Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық аболиционист және жазушы (шамамен 1807–1870) – заманауи музыкант.
American abolitionist and writer (c. 1807–1870)
the modern musician
Джеймс Уильям Чарльз Пеннингтон (шамамен 1807 – 22 қазан 1870) – американдық тарихшы, аболиционист, оратор, пастор, жазушы және қоғамдық қайраткер. Пеннингтон – Йель университетіне қабылданған алғашқы қара нәсілді студент. Ол Конгрегациялық шіркеуде пастор болып тағайындалды, кейін Коннектикут штатының Хартфорды және Нью-Йорк қалаларындағы қауымдар үшін Пресвитериан шіркеулерінде қызмет етті. Азамат соғысынан кейін ол Миссисипи штатының Нэчез, Мэн штатының Портленд және Флорида штатының Джексонвилл қалаларындағы қауымдарға қызмет етті. Соғысқа дейінгі кезеңде Пеннингтон аболиционист болды және Лондонда өткен құлдыққа қарсы екінші дүниежүзілік конференцияға американдық делегаттардың бірі ретінде қатысты. 1850 жылы ол Шотландияда болғанда АҚШ Конгресі қашқан құлдар туралы заң қабылдады. Солтүстікте қашқан құлдарға қауіп сейілгендіктен, Пеннингтон Британ аралдарында қалды, ал достары оның бұрынғы қожайынынан және оның мүлігінен бостандық сатып алу үшін жұмыс істеді. Пеннингтон Англиядағы қоғамдық лекцияларда аболиционизм қозғалысына қаржы жинады. Пеннингтон Америка Құрама Штаттарындағы қара нәсілділердің тарихының алғашқы еңбегі саналатын «Түсті адамдардың шығу тегі мен тарихы» (1841) атты кітабын жазып, жариялады.
James William Charles Pennington (c. 1807 – October 22, 1870) was an American historian, abolitionist, orator, minister, writer, and social organizer. Pennington is the first known Black student to attend Yale University. He was ordained as a minister in the Congregational Church, later also serving in Presbyterian churches for congregations in Hartford, Connecticut, and New York. After the Civil War, he served congregations in Natchez, Mississippi, Portland, Maine, and Jacksonville, Florida. In the Antebellum period, Pennington was an abolitionist, and among the American delegates to the Second World Conference on Slavery in London. In 1850, he happened to be in Scotland when the Fugitive Slave Act was passed by the US Congress. As it increased the risk for fugitive slaves in the North, Pennington stayed in the British Isles while friends worked to buy his freedom from his former master and then from his estate. Pennington raised funds for the abolition movement on the public lecture circuit in England. Pennington wrote and published what is considered the first history of blacks in the United States, The Origin and History of the Colored People (1841).
Ерте өмір
Джеймс 1807 жылы Мэриленд штатының шығыс жағалауындағы Тилгман плантациясында құлдықта дүниеге келді. Төрт жасында Джеймс пен анасы Фрисби Тилгманға, олардың қожайынының ұлына, үйлену тойына сыйлық ретінде тапсырылды. Жасырақ Тилгман оларды Мэриленд штатының батысындағы Хагерстаун қаласына жақын орналасқан Рокленд атты жаңа плантациясына алып барды. Сол жерде Джеймс ағаш шеберлігі мен теміршілікке оқытылды, ата-анасы мен он бір бауырларын қалдырып кетті. Пеннингтон Пенсильвания штатының Адамс округіне жеткенде, оны квакерлер Уильям және Фиби Райт қабылдады. Олар құлдан қашқан адамға көмектесіп, жұмысы үшін жалақы төледі. Пенингтон сауатсыз болғандықтан, Райт оған оқу мен жазуды үйретті. Пенингтон меценатының құрметіне "Уильям" деген есімді орта атына, ал квакерлер тарихында белгілі болған ағылшын Исаак Пеннингтонның атымен "Пеннингтон" тегін алды.
