Патриция Пейдж: Канадтық ақын және жазушының өмірі мен шығармалары
P. K. Page
Канад ақыны Патриция Пейдж (1916-2010) өлеңдері, романдары, пьесаларымен әйгітелген. Біріккен Ұлттар Ұйымының арнайы шешімімен "Жер планетасы" өлеңі халықаралық деңгейде оқылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық ақын (1916–2010)
Canadian poet (1916–2010)
Патрисия Кэтлин Пейдж (23 қараша 1916 – 14 қаңтар 2010) – канадалық ақын. Бірақ, оны Канада Корольдік қоғамының мүшесі еткен кездегі анықтамасында «ақын, романист, сценарист, драматург, эссеші, журналист, либреттошы, мұғалім және суретші» деп көрсетілген. Ол 30-дан астам жарияланған кітаптың авторы, олардың ішінде поэзия, көркем әдебиет, саяхат күнделіктері, эсселер, балалар кітаптары және автобиографиясы бар. Бейнелеу өнерінде ол П. К. Ирвин атымен Канадада және шетелде көптеген орындарда туындыларын көрсеткен. Оның туындылары Канада Ұлттық галереясының, Онтарио өнер галереясының және Бернаби өнер галереясының тұрақты коллекцияларында сақталады. Біріккен Ұлттар Ұйымының арнайы шешімімен 2001 жылы Пейдждің «Жер планетасы» өлеңі Халықаралық өркениеттер арасындағы диалог жылын атап өту үшін Нью-Йорк, Антарктида және Оңтүстік Тынық мұхитында бірдей оқылды. Оның әкесі – Лионель Франк Пейдж, Канада армиясының офицері. Пейдж ата-анасының шығармашылыққа ұмтылған, өнерді сүйген, өлеңдер оқыған және конформизмге қарсы болған адамдар екенін айтады. Ол поэзияға деген ерте қызығушылығын бала кезінде естіген ырғақтарға байланысты деп санайды. 17 жасында Англияда өткен бір жыл оның көзін галереяларға, балетке және концерттерге ашты. Кейін Пейдж Сент-Джон, Нью-Брансуик қаласына көшіп, 1930 жылдардың соңында дүкенде сатушы және радио актрисасы болып жұмыс істеді. 1941 жылы Пейдж Монреальге көшіп, А. М. Клейн және Ф. Р. Скотт сияқты ақындардан тұратын Монреаль тобымен байланыс жасады. 1942 жылы ол Патрик Андерсонның «Preview» журналының негіс қалаушы мүшесі болды.
Patricia Kathleen Page, (23 November 1916 – 14 January 2010) was a Canadian poet, though the citation as she was inducted as a Fellow of the Royal Society of Canada reads "poet, novelist, script writer, playwright, essayist, journalist, librettist, teacher and artist." She was the author of more than 30 published books that include poetry, fiction, travel diaries, essays, children's books, and an autobiography. As a visual artist, she exhibited her work as P. K. Irwin at a number of venues in Canada and abroad. Her works are in the permanent collections of the National Gallery of Canada, the Art Gallery of Ontario and the Burnaby Art Gallery. By special resolution of the United Nations, in 2001 Page's poem "Planet Earth" was read simultaneously in New York, the Antarctic, and the South Pacific to celebrate the International Year of Dialogue Among Civilizations. Her father was Lionel Frank Page, a Canadian Army officer. Page said her parents were creative, encouraging non conformists who loved the arts, recited poetry and read to her. She credited her early interest in poetry to the rhythms she unconsciously imbibed as a child. A year in England when she was 17 opened her eyes to galleries, ballets and concerts. Page "later moved to Saint John, New Brunswick, where she worked as a shop assistant and radio actress during the late 1930s." In 1941 Page moved to Montreal and came into contact with the Montreal Group of poets, which included A. M. Klein and F. R. Scott. She became a founding member of Patrick Anderson's Preview magazine in 1942,
Соңынан ол Канаданың Ұлттық кино кеңесінде сценарийші болып жұмыс істеді, онда ол «Maclean’s» журналының бұрынғы редакторы У. Артур Ирвинмен танысып, 1950 жылы оған үйленді. Ол өмірінің соңғы жылдары Британдық Колумбиядағы Оук-Бэйде тұрақты түрде жазып, белсенді мәдени серіктес болып қала берді.
Later she became a scriptwriter at Canada's National Film Board, where she met W. Arthur Irwin, a former editor of Maclean's magazine, whom she married in 1950. She remained an active cultural collaborator and wrote steadily throughout the last years of her life in Oak Bay, British Columbia.
