"Шафты жемісі: Allman Brothers Band альбомы"

Кіріспе

Eat a Peach – 1972 жылы Allman Brothers Band американдық рок тобының қос альбомы, онда тікелей эфирдегі және студиялық жазбалар бар. 1971 жылдың шілдесінде «At Fillmore East» концерттік альбомын шығарғаннан кейін, Allman Brothers Band үшінші студиялық альбомын жасауға кірісті. Топ мүшелері арасында есірткіге тәуелділік күшейіп, кем дегенде біреуі героинге қарсы емделді. 1971 жылдың 29 қазанында топтың жетекші гитарисі және негізін қалаушысы Дюэн Оллман, топтың туған қаласы Грузия штатының Макон қаласында мотоцикл апатында қаза тапты, осылайша бұл альбом оның соңғы жұмысы болды. Том Дауд продюсерлік еткен альбом 1972 жылдың 12 ақпанында АҚШ-та Capricorn Records лейблы арқылы жарық көрді. 1969 жылы шыққан «The Allman Brothers Band» дебюттік альбомынан бері топтың төртінші альбомы болған бұл қос диск, олардың үшінші студиялық және екінші концерттік альбомы еді. «Eat a Peach» альбомына 1971 жылдың қыркүйек-желтоқсан айларында Criteria Studios (Майами) студиясында Дюэн Оллманның қатысуымен және қатысусыз жазылған студиялық жазбалар, сондай-ақ топтың 1971 жылғы әйгілі Fillmore East концерттерінен тікелей эфирде жазылған үндік материалдар енді. Альбомда жарты сағатқа созылған «Mountain Jam» атты ұзын композициясы бар, ол түпнұсқалық қос винилдік пластинканың екі жағын толығымен алып жатады. Басқа да назар аударарлық нәрселерге әнші Грегг Оллманның өзінің ағасының сүйікті әні «Melissa» мен Дикки Беттстің «Blue Sky» әні кіреді, ол классикалық рок радиосындағы сүйікті әнге айналды. Альбомның мұқабасын W. David Powell және J. F. Holmes Wonder Graphics студиясында жасады. Онда персик тасымалдайтын жүк көлігінде топтың аты бейнеленген, сонымен қатар саңырауқұлақтар мен феялардың үлкен суреті бар. Альбомның атауы Дюэн Оллманның сөзінен алынған: «Революцияға көмектесе алмайсың, себебі тек эволюция бар. Грузияға барған сайын мен бейбітшілік үшін шабдалы жеймін». «Eat a Peach» альбомы шыққаннан кейін дереу коммерциялық сәттілікке жетіп, Billboard Top 200 Pop Albums тізімінде төртінші орынға көтерілді. Кейіннен альбом платиналық сертификатқа ие болды және топтың дискографиясындағы ең көп сатылатын альбомдардың бірі болып қала береді.

Eat a Peach is a 1972 double album by American rock band the Allman Brothers Band, containing a mix of live and studio recordings. Following their artistic and commercial breakthrough with the July 1971 release of the live album At Fillmore East, the Allman Brothers Band got to work on their third studio album. Drug use among the band became an increasing problem, and at least one member underwent rehab for heroin addiction. On October 29, 1971, lead and slide guitarist Duane Allman, group leader and founder, was killed in a motorcycle accident in the band's adopted hometown of Macon, Georgia, making it the final album to feature him. Produced by Tom Dowd, the album was released on February 12, 1972, in the United States by Capricorn Records. It was the band's fourth album since their debut The Allman Brothers Band in 1969; released as a double album, it constitutes both their third studio album and second live album. Eat a Peach contains studio recordings from September–December 1971 at Criteria Studios, Miami—both with and without Duane Allman—and live recordings from the band's famed 1971 Fillmore East performances. The album contains the extended half hour long "Mountain Jam", which was long enough to take up two full sides of the original double LP. Other highlights include vocalist Gregg Allman's performance of his brother's favorite song, "Melissa", plus Dickey Betts' "Blue Sky", which went on to become a classic rock radio staple. The album artwork was created by W. David Powell and J. F. Holmes at Wonder Graphics, and depicts the band's name on a peach truck, in addition to a large gatefold mural of mushrooms and fairies. The album's title came from a quote by Duane Allman: "You can't help the revolution, because there's just evolution Every time I'm in Georgia, I eat a peach for peace". On release Eat a Peach was an immediate commercial success and peaked at number four on Billboard Top 200 Pop Albums chart. The album was later certified platinum and remains a top seller in the band's discography.