James was born into slavery in 1807, at a Tilghman plantation on the Eastern Shore of Maryland. When he was four years old, James and his mother were given to Frisby Tilghman, their master's son, as a wedding gift. They were taken by the younger Tilghman to his new plantation called Rockland, near Hagerstown in western Maryland. There James was trained as a carpenter and blacksmith. leaving behind his parents and eleven siblings. Pennington reached Adams County, Pennsylvania, where he was taken in by the Quakers William and Phoebe Wright. They assisted the fugitive from slavery, and paid him wages for his work. As Pennington was illiterate, Wright began to teach him to read and write. Pennington adopted the middle name "William" after his benefactor, and the surname "Pennington," after Isaac Penington, an English man who was prominent in Quaker history.
Нью-Йоркке көшу
Бір жылдан кейін, 1828 жылы Пеннингтон солтүстікке қарай Бруклинге (Нью-Йорк) көшті. Ол бай заңгердің көлікшісі болып жұмыс істеді. Білімін жалғастырып, табысының есебінен жеке репетиторларға ақы төлеп, латын және грек тілдерін өзі үйренді. Нью-Йорктегі құлдықты біртіндеп жою заңы 1827 жылға дейін барлық ересектерді толықтай азат етуге мүмкіндік бермеді. 1800 жылдардың басында Лонг-Айлендтегі Кингс округі мен Бруклинде әлі де көптеген құл еңбекшілер болды, себебі олар сол кездегі аймақтың ауыл шаруашылығы экономикасы үшін маңызды рөл атқарды. Пеннингтон 1829 жылы Филадельфияда өткен алғашқы Негрлердің ұлттық конвенциясына қатысты. Ол Негрлер конвенциясы қозғалысында белсенді болып, 1853 жылы оның төрағасы болды. Бес жылдың ішінде ол көп білім жинап, Ньютаун (қазіргі Квинс штатының Эльмхерст қаласы, Батыс Лонг-Айленд) мектебінде мұғалім болып жұмысқа орналасты. Ол осы жерде Фредерик Дуглас пен оның болашақ әйелін үйлендірді. Сонымен қатар, Манхэттендегі Шило пресвитериан шіркеуінің жұмысына да қатысты.
Moving north to Brooklyn, New York, a year later in 1828, Pennington found work as a coachman for a wealthy lawyer. He continued his education, paying tutors out of his earnings, and teaching himself Latin and Greek. New York's law for gradual abolition of slavery did not completely free all adults until 1827. In the early 1800s Kings County and Brooklyn on Long Island still had many enslaved laborers, as they were important to the agricultural economy of the area at the time. Pennington attended the first Negro National Convention in Philadelphia in 1829. He continued to be active in the Negro Convention Movement, becoming its presiding officer in 1853. Within five years he had learned so much that he was hired to teach school in Newtown (present day Elmhurst, Queens, in western Long Island). It was he who married there Frederick Douglass and his fiancée. He also became involved in the Shiloh Presbyterian Church, Manhattan.
