Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Индуктивті логикалық карта ойыны.
Inductive logic card game
Eleusis – бір ойыншы қандай карталарды басқаларының үстіне ойнауға болатынын анықтайтын құпия ережені таңдайтын, ал қалған ойыншылар индуктивті логика қолданып сол ережені анықтауға тырысатын карта тастау (құю) түріндегі ойын. Ойынды Роберт Эбботт 1956 жылы ойлап тапты, ал алғаш рет Мартин Гарднер 1959 жылғы маусымда Scientific American журналындағы «Математикалық ойындар» рубрикасында жариялады. Гарднердің 1977 жылғы шілде айындағы бағанында оның жаңартылған нұсқасы жарық көрді. Eleusis кейде ғылыми әдіс мәселелерімен салыстырылады. Оны сондай-ақ индуктивті жолмен үйренуге болатын құпия ережелері бар Mao карта ойынымен де салыстыруға болады. Penultima және коммерциялық Zendo ойындарында да ойыншылар «шебер» немесе «көрермендер» ойлап тапқан құпия ережелерді индуктивті түрде табуға тырысады, олар ережелерге сәйкес ойынды заңды немесе заңсыз деп жариялайды.
Eleusis is a shedding type card game where one player chooses a secret rule to determine which cards can be played on top of others, and the other players attempt to determine the rule using inductive logic. The game was invented by Robert Abbott in 1956, and was first published by Martin Gardner in his Mathematical Games column in Scientific American magazine in June 1959. A revised version appeared in Gardner's July 1977 column. Eleusis is sometimes considered an analogy to the problems of scientific method. It can be compared with the card game Mao, which also has secret rules that can be learned inductively. The games of Penultima and commercially produced Zendo also feature players attempting to discover inductively a secret rule or rules thought of by a "Master" or "spectators" who declare plays legal or illegal on the basis of the rules.
Ережелер
Ойын карталар қатарын құру арқылы ойналады. Ойын басында дилер (немесе "Құдай" деп аталатын) осы карталардың қалай тізбектелеуі керектігіне қатысты құпия ереже белгілейді: мысалы, "әрбір ойналған карта алдыңғы картадан үлкен болуы керек, егер алдыңғы карта бейне карта болмаса, онда кез келген сандық карта ойналуы мүмкін". Екі колода карта жақсылап араластырылады және дилерден басқа әр ойыншыға 14 карта беріледі. Қатарды бастау үшін бір карта ашық жатқызылады және кездейсоқ ойыншы бастаушы болып таңдалады. Ойыншының кезенінде ол қолындағы бір немесе бірнеше картаны тізбек бойынша қатарға қосуы керек. Дилер бұл әрекетті бағалайды: егер ойналған карталардың барлығы дилердің ережесіне сәйкес келсе, карталар қатардың бір бөлігі ретінде қалады. Әйтпесе, олар қатардан алынып, "қосымшаға" қойылады, яғни олар тырысқан картаның астына салынады, және ойыншыға сол кезенде ойнауға тырысқан карталар санының екі еселенген мөлшерінде айып карталары беріледі. Эбботт өзі бұл нұсқаны "тамаша ойын" деп санап, оны "Элеузис экспресі" деп атаған.
The game is played by creating a row of cards in sequence. At the start of the game the dealer (known as "God") invents a secret constraint for how these cards must progress: for example, "each card played must be higher than the last, unless the last card was a face card, in which case any numeral card may be played". Two decks of cards are shuffled and 14 cards dealt to each player except the dealer. One card is dealt face up to start the row and a random player chosen to start. On a player's turn they must add one or more cards from their hand to the row, in sequence. The dealer judges this play: if the entire play fits the dealer's rule, the cards are left in place as part of the row. Otherwise, they are removed from the row and "sidelined", as to be put below the card that they attempted to follow, and the player is dealt a number of penalty cards equal to twice the number of cards they attempted to play that turn. Abbott himself considered the variant a "great game", and referred to it as "Eleusis Express".