Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
11 ғасырдағы неміс дворяны
11th century German nobleman
Эмихо 11 ғасырдың соңында Рейнланд аймағында граф болған. Ол Лейнгеннің Эмихосы немесе Флонгеймнің Эмиха деп те аталады, оны Лейнген епископы Эмихомен шатастырмау керек. 1096 жылы ол Рейн өлкесіндегі қырғындардың (кейде "1096 жылғы неміс крест жорығы" деп аталады) жетекшісі болды, бұл халық крест жорығы кезінде еврейлерге жасалған жаппай кісі өлтірулер сериясы еді.
Emicho was a count in the Rhineland in the late 11th century. He is also commonly referred to as Emicho of Leiningen or Emich of Flonheim, and not to be confused with Bishop Emicho of Leiningen. In 1096, he was the leader of the Rhineland massacres (sometimes referred to as the "German Crusade of 1096") which were a series of mass murders of Jews that took place during the People's Crusade.
Бірінші крест жорығы
1095 жылы Клирмонт кеңесінде Папа Урбан II жариялаған Бірінші крест жорығының бастапқы идеясы Пётр Ермит басқарған Халық крест жорығы деп аталған, мүлдем басқаша халық қозғалысына айналды. Пётрдің крест жорығы туралы уағыздауы, Урбанның шақыруының ресми нұсқаларынан гөрі әлдеқайда жылдам тарады. Пётрдің уағызы Эмихоға әсер етті, ол да Мәсіх өзіне көрінгенін айтып, өз әңгімесін таратты. Лұқа ішіндегі Жақсы Жаңалықтан алған нәрселер оны "заман соңы" туралы болжамды орындауға шақырылғандай сезіндірді. Эмихо Константинопольге жорыққа шығып, ондағы күштерді жеңіп, канондық болжамдар дәстүріне сәйкес "соңғы дүниежүзілік император" атағын иеленетінін көздеді. Барлық христиан әскерлері, латын және гректер бірігіп, Иерусалимді сарациндерден жаулап алып, осылайша Екінші Келуді және Антихристпен соңғы шайқасты бастайды деп ойлады. Мұндай шаттыққа толы уәделерге құмар болып, бірнеше мың франк және неміс 1096 жылғы сәуірде бірігіп шығысқа қарай аттанды.
The original idea for the First Crusade that had been preached by Pope Urban II at the Council of Clermont in 1095 had already turned into a much different popular movement, the People's Crusade, led by Peter the Hermit. Peter's preaching of the Crusade spread much more quickly than the official versions of Urban's call. Peter's version influenced Emicho, who spread his own story that Christ had appeared to him. Infused with the teachings of the Gospel of Luke he felt chosen to fulfill the "end of times" prophecy. Emicho envisioned that he would march on Constantinople and overcome the forces there, taking over the title of "last World Emperor" in accordance with canonical prophetic tradition. All Christian armies, Latin and Greek, would then unite and march to seize Jerusalem from the Saracens thus prompting the Second Coming and denouement with the Antichrist. Inspired by such exulting promises, a few thousand Franks and Germans merged and marched east in April 1096.
Қауымдастар
Эмихоның әскері көптеген ерекше ізбасарларды тартты, соның ішінде Киелі Рухпен толы деп сенетін қазға табынған топ (Крестонос жорықтарындағы әйелдер туралы қараңыз). Әскерге Дрого Несле графы, Хартман I, Диллинген графы Кибург, Марль мен Ла-Фер лорды және Амиен графы Томас, сондай-ақ Вильгельм Карпентер, Милун виконты сияқты дворяндар мен рыцарьлар кірді. Бұл, Емихоның әскері көбінесе білімсіз және еврейлерге қарсы инстинктивті көзқарасқа ие, негізінен экономикалық себептермен жетекшілік еткен шаруалар мен қала тұрғындарынан құралған деген жиі қайталанатын түсінікке қайшы келеді. Керісінше, Емихоның әскерінде дін қызметкерлерімен бірге, білімді және бай адамдар көп болды, олар шіркеудің қағидаларына сәйкес, мәжбүрлеп дін өзгерткенге тыйым салынғанын білген болар еді. Рейн аймағындағы қырғындардың зорлық-зомбылығын әскердің көбінесе білімсіз және провинциялық шаруалардан тұратынына байланысты түсіндіруге болмайды.
