Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Англиядағы бұрынғы күнделікті газет.
Former daily newspaper in New England
"The Boston Post" газеті 1956 жылы тоқтатылғанға дейін 100 жылдан астам уақыт бойы Жаңа Англияда күнделікті шығатын газет болды. Газет 1831 жылдың қараша айында Бостонның екі белгілі бизнесмені, Чарльз Г. Грин мен Уильям Билс тарапынан құрылды. Эдвин Грозиер 1891 жылы газетті сатып алды. Екі он жылдың ішінде ол оны Бостон мен Жаңа Англиядағы ең ірі газетке айналдырды. 1920 жылы Грозиер толық физикалық құлдырауға ұшырады және газеттің күнделікті басқаруын ұлы Ричардқа жүктеді. 1924 жылы Эдвин қайтыс болғаннан кейін Ричард газетті мұраға алды. Кіші Грозиер басшылығымен "The Boston Post" елдегі ең ірі газеттердің біріне өсті. 1930 жылдары газет өзінің ең жақсы кезеңінде миллионнан астам оқырманына ие болды. Сол уақытта Ричард Грозиер әйелінің босану кезінде қайтыс болуынан ауыр эмоционалдық жағдайға түсті және одан ешқашан қалпына келмеді. 1940 жылдары Бостон мен Нью-Йорктегі Хёрст газеттерінен, сондай-ақ радио мен теледидар жаңалықтарынан күшейген бәсекелестікке байланысты газет құлдырауды бастады, одан оның қалпына келуі мүмкін болмады. 1956 жылдың қазан айында басылым тоқтатылған кезде газеттің күнделікті таралымы 230 000 экземплярга жеткен еді.
The Boston Post was a daily newspaper in New England for over a hundred years before its final shutdown in 1956. The Post was founded in November 1831 by two prominent Boston businessmen, Charles G. Greene and William Beals. Edwin Grozier bought the paper in 1891. Within two decades, he had built it into easily the largest paper in Boston and New England. Grozier suffered a total physical breakdown in 1920, and turned over day to day control of the Post to his son, Richard. Upon Edwin's death in 1924, Richard inherited the paper. Under the younger Grozier, The Boston Post grew into one of the largest newspapers in the country. At its height in the 1930s, it had a circulation of well over a million readers. At the same time, Richard Grozier suffered an emotional breakdown from the death of his wife in childbirth from which he never recovered. Throughout the 1940s, facing increasing competition from the Hearst run papers in Boston and New York and from radio and television news, the paper began a decline from which it never recovered. When it ceased publishing in October 1956, its daily circulation was 230,000.
"Жексенбілік журнал" қосымшасы
1904 жылдан 1916 жылға дейін "Sunday Magazine" АҚШ-тың әртүрлі қалаларындағы газеттердің, оның ішінде The Boston Post, The Philadelphia Press, New York Tribune, Chicago Tribune, St. Louis Republic, Detroit Free Press және Minneapolis Journal газеттерінің жексенбілік басылымдарына тұрақты түрде таратылатын қосымша болды. Бостондағы қосымша алғашқыда "The Boston Sunday Post журналы" деп аталды, кейін "Boston Sunday Post Sunday Magazine" деп өзгертілді. 20 беттік мерзімді басылымның форматы журналға ұқсас және 1900 жылдардың басында басқа ірі газеттермен бірге шыққан нұсқалармен толықтай сәйкес келеді, олардың мұқабаларындағы суреттері, мақалалары, әңгімелері, бөлімдері және жарнамалары бірдей болды.
From 1904 through 1916, "Sunday Magazine" was a regular syndicated supplement to Sunday editions of newspapers in various cities across the United States, including The Boston Post, The Philadelphia Press, New York Tribune, Chicago Tribune, St. Louis Republic, Detroit Free Press, and Minneapolis Journal. The supplement in Boston was initially titled "Sunday Magazine of the Boston Sunday Post"; later, as "Boston Sunday Post Sunday Magazine". The regular 20 page periodical has a magazine like format that is essentially identical to the versions that accompanied other major newspapers in the early 1900s, featuring the same cover illustration, articles, short stories, serials, and advertisements.
Пулитцер сыйлығы
1921 жыл – Ерен еңбек еткені үшін. "Бостон Пост" газеті Чарльз Понцидің қаржылық алаяқтығын тергеп, әшкерелегені үшін Пулитцер сыйлығымен марапатталды. Понцидің алаяқтығы алғаш рет Ричард Грозиер, сол кезде газеттің баспагер міндетін атқарушы, және Эдвард Данн, көп жылғы қала редакторы, Бостон тұрғындарының Понци ұсынған табыстардың "сенуге келмейтіндей жоғары" екені туралы шағымдарынан кейін жүргізген тергеу жұмысы арқылы ашылды. Бұл Бостон газетінің Пулитцер сыйлығын алғаш рет жеңгені болды және 2003 жылы "Globe" газеті жеңгенге дейін Бостон газеттеріне қоғамдық қызметі үшін берілген соңғы Пулитцер сыйлығы еді.
1921 – Meritorious Public Service. The Boston Post was awarded the Pulitzer prize for its investigation and exposure of Charles Ponzi's financial fraud. Ponzi was first exposed by the investigative work directed by Richard Grozier, then acting publisher, and Edward Dunn, long time city editor, after complaints by Bostonians that the returns Ponzi offered were "too good to be true". It was the first time that a Boston paper had won a Pulitzer, and was the last Pulitzer for public service awarded to a Boston paper until the Globe won it in 2003.
Бостон почтасының каноя дәстүрі
1909 жылы Эдвин Грозиердің меншігінде болған "Бостон Пост" газеті ең әйгілі жарнамалық акциясын өткізді. Газет 700 әсем, қара ағаштан жасалған, алтын жалатылған таяқтар жасап, Мэн, Массачусетс, Нью-Гэмпшир және Род-Айленд штаттарының қала әкімдерімен байланысқа шықты. "Бостон Пост таяқтары" қала әкімдеріне қаладағы ең қарт тұрғынға салтанатты түрде табындалсын деген талаппен берілді. 1930 жылы бұл әдет қауымдағы ең қарт әйелдерді де қамту үшін кеңейтілді. Жаңа Англияның 500-ден астам қаласы әлі де 1909 жылы алған түпнұсқа таяқтарымен "Бостон Пост таяқтары" дәстүрін сақтап келеді.
In 1909, under the ownership of Edwin Grozier, The Boston Post engaged in its most famous publicity stunt. The paper had 700 ornate, ebony shafted, gold capped canes made and contacted the selectmen in Maine, Massachusetts, New Hampshire, and Rhode Island towns. The Boston Post Canes were given to the selectmen with the request that the canes be presented in a ceremony to the town's oldest living man. The custom was expanded to include a community's oldest women in 1930. More than 500 towns in New England still carry on the Boston Post Cane tradition with the original canes they were awarded in 1909.
Қолданылуы
Х. В. Фаулердің сөзіне қарағанда, «О. К.» термині алғаш рет 1839 жылы «Бостон Morning Post» газетінде тіркелген.
According to H. W. Fowler, the first recorded instance of the term O. K. was made in the Boston Morning Post of 1839.