Өмірбаян

The Allman Brothers Band екі жарым жыл бойы гастрольдік сахнада коммерциялық сәттілікке қол жеткізу үшін күресті; олардың алғашқы екі студиялық альбомы, The Allman Brothers Band (1969) және Idlewild South (1970), шамалы сатылыммен ғана дебют жасады. Осыған қарамастан, олар ұзақ джем-сессиялармен орындалған тікелей концерттерінің арқасында айтарлықтай танымал болды. Топтың үшінші шығармасы – At Fillmore East атты концерттік альбомы, олардың көркемдік және коммерциялық табысын білдірді: ол 1971 жылдың шілдесінде шыққан сәттен бастап жақсы сатылым көрсетті және бірнеше айдан кейін алтын статусын алды. Шамамен "үш немесе төрт апта ішінде" топ "тап-таза кедейлікten байлыққа" дейін өсті және менеджер Фил Уолден мен Capricorn Records лейбліне қарыздарын төлеуге мүмкіндік алды. Кенеттен байлыққа ие болғанымен, топтың көп бөлігі мен оларды қоршаған адамдар есірткіге тәуелділікпен күресті, оның ішінде героинге тәуелділік те болды. Төрт адам – топтың жетекшісі Дуэйн Оллман, бас-гитарист Берри Оукли және техникалық қызметкерлер Роберт Пэйн мен Джозеф "Кызыл Ит" Кэмпбелл 1971 жылдың қазан айында Линвуд Брайант ауруханасына емделуге түсті. Олардың тәуелділігі олардың өнерлеріне кері әсер ете бастады және көптегендердің пікірінше, жағдай нашарлап бара жатқандай көрінді. Пэйн мен Ред Дог клиниканы "қарбас" және "ақылға сыймас орын" деп сипаттады, ал кейін ол психиатриялық бөлімшеге ұқсас екені айтылды, өйткені нағыз оңалту орталықтары бірнеше жылдан кейін ғана пайда болды. Барлық қатысушылар (Дуэйн де соның ішінде) келесі күндері тәуелділіктен арылуға тырысты. Өзінің күресіне қарамастан, Дуэйн топты жақсыруға және тәуелділікті жеңуге шабыстады: "Дуэйн өте қуанышты және оң энергияға толы болды. Ол әдетте сондай болатын, тек толыққанды мас болғанда ғана емес. Ол – көшбасшы, ұлы жан еді, ол үнемі: 'Бізде міндет бар, енді оны орындау уақыты келді' дейтін", – деді Линда Оукли. "Ол алға жылжыды, бұл басқаларды да жігерлендірді. Барлығы содан күш алды." 1971 жылдың 29 қазанында 24 жастағы Дуэйн Оллман концерттік турдан кейін топтың туған жері Мэйконге (Джорджия штаты) оралғаннан кейін мотоцикл апатында қаза тапты. Оллман Хиллкрест даңғылы мен Бартлетт көшесінің қиылысында қауіпсіз жылдамдықтан асып кеткен кезде ағаш кесетін кран жақындады. Оллманның Harley Davidson Sportster мотоциклін соқтығысудан сақтау үшін кенеттен солға бұруға мәжбүр болды. Бұл кезде ол жүк машинасының артқы бөлігіне немесе ағаш кесетін кранның шартына соғылып, бірден мотоциклден лақтырылды. Мотоцикл ауаға ұшып, Оллманға түсіп, оның астында қалды және бірнеше ішкі мүшелерін сықты. Ол ауруханаға жеткен кезде тірі болғанымен, жедел хирургиялық араласуға қарамастан, бірнеше сағаттан кейін ауыр ішкі жарақаттан көз жұмды. Бұл оқиға оны білгендердің барлығын қайғыға батырды, дәл сол кезде At Fillmore East альбомы ұлттық хит-парадтың алғашқы 15-іне енді.

