Солтүстік Кеңесі (1484-1641) – Англияның солтүстігіндегі әділеттілікті қамтамасыз ету үшін Ричард III құрған әкімшілік орган. Тарихы, құрамы, мақсаты туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Солтүстік Кеңесі – 1484 жылы Англия королі Ричард III құрған әкімшілік орган, мақсаты Солтүстік Англияда сот әділеттілігіне қолжетімділікті арттыру болған. Бұл, Англия королі Эдуард IV-тің солтүстіктегі билікті Глостер герцогы Ричардқа (Ричардтың өзі патша болғанға дейін) жүктеуі және Уэльс және Маркалар Кеңесін құру сияқты қадамдарының жалғасы болды. Кеңес тарихы бойы Йоркширде орналасқан: бастапқыда Шериф Хаттон қамалында және Сандал қамалында, кейін Йорк қаласындағы Корольдік сарайда. Генрих VIII Англия реформациясынан кейін, солтүстік Рим католицизмімен байланыстырылғаннан соң кеңесті қайта құрды. Ол 1641 жылы, Англия азамат соғысының басталуына аз уақыт қалғанда таратылды.
The Council of the North was an administrative body first set up in 1484 by King Richard III of England, to improve access to conciliar justice in Northern England. This built upon steps by King Edward IV of England in delegating authority in the north to Richard, duke of Gloucester (i. e. before Richard himself became king), and in establishing the Council of Wales and the Marches. It was based in Yorkshire throughout its history: first at Sheriff Hutton Castle and at Sandal Castle, and then at King's Manor, York. Henry VIII re established the council after the English Reformation, when the north became identified with Roman Catholicism. It was abolished in 1641, just before the English Civil War.
Тарих
Бірінші "солтүстік кеңесі" 1484 жылы Англия королі Ричард III құрды. Кеңес шериф Хаттон қаласынан басқарылды. Ричард кеңесті Джон де ла Поль, Линкольнның 1-ші графына тапсырды, ол негізінен Йоркширді басқарумен айналысты. Осы кезде патша сотының қарауына түскен алыс солтүстік округтерінен келіп түскен істердің санының күрт төмендеуі, 1480-ші жылдардың ортасында және соңында Нортумберленд, Камберленд және Вестморлендтен келген дауласушылардың белгілі бір құқықтық мәселелерді осы жаңа кеңеске жүктегенін көрсетеді. Ричард қайтыс болғаннан кейін кеңес 1489 жылы Генрих VII тарапынан қайта құрылды, оны корольдің жас ұлы Артур Тюдор басқарды. Артурдың ерте қайтысынан кейін кеңес шұғыл мәселелерді шешу үшін уақытша құрылатын орган ретінде жұмыс істеді. Осы кезеңде ол Солтүстік Англияның ең беделді дворяны Генри Перси, Нортумберлендтің 4-ші графымен қақтығысқа түсті. Нортумберленд кеңестегі бірнеше лауазымды өзінің жақтастарына беруді қалаған, бірақ бұл мүмкін болмады, сонымен қатар ол архиепископтың екі кеңсе қызметкері, сэр Джон Хотэм мен сэр Роберт Констеблмен де жиі келіспеді. 1504 жылы Йорк маңындағы Фулфордтан шыққан жолда архиепископ пен графтың сүйемелдемелері қақтығысқа түсті, осыдан кейін архиепископтың мансабы төмендеді, бірақ ол кеңестің басшылығын сақтап қалды. Савидждің қайтысынан кейін солтүстік әкімшілігінің көп бөлігі король анасы Маргарет Бофорт арқылы Мидлендс аймағында орналасқан кеңес арқылы басқарылды. Ол Англияның солтүстік бөлігіндегі корольдік әділеттілікті жүзеге асыру үшін құрылды – Ноттингемшир, Дербишир, Стаффордшир, Йоркшир, Ланкашир, Дурхам, Камберленд, Вестморленд және Нортумберленд. Реформацияға қарсылық кеңесті қайта құруға себеп болды. Англия реформациясынан кейін, Англия шіркеуінің Римнен бөлінуі және монастырлардың таратылуынан кейін солтүстікте наразылық туды. Солтүстіктегі көптеген адамдар Рим-католик дініне берік сенімді болды және көптегендері өзгерістерге наразы болды. Йорк қаласында көтеріліс болды, нәтижесінде 30 мыңдық католик армиясы құрылды, олардың қолында кресттер мен қасиетті жараларды бейнелейтін тулар болды. Бұл қозғалыс "Рақымның қажылығы" деп аталды. Көтерілісшілерге кешірім берілетіні және олардың талаптарын талқылау үшін Йорк қаласында парламент өткізілетіні уәде етілді. Монастырлар қайта ашылатынына сенген көтерілісшілер үйлеріне оралды. Алайда, сэр Фрэнсис Бигодтың бүлік көтергеннен кейін Генрих бүлікшілерді тұтқындауға және қатысқан 200 адамды өлімге кесуге мүмкіндік алды. "Рақымның қажылығынан" кейін қуғын-сүргін басталды. Кеңес 1538 жылы Роберт Холгейттің төрағалығымен қайта ұйымдастырылды. 