Жан Харлоу: «Алтын шашты бомба» және Голливудтың жылтыры
Jean Harlow
Жан Харло – 1930-жылдардың басындағы Голливудтың секс-символы, «алтын шаш жарқыл» атымен танымал. «Жаман қыз» рөлдерімен әйгітелген актриса өмірі мен мансабы туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса (1911–1937)
American actress (1911–1937)
Жан Харлоу (туған аты Харлеан Харлоу Карпентер; 3 наурыз 1911 – 7 маусым 1937) – американдық актриса. Ол «жаман қыз» кейіпкерлерін сомдауымен танымал, 1930 жылдардың басындағы басты секс-символ және американдық киноның Кодекске дейінгі дәуірінің көрнекті тұлғаларының бірі болды. «Алтыншаш блондинка» және «Платиналық блондинка» деген лақап атымен белгілі Харлоу өзінің «Күлкілі вампир» экрандық бейнесімен танылды. Харлоу киноиндустриясында бар болғаны тоғыз жыл жұмыс істеді, бірақ ол Голливудтың ең ірі киножұлдыздарының біріне айналды, оның бейнесі көпшілік назарында қалыптасты. 1999 жылы Америка кино институты Харлоуды ең ұлы әйел экран аңыздары тізімінде 22-орынға қойды. Харлоу алғаш рет бизнес-магнат Говард Хьюзбен келісімшарт жасады, ол оның алғашқы маңызды рөлін «Адам періштелері» (1930) фильмінде ойнады. Бірқатар сынға ұшыраған фильмдерден кейін және Хьюздің оның мансабына деген қызығушылығы төмендегеннен кейін, Metro Goldwyn Mayer 1932 жылы Харлоудың келісімшартын сатып алып, оның комедиялық талантына негізделген бірқатар табысты фильмдерде басты рөлдерге бекітті: «Қызыл шашты әйел» (1932), «Қызыл шаң» (1932), «Сегіздегі кешкі ас» (1933), «Безуарлық» (1935) және «Сузи» (1936). Харлоудың танымалдылығы MGM-нің басты актрисалары – Джоан Кроуфорд, Грета Гарбо және Норма Ширерге теңесті, кейін олардан асып түсті. Ол 26 жасында «Саратога» фильмін түсірілімі кезінде бүйрек жетіспеушілігінен қайтыс болды. MGM фильмді дублерлердің көмегімен аяқтады және оны қайтысынан екі ай өткен соң шығарды; ол 1937 жылғы MGM-нің ең табысты фильмі болды, сондай-ақ оның мансабындағы ең табысты фильм есебінде танылды.
Jean Harlow (born Harlean Harlow Carpenter; March 3, 1911 – June 7, 1937) was an American actress. Known for her portrayal of "bad girl" characters, she was the leading sex symbol of the early 1930s and one of the defining figures of the pre Code era of American cinema. Often nicknamed the "Blonde Bombshell" and the "Platinum Blonde", Harlow was popular for her "Laughing Vamp" screen persona. Harlow was in the film industry for only nine years, but she became one of Hollywood's biggest movie stars, whose image in the public eye has endured. In 1999, the American Film Institute ranked Harlow number 22 on its greatest female screen legends list. Harlow was first signed by business magnate Howard Hughes, who directed her first major role in Hell's Angels (1930). After a series of critically failed films, and Hughes' loss of interest in her career, Metro Goldwyn Mayer bought out Harlow's contract in 1932 and cast her in leading roles in a string of hits built on her comedic talent: Red Headed Woman (1932), Red Dust (1932), Dinner at Eight (1933), Reckless (1935) and Suzy (1936). Harlow's popularity rivaled and then surpassed that of MGM's top leading ladies Joan Crawford, Greta Garbo and Norma Shearer. She died at the age of 26 of kidney failure while filming Saratoga. MGM completed the film with the use of body doubles and released it less than two months after her death; it became MGM's most successful film of 1937, as well as the highest grossing film of her career.
Ерте өмір
Харлоу Харлиан Харлоу Карпентер болып, Канзас-Сити, Миссури штатының 3344-ші Olive Street мекенжайындағы үйде дүниеге келді. Оның әкесі Монт Клэр Карпентер (1877–1974) – Абрахам Л. Карпентер мен Дианнаның (құрметті есімі Бил) ұлы, Канзас-Ситидегі стоматологиялық мектепті бітірген стоматолог. Ол қарапайым отбасынан шыққан. Оның анасы Жан По Карпентер (құрметті есімі Харлоу; 1891–1958) – бай жылжымайтын мүлік брокері Скип Харлоу мен оның әйелі Элла Харлоудың (құрметті есімі Уильямс) қызы болды. 1908 жылы Скип Харлоу қызының Монт-Клэр Карпентерге үйленуін ұйымдастырды. Ол кезде ол толыққанды емес еді және некеде реніш пен бақытсыздыққа ұшырады, бірақ Карпентерлер бірге тұрды, олар Канзас-Ситидегі әкесіне тиесілі үйде өмір сүрді. Харлианның отбасы оны "Бейби" деп атады, ол оған үйреніп, өмірінің соңына дейін сақталған лақап есім болды. Ол өзінің нағыз есімінің Харлиан екенін бес жасқа келгенде ғана білді, сол кезде Miss Barstow's Finishing School for Girls мектебінің қызметкерлері мен оқушылары осы есімді қолданды. Харлиан әрқашан анасына өте жақын болды, ол оны қатты қорғады. Оның анасы қызының барлығын өзіне қарызды сезінуіне ықпал етті; "Ол әрқашан менікі болды!", – Жан Карпентер қызы туралы сұхбаттарда айтты. Жан Карпентер кейін Харлиан Жан Харлоу ретінде жұлдыздық мәртебеге ие болғанда "Мама Жан" деп танылды. Харлиан бітіру мектебінде оқығанда, анасы ажырасуға талап етті. 1922 жылдың 29 қыркүйегінде даусыз ажырасу рәсімделді, Харлианның толыққанды қамқорлығы анасына берілді. Харлиан әкесін жақсы көрсе де, ажырасқаннан кейін оны жиі көрмеді. 1923 жылы 32 жастағы Жан Карпентер қызымен бірге актриса болу ниетімен Голливудқа көшті, бірақ оған кино мансабын бастауға жасы тым үлкен екені айтылды. Харлиан Голливуд қыздар мектебіне қабылданды, онда ол Дуглас Фэрбенкс кіші, Джоэл МакКреа және Айрин Мейер Селзникпен танысты, бірақ 1925 жылдың көктемінде 14 жасында мектепті тастады. Қаржылық жағдайы нашарлаған соң, Жан мен Харлиан Канзас-Ситиге қайтып келді, себебі Скип Харлоу олар қайтып келмесе, қызынан бас тартатынын мәлімдеді. Бірнеше аптадан кейін Скип немере қызын Мичигам штатының Мичигамме қаласындағы Camp Cha Ton Ka жазғы лагеріне жіберді, онда ол қызыл жегіге шалдықты. Жан Карпентер Харлианға көмектесу үшін Мичиганға сапар шекті, лагерьге дейін көлден жүзіп өтті, бірақ оған қызымен кездесе алмайтынын айтты. Харлиан кейін Иллинойс штатының Лейк-Форест қаласындағы Ферри-Холл мектебінде (қазіргі Лейк-Форест академиясы) оқыды. Жан Карпентер қызының осы мектепке баруының жасырын себебі болды: ол оның жігіті Марино Беллоның Чикагодағы үйіне жақын орналасқан.