The Allman Brothers Band had struggled to achieve commercial success in their two and a half years on the touring circuit; their first two studio albums, The Allman Brothers Band (1969) and Idlewild South (1970), had debuted to only modest sales. Despite this, they had achieved significant acclaim due to their live performances, which included extended jam renditions of songs. The band's third release was a live album, titled At Fillmore East, and represented their artistic and commercial breakthrough: it immediately received solid sales upon its July 1971 release and went gold some months later. In about a "three or four week period", the band quite literally went from "rags to riches", and were able to pay their debts to manager Phil Walden and record label Capricorn Records. Although suddenly wealthy and successful, much of the band and its entourage now struggled with substance abuse, which included instances of heroin addiction. Four individuals—group leader Duane Allman, bassist Berry Oakley, and roadies Robert Payne and Joseph "Red Dog" Campbell—checked into the Linwood Bryant Hospital for rehabilitation in October 1971. Their addictions had begun to affect their performances and matters seemed to only be getting worse, according to many involved. The clinic was deemed a "joke" and a "nuthouse" by Payne and Red Dog, and was later described as more of a psychiatric ward, as true rehabilitation clinics were several years away. All involved (including Duane) struggled to keep off the substance in the ensuing days. Despite his struggles, Duane fueled the band's passion to get better and end their addictions: "Duane was so happy and full of positive energy. He was always like that unless he was just totally wasted. He was the leader, the great soul, and he kept saying, 'We are on a mission and it's time for this thing to happen,'" said Linda Oakley. "He was moving forward, and that energized everyone else. Everyone fed off of that." On October 29, 1971, Duane Allman, aged 24, was killed in a motorcycle accident a day after returning to the band's home of Macon, Georgia from an extended tour of concert gigs. Allman was exceeding a safe speed at the intersection of Hillcrest Avenue and Bartlett Street as a flatbed lumber crane approached. The flatbed truck stopped suddenly in the intersection, forcing Allman to swerve his Harley Davidson Sportster motorcycle sharply to the left to avoid a collision. As he was doing so, he struck either the back of the truck or the ball on the lumber crane and was immediately thrown from the motorcycle. The motorcycle bounced into the air, landed on Allman and skidded another with him pinned underneath, crushing several internal organs. Though he was alive when he arrived at the hospital, despite immediate emergency surgery he died several hours later from massive internal injuries. The loss devastated all who knew him, just as At Fillmore East climbed into the top 15 of the national album charts.

Жазу және өндіріс

At Fillmore East алтын сертификат алғаннан бірнеше апта бұрын және оңалту кезеңінен кейін, топ үшінші студиялық альбомын жазу үшін Майамидегі Criteria студиясына бағытталды. Олар тағы да продюсер Том Доудпен жұмыс істеді, ол At Fillmore East-тің сәтті жаздырылуы мен өндірісінде шешуші рөл атқарды. Топ "Blue Sky" әнінің бастапқы тректерін жазды. Жолға шығып, концерттерде жаңа әндерді орындау арқылы топ студиялық уақытты үнемдеді. Топ үш әнмен жұмыс істеді: "Blue Sky", "The Road to Calico" деген аспаптық шығарма (кейіннен қосымша вокалмен "Stand Back" болып дамыды) және Дуэйн Оллманға ғана авторлық құқығы тиесілі болған "Little Martha". Осы үш әнді жазып болған соң, топ қысқа гастрольдік турға шықты, осы уақытта бірнеше мүшесі оңалту орталығына жатты. Дуэйннің қазасынан кейін, топ болашақтарын талқылап, кездесу өткізді; барлығының музыканы жалғастыруға ниетті екені анық болды, және қысқа үзілістен кейін олар қайтадан жолға шықты. Барабаншы Буч Тракс кейін былай деді: "Біздің ішімізде бәрімізде сондай бір нәрсе болды, және Дюэн оны бізге сіңірді. Ол ұстаз еді, ол біз - шәкірттерімізге - ойнауға болатын нәрсені сыйлады". Дюэннің өлімі оның інісі, органшы, вокалист және ән жазушы Грегг Оллманға ауыр соққы болды, ал бас гитарист Дикки Беттс топтоң жетекшісіне айналды. Топ желтоқсан айында Майамиге оралып, альбомды аяқтау жұмыстарын жүргізді. Топтың бұрынғы бас роудиі Твиггс Линдон оларға қосылды; ол 1970 жылы топтың концертінде концерттік промоутерді өлтіргені үшін тұтқындалғаннан кейін психиатриялық ауруханада емделген болатын. Линдон топтың өндіріс менеджері болды. Топ Доудпен тағы үш трек жазды, олардың ішінде "Melissa", "Les Brers in A Minor" және "Ain't Wastin' Time No More" әндері бар. Оллманның өлімі топқа күш берді: "Біз бәріміз оған көп көңіл бөлдік, оны Дюэн болғандағыдай жақсы етуге тырыстық. Біздің қозғаушы күшіміз, жанымыз, бізді жаққан жігіт жоқ екенін және біз оның құрметіне бірдеңе жасауымыз керек екенін білдік", - деді Тракс. Героинге тәуелділік топ мүшелеріне зиян келтірді; Грегг Оллман кейін былай деді: "Біз дәрумендер қабылдадық, дәрігерлер келіп, күнделікті бізге В12 инъекцияларын жасады. Бірте-бірте біз тік тұруға қайта оралдық". Eat a Peach альбомының қалған материалдары тікелей концерттік жазбалардан алынған. Доуд кейін былай деді: "Біз At Fillmore East-ті жазғанда, біз тағы бір альбомға жететіндей жақсы материалға ие болдық, және Eat a Peach-те [екі] трек қолдандық. Бұл жерде де қосымша жазбалар болған жоқ". Доуд Eat a Peach-тің микстеу процесін бастады, бірақ уақыты шегерілді және Кросби, Стилс және Нэшпен жұмыс істеуге шақырылды; Оллменнің ұзақ жылдардан бергі досы және әріптесі Джонни Сэндлин қалған микстерді өз мойнына алды. Сэндлин кейін микстеу процесі туралы былай деді: "Мен "Blue Sky" сияқты әндерді микстеген кезде, мен, әрине, Дюэн ойнаған соңғы нәрселерді тыңдап жатқанымды білдім, және оның жоқ екенін білгенде, сұлулық пен қайғының керемет қоспасын сезіндім". Ол альбомдағы микстеу жұмысына қатты мақтан тұтты, бірақ өзіне ешқандай есім берілмегеніне, тек "ерекше алғыс" жазылғанына ашуланды. Eat a Peach альбомын жазуды аяқтау топ мүшелерінің рухын көтерді. Оллман былай деді: "Музыка бәрімізге қайтадан өмір сыйлады, және бәріміз бірден оны түсіндік. Eat a Peach-ті аяқтау барысында біз күш, жаңалық, себеп және бірлік таптық". "Соңғы үш ән бізден оңай шықты. Музыка әлі де жақсы, әлі де бай, әлі де сол энергияға толы еді - ол әлі де Allman Brothers Band еді".