Білім
Пеннингтон Йель діни мектебіне түсуге өтініш бірақ терісінің түсіне байланысты қабылданбады. Йель әкімшілігі Пеннингтонға ресми оқуға қабылданбастан, төмендетілген жағдайда Йель университетінде сабақ алуға рұқсат берді. Оған сабақта сөйлеуге, сұрақ қоюға, кітапханадан кітап алуға және Йель университетінің тізіміне атын жазуға рұқсат берілмеді. Ол мұны "құпірлік" деп атады. Йель діни мектебінде оқуын аяқтағаннан кейін Пеннингтон Конгрегациялық шіркеуде діни қызметкер болып тағайындалды, бұл шіркеудің оның Йельде білім алғанын мойындағанын көрсетеді. 2023 жылдың 24 сәуірінде Йель университеті Пеннингтонға М.А. Privatim дәрежесін берді, «Пеннингтон Йельде оқыған кезде оған берілмеген мүмкіндіктер мен артықшылықтарды қайтара алмасақ та, оның еңбегін мойындаймыз және оған М.А. Privatim дәрежесін беріп, оның мұрасын құрметтейміз» деді. Діни қызметкер болып жұмыс істеген кезде Пеннингтон африкалық американдықтардың тарихы бойынша алғашқы еңбек деп саналатын «Түсті халықтың шығу тегі мен тарихы» (1841) атты кітапты жазды, сол кездегі ағымдағы еңбектерге сүйенді. Англияда болғанда, ол шешімді түрде қонақ діни қызметкер ретінде уағыздауға және қасиетті дәм беруге шақырылды. Хартфордқа оралғаннан кейін ол бұл туралы ақ әріптестеріне айтып, оларды өздерінің уағыздар тізіміне қосуға көндірді. Осы маршрутта ол Коннектикут штатындағы бірнеше шіркеулерде уағыз айтқан алғашқы қара нәсілді пастор болды. Ол өзінің қауым мүшесі Джон Хукермен дос болып, 1844 жылы оған қашқан құл екенін және болашағына қатысты алаңдаушылықтарын айтты. Хукер оның бұрынғы иесі Фрисби Тилгманмен сатып алу бойынша құпия келіссөздер жүргізді. Хукер мен Пеннингтонның қолында иесінің көп ұзамай қайтыс болғаннан кейін талап еткен 500 доллар болған жоқ. Пеннингтон 1830 жылдардың соңында Батыс Африканың менде халқының заңсыз құлдыққа түскендеріне әділет іздеуге қатысқандардың бірі болды. Олар көтеріліс жасап, кемелерін Лонг-Айлендке жеткізгеннен кейін АҚШ оларды тұтқындады. Испания, кеме иелері, АҚШ және менделер 1839 жылдан 1841 жылға дейін соттасқан күрделі Амистад ісіне қатысты. Соттар менделер кеме иелерінің меншігі ме, Испанияның меншігі ме, әлде еркін бе екенін анықтауға шақырылды. АҚШ Жоғарғы Соты ақырында менделердің пайдасына шешім шығарды, олар еркін адамдар болғандықтан (африкалық құл саудасы тыйым салынғандықтан) өздерін қорғауға және бостандықтарын қайтаруға құқылы екенін айтты. Батыс африкалықтар өздерінің ісі мен бостандығын жеңгеннен кейін, отыз бес адам Африкаға қайтуды таңдады. Пеннингтон олардың оралуына қаражат жинау үшін алғашқы қара миссионерлік қоғам – Біріккен миссионерлік қоғамды құрды. 1850 жылы қашқан құлдар туралы заң қабылданған кезде Пеннингтон Шотландияда болды, бұл оның Оңтүстіктен қашқан құл ретінде тәуекелін арттырды. Бұл тіпті Нью-Йорк сияқты еркін штаттардағы құқық қорғау органдары мен лауазымды тұлғалардан қашқан құлдарды ұстап алуға және соттауға көмектесуді талап етті және құл аулаушылар мен иелерінің пайдасына бейтарап болды. Құлдарды ұстаған үшін сыйлық берілді, ал құжаттарды толтыру талаптары жеңіл болды, бұл құл аулаушыларға тіпті еркін адамдарды да ұстауды жеңілдетті. 1850 жылы Пеннингтон Нью-Йоркке Шило Пресвитериан шіркеуінде қызмет етуге шақырылса да, ол осындай қауіп төнген кезде қайтып оралудан қорқыныш сезінді. Хукер Англиядағы құлдықты жоюшылармен бірге Тилгманның мүлігінен Пеннингтонды сатып алу үшін ақша жинады (иесі қайтыс болды). Бервикширдің Данс қаласындағы Пеннингтонның достары қаржы жинады. Хукер Пеннингтонды Нью-Йоркте заңды түрде босату үшін қысқа мерзімге заңды "меншігіне" алды. Құрама Штаттарға оралғаннан кейін Пеннингтон Нью-Йорк қаласының қоғамдық көлік жүйесіндегі сегрегацияға наразылық білдіру үшін комитет құруға көмектесті. 1854 жылы мектеп мұғалімі Элизабет Дженнингс ақ нәсілділерге арналған көлік құралында отырғаны үшін тұтқындалды. Барлық көшелік көліктерді бірнеше жеке компаниялар басқарды; олар қара нәсілді адамдардан бөлек отыруды талап етті. Жас адвокат Честер А. Артур қорғады. Пеннингтон 1859 жылы басқа компаниямен жұмыс істейтін «ақтар ғана» көшелік вагонында отырғаны үшін тұтқындалып, сотталғанда, оны Заңдық құқықтар қауымдастығы қорғады. Оны Элизабеттің әкесі Томас Л. Дженнингс құрған.