Harlow was born Harlean Harlow Carpenter in a house located at 3344 Olive Street in Kansas City, Missouri. Her father, Mont Clair Carpenter (1877–1974), son of Abraham L. Carpenter and Dianna (née Beal), was a dentist who attended dental school in Kansas City. He was from a working class background. Her mother, Jean Poe Carpenter (née Harlow; 1891–1958), was the daughter of wealthy real estate broker Skip Harlow and his wife, Ella Harlow (née Williams). In 1908, Skip Harlow arranged his daughter's marriage to Mont Clair Carpenter. She was underage at the time and grew resentful and unhappy in the marriage, but the Carpenters remained together living in a Kansas City house owned by her father. Harlean's family called her "Baby," a nickname to which she was accustomed and which endured for the rest of her life. It was not until she was five years old that she learned her real name was Harlean, when staff and students at Miss Barstow's Finishing School for Girls used the name. Harlean was always very close to her mother, who was extremely protective. Her mother was reported to have instilled a sense in her daughter that she owed everything she had to her; "She was always all mine! ", Mama Jean said of her daughter in interviews. Jean Carpenter was later known by "Mama Jean" when Harlean achieved star status as Jean Harlow. When Harlean was at finishing school, her mother filed for a divorce. On September 29, 1922, the uncontested divorce was finalized, giving sole custody of Harlean to her mother. Although Harlean loved her father, she did not see him often after the divorce. In 1923, the 32 year old Jean Carpenter took her daughter and moved to Hollywood in hopes of becoming an actress, but was told that she was too old to begin a film career. Harlean was enrolled at the Hollywood School for Girls, where she met Douglas Fairbanks Jr., Joel McCrea, and Irene Mayer Selznick, but dropped out at the age of 14, in the spring of 1925. With their finances dwindling, Jean and Harlean moved back to Kansas City after Skip Harlow issued an ultimatum that he would disinherit his daughter if they did not return. Several weeks later, Skip sent his granddaughter to summer camp at Camp Cha Ton Ka, in Michigamme, Michigan, where she became ill with scarlet fever. Jean Carpenter traveled to Michigan to care for Harlean, rowing herself across the lake to the camp, but was told that she could not see her daughter. Harlean next attended the Ferry Hall School (now Lake Forest Academy) in Lake Forest, Illinois. Jean Carpenter had an ulterior motive for her daughter's attendance at this particular school: It was close to the Chicago home of her boyfriend, Marino Bello.
Неке
Харлоу мектепке келген бірінші жылы, оны жоғары сыныптың "әпкесімен" жұптастырды, ол оны 19 жасар Чарльз "Чак" Фримонт МакГрю III-мен таныстырды, ол ірі қордың мұрагері еді. 1926 жылдың күзінде Харлоу мен Чак қарым-қатынастарын жақынға алып, 1927 жылы үйленді. Жан Карпентер де сол жылы, 18 қаңтарда Марино Беллоға үйленді. Бірақ Харлоу анасының үйлену тойына қатыспады. 1928 жылы, үйленуден екі ай өткен соң, Чак МакГрю 21 жасқа толып, мұрасының бір бөлігін алды. Жұбайлар Чикагодан Лос-Анджелеске көшіп, Беверли-Хиллздегі үйге қоныстанды, онда Харлоу бай әлеуметтік өмірге қатысушы ретінде гүлденді. МакГрю осы көші-қон арқылы Харлоуды анасынан алшақтатуды жоспарлады. Осы кезеңде Чак та, Харлоу да жұмыс істемеді, екеуі де көп ішетін адамдар деп есептелді.
During Harlow’s freshman year at the school, she was paired with a "big sister" from the senior class who introduced her to 19 year old Charles "Chuck" Fremont McGrew III, an heir to a large fortune. By the fall of 1926, Harlow and Chuck were dating seriously, and they were married in 1927. Jean Carpenter was also married that same year to Marino Bello, on January 18. However, Harlow did not attend her mother's wedding. In 1928, two months after the wedding, Chuck McGrew turned 21 and received part of his inheritance. The couple left Chicago and moved to Los Angeles, settling into a home in Beverly Hills, where Harlow thrived as a wealthy socialite. McGrew hoped to distance Harlow from her mother with the move. Neither Chuck nor Harlow worked during this time, and both were considered heavy drinkers.
1928-1929: қосымша жұмыс
Лос-Анджелесте тұрған кезінде Харлиан Розали Рой есімді жас, болашақ актрисамен дос болып қана қоймай, жақын қарым-қатынас орнатты. Өзінің машинасы болмағандықтан, Розали Харлианнан оны Fox студиясына кездесуге апаруын өтінді. Розалиді күтіп тұрғанда Харлианды Fox басшылары байқап, оған жақындады, бірақ ол оларға өзінің мүдделі еместігін айтты. Дегенмен, оған Орталық кастингке ұсыныс хаттары берілді. Бірнеше күннен кейін Розали Рой Харлианға кастингке баруға батылы жетпейтініне тіл тигізді. Тікелей тіл тигізуге дайын болмаған Харлианды, оның қызын Лос-Анджелеске ертіп келген, ынталы анасы ынталандырып, Орталық кастингке баруға көндірді. Ол анасының бойжеткен қыз есімімен – Жан Харлоу деген атпен тіркелді. Кастингтен бірнеше шақырулар түсті, бірақ Харлиан көптеген жұмыс ұсыныстарын қабылдамай қойды. Соңында анасы Жан оны студияда жұмыс істеуге итермеледі. Харлиан өзінің алғашқы фильмінде, "Құрметке байланысты" (1928) фильмінде күніне 7 доллар (шамамен доллармен) және түскі астың бір порциясы үшін ат қойылмаған "қосымша" рөлінде ойнады, бұл осындай жұмыс үшін әдеттегі жалақы болатын. Бұл оның күн сайынғы жалақысын 10 долларға дейін көбейтуге және "Моран, теңізші" (1928) және Чарли Чейздің "Күйеуді қуу" (1928) фильмдеріндегі шағын рөлдерге жол ашты. 1929 жылдың наурыз айында Харлоу Хал Роучпен келісімшартты бұзды, өйткені Харлоу оған: "Бұл менің некемді бұзып жатыр, мен не істей аламын?" деді. 1929 жылдың маусым айында Харлоу күйеуінен ажырасып, Жан анасы мен Белломен бірге тұруға көшті. МакГрюден ажырасқаннан кейін Харлоу "Бұл махаббат демекші", "Жақын үйлесім" және "Махаббат шеруі" (барлығы 1929 жылғы) фильмдерінде "қосымша" ретінде жұмыс істеуін жалғастырды, осыдан кейін Клара Боудың "Сенбілік түнгі бала" фильмінде алғашқы сөйлейтін рөлін алды.
