Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Принц Антуан Бибеску (Prințul Anton Bibescu; 19 шілде 1878 – 2 қыркүйек 1951) – румын аристократы, адвокат, дипломат және жазушы.
Prince Antoine Bibesco (Prințul Anton Bibescu; July 19, 1878 – September 2, 1951) was a Romanian aristocrat, lawyer, diplomat, and writer.
Өмірбаян
Ол Валахия герцогы мен оның әйелі, Румынияның бұрынғы премьер-министрі Манолаше Косташе Эпуреанудың қызы Елена Эпуреанудың соңғы тірі қалған ұлы Александр Бибесконың ұлы ретінде дүниеге келді. Париждегі Курсель көшесі, 69-шы үйінде өскен Антуан, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін де Крайовадағы Бибесконың иеліктеріне қадағалау жасауды жалғастырды. Жастығында оның анасы, ханшайым Хелен Бибесконың Париждегі танымал салоны оған Шарль Гуно, Клод Дебюсси, Камиль Сен-Санс, Пьер Боннар, Эдуард Вуйяр, Аристид Майол, Анатоль Франс және Марсель Пруст сияқты көптеген белгілі тұлғалармен танысуға мүмкіндік берді. Оның әкесі де, анасы да өнер мен музыкаға тапсырыс берді (әсіресе Эдгар Дега мен Джордж Энеску) және Антуан бұл отбасылық дәстүрді жалғастырды, әсіресе Вуйярмен достығы арқылы. Марсель Пруст өмір бойына досы болды және олар Марсельдің Лекрам, ал Бибесколардың Оксибиб деп аталатын құпия тілінде сөйлесті. Антуан Прустың «Du Côté de Chez Swann» (онда Бибеско Роберт де Сен-Луптың прототипі болған делінеді) Андре Жид пен «Nouvelle Revue Française» басылымында жариялануына күш салды, бірақ бұл әрекеті сәтсіз аяқталды. Пруст өмірінің соңында, Бибеско, керемет әңгімеші болғандықтан, усақ-түйекке көңіл бөлмейтін жазушы үшін сыртқы құлақ болды. Кейін ол Антуан Бибескоға Марсель Прусттің хаттарын жариялады. Бибеско, өнімді жазушы болмаса да, француз тілінде бірнеше пьесаның авторы болды және кем дегенде бір американдық жетістікке қол жеткізді. 1930 жылы оның «Ladies All» пьесасы Бродвейдегі Мороско театрында 140 қойылымға ие болды. Сонымен қатар, ол Ноэль Ковардың «Weekend» және Джон Галсвортидің «Le Domaine» шығармаларын француз тіліне аударды.
He was born as the son of Prince Alexandre Bibesco, the last surviving son of the Duke of Wallachia and his wife, Elena Epureanu, daughter of Manolache Costache Epureanu, former Prime Minister of Romania. Though raised at 69, Rue de Courcelles, in Paris, Antoine continued to oversee the Bibesco estates in Craiova until after World War II. As a young man, his mother, Princess Hélène Bibesco's celebrated Paris salon gave him the opportunity to meet Charles Gounod, Claude Debussy, Camille Saint Saëns, Pierre Bonnard, Édouard Vuillard, Aristide Maillol, Anatole France, and Marcel Proust among many other notables. Both his father and mother commissioned artworks and music (most notably Edgar Degas and George Enescu) and Antoine continued this family tradition, particularly through his friendship with Vuillard. Marcel Proust became a lifelong friend and shared a secret language in which Marcel was Lecram and the Bibescos were Ocsebib. Antoine made a concerted effort to have Proust's Du Côté de Chez Swann (in which, it is said, Bibesco was the model for Robert de St. Loup) published by André Gide and the Nouvelle Revue Française, but failed in that effort. Toward the end of Proust's life, Bibesco, who was a great raconteur, was an outside ear for the reclusive writer. Later he published Letters of Marcel Proust to Antoine Bibesco. Bibesco, though not a prolific writer, was the author of a number of plays in French and had at least one American success. In 1930 his play Ladies All was performed on Broadway at the Morosco Theatre, running for 140 performances. He also translated Weekend by Noël Coward and Le Domaine by John Galsworthy into French.