Pennington applied to Yale Divinity School but was denied admission due to the color of his skin. Yale administrators allowed Pennington to take classes at Yale University without formally matriculating, but under degrading conditions. He was not allowed to speak or ask a question in class, borrow a book from the library, or add his name to the Yale catalog, humiliations that he called "oppression." After completing his studies at Yale Divinity School, Pennington was ordained to the ministry of the Congregational Church, suggesting that the church recognized he had received a Yale education. On April 24, 2023, Yale awarded Pennington a M. A. Privatim, acknowledging, "Although we cannot return to Pennington the access and privileges [he was] denied when [he] studied at Yale, we recognize [his] work and honor [his legacy] by conferring on [him a] M. A. Privatim degree." While serving as minister, Pennington wrote what is believed to be the first history of African Americans, The Origin and History of the Colored People (1841), drawing on current works of the time. While in England, he had been invited by churches to preach and serve communion as a matter of course as a visiting minister. After returning to Hartford, he told his white colleagues about this and persuaded them to include him in their pulpit exchanges. On this circuit, he was the first black pastor to preach in a number of Connecticut churches. He became friends with John Hooker, one of his parishioners, confiding in him in 1844 his status as a fugitive slave and concern about his future. Hooker opened secret negotiations for purchase with his former owner, Frisby Tilghman. Hooker and Pennington did not then have the $500 demanded by the master, who died soon after. Pennington was among those in the late 1830s who became involved in seeking justice for some West African Mende people illegally taken in slavery. After they mutinied and sailed their ship to Long Island, they were taken into custody by the United States. Spain, the ship's owners, the US, and the Mende, all had roles in the complex Amistad case, which was litigated from 1839 to 1841. The courts were called on to determine whether the Mende were the property of the ship's owners, or of Spain, or free. It was ultimately settled by the United States Supreme Court, which ruled in favor of the Mende, saying that as free men (since the African slave trade had been banned), they had the right to defend themselves and try to regain their freedom. When the West Africans won their case and freedom, thirty five chose to return to Africa. Pennington formed the United Missionary Society, the first black missionary society, to help raise funds for their return. Pennington happened to be in Scotland when the Fugitive Slave Law of 1850 was passed, which increased the risk to him as a fugitive from the South. It required even law enforcement and officials in such free states as New York to cooperate in the capture and prosecution of fugitive slaves, and was biased in favor of slave catchers and masters. Bounties were offered for slaves' capture and documentation requirements were light, making it easy for slave catchers even to take free persons. Although Pennington was called to New York in 1850 to serve the Shiloh Presbyterian Church, he feared returning while at such risk. Hooker worked with abolitionists in England to raise money to purchase Pennington from Tilghman's estate (the planter had died). Friends of Pennington in Dunse, Berwickshire raised the funds. Hooker briefly took legal "ownership" of Pennington in order to legally manumit him in New York. After returning to the United States, Pennington helped form a committee to protest the segregation of the New York City public transit system. Schoolteacher Elizabeth Jennings had been arrested in 1854 for using a street car reserved for whites. Several private companies operated all the street cars; they required blacks to sit in segregated seating. Defended by young attorney Chester A. Arthur,
When Pennington was arrested and convicted in 1859 for riding in a "white only" street car operated by another company, he was represented by the Legal Rights Association. It had been formed by Elizabeth's father Thomas L. Jennings.