While living in Los Angeles, Harlean befriended a young aspiring actress named Rosalie Roy. Not owning a car herself, Rosalie asked Harlean to drive her to Fox Studios for an appointment. While waiting for Rosalie, Harlean was noticed and approached by Fox executives, whom she told she was not interested. Nevertheless, she was given letters of introduction to Central Casting. A few days later, Rosalie Roy bet Harlean that she did not have the nerve to go in for an audition. Unwilling to lose a wager and pressed by her enthusiastic mother who had followed her daughter to Los Angeles by this time, Harlean went to Central Casting and signed in under her mother's maiden name, Jean Harlow. After several calls from casting and a number of job offers rejected by Harlean, Mother Jean finally pressed her into accepting work at the studio. Harlean appeared in her first film, Honor Bound (1928), as an unbilled "extra" for $7 a day (equivalent to approximately $ in dollars) and a box lunch, common pay for such work. This led to a wage increase to $10 per day and small parts in feature films such as Moran of the Marines (1928) and the Charley Chase lost film Chasing Husbands (1928). In March 1929, she parted with Hal Roach, who tore up her contract after Harlow told him, "It's breaking up my marriage, what can I do?" In June 1929, Harlow separated from her husband and moved in with Mother Jean and Bello. After her separation from McGrew, Harlow continued working as an "extra" in such films as This Thing Called Love, Close Harmony, and The Love Parade (all 1929), until she landed her first speaking role in the Clara Bow film The Saturday Night Kid.
1929-1932: Платина жұлдызы
1929 жылдың соңында Харлоуды Говард Хьюздің "Адамзаттың періштелері" фильмін түсірген актер Бен Лион байқады; тағы бір деректе "Адамзаттың періштелері" фильмінің бас операторы Артур Ландау оны Хьюзге байқаған және ұсынған адам ретінде көрсетіледі. Хьюз өзінің бастапқы үнсіз фильмінің көп бөлігін дыбыспен қайта түсіріп, Грета Ниссенді алмастыру үшін актриса қажет болды, оның кейіпкеріне норвегиялық акценті қолайсыз болды. Харлоу Хьюз үшін кастингтен өтті, ол оған рөл берді. 1929 жылдың 24 қазанында Харлоу Хьюзбен бес жылдық келісімшартқа қол қойды, аптасына 100 доллар төленді (шамамен доллармен шамамен). "Адамзаттың періштелері" фильмін түсірілімінде Харлоу алғаш рет өзінің болашақ күйеуі, MGM директоры Пол Бернмен кездесті. "Адамзаттың періштелері" 1930 жылдың 27 мамырында Голливудта Грауманның қытай театрында көрсетілді және сол жылғы ең табысты фильмге айналды, тіпті Грета Гарбоның "Анна Кристи" фильміндегі тұңғыш сөйлейтін рөлінен де асып түсті. "Адамзаттың періштелері" Харлоуды халықаралық жұлдыз етті. Ол көрермендердің сүйіктісі болғанымен, сыншылар оған құлшыныспен қарамады. "Нью-Йоркер" журналы оның өнерін "қайталанбас жаман" деп атады, бірақ "Variety" журналы "Оның қандай да бір дәрежеде таланты бар екені маңызды емес, ешкімде оның барлығын жеуден аштық көрген жоқ" деп мойындады. "Адамзаттың періштелері" фильміндегі салыстырмалы табысына қарамастан, Харлоу Чарли Чаплиннің "Қала жарықтары" (1931) фильмінде "аты көрсетілмеген қосымша" рөлінде қайтадан өзін тапты, бірақ оның көрінісі соңғы монтаждан тыс қалды. Ол кезде Харлоу үшін басқа жобалар жоспарланбағандықтан, Хьюз оны Нью-Йоркке, Сиэтлге және Канзас-Ситиге "Адамзаттың періштелері" фильмінің премьерасына жіберуге шешім қабылдады. 1931 жылы оның Caddo компаниясы оны басқа студияларға қарыз берді, онда ол Уоллес Бири мен Кларк Гейблмен бірге "Секретті алты" фильмінде, Лью Айрес пен Роберт Армстронгпен бірге "Темір адам" және Джеймс Кагнимен бірге "Халық жауы" фильмдерінде ойнады. Бұл фильмдердің табыстары орташадан хитке дейін болса да, Харлоудың актерлік қабілеті сыншылармен мазақ етілді. Хьюз оны мансабын нығайту үшін қысқа жарнамалық турнеге жіберді, бірақ бұл жетістікке жетпеді, өйткені Харлоу жеке көріністерден қорқыныш сезінді. Харлоу қысқа уақытқа гангстер Абнер Цвиллменмен кездесті, ол оған асыл тастармен әшекейленген білезік пен қызыл "Кадиллак" сатып алды және студия басшысы Гарри Кохнға үлкен ақшалай несие берді, осылайша ол "Columbia Pictures" студиясында екі фильмге келісім жасады. Бұл қарым-қатынас, құпия бақылау жазбаларында көрсетілгендей, ол басқа қылмыскерлермен сөйлескенде, оны кемсітетін және қарапайым сөздермен атаған кезде аяқталды. "Columbia Pictures" алғаш рет Харлоуды Лоретта Янгпен бірге Франк Капраның фильмінде түсірді, бастапқыда ол Янгтың басты кейіпкері үшін Галлахер деп аталды, бірақ Хьюздің Харлоудың "платина" шашына арналған жарнамасын пайдаланып, "Платиналық блондинка" деп қайта аталды. Харлоу шашы ағартылғанын жоққа шығарғанмен, платиналық сары түсті апта сайын аммиак, "Clorox" ағартқышы және "Lux" сабын ұсақ-түйектерімен қолданған кезде пайда болған. Бұл процесс Харлоудың табиғи күл сары шашын әлсіретіп, зақымдады. Көптеген әйелдер өзінің шашын Харлоудың шашына сәйкес бояуға кірісті, ал Хьюз командасы бүкіл елде "Платиналық блондинка" клубтарын ұйымдастырды, ол Харлоудың көлеңкесіне сәйкес келетін кез келген косметологқа 10 000 доллар сыйлық ұсынды. Ешкім де алмады, жүлде де алынбады, бірақ жарнамалық схема жұмыс істеді және "Платиналық блондинка" лақап аты Харлоумен бірге қалды. Бұл студия үшін түсірген екінші фильмі - Мэй Кларк пен Уолтер Байронның қатысуымен түсірілген "Үш дана қыз" (1932). Пол Берн Хьюзбен оны MGM-нің Уолтер Хьюстонның қатысуымен түсірілген "Қаланың айқасы" (1932) үшін қарыз алуға келісті. Фильм түсірілгеннен кейін Берн Шығыс жағалауға 10 апталық жеке турнеге барды. Көптеген адамдарды, әсіресе Харлоудың өзін таңғалдырғандай, ол әр театрды толтырып, бірнеше түн бойы бір жерде көп көрінеді. Тәндік қорлау мен нашар рөлдерге қарамастан, Харлоудың танымалдылығы мен ізбасарлары үлкен және өсіп келе жатты, ал 1932 жылдың ақпан айында тур алты аптаға ұзартылды. Фэй Рэйдің айтуынша, ол Энн Дарроуды ойнады "RKO Pictures" компаниясының "Кинг Конг" (1933) фильмінде Харлоу шырылдап тұрған сары түсті қаһарманды ойнау үшін алғашқы таңдау болды, бірақ фильмнің өндіріс алдындағы кезеңінде MGM-мен эксклюзивті келісімшарт жасалды. Бұл рөлді Рэйге, сары түсті перука киюге мәжбүр болған қоңыр әйелге берді. Мафиози Бенджамин "Бэгси" Сигел Голливудқа казино операцияларын кеңейту үшін келгенде, Харлоу Сигелдің үлкен қызы Миллисенттің бейресми анасы болды, олар Беверли-Хиллзде тұрған кезде.