Дипломатиялық мансап
Бұрын Париж мен Петроградтағы Румыния елшіліктерінде кеңесші қызметін атқарған Антуан 1914 жылы Лондондағы Румыния елшілігінің бірінші хатшысы болды, ал 1918 жылы Х.Х. Асквиттің (бұрынғы либерал премьер-министр) жанына кірді. Ол осы кезде жазушы Энид Багнольдпен қарым-қатынаста болған, бірақ оған деген сезімі жиырма бір жасар Элизабет Асквитке (өз кезінде ол 40 жаста болған) деген құмармен ауысты. Марго Асквит, оның анасы, оның қызына тыныштық сыйлайтынын ойлады. "Қандай дастарқанды кісі! Менің отбасымда осындай әдепті адам жоқ, білесің, тектілігі де жоқ", - деп жазды ол. Той 1919 жылдың 29 сәуірінде Вестминстердегі Сент-Маргарет шіркеуінде өтті. Бұл жылдың ең танымал әлеуметтік оқиғасы болды, оған патшайым Александрадан бастап Джордж Бернард Шоуға дейін барлық кісілер қатысты. Олардың жалғыз баласы Присцилла 1920 жылы Лондонда дүниеге келді, ал 2004 жылы Парижде қайтыс болды. Айта кетейік, Антуанның үйленгеніне қарамастан, оның әйелдерге құмарлығы басылмады. Ребекка Уэст (оның 1927 жылы қысқа ғана қарым-қатынасы болған) оны "жатақханадағы спортшы" деп атады. Лондондағы француз елшілігіндегі кеште отырып, бөлмеге қарағанда, Уэст бұл жердегі барлық әйелдердің бір кездері оның сүйіктісі болғанын түсінді. Антуан дипломатиялық қызметін Вашингтонда (1920-1926) Румыния елшілігінің министрі ретінде жалғастырды (қазіргі Румыния елшілігінің ғимараты оның қызмет кезінде алғаш рет осы мақсатта пайдаланылды) және Мадридте (1927-1931). 1936 жылы Румыния премьер-министрі Георге Тэтареску Николае Титулескуді Сыртқы істер министрі лауазымынан алып тастап, Румынияның барлық дипломаттарын елге шақыртқаннан кейін, принц Бибеско Ұлыбритания мен Францияға Румынияның фашизмге құламайтынын сендірудің қиын міндетін алды. Екінші дүниежүзілік соғыс жылдарын ол Румынияда өткізді, онда оның әйелі қайтыс болды (1945 жылы), ал соғыстан кейін коммунистер оның мүлкін тәркілеген соң ол елінен кетіп, ешқашан қайтып оралмады. Багнольд өзінің автобиографиясында соғыстан кейін оның үшін ағылшын арнасы арқылы жасырын түрде күміс әкелгенін айтады. Ол 1951 жылы қайтыс болып, Парижде жерленді. "Оның жүрегінде үш қабір болған", - деп жазды Энид Багнольд Times газетіндегі некрологында, "Менің ойымша, ол анасының, інісі Эммануэльдің және әйелінің қабірлерін ешқашан толығымен жаба алмады".
Having earlier served as counsellor of the Romanian legations in Paris and Petrograd, by 1914, Prince Antoine was First Secretary of the Romanian Legation in London and by 1918 had entered the circle of H. H. Asquith (former Liberal Prime Minister). At this time he was in a relationship with the writer Enid Bagnold, but his affections for her were replaced by those he began to feel for the twenty one year old Elizabeth Asquith (he was 40 at the time). Margot Asquith, her mother, thought he would be a steadying influence on her daughter. "What a gentleman he is. None of my family are gentlemen like that; no breeding you know," she wrote. The marriage took place at St Margaret's, Westminster on 29 April 1919. It was the society event of the year, attended by everyone from Queen Alexandra to George Bernard Shaw. Their only child, Priscilla, was born in London 1920; she died in Paris in 2004. Apparently marriage did not change Antoine's womanizing ways. Rebecca West (with whom he had a short affair in 1927) called him "a boudoir athlete". While attending a party at the French embassy in London and looking around the room, West realized that every woman in attendance had been his mistress at one time or another. Antoine continued his diplomatic career in Washington, D. C. (1920–1926) as Minister of the Romanian Legation (the present Embassy of Romania in Washington, D. C. was first used as such during his tenure) and in Madrid (1927–1931). In 1936, after Romanian Prime Minister Gheorghe Tătărescu removed Nicolae Titulescu as Foreign Minister and recalled nearly all Romania's diplomats, Prince Bibesco had the unenviable responsibility of reassuring the United Kingdom and France that Romania was not slipping into the grip of fascism. The World War II years were spent in Romania where his wife died (in 1945) and when, after the war, his estates were confiscated by the communists he left his country, never to return. Bagnold, in her autobiography, tells of unwittingly smuggling silver across the English Channel for him after the war. He died in 1951 and was buried in Paris. "He had three tombs in his heart", Enid Bagnold wrote in her Times obituary, "which I think he could never finally close—of his mother, his brother Emmanuel and his wife."