Азамат соғысы және одан кейінгі кезең
Пеннингтон пацифист ретінде танылды, бірақ Америка Азамат соғысы (1861-1865) кезінде ол Одақ армиясына қара терілі әскерлерді қабылдауға көмектесті. Соғыс аяқталғаннан кейін ол Миссисипи штатының Нэтчез қаласында қысқа уақыт пастор болып қызмет етті. Содан кейін ол Мэн штатының Портленд қаласына шақырылып, онда үш жыл қызмет етті. 1870 жылдың басында ол Оңтүстікке қайтып келді, онда Пресвитериан шіркеуі оны Флоридада қызмет етуге тағайындады. Ол Джексонвиллде афроамерикалықтардан тұратын қауымдастық ұйымдастырды. Ол қысқа аурудан кейін 1870 жылдың 22 қазанында қайтыс болды. 2016 жылы Йель діни мектебі Пеннингтонның есімімен сынып бөлмесін атап, оның суретін ортақ бөлмесіне іліп қойды. 2023 жылы Йель университетінің түлектері мен кәсіби студенттер Сенаты Пеннингтонды құрметті сенатор деп жариялап, оның портретін Сенат орталығында, «Грифон» пабында ілуге тапсырыс берді. Сондай-ақ 2016 жылы Пеннингтон Нью-Йорк штатының Питерборо қаласындағы Ұлттық Құлдықтан Азат ету Залына енгізілді. 2023 жылы Йель университеті оған постүнді түрде M. A. Privatum дәрежесін берді. Ол бұрынғы президент Томас Джефферсонның қара нәсілділердің "төмендігі" туралы жарияланған мәлімдемелерін тікелей сынға алды. «Екі жылдық үзіліс немесе, қоштасу уағызы»: Бесінші Конгрегациялық шіркеуде уағыздалған / Дж. В. К. Пеннингтон. 2 қараша, 1845 жыл. «Қашқан ұста» немесе Джеймс В. К. Пеннингтонның өміріндегі оқиғалар, Нью-Йорк Пресвитериан шіркеуінің пасторы, бұрын Мэриленд штатында құл болған, АҚШ (1849), оның естеліктері, құл туралы баяндама, алғаш рет Лондонда жарық көрді. Оңтүстікте құлдықты жоюдың негізділігі: британдық азаттықтың табысынан туындайтын заңды қорытынды: 1856 жылдың 1 тамызында Коннектикут штатының Хартфорд қаласында сөйлеген сөз. Американың Алабама штатындағы мақта өсіретін аймақтан қашқан құл Дж. Х. Банкс өмірінің оқиғалары (Ливерпуль, 1861).
Pennington identified as a pacifist, but during the American Civil War (1861 1865), he helped recruit black troops for the Union Army. When the war was over, he served for a short time as a minister in Natchez, Mississippi. Next he was called to Portland, Maine, where he served for three years. Early in 1870, he returned to the South, where he had been appointed by the Presbyterian Church to serve in Florida. He organized an African American congregation in Jacksonville. He died there on October 22, 1870, after a short illness. In 2016, Yale Divinity School renamed a classroom for Pennnington and hung a portrait of him in their common room. In 2023, the Yale Graduate and Professional Student Senate passed a resolution that made Pennington an honorary senator and commissioned a portrait of Pennington to hang in their Senate center, at Gryphon's Pub. Also in 2016, Pennington was inducted into the National Abolition Hall of Fame, in Peterboro, New York. In 2023, Yale University conferred a posthumous M. A. Privatum He directly challenged published statements by former President Thomas Jefferson as to the "inferiority" of black people. A two years' absence, or, A farewell sermon : preached in the Fifth Congregational Church / by J. W. C. Pennington. Nov. 2d, 1845. The Fugitive Blacksmith, or, Events in the History of James W. C. Pennington, Pastor of a Presbyterian Church, New York, Formerly a Slave in the State of Maryland, United States (1849), his memoir, a slave narrative, was published first in London. The reasonableness of the abolition of slavery at the South : a legitimate inference from the success of British emancipation : an address, delivered at Hartford, Conn., on the first of August, 1856. A Narrative of Events of the Life of J. H. Banks, an Escaped Slave, from the Cotton State, Alabama, in America (Liverpool, 1861)