In late 1929, Harlow was spotted by Ben Lyon, an actor filming Howard Hughes' Hell's Angels; another account gives Angels head cameraman Arthur Landau as the man that spotted and suggested her to Hughes. Hughes was reshooting most of his originally silent film with sound and needed an actress to replace Greta Nissen, whose Norwegian accent was undesirable for her character. Harlow screen tested for Hughes, who gave her the part. On October 24, 1929, Harlow signed a five year contract with Hughes, paying $100 per week (equivalent to approximately $ in dollars). During filming of Hells Angels, Harlow met MGM executive Paul Bern, her future husband, for the first time. Hell's Angels premiered in Hollywood at Grauman's Chinese Theatre on May 27, 1930, and became the highest grossing film of that year, besting even Greta Garbo's talkie debut in Anna Christie. Hell's Angels made Harlow an international star. Though she was popular with audiences, the critics were less than enthusiastic. The New Yorker called her performance "plain awful", though Variety magazine conceded, "It doesn't matter what degree of talent she possesses nobody ever starved possessing what she's got." In spite of her relative success with Hell's Angels, Harlow again found herself in the role of "uncredited extra" in the Charlie Chaplin film City Lights (1931), though her appearance did not make the final cut. With no other projects planned for Harlow at the time, Hughes decided to send her to New York, Seattle, and Kansas City for Hell's Angels premieres. In 1931, his Caddo Company loaned her out to other studios, where she gained more attention by appearing in The Secret Six, with Wallace Beery and Clark Gable; Iron Man, with Lew Ayres and Robert Armstrong; and The Public Enemy, with James Cagney. Even though the successes of these films ranged from moderate to hit, Harlow's acting ability was mocked by critics. Hughes sent her on a brief publicity tour in order to bolster her career, but this was not a success as Harlow dreaded making personal appearances. Harlow briefly dated gangster Abner Zwillman, who bought her a jeweled bracelet and a red Cadillac, and made a large cash loan to studio head Harry Cohn to obtain a two picture deal for her at Columbia Pictures. The relationship ended when he reportedly referred to her in derogatory and vulgar terms when speaking to other associated crime figures, as revealed in secret surveillance recordings. Columbia Pictures first cast Harlow in a Frank Capra film with Loretta Young, originally titled Gallagher for Young's lead character but renamed Platinum Blonde to capitalize on Hughes' publicity of Harlow's "platinum" hair color. Though Harlow denied her hair was bleached, the platinum blonde color was reportedly achieved with a weekly application of ammonia, Clorox bleach, and Lux soap flakes. This process weakened and damaged Harlow's naturally ash blonde hair. Many female fans began dyeing their hair to match hers and Hughes' team organized a series of "Platinum Blonde" clubs across the nation offering a prize of $10,000 to any beautician who could match Harlow's shade. No one could, and the prize went unclaimed, but the publicity scheme worked and the "Platinum Blonde" nickname stuck with Harlow. Her second film for that studio was Three Wise Girls (1932), with Mae Clarke and Walter Byron. Paul Bern then arranged with Hughes to borrow her for MGM's The Beast of the City (1932), co starring Walter Huston. After filming, Bern booked a 10 week personal appearance tour on the East Coast. To the surprise of many, especially Harlow herself, she packed every theater in which she appeared, often appearing in a single venue for several nights. Despite critical disparagement and poor roles, Harlow's popularity and following were large and growing, and in February 1932, the tour was extended by six weeks. According to Fay Wray, who played Ann Darrow in RKO Pictures's King Kong (1933), Harlow was the original choice to play the screaming blonde heroine, but was under an exclusive contract with MGM during the film's pre production phase—and the part went to Wray, a brunette who had to wear a blonde wig. When mobster Benjamin "Bugsy" Siegel came to Hollywood to expand casino operations, Harlow became the informal godmother of Siegel's eldest daughter, Millicent, when the family lived in Beverly Hills.
1932-1937: MGM-дегі табысты актриса
Пол Берн енді Харлоумен романтикалық қарым-қатынаста болды және Луис Б. Майермен оның келісімшартын Хьюзден сатып алу және оны MGM-ге қол қою туралы сөйлесті, бірақ Майер бас тартты. MGM-нің басты әйелдері сәнділікпен ұсынылса, Харлоудың экрандық бейнесі Майерге олай емес еді. Берн содан кейін жақын досы Ирвинг Тальбергті, MGM өндіріс жетекшісін, Харлоуға келісімшарт жасауға көндіруге тырысты, оның танымалдылығы мен қалыптасқан имиджін атап өтті. Бастапқыда тартынғаннан кейін Тальберг келісті, ал 1932 жылдың 3 наурызында, Харлоудың 21 жасқа толу күнінде Берн оған MGM оның келісімшартын Хьюзден 30 000 долларға сатып алғанын хабарлады. Харлоу студияға 1932 жылдың 20 сәуірінде ресми түрде қосылды. MGM-де Харлоуға оның сұлулығы мен жаңадан пайда болған комедиялық талантын көрсету үшін жақсы фильмдерде рөлдер берілді. Оның экрандық бейнесі мансабы барысында күрт өзгергенімен, оның әзіл-қалжың сезімі өзгеріссіз қалды. 