Генезис Брейер П. Орридж: Суретші, музыкант және жазушының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Ағылшын суретшісі, музыканты және жазушысы (1950–2020)

Genesis Breyer P Orridge (Нейл Эндрю Мегсон; 22 ақпан 1950 жылы туған – 14 наурыз 2020 жылы қайтыс болған) – ағылшын әнші-әндер авторы, музыкант, ақын, перформанс-өнерші, бейнелеуші және оккультист. Ол COUM Transmissions көркемдік ұжымын құрғандығымен және Throbbing Gristle индустриалды тобының жетекші вокалисі ретінде танылды. Сондай-ақ, ол Thee Temple ov Psychick Youth оккульттік тобының негізін қалаушы мүшесі болды және эксперименталды поп-рок тобы Psychic TV-нің алдыңғы қатарында болды. Манчестерде туған П.Оридж, Солихалл мектебінде оқыған кезінде өнерге, оккультизмге және авангардқа қызығушылық танытты. Халл университетіндегі оқуын тастағаннан кейін ол Лондонға барып, контрмәдени коммунға қосылып, Genesis P Orridge псевдонимін қабылдады. Халлға оралғаннан кейін ол Кози Фанни Туттимен бірге COUM Transmissions ұйымын құрды, ал 1973 жылы Лондонға көшіп барды. COUM-ның жыныстық жұмыс, порнография, серийлі кісі өлтірушілер және оккультизм сияқты тақырыптарды қамтыған қарсыластық қойылымдары қоғамдық нормаларға қарсы тұруға бағытталған тымырлы әрекет болды және ұлттық баспасөздің назарын аударды. COUM-ның 1976 жылғы Лондонның Қазіргі заманғы өнер институтында өткен «Проституция» көрсетілімі таблоидтар тарапынан қатты сынға ұшырады, оларға «өркениеттің қиратушылары» деген лақап та берілді. П.Оридждің Throbbing Gristle тобы COUM-нан өркендеп, 1975 жылдан 1981 жылға дейін индустриалды музыка жанрының пионері ретінде танылды. 1981 жылы П.Оридж Psychic TV тобын құрды, ол 1988 жылдан бастап эсид-хаус музыкасының күшті ықпалына түсті. 1981 жылы П.Оридж Thee Temple ov Psychick Youth бейресми оккульттік орденін құрды, ол хаос магиясымен және эксперименталды музыкамен әсерленді. П.Оридж топтың жетекшісі саналды, бірақ ол бұл позициядан бас тартып, 1991 жылы топтан кетіп қалды. Сатанистік ритуалдық зәбірлеулерге қатысты гистерия кезінде 1992 жылы Channel 4 телеарнасының деректі фильмінде П.Оридж балаларды сексуалдық зорлыққа ұшыратқаны айыпталды, нәтижесінде полиция тергеу жүргізді. Кейін П.Оридж тазаланды, ал Channel 4 өз мәлімдемесінен бас тартты. Осы оқиғадан кейін П.Оридж Ұлыбританиядан АҚШ-қа көшіп, Нью-Йорк қаласына қоныстанды. Мұнда ол 1995 жылы Жаклин Брейерге үйленді, кейін Леди Джей деп аталды, және олар Pandrogeny жобасын бастады – хирургиялық дене өзгерту арқылы бір-біріне физикалық ұқсауға тырысып, «пандрогин» немесе жалғыз тұлға ретінде бірігуге жасалған әрекет. Леди Джейдің 2007 жылы қайтыс болуынан кейін де П.Оридж дене өзгерту жобасын жалғастырды. 2000 жылдары Throbbing Gristle және Psychic TV топтарының қайта құрылуына қатысқанмен, ол 2009 жылы музыкадан зейнеткерлікке шығып, басқа көркемдік салаларға көшті. P Orridge өмірі бойы 200-ден астам альбом шығарды. Ол авангардтық өнер саласындағы икона ретінде танылды, культтіқ жанкүйерлерге ие болды және «Индустриалды музыканың құдасы» деген лақапқа ие болды.

Genesis Breyer P Orridge (born Neil Andrew Megson; 22 February 1950 – 14 March 2020) was an English singer songwriter, musician, poet, performance artist, visual artist, and occultist who rose to notoriety as the founder of the COUM Transmissions artistic collective and lead vocalist of seminal industrial band Throbbing Gristle. They were also a founding member of Thee Temple ov Psychick Youth occult group, and fronted the experimental pop rock band Psychic TV. Born in Manchester, P Orridge developed an early interest in art, occultism, and the avant garde while at Solihull School. After dropping out of studies at the University of Hull, they moved into a counter cultural commune in London and adopted Genesis P Orridge as their pseudonym. On returning to Hull, they founded COUM Transmissions with Cosey Fanni Tutti, and in 1973 they relocated to London. COUM's confrontational performance work, dealing with such subjects as sex work, pornography, serial killers, and occultism, represented a concerted attempt to challenge societal norms and attracted the attention of the national press. COUM's 1976 Prostitution show at London's Institute of Contemporary Arts was particularly vilified by tabloids, gaining them the moniker of the "wreckers of civilisation." P Orridge's band, Throbbing Gristle, grew out of COUM, and were active from 1975 to 1981 as pioneers in the industrial music genre. In 1981, P Orridge co founded Psychic TV, an experimental band that from 1988 onward came under the increasing influence of acid house. In 1981, P Orridge co founded Thee Temple ov Psychick Youth, an informal occult order influenced by chaos magic and experimental music. P Orridge was seen as the group's leader, but rejected that position, and left the group in 1991. Amid the Satanic ritual abuse hysteria, a 1992 Channel 4 documentary accused P Orridge of sexually abusing children, resulting in a police investigation. P Orridge was subsequently cleared and Channel 4 retracted their allegation. As a result of the incident, P Orridge left the United Kingdom for the United States and settled in New York City. There, they married Jacqueline Breyer, later known as Lady Jaye, in 1995, and together they embarked on the Pandrogeny Project, an attempt to unite as a "pandrogyne", or single entity, through the use of surgical body modification to physically resemble one another. P Orridge continued with this project of body modification after Lady Jaye's 2007 death. Although involved in reunions of both Throbbing Gristle and Psychic TV in the 2000s, they retired from music to focus on other artistic media in 2009. P Orridge was credited on over 200 releases during their lifetime. They were cited as an icon within the avant garde art scene, accrued a cult following, and had been given the moniker of the "Godparent of Industrial Music". and the neopronouns "s/he", "h/er", and "h/erself".

