with a husband and teenage children. In addition, two of L'Engle's early protagonists, Katherine Forrester and Camilla Dickinson, reappear as elderly women in later novels. Rounding out the cast are several characters "who cross and connect": Canon Tallis, Adam Eddington, and Zachary Gray, who each appear in both the Kairos and Chronos books. In addition to novels and poetry, L'Engle wrote many nonfiction works, including the autobiographical Crosswicks Journals and other explorations of the subjects of faith and art. For L'Engle, who wrote repeatedly about "story as truth", the distinction between fiction and memoir was sometimes blurred. Real events from her life and family history made their way into some of her novels, while fictional elements, such as assumed names for people and places, can be found in her published journals.