Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз велоспортшысы (1871–1957)
French cyclist (1871–1957)
1885 жылы отбасы Арвьеден Альп тауларының ар жағына, Бельгия шекарасына жуық жерге жұмыс істеуге кетті. Гарин мұржа тазалаушы болып жұмыс істеді. Ол Бельгиядағы Шарлерояға көшті, бірақ 1889 жылы Францияға, Мобэжге қайтып келді. Гариннің кіші інісі Жозеф Исидор 1889 жылы қайтыс болды. Одан кейін әкесі де Арвьеде қайтыс болды. Гариннің ағалары Франсуа мен Сезар солтүстік Францияда қалды және Мориспен бірге Париж бульварының төменгі бөлігінде велосипед дүкенін ашты.
In 1885 the family left Arvier to work on the other side of the Alps, almost to the Belgian border. Garin worked as a chimney sweep. He moved to Charleroi in Belgium but by 1889 he was back in France, at Maubeuge. Garin's younger brother, Joseph Isidore, died in 1889. The father died shortly afterwards in Arvier. Garin's brothers François and César stayed in northern France and, with Maurice, opened a cycle shop in the lower end of the boulevard de Paris
Әуесқойлық жарыстар
Сол жылы ол солтүстік Францияда жарысқа қатыса бастады, және Мобеж велосипед клубының хатшысы оны 200 шақырымнан астам ұзақтықтағы аймақтық жарысқа, Мобеж-Хирсон-Мобеж жарысына қатысуға көндірді. Гарин күнге шарықтап, бесінші орынды иеленді. Жарыс 102 шақырымнан астам болды. Ол Динант қаласынан өте жатқанда тегершігі бұзылды. Басқа жарысқа қатысушыға бір дәрігердің қосалқы велосипедімен күтіп тұрғанын көріп, Гарин өзінің велосипедін көпірдің қабырғасына тіреп, дәрігердің велосипедін алып, жолға шықты. Финиш сызығында, қарсыластарынан 10 минутқа бұрын жеңіске жетіп, ол велосипедті қайтарып берді және келесі күні оны қалдырған жерден қайтарып алды.
He began racing in northern France in the same year when the secretary of the cycling club at Maubeuge persuaded him to enter a regional race, Maubeuge Hirson Maubeuge, over 200 km. Garin finished fifth despite suffering from the sun The race was over 102 km. He was leading by Dinant when he punctured. Spotting a soigneur waiting with a spare bike for a rival, Garin rested his own against the wall of a bridge, grabbed the soigneur's spare bike and rode off. At the finish, winning with ten minutes over the field, he gave back the bike and recovered his own the next day where he had left it.
Кәсіби жарыстар
Гарин кәсіби спортқа кездейсоқ келді. Ол өзінің үйінен 25 шақырым жердегі Авенес-сюр-Хелпес қаласында жарысқа қатысуды жоспарлаған. Келгенде, бұл жарыс тек кәсібилерге арналғанын білді. Жарысқа қатысуға рұқсат берілмегендіктен, ол жарысқа қатысушылар кеткенше күтіп, олардың артынан қуа жөнелді де, барлығын озып кетті. Екі рет құлап түссе де, жарысты бірінші болып аяқтады. Көпшілік ынталы болды, бірақ ұйымдастырушылар соншалықты қуанбады. Олар оған 150 франк (2008 жылғы бағамен шамамен 525 евро) төлеуден бас тартты. Жарыс Эйфель мұнарасы орналасқан Шамп-де-Марс алаңында өтті. Жүргізушілер әдеттегідей, бірнеше серпім берушілердің артынан жарысты. Бұл оқиға ақпан айында болды, суықтан бір-бірінен кейін жүргізушілер жарыстан шығып жатты. Гарин 24 сағат ішінде 701 шақырым жүріп, аяқтаған жалғыз басқа жүргізушіден 49 шақырымға озып кетті. Басқа жүргізушілер көп мөлшерде қызыл шарап ішетін болса, Гарин дұрыс тамақтануды жөн көрді және былай деді:
Garin became a professional by chance. He planned to ride a race at Avesnes sur Helpes, 25 km from where he lived. He arrived to find it was only for professionals. Not allowed to compete, he waited until the riders had left, raced after them and passed them all. He fell off twice but finished ahead of the racers. The crowd was enthusiastic but the organisers less so. They refused to pay him the 150 francs (approx €525 at 2008 values) It was held on the Champ de Mars, site of the Eiffel Tower. The riders competed, as was the custom, behind a succession of pacers. The event took place in February and the cold drove out riders one after the other. Garin rode 701 km in 24 hours, beating the only other rider to finish by 49 km. While other riders would consume much strong red wine, Garin chose a more apt diet, and said he had survived on:
1897 жылы ол Париж-Рубай жарысын жеңіп алды, Рубай велодромының соңғы екі шақырымында голландиялық Маттье Кордангты жеңді. Сержант былай деді:
In 1897 he won Paris–Roubaix, beating the Dutchman Mathieu Cordang in the last two kilometres of the velodrome at Roubaix. Sergent said:
"Екі чемпион пайда болғанда, оларға зор қуанышпен қарсы алды, барлығы екі батырды құттықтау үшін тұрды. Оларды тану қиын болды. Гарин бірінші келді, сосын сазға толы Корданг. Кенеттен, барлығының таңғалуына орай, Корданг сығалап, велодроманың цементтік бетіне құлап түсті. Гарин өзінің бақытына сенбеді. Корданг велосипедіне отырғанша, ол 100 метрге қалып қойды. Жеті айналым қалды. Гаринге жете алу үшін екі шақырымдық қашықтықты жүріп өту керек еді. Көпшілік таңғажайып қуғын-сүргінге куә болып, демімен тыныштық сақтады. Қоңырау соқты. Бір айналым қалды, енді бір айналым. Батавеге 30 метрге озып кеткен Гаринге 333 метр қалды. Ол қарсыласының тынысын мойнында сезінсе де, жеңіске жетуге жақын еді. Гарин екі метрлік артықшылығын сақтап қалды, екі метрлік шағын артықшылық – аңызға айналған жеңіс. Трибуналар жарылып, екі жігіттің құрметіне ән шырқады. Гарин көпшіліктің шуағында бақыттан гөрінді. Корданг көңілі қалып, ащы жасқа бас батты. Ол бұрынғы француздық жүргізуші Люсиен Леснаны қуа бастады, ол алғашқы 600 шақырымды 28 шақырым/сағат жылдамдықпен жүріп, Брестке екі сағат бұрын жеткен еді. Реннде ол шаршау, лас және ыстықтан арылу үшін ваннаға тоқтады, бірақ содан кейін желге қарсы жарыса алмайтынын түсінді. Гарин оны Майеннен озып кетті, ал Лесна 200 шақырым қалғанда жарыстан бас тартты. Гарин бұрынғы Шарль Терронттан 19 сағат 11 минутқа жақсы нәтиже көрсетті. 1902 жылы Гарин оңтүстік-батыс Франциядан 500 шақырымдық қашықтықты қамтитын Бордо-Париж жарысын жеңіп алды."
As the two champions appeared they were greeted by a frenzy of excitement and everyone was on their feet to acclaim the two heroes. It was difficult to recognise them. Garin was first, followed by the mud soaked figure of Cordang. Suddenly, to the stupefaction of everyone, Cordang slipped and fell on the velodrome's cement surface. Garin could not believe his luck. By the time Cordang was back on his bike, he had lost 100 metres. There remained six laps to cover. Two miserable kilometres in which to catch Garin. The crowd held its breath as they watched the incredible pursuit match. The bell rang out. One lap, there remained one lap. 333 metres for Garin, who had a lead of 30 metres on the Batave. <blockquote>A classic victory was within his grasp but he could almost feel his adversary's breath on his neck. Somehow Garin held on to his lead of two metres, two little metres for a legendary victory. The stands exploded and the ovation united the two men. Garin exulted under the cheers of the crowd. Cordang cried bitter tears of disappointment. He started by chasing another Frenchman, Lucien Lesna, who rode the first 600 km at 28kmh and had two hours' lead at Brest. At Rennes he stopped for a bath to recover from the tiredness, filth and heat, then found he could not get racing again into the headwind. Garin passed him at Mayenne and Lesna gave up shortly afterwards with 200 km to go. Garin finished 19h 11m better than Charles Terront ten years earlier. In 1902 Garin won Bordeaux–Paris, a race of 500 km from south west France.