Several weeks before the gold certification of At Fillmore East and their rehabilitation, the band headed to Miami's Criteria Studios to work on their third studio album. Once again they'd be working with producer Tom Dowd, whom had been instrumental in the successful recording and production of At Fillmore East. The band laid down the initial tracks for "Blue Sky". The band saved money on studio time by writing and debuting songs on the road. The band worked on three songs: "Blue Sky", an instrumental titled "The Road to Calico" (which would eventually develop into "Stand Back", with added vocals) and "Little Martha", the only song solely credited to Duane Allman. The band laid down these three songs and went back on the road for a short run of shows, and at this point several checked into rehab. After Duane's death, the band held a meeting on their future; it was clear all wanted to continue, and after a short period, they returned to the road. Drummer Butch Trucks later said, "We all had this thing in us and Duane put it there. He was the teacher and he gave something to us—his disciples—that we had to play out." Following Duane's death, which severely impacted younger brother, organist/lead vocalist/songwriter Gregg Allman, lead guitarist Dickey Betts gradually took over as group leader. The band returned to Miami in December to complete work on the album. Twiggs Lyndon, the band's former head roadie, joined them; he had just completed a stay in a psychiatric hospital stemming from his 1970 arrest for the murder of a concert promoter at one of the band's shows. Lyndon became the band's production manager. The band recorded three more tracks with Dowd, including "Melissa", "Les Brers in A Minor", and "Ain't Wastin' Time No More". Allman's death provided the band with motivation: "We were all putting more into it, trying so hard to make it as good as it would have been with Duane. We knew our driving force, our soul, the guy that set us all on fire, wasn't there and we had to do something for him," said Trucks. The heroin addictions had taken their toll on the band members; Gregg Allman later said, "We were taking vitamins, we had doctors coming over and sticking us in the ass with B12 shots every day. Little by little by little, we crawled back up to the point where we were standing erect." The other material on Eat a Peach comes from live recordings. Dowd later said, "When we recorded At Fillmore East, we ended up with almost a whole other album's worth of good material, and we used [two] tracks on Eat a Peach. Again, there was no overdubbing". Dowd started the mixing process for Eat a Peach but had run overtime and was called to commitments with Crosby, Stills and Nash; longtime Allman friend and colleague Johnny Sandlin took over for the remaining mixes. Sandlin later said of the mixing process, "As I mixed songs like "Blue Sky," I knew, of course, that I was listening to the last things that Duane ever played and there was just such a mix of beauty and sadness, knowing there's not going to be any more from him". He was particularly proud of his mixing work on the album, but was angry because he did not receive credit, only a "special thanks". Completing the recording of Eat a Peach raised each members' spirits. Said Allman, "The music brought life back to us all, and it was simultaneously realized by every one of us. We found strength, vitality, newness, reason, and belonging as we worked on finishing Eat a Peach". "Those last three songs just kinda floated right on out of us The music was still good, it was still rich, and it still had that energy—it was still the Allman Brothers Band."