Emicho's army attracted many unusual followers, including a group who worshipped a goose they believed to be filled with the Holy Spirit (see Women in the Crusades). The army included noblemen and knights such as Drogo Count of Nesle, Hartmann I, Count of Dillingen Kyburg, Thomas, Lord of Marle and La Fère and Count of Amien, and William the Carpenter, Viscount of Milun. This contradicts the often repeated narrative that Emicho's army was mostly composed of peasants and burghers who were ignorant and instinctively prejudiced against Jews, mostly for economic reasons. Instead, there were a number of relatively educated and wealthy men, likely accompanied by clerics, in Emicho's army who would have known that forced conversions were forbidden according to the tenets of the Church. The violence of the Rhineland massacres cannot be explained away under the assumption that the army was mostly composed of ignorant and provincial peasants.
Рейн өлкесіндегі қырғын
Граф Эмихоның Рейн өлкесіндегі еврейлерге қарсы жасалған зорлық-зомбылық пен мәжбүрлеп дінге айналдырудағы нақты рөлі, Бірінші крест жорығына дейін болған оқиға, маңызды пікірталас тудырды. Рейн өлкесі арқылы көптеген крестшілер әскерлері өтті, бірақ көпшілігінің басты мақсаты – Киелі жерге жету болатын. Мысалы, Петір және оның крестшілер тобы бұл қалалардан өтіп, еврей халқына қауіп төндірген кезде, олар параға келісім білдіріп, еврейлерді мазалаудан бас тартты. Кёльн мен Вормстағы еврейлерді қырғынға ұшыратқанда Эмихоның қатысқандығы туралы екінші және үшінші дереккөздерде жиі айтылғанымен, оның қатысуын растайтын бастапқы деректерде аз мәлімет бар. Шындығында, Эмихо қатысқан жалғыз қырғын – Майнцтегі оқиға. Майнц анонимі деп танылатын жазбаның еврей авторы Эмихоның сол қырғын кезінде Шпейер маңында болғанын айтады, бірақ ол зорлық-зомбылыққа қатыспағанын нақты көрсетеді. Дегенмен, 1096 жылдың мамыр айында Эмихо Майнцтағы еврейлерді қырғынға ұшыратқан әскерге басшылық етті. Қаладағы еврейлер Рейн өлкесіндегі басқа қалаларда бұрын болған қырғындар мен мәжбүрлеп дінге айналдыру туралы жақсы білген және ең жаман жағдайдан қорқып жүрді. Олар архиепископ Рутхардтан және жергілікті билеушілерден жақындап келе жатқан топтан қорғауды өтініп, олардың ынтасын арттыру үшін ақша және құнды мүліктер ұсынды. Жақындап келе жатқан крестшілерді тоқтатуға тырысып, Рутхард қала қақпаларын жапты және еврейлерді сарайына жасыруға әрекеттенді. Бірақ, ақырында Майнцтегі жанашыр тұрғындар қала қақпаларын ашты және архиепископтың бар күшімен қорғауына қарамастан, еврейлерге шабуыл жасалды. Эмихо мен оның әскерін Рейн өлкесінен өткен басқа крестшілер әскерлерінен ерекшелендірген нәрсе – параға келісім білдірмей, зорлық-зомбылық жасаудан бас тартпауы. Эмихо туралы көптеген сырттай бағалауларда айтылғандай, олардың жалғыз мақсаты ашкөздік емес еді. Қасиетті жерге саяхатты қаржыландыру үшін ақша қажет болғанымен, крестшілер еврейлер ұсынған мүлікті және ақшаны алып, зорлық-зомбылықсыз жолға шыға алатын еді. Бірақ олар кездескен еврейлердің көпшілігін, тіпті әйелдер мен балаларды да өлтіруді жөн көрді, оларды мәжбүрлеп дінге айналдыруға болатын еді. Эмихо мен оның адамдары Майнцтегі кез келген босқындарды іздеп тауып, өлтіру үшін бар күштерін жұмсады; олар мүмкіндігінше көп зиян келтіруді көздеді. Бұл туралы Майнц анонимінің Эмихо туралы сипаттамасында айтылған:
Count Emicho's precise role in the Rhineland Massacres, the series of violent attacks and forced conversions of the Rhineland's Jews just prior to the First Crusade, has been the subject of significant debate. There were many crusading forces moving through the Rhineland, but most were interested primarily in reaching the Holy Land. For instance, when Peter the Hermit and his mob of Crusaders passed through these towns and threatened the Jewish population, they had been amenable to bribes and largely left the Jews free from harassment. Although Emicho has frequently been referenced in secondary and tertiary sources as having been present during the massacres of Jews in Cologne and Worms, there is sparse evidence in the primary accounts to support his involvement. Indeed, the only massacre in which Emicho definitively participated was that in Mainz. The Jewish writer of the account known as the Mainz Anonymous mentions Emicho as having been in the rough vicinity of Speyer during the massacre there, but clearly notes he did not participate in the violence. Yet Emicho certainly led the forces that massacred the Jews of Mainz, one of the largest European Jewish communities at the time, in May 1096. The Jews within the city were well aware of the earlier massacres and forced conversions in other Rhineland cities and feared the worst. They appealed to the Archbishop Ruthard and the area's lay lords to protect them from the approaching mob, offering money and valuable possessions to further encourage the lords. In an attempt to deter the approaching crusaders, Ruthard closed the city's gates and attempted to hide Jews in his palace Ultimately, however, the city gates were opened by sympathetic burghers within Mainz and the Jews were attacked despite the archbishop's best attempts to protect them. Part of what distinguished Emicho and his army from other crusading armies that crossed the Rhineland was their unwillingness to be swayed from committing violence by bribes. Greed was clearly not their sole motivation, contrary to many cursory accounts of Emicho. While money was likely necessary to fund their pilgrimage to reach the Holy Land, the Crusaders could have easily taken the possessions and money offered to them by the Jews and continued on their way without a significant amount of violence. Yet, they chose to kill the majority of the Jews they encountered, even women and children whom they could have compelled to convert. Emicho and his men went to great lengths to hunt down and kill every refugee they could find in Mainz. ; they intended to inflict maximum damage. This is exemplified by the Mainz Anonymous's description of Emicho:
Осы идеологиялық негіздегі еврейлерге деген жеккөрушілік, сондай-ақ жоғары өлім саны Майнцтағы қырғынды Рейн өлкесіндегі бұрынғы шабуылдардан ерекшелендірді. Тарихшылар осы жеккөрушіліктің себептерін де әртүрлі түсіндіреді. Кейбір тарихшылар осы сезімдерді апокалиптикалық мифологияның кең контексінде қарастырады, крестшілер әлемнің аяқталуын күтіп, «жақсылық пен жамандық арасындағы теңдестіксіз ойын» деп есептеді. Бұл соңғы күндер қасиетті жерді христиандықпен басып алу және еврейлердің христиандыққа жаппай айналуы арқылы жеделдетіледі. Әлемнің соңы келсе, еврейлер өлуі керек немесе оны тастап, христиандықты қабылдауы керек еді. Басқалары бұл жаулықты қасиетті жерге жасалған крест жорығынан туындаған деп санайды. Христиандық қасиетті орындары талқыланғанда және мақсаты Иерусалим мен қасиетті қабір болғанда, крестшілердің көпшілігі Мәсіхті айқышқа шегелеуде еврейлердің рөлі туралы ойлаған болуы керек. Бұл көзқарасты бір крестшінің жазбадағы еврейге айтқан сөзі көрсетеді: «Сендер біздің құрметтейтін нәрсені өлтіргендердің балаларысыңдар, оны ағашқа іліп қойдыңдар. Ол өзі айтқандай, «менің балаларым келіп, қанымды кек алады» деген күн келеді. Біз оның балаларымыз, сондықтан сендерге, оған сенбегендерге қарсы кек алуымыз керек». Рейн өлкесіндегі еврейлерді қырғынға ұшыратудың артында жатқан шындық – 1096 жылы еврейлер христиан көршілерінен шеттетілгендігі. Он бірінші ғасырда еврейлер мен мұсылмандар арасында айқын айырмашылық болған жоқ, өйткені екеуі де шайтанның өкілдері және христиан әлеміне қарсы құлық жасап жатқандар ретінде қарастырылды. Сондықтан, бір топқа бағытталған крест жорығы бірден екінші топқа қайырылуы таңқаларлық емес. Әсіресе апокалиптикалық көзқараста, жер бетінде соңғы күндердің соңына жету үшін еврейлер де, мұсылмандар да жойылуы немесе қайтадан дінге айналуы керек еді.
