Кіріспе
Американдық ақын 1889-1890 жылдары Нокс академиясына оқуға түсті, бірақ отбасының қаржылық мүмкіндігі болмағандықтан білімін жалғастыра алмады. Әкесінің заң кеңсесінде жұмыс істегеннен кейін, ол Иллинойс штатының адвокатурасына қабылданды және 1893 жылы Чикагоға көшіп, Кикхэм Сканлан заң фирмасымен серіктестік құрды. Екі рет үйленді. 1898 жылы Чикаголық заңгер Роберт Эдвин Дженкинстің қызы Хелен М. Дженкинске үйленді және үш балаға ие болды. 1903 жылдан 1911 жылға дейін Мастерс, атақты сот адвокаты Кларенс Дарроумен және кейін Иллинойс Жоғарғы Сотының төрағасы болған Фрэнсис С. Уилсонмен бірге «Дарроу, Мастерс және Уилсон» фирмасында серіктес болды. 1911 жылы ол жеке заң фирмасын ашты, бірақ 1908-1911 жылдар аралығында некеден тыс қатынастар мен Дарроумен болған дауға байланысты үш жылдық үзіліс болды. Оның екі баласы әдебиет саласында жетістіктерге жетті. Қызы Марсия Мастерс поэзиямен шұғылданса, ұлы Хилари Мастерс романист болды. Хилари мен оның жартылай бауыры Хардин әкесі туралы естеліктер жинағын жазды. Мастерс 1950 жылдың 5 наурызында Пенсильвания штатының Мелроуз Парк қаласындағы қарттар үйінде, 81 жасында кедейлікте қайтыс болды. Ол Иллинойс штатының Петербург қаласындағы Оукленд зиратына жерленген. Оның қабір тасына 1918 жылғы «Күлге қарай» өлеңдер жинағынан «Ертең менің туған күнім» атты өлеңінен үзінді жазылған:
He attended Knox Academy in 1889–1890, a now defunct preparatory program run by Knox College, but was forced to leave due to his family's inability to finance his education. After working in his father's law office, he was admitted to the Illinois bar and moved to Chicago, where he established a law partnership in 1893 with the law firm of Kickham Scanlan. He married twice. In 1898 he married Helen M. Jenkins, the daughter of Robert Edwin Jenkins, a lawyer in Chicago, and had three children. From 1903 to 1911, Masters was partners in the firm of Darrow, Masters and Wilson with Clarence Darrow, the famous trial lawyer, and Francis S. Wilson, who later served as Chief Justice of the Illinois Supreme Court. In 1911 he started his own law firm, despite three years of unrest (1908–1911) caused by extramarital affairs and an argument with Darrow. Two of his children followed him with literary careers. His daughter Marcia Masters pursued poetry, while his son Hilary Masters became a novelist. Hilary and his half brother Hardin wrote a memoir of their father. Masters died in poverty at a nursing home on March 5, 1950, in Melrose Park, Pennsylvania, age 81. He is buried in Oakland cemetery in Petersburg, Illinois. His epitaph includes his poem, "To morrow is My Birthday" from Toward the Gulf (1918):
"Good friends, let's to the fields
After a little walk, and by your pardon,
I think I'll sleep. There is no sweeter thing,
Nor fate more blessed than to sleep. I am a dream out of a blessed sleep –
Let's walk, and hear the lark."
«Жақсы достар, далаға шығайық,
Біраз серуендеп, рұқсат етіңіздер,
Мен ұйықтағым келеді. Бұдан тәттірек ештеңе жоқ,
Және ұйықтағаннан артық бақытты тағдыр жоқ. Мен – бақытты ұйқыдан туған арманмын –
Шығайық, дауысын естіп көрейік.»