1932 жылы ол "Қызылшашты әйел" комедиясында ойнады, ол үшін аптасына 1250 доллар алды. Бұл оның "актрисаға ұқсайтын" алғашқы фильмі болды, онда ол фильмде мінез-құлқы үшін жазаланбайтын немесе моральдық сабақтар берілмейтін әйелді бейнеледі. Фильм көбінесе Харлоу платиналық сары шашымен пайда болмаған аздаған фильмдердің бірі ретінде аталады; ол рөл үшін қызыл перука киді. Харлоу "Қызылшашты әйелді" түсіріп жатқанда, актриса Анита Пейдж оны студия аумағында танымай өтіп кетті. Кейінірек ол Пейджке өзін көргенше, қызыл перукаға назар аударғанша, оны танымағанын түсінгенше жылап жібергенін айтты. "Бұл оның қаншалықты сезімтал болғанын көрсетеді", - деді Пейдж. "Ол көп жағынан керемет адам еді". Содан кейін ол Кларк Гейблмен бірге түсірген екінші фильмі "Қызыл шаң" фильмінде ойнады. Харлоу мен Гейбл жақсы жұмыс істеді және барлығы алты фильмде бірге ойнады. Ол сонымен қатар Спенсер Трейси және Уильям Пауэллмен бірнеше рет жұптасты. MGM Харлоудың қоғамдық бейнесін оның экрандық кейіпкерлерінен ажыратуға тырысты, оның балалық шағындағы тегінің жалпы "Карпентер" емес, сәнді "Карпентье" екенін мәлімдеді, жазушы Эдгар Аллан По оның ата-бабаларының бірі болғанын және оның бейнесін американдық әйелге өзгерту үшін қайырымдылық жұмыстарын жасап тұрған суреттерін жариялады. Бұл өзгерістер қиынға соқты; бірде Харлоудың: "Құдай-ау, маңызды болу үшін мен әрқашан төмен кесілген көйлек киюім керек пе?" деп күңкілдегенін естіген. "Қызыл шаң" түсірілімі кезінде Берн, оның екі айлық күйеуі, үйінде өлген күйі табылды; бұл ұзаққа созылған дау тудырды. Бастапқыда Харлоу Бернді өлтірген деп күдіктелді, бірақ оның өлімі өз-өзіне оқ жарақатынан туындаған өз-өзіне қол жұмсау деп ресми түрде танылды. Луис Б. Майер оқиғадан жағымсыз жариялықтан қорқып, фильмде Харлоудың орнын алмастыруды көздеді, ол рөлді Таллула Банкхедке ұсынды. Банкхед бұл ұсынысқа таң қалды және өзінің автобиографиясында былай деп жазды: "Басқа біреудің бақытсыздығы үшін жарқын Жанды кінәлау - барлық уақыттағы ең жаман әрекеттердің бірі болар еді. Мен М. Майерге де осыны айттым". Харлоу үндемеді, сынақтан аман қалды және бұрынғыдан да танымал болды. 2009 жылы Берннің өмірбаянында Бернді бұрынғы сүйіктісі өлтіргені және MGM басшылары қылмыс орнын Берн өзін-өзі өлтіргендей етіп қайта ұйымдастырғаны айтылды. Берннің өлімінен кейін Харлоу боксшы Макс Бэрмен жасырын қарым-қатынас бастады, ол әйелі Дороти Дунбардан бөлініп кеткенімен, ажырасу туралы іс қозғаумен қорқытылды. Берннің өлімінен кейін студия тағы бір дауды қаламай, Харлоу мен оператор Гарольд Россонның некелерін ұйымдастырып, жағдайды жеңілдетті. Россон мен Харлоу дос болған, Россон жоспарға қосылды. Олар сегіз айдан кейін тыныш ажырасып кетті. 1933 жылы MGM Харлоу Гейбл командасының "Қызыл шаңмен" бірге екенін түсінді және оларды қайтадан "Адамын ұста" (1933) фильмінде біріктірді, бұл да кассалық табысқа жетті. Сол жылы ол Уоллес Берридің неке адалдығын бұзған әйелі рөлін ойнады. Фильм Харлоудың өміріне немесе 1920 жылдардағы "Бұл қыз" Клара Боудың өміріне негізделген. Келесі жылы ол Лайонел Бэрримормен және Тонемен бірге "Миссуриден келген қыз" (1934) фильмінде ойнады. Фильм студияның Харлоудың бейнесін жұмсартуға тырысуы болды, бірақ цензура проблемаларынан зардап шекті, сондықтан оның бастапқы атауын, "Born to Be Kissed", өзгертуге тура келді. "Адамын ұста" хитінен кейін MGM Харлоу Гейбл командасын тағы екі сәтті фильмге: Уоллес Бири мен Розалинд Расселлмен "Қытай теңіздері" (1935) және Мирна Лой мен Джеймс Стюартпен "Жарын қарсы хатшы" (1936) фильмдеріне шақырды. Стюарт кейінірек "Жарын қарсы хатшы" фильмінде Харлоумен бірге түсірілген көрініс туралы айтты: "Режиссер Кларенс Браун менің осы көріністі қалай орындағанымнан оқшаланған еді. Мен оны мақсатты түрде бұзып жібердім. Сол Жан Харлоу керемет өпкеш еді. Оған дейін мен шын мәнінде өпкеш екенімді білмедім". Харлоу 1933 жылдан бастап АҚШ-тағы ең табысты кассалық жинаушылардың бірі ретінде үнемі дауыс берді, көбінесе MGM-дегі әйел әріптестерінен көрермендердің сүйіспеншілігінде жоғарырақ болды. 1930 жылдардың ортасына қарай ол АҚШ-тағы ең ірі жұлдыздардың бірі болды және, үміттенгендей, MGM-нің келесі Грета Гарбосы болды. Әлі жас болғандықтан, оның жұлдызы көтеріле берді, ал Гарбо, Джоан Кроуфорд және Норма Ширер сияқты басқа әйел жұлдыздардың танымалдылығы төмендеді. Харлоудың фильмдері орташа депрессия кезінде де үлкен табыс әкелді. Үшінші некесі 1934 жылы аяқталғаннан кейін Харлоу тағы бір MGM жұлдызы Уильям Пауэллмен танысты және тез ғашық болды. Жұп екі жыл бойы құдаланған деп хабарланды, бірақ бұрынғы некелерден бастап Пауэллдің болашаққа қатысты белгісіздігіне дейін, олардың қарым-қатынасын ресми түрде жариялауға кедерлес болды. Екеуі оның келесі фильмі "Безуарлық" (1935) фильмінде бірге ойнады, ол оның алғашқы музыкалық фильмі болды; оның дауысы вокалист Вирджиния Верриллмен дубляждалды. "Сузи" (1936) фильмінде, ол атау рөлін ойнады, төрт рет бірге ойнаған Тоне мен Кэри Гранттан жоғарырақ мәртебе берді. Сынақшылар Харлоу фильмді басып алғанын атап өткенімен, ол жақсы кассалық табысқа жетті. Содан кейін ол Спенсер Трейси мен Уна Меркельмен бірге "Riffraff" (1936) фильмінде ойнады, бұл қаржылық сәтсіздікке ұшырады. Содан кейін "Libeled Lady" (1936) фильмінің шығуы, онда ол Пауэлл, Лой және Трейсиден жоғарырақ мәртебе берілді, Харлоудың комедиялық өнеріне жақсы пікірлер алды. Түсірілім кезінде Жан Харлоу Уильям Пауэллмен қарым-қатынаста болды, ал Спенсер Трейси Мирна Лоймен даулы қарым-қатынаста болды. Содан кейін ол Роберт Тейлормен бірге В.С. Ван Дайкпен түсірген "Жеке мүлік" (1937) комедиясын түсірді. Бұл Харлоудың аяқталған соңғы фильмі болды.