This ideologically based hatred of Jews, along with the far higher death count, is what made the massacre in Mainz distinct from previous attacks in the Rhineland. The motivations behind this hatred are yet another source of contention by historians. Certain historians have characterized these sentiments as part of the broader context of apocalyptic mythology, with the Crusaders anticipating an imminent end of the world, a "zero sum game between good and evil. This end of days would be precipitated by Christian control of the Holy Land and mass conversions of Jews to Christianity. For the end of time to occur, Jews had to either die or abandon and embrace Christianity. Others, instead see this animosity as emerging from the crusade to the Holy Land itself. With the shrines of Christendom being discussed, and the destination being Jerusalem and the Holy Sepulchre, Christ's burial place, the role Jews played in Christ's crucifixion must have been in the forefront of many crusaders' minds. This attitude is illustrated by a crusader's supposed remark to a Jew as written by the chronicler Bar Simson: "You are the children of those who killed the object of our veneration, hanging him on a tree. And he himself had said, 'there will yet come a day when my children will come and avenge my blood.' We are his children and it is, therefore, our duty to avenge him against you who disbelieve in him." Beneath either motivation behind massacring the Rhineland's Jews is the reality that Jews in 1096 were alienated from their Christian neighbors. Jews and Muslims were scarcely distinguished in the eleventh century as both were seen as agents of the devil and in league with one another, plotting against Christendom. Thus, it is not surprising that a crusade ostensibly directed against one group could be seamlessly redirected against the other. Especially in the apocalyptic mindset, both Jews and Muslims had to be destroyed or converted for the Earth to reach the end of days
Эмихо әскерінің ыдырауы
Әскер Рейн өзенімен төмен қарай Дунайға дейін жорық жасады, одан кейін Венгрияға жетті. Ақшасы мен тамағы таусылғаннан кейін, олар қарақшылыққа көшті. Армияның көп бөлігі венгрлер тарапынан қаза болды; қалғандары басқа крестонос әскерлерімен бірігіп кетті, ал Эмихо үйіне, отбасына қайтып оралды, онда Иерусалимді жаулап алуге берген уәдесін орындамағаны үшін жерленді.
The army continued down the Rhine until they reached the Danube, which they followed to Hungary. Here, after having run out of money and food, they began to pillage. Much of the army was killed by the Hungarians; the rest split up to join the other Crusader armies, and Emicho went back home to his family, where he was scorned for not fulfilling his vow to capture Jerusalem.
