Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық скат әншісі
American scat singer
Уильям "Шоби" Тейлор (19 қыркүйек 1929 жыл - 4 маусым 2003 жыл) – американдық джаз вокалисі, түрлі жазбаларға, оның ішінде Инк Спотс, Гармоникаттар, Джонни Кэш, Майлс Дэвис, Моцарт және Кристи Лейн жазбаларына барритон дауысымен скат ән салуымен әйгілі болған. "Адам мүйізі" деген лақап атымен танылған ол өте ерекше скат стилімен көзге түседі, ол басқа скат әншілері қолданған дыбыстар мен буындардан мүлдем өзгеше. "Нью-Йорк Таймс" газетінде жарияланған Марк Феррис жазбасында "көбінесе бағыттан тыс музыка іздейтіндер оның өзгешелігіне тәнті болады" делінген. Музыка тарихшысы Ирвин Чусид Тейлорды "әлемдегі ең ерекше скат әншісі" деп сипаттап, "100 пайыз шексіз және жанды, сүйкімді жайлы ақылдан безген" деді, сондай-ақ "оның өнерлерінде қуаныш пен мерекелік сезім бар, ол тіршіліктегі ауыртпалықтан уақытша жеңілдік беруге арналған құрал ретінде қызмет етеді" деп мәлімдеді.
William "Shooby" Taylor (September 19, 1929 – June 4, 2003) was an American jazz vocalist famous for scat singing over various records, including those of the Ink Spots, the Harmonicats, Johnny Cash, Miles Davis, Mozart, and Cristy Lane, in a baritone voice. Nicknamed "The Human Horn", he is noted for his highly idiosyncratic scat style, using sounds and syllables quite unlike those used by other scat singers. Writing in The New York Times, Marc Ferris noted that "those who seek out music that swims against the mainstream have been entranced by [Taylor's] originality." Music historian Irwin Chusid described Taylor as "the world's weirdest scat singer," "100 percent uninhibited and soulful, in a lovably demented way," and stated that "a joyousness permeates [his] performances, a celebratory quality that serves as an analgesic for temporary relief from existential pain."
Өмірбаян
1929 жылдың 19 қыркүйегінде Шоуби Тейлор Пенсильвания штатының Индиана қалашығында дүниеге келді, бұл Ұлы депрессия басталғанға бір ай бұрын болған еді. 1946 жыл шамасында Тейлор Сейди А. К. А. "Пейшес" (тегі белгісіз) атты әйелге үйленді, және 17 жасында оның Уильям Х. Тейлор кіші деген ұлы болды. Кейін жұбайлар ажырасып, бірақ Сейди 1980 жылдары қайтыс болғанға дейін достықтарын сақтап қалды. G. I. Bill of Rights бағдарламасы бойынша Тейлор Нью-Йорктегі 46-шы көше мен 8-ші авенюдегі Хартнет Ұлттық Музыка Студиясында оқуға түсті;
On September 19, 1929, Shooby Taylor was born in Indiana Township, Pennsylvania, a month before the Great Depression. Circa 1946, Taylor married Sadie A. K. A. "Peaches" (last name unspecified), and at the age of 17 he had a son named William H. Taylor, Jr. The couple later divorced but remained friends until Sadie's death in the 1980s. Under the G. I. Bill of Rights, Taylor began studying at the Hartnett National Music Studio on 46th Street and 8th Ave in New York;
2002 жылы ол пошта кеңсесінде клерк болып жұмыс істеген күндерін былай еске алды: «Мен 4-тен 12-ге дейін жұмыс істедім, сонда жұмыстан шығып, клубтарда жұмыс істей алатынмын, себебі мен өзімнің есімімді шығаруға тырыстым. Мен джем-сессияларға баратынмын. Мен танылмаған, есімімді танытуға тырысып жүрген адам едім». 2002 жылы оқиғаны еске түсіруді сұрағанда, Тейлор: «Мен қатты ренжідім, өйткені мені ұрысып шығарды. Содан кейін мен: "О, мен бұрыс істедім" деп ойладым. Бірақ бірнеше ай ойланып, "Мен оны өзім қалағандай істедім!" дедім». Брэдли кейіннен жазбаларды кассетаға көшіріп, WFMU менеджері Кен Фридманға көшірмелерін жіберді, ол Ирвин Чусидпен бірге оларды таратты, бұл Тейлорға жанкүйерлердің қатарын кеңейтіп, «көбікті жанкүйерлер базасын» құруға әкелді. Алайда Тейлор бұл туралы хабарсыз болды, ал оның жанкүйерлері оның қайда екенін білмеді.
In 2002, he described his days working as a clerk at the Post Office:<blockquote>I used to work from 4 to 12 so I can get off work and work the clubs because I tried to make a name for myself. I would go to jam session nights, you see. I was unknown, trying to get my name known. In 2002, when asked to recall the event, Taylor recalled:I was hurt, very hurt because I got booed off And then I figured, "Oh, I did it wrong." But after months and months of thinking about it, I said, "I did it the way how I wanted to do it!" Bradley later transferred the tracks to cassette and sent copies to WFMU manager Ken Freedman, who, with Irwin Chusid, began broadcasting and circulating them, leading to a growing cult following for Taylor and "generating a frothing fan base." Taylor, however, was unaware of the publicity, and his fans were unaware of his whereabouts.
Стиль және қабылдау
2000 жылы Ирвин Чусид Тейлордың импровизациясы "Ана қаздың әңгімелерінің бай афро-идиш сорпасында қайнаған ақымақтықтарын еске алады" деп жазды. Чусидтің сөзінше, "Шубидің сөздік қоры – мүлдем бөлек тіл. Оның ең сүйікті импровизациялық буындары – "Raw shaw", "poppy poppy" және "splaw", оларды хаосқа бейім канадтық Mountie, Дадли До Райт еске түсіретін күшті баритонмен айтады" және "оның өкпе сыйымдылығы таң қалдырады; ол дем алуға үлкермей, таңғажайып, жоғары октанды дауыстық тізбектерді шашып жатады". 2002 жылы Марк Феррис Тейлордың музыкасын "қабылдау қиын" деп жазды. Ол саксофонның солосын дауысымен қайталауға тырысқанда, диссонансты ноталар шығарады. Ол машинадан шыққандай, мағынасыз буындарды тізбектеп, еліктеуге жақын болмаған жеке тілде сөйлейді. Ал ол көбінесе фонограммамен үйлеспейді.
In 2000, Irwin Chusid wrote that Taylor's scatting "echoes Mother Goose nonsense simmering in a rich Afro Yiddish stew." According to Chusid, "Shooby's vocabulary is a whole 'nuther language. Some of his favorite scat syllables are 'Raw shaw,' 'poppy poppy,' and 'splaw,' sputtered in a virile baritone vaguely reminiscent of Dudley Do Right, the chaos prone Canadian Mountie," and "his lung capacity is staggering; he never pauses long enough to inhale as he spews out astonishing high octane vocal runs." In 2002, Marc Ferris wrote that Taylor's music can be "difficult to digest. As he tries to approximate the sound of a saxophone solo with his voice, he hits sour notes. He spits out nonsense syllables like a machine gun, communicating in a private language nearly impossible to imitate. And he rarely meshes with his background music."