Paul Bern was now romantically involved with Harlow and spoke to Louis B. Mayer about buying her contract with Hughes and signing her to MGM, but Mayer declined. MGM's leading ladies were presented as elegant, and Harlow's screen persona was not so to Mayer. Bern then began urging close friend Irving Thalberg, production head of MGM, to sign Harlow, noting her popularity and established image. After initial reluctance Thalberg agreed, and on March 3, 1932, Harlow's 21st birthday, Bern called her with the news that MGM had purchased her contract from Hughes for $30,000. Harlow officially joined the studio on April 20, 1932. At MGM, Harlow was given superior movie roles to show off her looks and nascent comedic talent. Though her screen persona changed dramatically during her career, one constant was her sense of humor. In 1932, she starred in the comedy Red Headed Woman for which she received $1,250 a week. It was the first film in which she "resembles something of an actress", portraying a woman who is successful at being amoral in a film that does not moralize or punish the character for her behavior. The film is often noted as being one of the few films in which Harlow did not appear with platinum blonde hair; she wore a red wig for the role. While Harlow was filming Red Headed Woman, actress Anita Page passed her on the studio lot without acknowledging her. She later told Page that the snub had caused her to cry until she saw herself, noticed the red wig, and burst out laughing when she realized Page had not recognized her. "That shows you how sensitive she was", Page said. "She was a lovely person in so many ways." She next starred in Red Dust, her second film with Clark Gable. Harlow and Gable worked well together and co starred in a total of six films. She was also paired multiple times with Spencer Tracy and William Powell. MGM began trying to distinguish Harlow's public persona from her screen characters by putting out press releases that her childhood surname was not the common 'Carpenter' but the chic 'Carpentiér', claiming that writer Edgar Allan Poe was one of her ancestors and publishing photographs of her doing charity work to change her image to that of an all American woman. This transformation proved difficult; once, Harlow was heard muttering, "My God, must I always wear a low cut dress to be important?" During the making of Red Dust, Bern—her husband of two months—was found dead at their home; this created a lasting scandal. Initially, Harlow was suspected of killing Bern, but his death was officially ruled a suicide by self inflicted gunshot wound. Louis B. Mayer feared negative publicity from the incident and intended to replace Harlow in the film, offering the role to Tallulah Bankhead. Bankhead was appalled by the offer and wrote in her autobiography, "To damn the radiant Jean for the misfortune of another would be one of the shabbiest acts of all time. I told Mr. Mayer as much." Harlow kept silent, survived the ordeal, and became more popular than ever. A 2009 biography of Bern asserted that Bern was, in fact, murdered by a former lover and the crime scene re arranged by MGM executives to make it appear Bern had killed himself. After Bern's death, Harlow began an indiscreet affair with boxer Max Baer who, though separated from his wife Dorothy Dunbar, was threatened with divorce proceedings naming Harlow as a co respondent for alienation of affection, a legal term for adultery. After Bern's death, the studio did not want another scandal and defused the situation by arranging a marriage between Harlow and cinematographer Harold Rosson. Rosson and Harlow were friends, and Rosson went along with the plan. They quietly divorced eight months later. By 1933, MGM realized the value of the Harlow Gable team with Red Dust and paired them again in Hold Your Man (1933), which was also a box office success. In the same year, she played the adulterous wife of Wallace Beery in the all star comedy drama Dinner at Eight, and played a pressured Hollywood film star in the screwball comedy Bombshell with Lee Tracy and Franchot Tone. The film has been said to be based on Harlow's own life or that of 1920s "It girl" Clara Bow. The following year, she was teamed with Lionel Barrymore and Tone in The Girl from Missouri (1934). The film was the studio's attempt to soften Harlow's image, but suffered from censorship problems, so much so that its original title, Born to Be Kissed, had to be changed. After the hit Hold Your Man, MGM cast the Harlow Gable team in two more successful films: China Seas (1935), with Wallace Beery and Rosalind Russell; and Wife vs. Secretary (1936), with Myrna Loy and James Stewart. Stewart later spoke of a scene in a car with Harlow in Wife vs. Secretary, saying, "Clarence Brown, the director, wasn't too pleased by the way I did the smooching. He made us repeat the scene about half a dozen times I botched it up on purpose. That Jean Harlow sure was a good kisser. I realized that until then, I had never been really kissed." Harlow was consistently voted one of the strongest box office draws in the United States from 1933 onward, often outranking her female colleagues at MGM in audience popularity polls. By the mid 1930s, she was one of the biggest stars in the US, and, it was hoped, MGM's next Greta Garbo. Still young, her star continued to rise while the popularity of other female stars at MGM, such as Garbo, Joan Crawford and Norma Shearer, waned. Harlow's movies continued to make huge profits at the box office even during the middle of the Depression. After her third marriage ended in 1934, Harlow met William Powell, another MGM star, and quickly fell in love. The couple were reportedly engaged for two years, but differences that ranged from past marriages to Powell's uncertainty about the future, kept them from publicly formalizing their relationship. The two co starred in her next film Reckless (1935), her first movie musical; her voice was dubbed with that of vocalist Virginia Verrill. Suzy (1936), in which she played the title role, gave her top billing over four time co star Tone and Cary Grant. While critics noted that Harlow dominated the film, it was a reasonable box office success. She then starred in Riffraff (1936) a financial disappointment that co starred Spencer Tracy and Una Merkel. Afterwards the release of worldwide hit Libeled Lady (1936), in which she was top billed over Powell, Loy, and Tracy, brought good reviews for Harlow's comedic performance. During the filming, Jean Harlow was involved with William Powell while Spencer Tracy was having an affair with Myrna Loy. She then filmed W. S. Van Dyke's comedy Personal Property (1937), co starring Robert Taylor. It was Harlow's final completed motion picture appearance.
Ауру және өлім
1937 жылдың қаңтар айында Харлоу мен Роберт Тейлор Вашингтон қаласына Президент Франклин Д. Рузвельттің туған күніне арналған қайырымдастық шараларға қатысу үшін барды. Харлоу демократ болғандықтан, 1936 жылғы АҚШ президент сайлауында Рузвельтті, ал екі жыл бұрын 1934 жылғы Калифорния губернаторы сайлауында Уптон Синклерді қолдаған. Сапар Харлоу үшін физикалық тұрғыдан қиын болды, ол тұмауға шалдықты. Ол Уильям Пауэллмен бірге «Оскар» сыйлықтарының салтанатты кешіне қатысуға үлкерді. Харлоудың соңғы фильмі «Саратога» түсірілімі 1937 жылдың наурыз айында басталуға жоспарланған. Алайда, бірнеше тісін жойғаннан кейін сепсис пайда болғандықтан түсірілім кешіктірілді және ол ауруханаға жатқызылды. Екі айдан кейін Харлоу қалпына келді және 1937 жылдың 22 сәуірінде түсірілім басталды. Сондай-ақ, ол 3 мамырдағы «Life» журналының мұқабасында Мартин Мункасси түсірген суреттерімен пайда болды. 1937 жылдың 20 мамырында «Саратога» фильмін түсіріп жатқанда Харлоу денсаулығына шағымдана бастады. Оның шаршау, тәбет жоғалту, денеде сұйықтық жиналу және іш ауруы сияқты белгілері студия дәрігеріне аса қиындық тудырмады, ол оның холецистит пен тұмауға шалдыққан деп ойлады. Дәрігер Харлоудың өткен жылы күйік шағып, тұмауға шалдыққандығын білмеді. Досы және әріптесі Уна Меркель Харлоудың салмағының төмендегенін, бетінің сұрғылт түске енгенін және шаршағанын байқады. 29 мамырда Харлоу кейіпкерінің қызуы бар сахнаны түсірген кезде, ол кейіпкерінен де нашар сезініп, түсірілім арасында әріптесі Гейблге сүйеніп: «Мен қатты шаршадым! Маған киім бөлмеме қайтару керек!» деді. Ол режиссердің көмекшісінен Уильям Пауэллге телефон соғып, оны үйіне қайтаруын сұрады. Пауэлл келесі күні Харлоуды тексеріп, оның жағдайы жақсармағанын байқады. Ол Харлоудың анасына хабарласып, қызының жанында болу үшін демалысын қысқартуын талап етті. Пауэлл сондай-ақ дәрігер шақырды. Харлоудың бұрынғы аурулары үш фильмнің түсірілімін кешіктіргендіктен («Жұбайы хатшыға қарсы», «Сьюзи» және «Жалған айыпталу»), бастапқыда бұл қайталама ауруға қатысты үлкен алаңдаушылық болған жоқ. 2 маусымда оның тағы да тұмауға шалдыққандығы туралы хабарланды. Харлоудың үйіне емдеуге келген доктор Эрнест Фишбоу оның өт қабығының қабынуы бар екенін анықтады. Анасы Жан MGM компаниясына Харлоудың 3 маусымда жақсы сезініп, 1937 жылдың 7 маусымында түсірілім алаңына оралуын күтіп отырғанын айтты. Баспасөз хабарлары бір-біріне қайшы келді, «Жан Харлоу ауыр науқастанып қалды» және «Харлоу аурудан айығып келеді» деген тақырыптар жарияланды. Ол түсірілім алаңына оралмағанда, алаңдаған Гейбл оны барып көрді және кейіннен оның қатты ісінгенін және оны сүйгенде аузынан несеп иісі сезілгенін айтты, бұл бүйрек жетіспеушілігінің белгілері еді. Фишбоудың әріптесі доктор Лиланд Чэпман Харлоудың жағдайына қатысты екінші пікір беру үшін шақырылды. Чэпмен оның өт қабығының қабынуы емес, бүйрек жетіспеушілігінің соңғы сатысында екенін мойындады. 