Эмичо туралы аңыз
Емихо графтың әрекеттеріне құдайлық аянның ықпал еткені айтылады. Аянда елші Емихоға «Италиялық Грекияда» тәж кигізіп, «жауларын жеңетінін» уәделейді. Бұл көрініс – «Соңғы Рим императоры» туралы ауыр сілтеме, ол «жердегі билігін Құдайға тапсырып», христиандардың жауларын аяусыз жоюға билік алған адам туралы аңыз. Аңыз бойынша, «Соңғы Рим императорының» мақсаты – қасиетті жерде Құдайдың билігін қайта орнату. Құдайдың билігін қайта орнату үшін, таңдалған, аянға ие болған адам христиан дініне қарсы шығушыларды өлтіруге немесе оларды дінге қайтаруға тиіс. Мұндай құдайлық аянға ие болғандықтан, граф Эмихоны білгендер және оның аянына сенгендер оны Рейн өңіріндегі қырғынның басшысы деп түсіндірді. Еккехард сияқты жылнамашылар граф Эмихоның аянын оның қайта тууы деп қарады. Еккехард – Аура монастырінің монахы, ол кейін 1100 жылы крестшілер армиясына қосылды. Еккехард өз жазбасында граф Эмихоны бұрын тирандық билік жүргізген, бірақ «Саул сияқты құдайлық аянмен шақырылған» адам деп жазды. Дегенмен, ортағасырлық саяси ойда Саул күрделі тұлға болды және әлемдік биліктің мәні және оның шіркеуден басталуы туралы пікірталасқа жиі тартылды. Қысқасы, ортағасырлық шіркеу қызметкерлері Саулдың Самуилмен болған тартысын жиі еске түсіріп, Самуилді қолданып, биліктің шіркеудің санкциясына тәуелді екенін, ал емес керісінше дәлелдеуге тырысты. Эмихоның аяны Рейн өңіріндегі қырғын кезінде оның көшбасшы болу қабілетіне маңызды рөл атқарды. Ол крестшілер армиясын басқаруға лайық болды, өйткені оның аяны Құдайдың оны билік орнына қойғаны ретінде түсіндірілді. Өлгеннен кейін де, Эмихоның жаны Рейн өңірінің қақпасын күзетіп тұр деген миф айтылды. Граф Эмихо Рейн өңіріндегі қырғынға әскери қатысушы ретінде де, сондай-ақ осы өңірдегі әрекеттерге тікелей жауапты адам ретінде де қарастырылды. Оның қырғынға қатысуы «Соңғы Рим императоры» туралы аңызға байланысты болуы мүмкін.
Count Emicho was said to be influenced into action by a divine vision. In the vision an apostle is giving Emicho a crown in "Italian Greece" and promising him "victory over his foes". This vision is a grave reference to the "Last Roman Emperor", which is the legend of a man surrendering his "earthly power to God" and being given the power to destroy the enemies of Christians, mercilessly. In the legend the purpose of the "Last Roman Emperor" is to restore God's power in the Holy Land. To restore God's power the chosen one, the one granted the vision, is expected to kill or convert those who oppose Christianity. By having such a divine vision, those who knew of Count Emicho and believed in his vision interpreted him as the main leader of the Rhineland Massacres. Chroniclers, such as Ekkehard, saw Count Emicho's vision as his rebirth. Ekkehard was a monk of Aura who later joined a Crusading army in 1100. Ekkehard, in his account, noted Count Emicho as a person who was once tyrannical, but was "called by a divine revelation, like another Saul". Nevertheless, in medieval political thought, Saul was a complex character that was often employed in discussions of the nature of lay authority, and its derivation from the Church. In short, medieval churchmen often evoked Saul's contest with Samuel and used Samuel to support their position that lay authority was dependant on legitimacy granted by the Church, rather than the other way around. Emicho's vision played an important role to his ability to be a leader during the Rhineland Massacre. He was qualified to lead the crusading army because his vision was interpreted as God placing him in the role of power. Even after his death, there were accounts stating the myth that Emicho's soul was guarding the gate of Rhineland. Count Emicho has been viewed as both a person who took part in the Rhineland Massacres as a soldier as well as the person who is directly responsible for the actions committed in the Rhineland. His documented involvement in the massacres could be attributed to the legend of the Last Roman Emperor.