Құрамы

Eat a Peach альбомындағы көптеген музыкалық туындылар Дуэйннің қазасынан кейін жазылды және трагедия туралы тікелей айтты. "Ain't Wastin' Time No More" әні Грегг Оллман өзінің інісіне қазасынан кейін дереу арнап жазған. Ән Дуэйн тірі кезінде Criteria студиясының D залында 110 жылдық Steinway фортепианосында жазылған, бірақ оның мәтіні оның өлімімен, сондай-ақ Вьетнам соғысынан оралған ардагерлермен байланысты. Әннің тақырыбы – "өлім – қашып құтылуға болмайтын сөзсіз жағдай, әр күн құнды" деген ой. "Les Brers in A Minor" – Дики Беттс жазған аспаптық туынды, оның атауы "нашар француз тілінде" "кем туыстар" дегенді білдіреді. Әнді репетициялау кезінде топ мүшелерінің барлығы оған бірдеңе таныс сезінді – ол Беттстің "Whipping Post" әнін тікелей орындауынан алынған солосы болып шықты, ол көп жылдардан кейін пираттық жазбада қайта пайда болды. "Les Brers" әнін жазу Criteria кешенінің жаңа салынған C студиясында басталды, бірақ топ бөлмедегі дыбысқа көңіл бөлмеді және A студиясына көшті. Нәтижесінде, жазбада аспаптардың бастапқы жылдамдығымен сәйкес келтіру қиындығына байланысты шамалы питч өзгерісі бар. Грегг Оллман "Melissa" әнін негізінен әнді жақсы көретін інісіне құрмет ретінде жазды; ән 1967 жылы Флорида штатының Пенсакола қаласындағы қонақ үйде тұрғанда жазылды және ондаған әрекеттен кейін сақталған алғашқы туындылардың бірі болды. Оллман бұрын оны топтың басқа мүшелеріне көрсетпеген ("Мен оның Allman Brothers үшін тым жұмсақ деп ойладым", - деді ол) және оны бір күні жазамын деп ойлаған жеке альбом үшін сақтап қалған. "One Way Out" әні 1971 жылдың 27 маусымында Fillmore East-те өткен концерттердің соңғы кешінде жазылды, ол атақты орынның промоутері Билл Грэмнің сүйікті тобы болды; "Trouble No More" және "Mountain Jam" топтың наурыз айындағы концерттерінен алынды. "Mountain Jam" әрқашан топтың келесі альбомына енгізілуі жоспарланған; топ оның пайда болуын At Fillmore East альбомының соңғы әнінің соңындағы секундтарды қосу арқылы күлдірді. Топ оны топтың визиттік карточкасы деп санады, бірақ жазылған орындалуды салыстырмалы түрде жаман деп тапты.

Much of the music on Eat a Peach that was recorded after Duane's death directly dealt with the tragedy. "Ain't Wastin' Time No More" was written by Gregg Allman for his brother immediately following his death. The song was composed when Duane was still alive, on a 110 year old Steinway piano in Studio D of Criteria, but the lyrics deal with his passing, as well as veterans coming home from the Vietnam War. The song relates to the theme that "death is an inescapable inevitability—that every day is precious." "Les Brers in A Minor" is an instrumental written by Dickey Betts, and its title is "bad French" for "less brothers". When rehearsing the song, all in the band felt something was familiar about it—which turned out to be a solo of Betts's from live renditions of "Whipping Post" that resurfaced many years later on a bootleg recording. Recording of "Les Brers" began in the newly constructed Studio C of the recording complex at Criteria, but the band disliked the sound captured in the room and moved to Studio A. As a result, the recording contains a slight pitch variation due to the difficulty of matching the original speed of the instruments when the intro was spliced onto the master tape. Gregg Allman recorded "Melissa" primarily as a tribute to his brother, who adored the song; the song was written in 1967 while staying in a hotel in Pensacola, Florida, and was one of the first he saved after dozens of writing attempts. Allman had previously not shown it to other members of the band ("I thought it was too soft for the Allman Brothers," he said), and was saving it for a possible solo album he assumed he would one day record. "One Way Out" was recorded on June 27, 1971, the final night of concerts at the Fillmore East, which the band, a favorite of the famed venue's promoter Bill Graham, headlined; "Trouble No More" and "Mountain Jam" were culled from the band's March performances there. "Mountain Jam" was always intended for inclusion on the band's next album; the band teased its appearance by including the opening seconds on the fade out of the final song on At Fillmore East. The band considered it a signature song of the group, but they deemed the performance that was recorded relatively mediocre.