1937 жылдың 6 маусымында Харлоу Пауэллдің саусақтарын қанша көтеріп тұрғанын анық көре алмайтынын айтты. Сол күні кешке оны Лос-Анджелестегі «Жақсы самариялық» ауруханасына жеткізді, онда ол комаға түсті. Келесі күні сағат 11:37-де Харлоу 26 жасында ауруханада қайтыс болды. Дәрігерлер өлім себебін мидың ісінуі, бүйрек жетіспеушілігінің асқынуы деп атады. Ауруханалық деректерде уремия туралы айтылған. Жылдар бойы Харлоудың өлімі туралы әртүрлі әңгімелер тарады. Кейбіреулер оның анасы христиандық ғылымды ұстануына байланысты дәрігерді шақырудан бас тартқан немесе Харлоу ауруханалық емнен немесе операциядан бас тартқан деді. Аурудың басынан бастап Харлоу үйде демалып жатқан кезде дәрігердің қарауында болды. Сондай-ақ, оның үйіне екі медбике келіп, жақын маңдағы ауруханадан түрлі құрал-жабдықтар әкелді. Харлоудың сұрғылт терісі, қайта-қайта ауыратын аурулары және күйік шағуы аурудың белгілері еді. Сондай-ақ, токсиндер оның миына және орталық жүйке жүйесіне кері әсерін тигізді. Оның өлім куәлігінде өлім себебі «жедел тыныс алу жолдары инфекциясы», «жедел нефрит» және «уремия» деп жазылған. Бір MGM жазушысы кейін былай деді: «Бейби қайтыс болған күні үш сағат бойы асханада бірде-бір дыбыс шықпады». Жиі бірге түскен актер Спенсер Трейси күнделік жазбасына «Жан Харлоу қайтыс болды. Керемет қыз» деп жазды. Харлоу Глендейлдегі Форст-Лаун мемориалдық саябағындағы Ұлы мавзолейде Уильям Пауэлл 25 000 долларға сатып алған көп түсті мәрмәрден жасалған жеке бөлмеде жерленді. Ол «Саратога» фильмінде киген қызғылт түсті көйлекшеде жерленді және қолында ақ гүлзар және Пауэлл жазған хат болды: «Түн ортасы, сүйікті жаным». Харлоудың қабір тасында «Біздің Бейби» деп жазылған. Осы бөлмеде Харлоудың анасы мен Пауэлл үшін де орын сақталған. Харлоудың анасы 1958 жылы сол жерге жерленді, бірақ Пауэлл 1940 жылы актриса Диана Льюиске үйленді. Оның 1984 жылы қайтыс болғаннан кейін күлі Кафедралды қаласының Desert Memorial Park-іне жерленді. MGM «Саратога» фильмінде Харлоудың орнын Жан Артур немесе Вирджиния Брюспен алмастыруды жоспарлады, бірақ халықтың наразылығына байланысты фильм үш дублердің көмегімен аяқталды (Жанға жақын кадрлар үшін Мэри Дисс, алыс кадрлар үшін Джеральдин Дворак және Харлоудың сөздерін дауыстау үшін Паула Уинслоу) және кейбір сахналар оның қатысуынсыз қайта жазылды. Фильм 1937 жылдың 23 шілдесінде, Харлоудың қайтысынан екі ай өткен соң шықты және көрермендердің ықыласына ие болды, жалпы әлемдік табысы 3,3 миллион долларды құрады және MGM компаниясының ең табысты фильмі болды, сонымен қатар Жан Харлоудың мансабындағы ең табысты фильм атанды.
In January 1937, Harlow and Robert Taylor traveled to Washington, D. C., to take part in fundraising activities associated with President Franklin D. Roosevelt's birthday, for the organization later known as the March of Dimes. Harlow, a Democrat, had campaigned for Roosevelt in the 1936 United States presidential election, and two years earlier for Upton Sinclair in the 1934 California gubernatorial election. The trip was physically taxing for Harlow, and she contracted influenza. She recovered in time to attend the Academy Awards ceremony with William Powell. Filming for Harlow's final film, Saratoga, co starring Clark Gable, was scheduled to begin in March 1937. However, production was delayed when she developed sepsis after a multiple wisdom tooth extraction, and had to be hospitalized. Almost two months later, Harlow recovered, and shooting began on April 22, 1937. She also appeared on the May 3 cover of Life magazine in photographs by Martin Munkácsi. On May 20, 1937, while filming Saratoga, Harlow began to complain of illness. Her symptoms—fatigue, nausea, fluid retention and abdominal pain—did not seem very serious to the studio doctor, who believed that she was suffering from cholecystitis and influenza. The doctor was not aware that Harlow had been ill during the previous year with a severe sunburn and influenza. Friend and co star Una Merkel noticed Harlow's on set weight gain, gray pallor and fatigue. On May 29, while Harlow filmed a scene in which her character had a fever, she was clearly sicker than her character and leaned against her co star Gable between takes and said, "I feel terrible! Get me back to my dressing room." She requested that the assistant director telephone William Powell, who immediately left his own movie set, in order to escort her back home. The next day, Powell checked on Harlow and discovered that her condition had not improved. He contacted her mother and insisted that she cut her holiday short to be at her daughter's side. Powell also summoned a doctor. Because Harlow's previous illnesses had delayed the shooting of three movies (Wife vs. Secretary, Suzy, and Libeled Lady), initially there was no great concern regarding this latest bout with a recurring illness. On June 2, it was announced she was again suffering from influenza. Dr. Ernest Fishbaugh, who had been called to Harlow's home to treat her, diagnosed her with an inflamed gallbladder. Mother Jean told MGM that Harlow was feeling better on June 3, and co workers expected her back on the set by Monday, June 7, 1937. Press reports were contradictory, with headlines reading "Jean Harlow seriously ill" and "Harlow recovers from illness crisis". When she did not return to set, a concerned Gable visited her and later remarked that she was severely bloated and that he smelled urine on her breath when he kissed her—both signs of kidney failure. Dr. Leland Chapman, a colleague of Fishbaugh, was called in to give a second opinion on Harlow's condition. Chapman recognized that she was not suffering from an inflamed gallbladder, but was in the final stages of kidney failure. On June 6, 1937, Harlow said that she could not see Powell clearly and could not tell how many fingers he was holding up. That evening, she was taken to Good Samaritan Hospital in Los Angeles, where she slipped into a coma. The next day at 11:37 a. m., Harlow died in the hospital at the age of 26. In the doctor's press releases, the cause of death was given as cerebral edema, a complication of kidney failure. Hospital records mention uremia. For years, rumors circulated about Harlow's death. Some claimed that her mother had refused to call a doctor because she was a Christian Scientist or that Harlow had declined hospital treatment or surgery. From the onset of her illness, Harlow had been attended by a doctor while she was resting at home. Two nurses also visited her house, and various equipment was brought from a nearby hospital. Harlow's grayish complexion, recurring illnesses, and severe sunburn were signs of the disease. Toxins also adversely affected her brain and central nervous system. Harlow suffered from scarlet fever when she was 15, and speculation that she suffered a poststreptococcal glomerulonephritis following the incident, which may have caused high blood pressure and ultimately kidney failure, has been suggested. Her death certificate lists the cause of death as "acute respiratory infection", "acute nephritis", and "uremia". One MGM writer later said, "The day Baby died there wasn't one sound in the commissary for three hours." Frequent costar Spencer Tracy wrote in his diary, "Jean Harlow died. Grand girl." Harlow was interred in the Great Mausoleum at Forest Lawn Memorial Park in Glendale in a private room of multicolored marble, which William Powell bought for $25,000 (equivalent to approximately $ in dollars). She was laid to rest in the pink negligee she'd worn in Saratoga and in her hands she had a white gardenia along with a note that Powell had written: "Goodnight, my dearest darling." Harlow's inscription on her crypt reads, "Our Baby". Spaces in the same room were reserved for Harlow's mother and Powell. Harlow's mother was buried there in 1958, but Powell married actress Diana Lewis in 1940. After his death in 1984, he was cremated and his ashes buried in Desert Memorial Park in Cathedral City, California. MGM planned to replace Harlow in Saratoga with either Jean Arthur or Virginia Bruce, but because of public objections, the film was finished using three doubles (Mary Dees for close ups, Geraldine Dvorak for long shots, and Paula Winslowe for dubbing Harlow's lines) and rewriting some scenes without her. The film was released on July 23, 1937, less than two months after Harlow's death, and was a hit with audiences, grossing $3.3 million in worldwide rentals and becoming MGM's most successful film of the year, as well as the highest grossing film of Jean Harlow's career.