1640 жылға қарай кеңес солтүстіктегі патшалық билікті орталықтандырушы агент ретінде емес, керісінше қарсылықтың ықтимал ошағы ретінде қарастырылды. Эдвард Хайд кеңесті таратуды ұсынды. Ұзақ Парламент 1641 жылы реформациямен байланысты себептермен кеңесті таратып жіберді: кеңес католик дінін ұстанатындардың басты қолдаушысы болды.
The first 'council in the north' was established in 1484 by King Richard III of England. The council was administered from Sheriff Hutton. Richard placed the council in the hands of John de la Pole, 1st Earl of Lincoln, who was charged with control primarily of Yorkshire. A sudden decline in numbers of cases from the far northern counties appearing in the court of king's bench at this time may indicate that in the middle and late 1480s litigants from Northumberland, Cumberland and Westmorland diverted certain legal affairs to this new council. After Richard's death the council was re established by Henry VII in 1489, nominally led by the king's young son Arthur Tudor. After Arthur's early death it existed as a sporadically constituted body to deal with pressing issues. During this time he clashed with Henry Percy, 4th Earl of Northumberland, one of the most powerful noblemen in the north of England. Northumberland had wanted several of the positions on the council to go to his supporters but was unable to secure these positions, he had also frequently clashed with two of the Archbishop's household officers Sir John Hotham and Sir Robert Constable. The Archbishop's and the Earl's retinues notably clashed on the road out of Fulford near York in 1504 and the Archbishop's career declined after this point, although he maintained leadership of the council. Following the death of Savage most of the administration of the north was handled by the king's mother Margaret Beaufort via a council based in the Midlands. It was established to administer royal justice in the northern parts of England – Nottinghamshire, Derbyshire, Staffordshire, Yorkshire, Lancashire, Durham, Cumberland, Westmorland, and Northumberland. Resistance to the Reformation was the spur to the recreation of the council. Resentment arose in the north following the English Reformation, the Church of England's split from Rome and the dissolution of the Monasteries. In the north, most people's faith remained staunchly Roman Catholic and many were unhappy with changes. A rebellion rose up in York creating a 30,000 strong Catholic army, carrying crosses and banners depicting the Holy Wounds. This movement became known as the Pilgrimage of Grace. It was promised that the rebels would be pardoned and a parliament would be held in York to discuss their demands. The rebels, convinced that monasteries would be reopened, returned to their homes. However, after the failed Rebellion by Sir Francis Bigod, Henry had an excuse to arrest rebel leaders and to execute 200 people involved. Suppression followed the Pilgrimage of Grace. The council was reorganised again in 1538 under Robert Holgate as President. By 1640, the council was no longer perceived as a centralising royal power agent in the north, but rather as a potential locus of resistance. Edward Hyde advocated the council's abolition. The Long Parliament abolished the council in 1641 for reasons relating to the Reformation: the council was a chief supporter of Catholic Recusants.