Жазу
Пейджтің мансабын екі кезеңге бөлуге болады: біріншісі 1940-1950 жылдар, ал екіншісі 1960 жылдары Канадаға оралғаннан бастап. Оның ерте өлеңдері "ішкі бетбұрысты, қияли өмірбаяндықтар" болды, олар "әлеуметтік мәселелер мен трансценденттік тақырыптарды білдіру үшін ұсыныстық бейнелерге және нақты жағдайлардың егжей-тегжейлі суреттеуіне көп сүйенеді. "Стенографистер" және "Жатақхана иесі" сияқты өлеңдер мән іздеуде сәтсіздікке ұшыраған, қанағаттану сезімінен айырылған оқшауланған тұлғаларға назар аударады. Пейдждің ең жақсы ерте өлеңдерінің бірі саналатын "Тұз шахтасының суреттері" өнер шындықты қалай жасыратынын және қалай ашатынын зерттейді. Оның кейінгі туындыларында "формадағы жаңа қатаңдық және қолданылған бейнелер санының азаюы" байқалады. Сонымен қатар, бейнелердің түрінде де айырмашылық бар: "оның кейінгі өлеңдері көбінесе шетелде орын алады және оқшауланған, шеттетілген тұлға үшін бостандық жолын ұсынады. "Қабық суреті" және "Кук таулары" сияқты өлеңдерде өзінен тыс бейнелер бар, сондай-ақ "Араратқа шақыру!" – ішкі және сыртқы әлемдердің үйлесуі туралы поэма, онда Арарат тауы аралық демалыс орнын символдайды.
Page's career can be divided into two periods: the first being the 1940s and 1950s, and the second starting with her return to Canada in the 1960s. Her early poems "were inward looking, imaginary biographies," which "rely heavily on suggestive imagery and the detailed depiction of concrete situations to express social concerns and transcendental themes such poems as 'The Stenographers' and 'The Landlady' focus on isolated individuals who futilely search for meaning and a sense of belonging. 'Photos of a Salt Mine' considered one of Page's best early poems, examines how art both conceals and reveals reality." Her later works showed "a new austerity in form and a reduction in the number of images presented." As well, there is a difference in type of image: "her later poems are often set abroad and suggest a path of liberation for the isolated, alienated individual Such poems as 'Bark Drawing' and 'Cook's Mountains' contain images outside the self as does 'Cry Ararat!' — a poem concerning the reconciliation of internal and external worlds, in which Mount Ararat symbolizes a place of rest [in] between."
Тану
Пейдж 1954 жылы «Металл және гүл» үшін генерал-губернатордың сыйлығын, ал 1985 жылы «Гласты ауа» үшін Канада авторлар қауымдастығының сыйлығын жеңіп алды. 2003 жылы ол Британдық Колумбия орденінің мүшесі атанды. БК вице-губернаторы Айона Кампагноло 2004 жылы оған әдебиеттік үлкен жетістіктері үшін бірінші вице-губернатор сыйлығын табыс етті, Пейджді «нағыз қайта өрлеу дәуірінің әйелі» деп атады. 2006 жылы Канада Корольдік қоғамының мүшесі болды. Ол Виктория университетінен (1985), Калгари университетінен (1989), Гюльф университетінен (1990), Саймон Фрейзер университетінен (1990), Торонто университетінен (1998), Виннипег университетінен (2001), Трент университетінен (2004) және Британдық Колумбия университетінен (2005) құрметті доктор дәрежесін алды. Пейджтің көптеген өлеңдері ағылшыл тілінен басқа тілдерге аударылған. Оның шығармаларына арналған «Ерекше қатысу: П.К. Пейдж әлемі» атты симпозиум 2002 жылы Трент университетінде өтті. «П.К. Пейдж – автор, ақын, педагог, сценарист және суретші ретінде Канада мәдениетін дамыту және насихаттауда ерекше және жан-жақты рөл атқарды. Оның еңбегі елдегі мәдени өркендеудің ондаған жылдарына негіз салды. Патрисия сияқты адамдардың құлшынысы елдің мәдени және көркемдік ерекшелігін қалыптастырды». The Malahat Review журналының Пейдж және оның шығармаларына арналған арнайы санында Винклер оның балалық шағы туралы деректі фильм түсіру туралы жазады. Оның соңғы жинағы «Көмір мен гүлдер» өмірден өткен соң Гриффин поэзия сыйлығының тізіміне енді және 2013 жылғы Чарльз Тейлор әдеби сыйлығының финалисі атанды.
Page won the Governor General's Award in 1954 for The Metal and the Flower, and the Canadian Authors Association Award in 1985 for The Glass Air. In 2003, she was made a member of the Order of British Columbia. BC Lt. Gov. Iona Campagnolo awarded her the first Lieutenant Governor's Award for Literary Excellence in 2004, calling Page "a true Renaissance woman." In 2006, she was named a Fellow of the Royal Society of Canada. She held honorary degrees from University of Victoria (1985), University of Calgary (1989), University of Guelph (1990), Simon Fraser University (1990), University of Toronto (1998), University of Winnipeg (2001), Trent University (2004) and the University of British Columbia (2005). Several of Page's poems have been translated into languages other than English. A symposium on her work, "Extraordinary Presence: The Worlds of P. K. Page", was held in 2002 at Trent University. "As an author, poet, teacher, scriptwriter and painter, P. K. Page was an extraordinary and varied force in promoting and developing Canadian culture. Her efforts helped to set the stage for decades of cultural growth in our nation It is the passion of people like Patricia that forged our country's cultural and artistic identity." In a special issue of The Malahat Review about Page and her work, Winkler writes about filming Page for the documentary segment on her childhood. Coal and Roses, her last collection, was posthumously shortlisted for the Griffin Poetry Prize. and was a finalist for the 2013 Charles Taylor Prize for Literary Non Fiction.