Мұра
Оның есімімен бір коктейль аталды, "Жан Харлоу", ол ашық ром мен тәтті вермуттың тең мөлшерінен тұрады. Блюз музыканты Лид Белли түрмеде оның қайтысы туралы естігеннен кейін "Жан Харлоу" әнін жазды. Француз композиторы Шарль Коехлин 1937 жылы "Жан Харлоудың Эпитафиясы" (opus 164) атты шығармасын жазды. 1960 жылдың 8 ақпанында Жан Харлоуға Лос-Анджелестегі Голливуд бульварының оңтүстік бөлігіндегі 6910 нөмірдегі Голливуд Даңқы аллеясында жұлдыз орнатылды. Ким Карнстың 1981 жылғы "Бетт Дэвис көздері" хитінде "шашы Харлоу алтынындай" деген сөз бар. Харлоудың қолы, қолдары мен аяқ іздері 1933 жылдың 29 қыркүйегінде Грауманның қытай театрында өткен 24-ші салтанатта цементке басылды және Голливуд, Калифорниядағы 6925 Голливуд бульвары, кассаның батыс жағындағы алаңшаның жанында орналасқан.
Her name was given to a cocktail, the "Jean Harlow", which is equal parts light rum and sweet vermouth. Blues musician Lead Belly wrote the song "Jean Harlow" while in prison upon hearing about her death. The French composer Charles Koechlin composed the piece Épitaphe de Jean Harlow (opus 164) in 1937. On February 8, 1960, Jean Harlow was given a star on the Hollywood Walk of Fame located at 6910 Hollywood Boulevard on the south part of the Hollywood Boulevard in Los Angeles, California. Kim Carnes's hit "Bette Davis Eyes" (1981) contains the line "her hair is Harlow gold." Harlow's signature, hands and footprints were imprinted in cement on September 29, 1933, in the 24th ceremony at Grauman's Chinese Theater and are located near the forecourt on the west side of the box office at 6925 Hollywood Boulevard, Hollywood, California.
Роман
Харлоу «Бүгін – бүгін» атты роман жазды. Артур Ландаудың 1965 жылғы қағаздық басылымына жазған кіріспесінде Харлоу 1933–1934 жылдары осы кітапты жазу ниетімен болғанын айтқан, бірақ ол тірілігінде жарық көрген жоқ. Ол өмірде болғанда Харлоудың әкесі Марино Белло жарық көрмеген қолжазбаны бірнеше студияға ұсынды. MGM басшысы Луис Б. Майер Харлоудың келісімшартындағы бір тармақ арқылы кітапты сатуға кедергі келтірді: оның суретші ретіндегі қызметін MGM-нің рұқсатысыз пайдалануға болмайтын еді.
Harlow wrote a novel titled Today Is Tonight. In Arthur Landau's introduction to the 1965 paperback edition, Harlow stated around 1933–1934 her intention to write the book, but it was not published during her lifetime. During her life, Harlow's stepfather Marino Bello shopped the unpublished manuscript to a few studios. Louis B. Mayer, head of MGM, prevented the book from being sold by putting an injunction on it using a clause in Harlow's contract: her services as an artist couldn't be used without MGM's permission.
Фильмдердегі бейнелеулер
Харлоу өмірінің киноға бейімделуі 1950 жылдары әртүрлі уақытта қарастырылды. ХХ ғасыр Фокс Джейн Мэнсфилдті рөлге таңдады, сондай-ақ Колумбия Пикчерс актрисасы Клео Мурдың Харлоу ролін ойнауы мүмкіндігі де қарастырылды. Алайда, бұл жобалар іске аспады. 1953 жылы Мэрилин Монроға Харлоу рөлі ұсынылды, бірақ ол оны жеткіліксіз дамыған деп санап, бас тартты. 1965 жылы Жан Харлоу туралы екі фильм шықты, екеуі де «Харлоу» деп аталды. Бірінші фильмді 1965 жылдың мамырында Magna Corporation шығарды, онда Кэрол Линли басты рөлді сомдады. Екінші фильмді Paramount Pictures 1965 жылдың маусымында шығарды, онда Кэрролл Бейкер ойнады. Екеуі де жағымсыз пікірлер алды және прокатта сәтті болмады. 1975 жылы Роберта Коллинз Bloodstone тобының «Train Ride to Hollywood» атты поп-музыкалық фильмінде Харлоу рөлін ойнады. 1978 жылы Линдсей Блум «Хьюз және Харлоу: Тозақтағы періштелер» фильмінде оны бейнеледі. 1993 жылдың тамызында Шарон Стоун «Harlow: The Blonde Bombshell» атты Харлоу туралы деректі фильмді ұсынды, ол Turner Classic Movies телеарнасында көрсетілді. 2004 жылы Гвен Стефани Мартин Скорсезенің «Авиатор» биофильмінде «Аспан періштелері» фильмінің премьерасында Харлоу рөлінде қысқа ғана пайда болды.
Film adaptations of Harlow's life were considered at different times during the 1950s. Twentieth Century Fox had slated Jayne Mansfield for the role, and ideas for Columbia Pictures actress Cleo Moore to play Harlow were also tabled. These projects never materialized. Marilyn Monroe was given a role for Harlow in 1953, but she declined it, feeling it was under developed. In 1965, two films about Jean Harlow were released, both titled Harlow. The first film was released by Magna Corporation in May 1965, and starred Carol Lynley. The second film was released in June 1965 by Paramount Pictures, and starred Carroll Baker. Both were poorly received, and did not perform well at the box office. In 1975, Roberta Collins played Harlow in the rhythm and blues band Bloodstone's pop musical movie Train Ride to Hollywood. In 1978, Lindsay Bloom portrayed her in Hughes and Harlow: Angels in Hell. In August 1993, Sharon Stone hosted a documentary about Harlow titled Harlow: The Blonde Bombshell, which aired on Turner Classic Movies. In 2004, Gwen Stefani briefly appeared as Harlow at the red carpet premiere for Hell's Angels in Martin Scorsese's Howard Hughes biopic The Aviator.