Джузеппе Аббамонте: Неаполитан мемлекет қайраткерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Италиялық саясаткер Джузеппе Аббамонте (1759–1818) – 1798 жылы Цизальпин Республикасының бас хатшысы болған және Неапольдегі Атқару комитетінің мүшесі болған неаполитандық мемлекет қайраткері. 1799 жылы патшаның таққа қайта отыруынан кейін ол Миланға көшіп, 1805 жылға дейін қызметін жалғастырды.

Өмірбаян

Неапольде тұрып, ол якобин идеалдарын ұстанды. Якобиндер сол кездегі биліктегілерден саяси тұрғысынан мүлдем өзгеше болды. Олар революция кезіндегі өзгерістерде радикалды жаңашылдар еді. 1794 жылы ол бір заговорға қатысқаннан кейін Онельяға қашуға мәжбүр болды. Содан кейін Лоано мен Милан қалаларында өмір сүрді, онда 1797 жылы «Saggio leggi fondamentali dell'Italia libera» («Италияның бостандық негізгі заңдары туралы эссе») атты еңбегін жариялады. Миланда ол «Giornale dei Patrioti italiani» («Италия патриоттарының газеті») газетін құрды және «Monitore italiano» («Италиялық монитор») газетімен ынтымақтастық етті. 1798 жылы ол Цизальпин Республикасының полиция министрлігінің бас инспекторы болды, бірақ кейін саяси шиеленістерге себепкер болды деп айыпталып тұтқындалды. Неаполь Республикасы жарияланғаннан кейін, қалада болмаса да, ол уақытша үкімет құрамына шақырылды. Ол 1799 жылдың ақпан айының екінші жартысында Неапольге келді және сот жүйесін ұйымдастырды. Алдымен Орталық Комитеттің төрағасы, кейін Атқару Комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Ол Санфедист әскерлеріне қарсы қаланың қорғанысына қатысты. Санфедизм әскерлерінің толық атауы – «Иеміз Иса Мәсіхке деген қасиетті сенім әскері» еді. Бұл топ – жаңа француз республикасына қарсылық көрсетуді қалаған шаруалардың әскері, олар халық арасында үлкен қолдауға ие болды. Қарсы тарап жеңіске жеткен соң, оны және басқа неаполитан патриоттарын Тулонға жіберуге келісім болған, бірақ жеңген партия келісімді бұзып, оларды түрмеге қамады. Аббамонтеге Мемлекеттік Кеңес өлім жазасын берді, бірақ ол басылғандықтан жазасы өмір бойына түрмеде отыруға ауыстырылды. 1801 жылы ол босатылып Миланға кетті, ал соңында Жозеф Бонапарт қаланың патшасы болғанда Неапольге қайта оралды. Мұнда ол сот жүйесінде маңызды лауазымдарды атқарды, ал кейін Иоахим Мурат оны мемлекеттік кеңесші етіп тағайындады. Қайта орналасудан кейін ол Фердинандтың билігінде де қалада қалды және жоғары сот кеңесінің кеңесшісі болып тағайындалды.

While living in Naples he adhered to the Jacobin ideals. The Jacobins were very different politically than those who held power at the time. They were radical in the time of change during the revolution. In 1794, after being involved in a conspiracy, he was forced to flee to Oneglia. He then lived in Loano and Milan, where he published the "Saggio leggi fondamentali dell'Italia libera" (Essay on the fundamental laws of Italian liberty) in 1797. In Milan he also founded the "Giornale dei Patrioti italiani" (Newspaper of the Italian patriots) and collaborated with the "Monitore italiano" (Italian monitor). In 1798 he became general inspector of the ministry of police of the Cisalpine Republic, but later on, he was arrested for causing political conflicts. After the proclamation of the Neapolitan Republic, despite being absent from the city, he was called up to be a part of the provisional government. He arrived in Naples in the second half of February 1799, and organized the court of justice. He was at first appointed as a Chairman of the Central Committee, and later of the Executive Committee. He participated in the defence of the city against the Sanfedist troops. The full name of the Sanfedismo troops was the Army of Holy Faith in our Lord Jesus Christ. This group was a peasant army that became popular and wanted to resist the new French republic. After the surrender, he was supposed to go to Toulon together with the other Neapolitan patriots, but the winning party broke the agreement and imprisoned them. Abbamonte was sentenced to death by the State Council but, because he surrendered, the punishment was changed to life imprisonment. He was liberated in 1801 and went to Milan, and in the end returned to Naples permanently when Joseph Bonaparte became king of the city. Here he held important roles in the magistracy and was later appointed as state counsellor by Joachim Murat. After the restoration, he still remained in the city, under the reign of Ferdinando, and was appointed as counsellor of the supreme court of justice.