Сурет және атауы

Альбомның көркемдік дизайнын W. David Powell Wonder Graphics студиясында жасаған. Ол Грузия штатының Афины қаласындағы дәріханада ескі почта карточкаларын көріпті. Олардың ішінде жүк көлігінде шалқан жайған шабдалы мен теміржой вагонындағы қарбыз суреттелген карточкалар болған. Бұл карточкалар Allman Brothers тобының альбомына өте сай келеді деп ойлап, ол оларды сатып алып, "қызғылт және ашық көк түсті Krylon спрей бояуларының бірнеше баллонын сатып алып, он екіге жиырма төрт сантиметрлік LP қаптамасына карточкаларды орналастыру үшін арнайы фон жасады". Ол альбомның "таңғы аспан сезімін" беретінін елестетеді. Топтың атын қолмен жазып, шағын Kodak фотоаппаратымен суретке түсіріп, суреттерді дәріханада проявкадан өткізеді. Содан кейін ол әріптерді кесіп, шабдалының астына, жүк көлігінің қанатына жапсырып қойды. Альбомға Пауэлл мен J. F. Holmes салған, психоделикалық есірткіге жасырын сілтеме жасайтын (топтың алғашқы жылдарындағы сүйікті құралы) саңырауқұлақтар мен феялар бейнеленген әсем панорамалық сурет кіреді. Бұл суреттің жоспары өте аз болған, ол дуэт Флорида штатының Веро-Бич қаласында болғанда жасалған. Бірі сурет салса, екіншісі мұхитта жүзіп жүрген. "Біз осылай кезектесіп, сурет туралы ешқандай сөз айтпай, жай ғана алмасып отырдық", - деді Пауэлл. Пауэллдің сөзіне қарағанда, сурет үлкен сурет тақтасына "бір-бірдей масштабта" салынған, яғни нақты альбом қаптамасының мөлшерінде болған. Холмстің жұмысы көбінесе сол жақта, ал Пауэллдің жұмысы оң жақта орналасқан. Екеуі де бұл суреттің жасалуына ерте Нидерланд суретшісі Иероним Боштің өте зор ықпалы тигенін айтады. Сурет аяқталған кезде Дуэйн Оллман тірі болған, ал альбомның аты әлі бекітілмеген еді. Сондықтан альбомның қаптамасында атау жоқ, бұл сол кездегі топтар үшін ерекше жаңалық болды. Пауэлл кейінірек: "Біз оны лейблдегі біреуге көрсеткенде, ол: 'Олар қазір өте танымал, оларды қара қағазға орап та сатуға болады' деді", - деп еске алды. Atlantic Records бастапқыда альбомды "The Kind We Grow in Dixie" деп атауды жоспарлаған, бұл Пауэлл Афинада көрген почта карточкалары сериясының логотипі болған, бірақ топ бұған қарсылық танытты. Тракс Дуэйн Оллманның сөзіне сілтеме жасай отырып, альбомды "Eat a Peach for Peace" деп атауды ұсынды. Жазушы Эллен Мандел революцияға көмектесу үшін не істеп жатқанын сұрағанда, ол былай деп жауап берді:

The album's artwork was created by W. David Powell at Wonder Graphics. He had seen old postcards at a drugstore in Athens, Georgia, one depicting a peach on a truck and a watermelon on a rail car. Believing them perfect for an Allman Brothers album, he purchased them and "bought cans of pink and baby blue Krylon spray paint and created a matted area to make the cards on a twelve by twenty four LP cover." He envisioned the album having "an early morning sky feel". He hand lettered the band name and photographed it with a small Kodak camera, developing the photos at the drugstore. He then cut and pasted the letters on the side of the truck, underneath the peach. The album includes an elaborate gatefold mural featuring a fantasy landscape of mushrooms (referencing the psychedelic drug, a band favorite in its early days) and fairies, drawn by Powell and J. F. Holmes. There was very little planning involved in the piece, which was created when the duo were in Vero Beach, Florida. When one would be drawing or painting the image, another would be swimming in the ocean. "We swapped off this way with virtually no conversation about the drawing, just fluid trade offs," said Powell. The art was created on a large illustration board, "on a one to one scale—it was the size of the actual spread," according to Powell. Holmes' work is featured largely on the left, with Powell's on the right. Both were "profoundly influenced" by Early Netherlandish painter Hieronymous Bosch on the piece. At the time the artwork was finalized, Duane Allman was still alive and the title had not been finalized. As a result, the album lacks a title on the cover, which was an unusual approach for bands at the time. Powell later said, "When we showed it to someone at the label, he said, 'They are so hot right now, we could sell it in a brown paper bag'". Atlantic initially intended to title the album The Kind We Grow in Dixie, the label of the postcard series Powell had seen in Athens, but the band refused. Trucks suggested they name the album Eat a Peach for Peace, after a quote from Duane Allman. When the writer Ellen Mandel asked him what he was doing to help the revolution, he replied:

Драммер Буч Тракс Оллманның бұл сөзін Оллманның сүйікті ақыны Т. С. Элиоттың "J. Alfred Prufrock-тың махаббат әні" поэмасына жасаған сырлы сілтеме деп есептеді. Альбом шыққаннан кейін көп жылдар бойы тараған жалған әңгімеге сәйкес, альбомның аты Оллман қақтығысқа ұшыраған шабдалы тасымалдайтын жүк көлігінен алынған. 1991 жылы Rolling Stone журналы бұл альбомның обложкасын барлық уақыттың ең үздік 100 альбом обложкасының бірі деп таныды.

Шығару

Eat a Peach альбомы жарыққа шығар алдында, Дуэйн Оллманның қазасынан кейін топтың тарауы мүмкін деген әңгімелер тарады. Альбомның жарнамалық кампаниясын бұрынғы Atlantic Records промоутері Дик Вули ұйымдастырды. Ол жақында осы қызметінен кетіп, Уолденмен байланысып, оның күш-жігеріне көмектесуге келісті. (Capricorn Records та жақында Atlantic Records-тен бөлініп шықты; Eat a Peach Warner Bros. Records компаниясымен жасалған жаңа дистрибьюторлық келісім бойынша шығарылған Capricorn-нің алғашқы альбомдарының бірі болды.) "Оларға көмек керек болды, себебі музыка индустриясында және көшедегі пікірлер ABB тобының Дуэнсіз аман қалмайтыны туралы болды", - деді Вули. Сандлин Eat a Peach альбомынан әндер ойнатып көрсеткеннен кейін, Вули әсерленіп, әдеттегі жалақысының жартысына ұсынысты қабылдады. Ол Жаңа Орлеандағы Warehouse-та өткен Жаңа жылдық концертті радиода тікелей эфирде бірдей көрсетуді ұйымдастырды. "Мен тәуекел етіп, Ma Bell телефон желілері арқылы Оңтүстік-Шығыстағы радиостанциялардың желісін құрдым", - деді Вули. Бұл қадам 1972 жылдың ақпанында Capricorn шығарған Eat a Peach альбомын ілгерілетуге көмектесті, ол бірден табысқа ие болды. Альбом RIAA-дан алтын сертификатын алды және Billboard Top 200 Pop Albums тізімінде төртінші орынға шықты. "Біз қиын жағдайдан өттік, бірақ қалай болса да бұрынғыдан да жоғары деңгейге көтерілдік", - деді Грегг Оллман. Rolling Stone журналының авторы Тони Гловер, тіпті жетекшісіз де, "Allman Brothers әлі де елдегі ең керемет топ" екенін жазды. "Бұл топтың мәңгілік ойнайтынын тілеймін – сіз қанша топты білесіз, олардың ойнауынан шынайы қуаныш алатынына сендіретін?" Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) кітабында Роберт Кристагау үшінші жағын "керемет өсиет" деп атады, бірақ альбомның қалған бөлігі, әсіресе баяу темптегі "Mountain Jam" жақтары оған көп әсер етпеді: "Мен олардың өмір ырғағының сол жақта баяу екенін білемін, бірақ бұл комаға жақын. Әлемдегі барлық таспалар да Дюэйнді қайтаруға жеткіліксіз". BBC Music-тің Дэвид Квантик бұл альбомды олардың "шығармашылық шыңы" деп санайды, альбомның "жақсы ойналған, таңғажайып түрде қарапайым блюздік рогына" жоғары баға берді. Альбом 2008 жылғы 1,000 Recordings to Hear Before You Die (2008) кітабында топтың ең жақсы студиялық жазбасы ретінде еске алынды, автор Том Мун альбомның "сабырлы, әдемі ойлы студиялық материалдарына" жоғары баға берді. "Melissa" альбомының ең сәтті синглы болды, Billboard Hot 100 тізімінде 65-орынды иеленді. "Ain't Wastin' Time No More" және "One Way Out" синглдары да чартқа енді, тиісінше 77 және 86-шы орындарға ие болды.