He attended Knox Academy in 1889–1890, a now defunct preparatory program run by Knox College, but was forced to leave due to his family's inability to finance his education. After working in his father's law office, he was admitted to the Illinois bar and moved to Chicago, where he established a law partnership in 1893 with the law firm of Kickham Scanlan. He married twice. In 1898 he married Helen M. Jenkins, the daughter of Robert Edwin Jenkins, a lawyer in Chicago, and had three children. From 1903 to 1911, Masters was partners in the firm of Darrow, Masters and Wilson with Clarence Darrow, the famous trial lawyer, and Francis S. Wilson, who later served as Chief Justice of the Illinois Supreme Court. In 1911 he started his own law firm, despite three years of unrest (1908–1911) caused by extramarital affairs and an argument with Darrow. Two of his children followed him with literary careers. His daughter Marcia Masters pursued poetry, while his son Hilary Masters became a novelist. Hilary and his half brother Hardin wrote a memoir of their father. Masters died in poverty at a nursing home on March 5, 1950, in Melrose Park, Pennsylvania, age 81. He is buried in Oakland cemetery in Petersburg, Illinois. His epitaph includes his poem, "To morrow is My Birthday" from Toward the Gulf (1918):
"Good friends, let's to the fields
After a little walk, and by your pardon,
I think I'll sleep. There is no sweeter thing,
Nor fate more blessed than to sleep. I am a dream out of a blessed sleep –
Let's walk, and hear the lark."
Отбасылық тарихы
Эдгардың әкесі Хардин Уоллес Мастерс, оның әкесі Сквайр Дэвис Мастерс, оның әкесі Томас Мастерс, оның әкесі Хиллари Мастерс, Роберт Мастерстің ұлы (шамамен 1715 жылы, Принс Джордж округі, Мэриленд штатында туған, Уильям В. Мастерс пен Мэри Ветч Мастерстің ұлы). Эдгар Ли Мастерс өзінің "Спун өзенінің арғы жағында" (1936) атты автобиографиясында, оның атасы Хиллари Мастерс "Кноттли" Мастерстің ұлы болғанын жазды, бірақ отбасы шежірелері Хиллари мен Нотли Мастерстерлердің іс жүзінде бауыр екенін көрсетеді.
Поэзия
Мастерс алғашқы өлеңдері мен эсселерін 1903 жылға дейін Декстер Уоллес (анасының бойжеткен кезіндегі тегі мен әкесінің есімнің ортаңғы бөлігі) деген псевдониммен жариялады. 1914 жылы ол Клэренс Дэрроудың заң фирмасына қосылғанда, атақты американдық ақын ретінде қалыптаса бастады. Мастерс 1914 жылы Батыс Иллинойстағы балалық шағы туралы өлеңдер сериясын (бұл жолы Webster Ford псевдонимімен) жаза бастады, олар Сент-Луис басылымы – Reedy's Mirror журналында жарияланды. 1915 жылы серия бір томға біріктіріліп, «Spoon River Anthology» деп аталды. Кейін жылдарда ол кітаптың тарихы мен туындауы, жұмыс әдістері мен ықпалдары, сондай-ақ сыншылардың оған жасаған оң және теріс пікірлері туралы есте қаларлық және құнды есеп жазды. Бұл автобиографиялық мақала адамгершілік жылуымен және жалпы қызығушылығымен ерекшеленеді. Ол «Spoon River Anthology» жеткен табысқа ешқашан жете алмаса да, «Book of Verses» (1898), «Songs and Sonnets» (1910), «The Great Valley» (1916), «Song and Satires» (1916), «The Open Sea» (1921), «The New Spoon River» (1924), «Lee» (1926), «Jack Kelso» (1928), «Lichee Nuts» (1930), «Gettysburg, Manila, Acoma» (1930), «Godbey» (1931, «Jack Kelso» романының жалғасы), «The Serpent in the Wilderness» (1933), «Richmond» (1934), «Invisible Landscapes» (1935), «The Golden Fleece of California» (1936), «Poems of People» (1936), «The New World» (1937) және «More People» (1939) сияқты бірнеше өлеңдер жинағын жариялады. Оның кейінгі екі томы Decker Press баспасынан шықты, оның негізін қалаушы Джеймс Деккер Мастерстен өлеңдерін басып шығаруға рұқсат сұрады; Мастерс келісті және 1941 жылы «Illinois Poems», ал 1942 жылы «Along the Illinois» басылып шықты.
Марапаттар мен құрметтер
Мастерс 1936 жылы Марк Твеннің күміс медалін, 1941 жылы Американың поэзия қоғамының медалін, 1942 жылы Америка ақындары академиясының мүшелігін және 1944 жылы Шелли еске алу сыйлығын алды. 2014 жылы ол Чикаго әдеби даңқ залына енгізілді.