Before the release of Eat a Peach, industry talk suggested the demise of the group after the death of Duane Allman. The record's promotional campaign was coordinated by Dick Wooley, the former head of promotion for Atlantic Records. He had recently quit his position there and was contacted by Walden to help Capricorn in its efforts. (Capricorn Records had recently separated from Atlantic Records as well; Eat a Peach would be among the first Capricorn albums released under a new distribution deal with Warner Bros. Records.) "They needed help because the buzz in the record business and on the street was that the ABB was finished as a band and would never survive without Duane," said Wooley. After being played some songs from Eat a Peach by Sandlin, Wooley was "blown away" and accepted the offer at half his usual salary. He arranged to have the band's New Year's Eve performance at New Orleans' Warehouse live simulcast on radio. "I took a gamble and cobbled together a network of radio stations in the Southeast via Ma Bell phone lines," said Wooley. The stunt helped launch Eat a Peach, which was issued by Capricorn in February 1972 and became an instant success. The album shipped enough copies to be certified by the RIAA as gold and peaked at number four on Billboard Top 200 Pop Albums chart. "We'd been through hell, but somehow we were rolling bigger than ever," said Gregg Allman. Rolling Stone Tony Glover wrote that, even without their leader, "the Allman Brothers are still the best goddamned band in the land I hope the band keeps playing forever—how many groups can you think of who really make you believe they're playing for the joy of it?" In Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981), Robert Christgau called side three "a magnificent testament", but was relatively unimpressed by the rest of the album, especially the low tempo "Mountain Jam" sides: "I know the pace of living is slow down there, but this verges on the comatose. And all the tape in the world isn't going to bring Duane back." David Quantick of BBC Music also considered it their "creative peak", praising the album's "well played, surprisingly lean bluesy rock". The album is mentioned as the band's top studio recording in the 2008 book 1,000 Recordings to Hear Before You Die (2008), with author Tom Moon praising the record's "sedate, beautifully contemplative studio material". "Melissa" was the album's most successful single, peaking at number 65 on the Billboard Hot 100. "Ain't Wastin' Time No More" and "One Way Out" were also singles, charting at numbers 77 and 86, respectively.

Туризм

Биограф Алан Пол топ мүшелерінің "барлығы да өздерінің бағытшы жарығының жоқтығын терең сезінді" деп атап өтті. Дики Беттс топ мүшелерін гастрольдеуге көндіруге тиіс болды, себебі қалған мүшелердің бәрі тартынды. Қаңқа басқандарға қарамастан, топ Дуэйн Оллманды ауыстырмады, жай ғана бесінші құрамда гастрольдеді. Allman Brothers Band 1972 жылы альбомды қолдау мақсатымен 90 концерт өткізді. "Біз оның үшін ойнап жаттық, осылай оған ең жақын болуға болатын", - деді Тракс. Оллман мен Оукли әндерді кезекпен таныстырды, бұл дәстүрлі түрде Дуэйннің міндеті болған. Беттс Дуэйннің слайд-гитара партияларын үйреніп, оларға өзіндік ерекшелік қосты. Дуэйннің қазасынан кейін Оукли күйзеліске түсіп, турнедегі көптеген концерттерде мас күйде болды. "Ол бұрынғыдай ойнамайтын, кейде тек әр бесінші нотаны тартатын", - деп еске алады Оллман. Кейде топтың бас гитарисі Джо Дэн Петти, кейін Grinderswitch тобының мүшесі, Оуклидің орнына концертте ойнайтын. Шамамен бір жыл бойы ауыр депрессияда болғаннан кейін, Оукли 1972 жылдың қараша айында досының өліміне ұқсас мотоцикл апатында қаза тапты. Capricorn лейблының көптеген әріптестері, Wet Willie, Cowboy және Dr. John сияқты топтар, концерттерде оларға жанында болды.