1950-1964: Балалық шағы

Genesis P Orridge 1950 жылдың 22 ақпанында Манчестердегі Виктория паркінде Рональд пен Мюриел Мегсон отбасында дүниеге келді. Рональд – саяхатшы сатушы, бұрын репертуарлық театрларда жұмыс істеген және жергілікті джаз бен би ансамбльдерінде барабан ойнаған адам еді. Мюриел Салфорд қаласынан шыққан және 1940 жылы Дюнкерк шайқасында британ әскерінде жарақат алғаннан кейін Англияға оралған Рональдпен алғаш рет сол кезде танысқан. Бала кезінде олар ата-аналарымен жақсы қарым-қатынаста болды, олар олардың көркемдік қызығушылықтарына араласпады. Рональдтың жұмысының нәтижесінде отбасы Эссекске көшіп, онда Лоугтондағы Стейплс Роуд Infant School-іне барып, отбасының үйі салынып біткенше Эппинг орманға жақын жердегі трейлерде тұрды. Содан кейін отбасы Эссекстен Чеширге көшіп, Гатли бастауыш мектебінде оқыды. 11 плюс емтиханын сәтті тапсырғаннан кейін, 1961-1964 жылдар аралығында Стокпорт грамматикалық мектебінде оқуға стипендия алды.

1964-1968: Солихалл мектебі мен Ворм

Әкелері тазалау және техникалық қызмет көрсету бизнесінің Мидлендс аймақтық менеджері болғаннан кейін, олар 1964 және 1968 жылдар аралығында Уорвикширдегі жекеменшік Солихалл мектебінде оқыды. Бұл кезеңді олар "негізінен төрт жыл бойы ақыл-жаны мен денесіне жасалған қинаулар" деп еске алды, бірақ сонымен қатар өнерге, оккультизмге және авангардқа қызығушылық танытты. Он бес жасында олар Макс Эрнст сияқты суретшілердің сюрреалистік коллаждары бар "Жүз бассыз әйел" кітабының жанкүйері болды. Кітап олардың ерте шабытының көзіне айналды, сол кезде олар "П. Оридж" деген есімді қабылдады. Басқа оқушылармен жақын қарым-қатынас құра алмағандықтан, мектепте зорлық-зомбылыққа ұшырады, түскі үзілісте және кешкі уақытта сурет салу шеберханасында көңіл көтеруге тырысты. Олар Иан "Спайди" Эветтс, Барри "Кішкентай Баз" Хермон және Пол Вольфсонмен дос болды, бұл үш оқушы өнерге, әдебиетке және поэзияға ортақ қызығушылық танытты. Олар кітаптар мен музыка туралы жиі әңгімелесіп, Алестер Кроули, Уильям С. Берроуз, Джек Керуак және Аллен Гинзбергтің шығармаларына, сондай-ақ Франк Заппа, The Fugs және Velvet Underground музыкасына қызығушылық танытты. Олар оккультизмге ден қойып, әжелерінің медиум болғанын айтты. 1967 жылы П. Оридж мектептегі достары Пингл Уад (Питер Уинстанли), Спайди Гасмантелл (Иан Эветтс) және П. Оридждің қарындасы Джейн Рэймен бірге алғашқы ұжымын, Worm-ды құрды. Worm-ға АММ және Джон Кейдждің 1961 жылғы "Үнсіздік: Лекциялар мен жазбалар" кітабы әсер етті. 1966 жылы П. Оридж, Эветтс, Хермон, Вольфсон және Винстанли "Аңқаулық" атты жасырын журнал шығара бастады. Мектеп аумағында сатуға тыйым салынғандықтан, олар оны мектеп қақпасының сыртында сатты. "Аңқаулық" журналында мектеп әкімшілігін сынаған мақалалар жарияланды, бұл мектеп формасы және префекттердің (бастықтар деп аталды) артықшылықтары сияқты мәселелер бойынша өзгерістер енгізуге әкелді. Сол жылы газеттердегі "Swinging London" туралы хабарлардың ықпалымен олар мектепте алғашқы акция ұйымдастырды, оны мектептік дискотека ұйымдастыру ретінде жасырды. Англикандық христиан дінінде тәрбиеленген П. Оридж мектептің жоғары сыныбының христиандық талқылау үйірмесінің хатшысы болды, бұл қызметінде басқа идеологиялық ұстанымдардың өкілдерін – оның ішінде Британ коммунистік партиясынан марксисті – үйірмеге шақырып, лекция оқуға шақырды. 18 жасқа келгенде П. Оридж жергілікті жексенбілік мектеп сабақтарын өткізуге көмектесе бастады, бірақ ұйымдасқан христиандыққа наразылық білдірді. Бала кезінде астмамен ауырған П. Оридж шабуылдарды бақылау үшін кортизон және преднизон стероидтерін қабылдауға мәжбүр болды. Бұл препараттардың жанама әсері ретінде оның бүйрек үсті бездері атрофияға ұшырады, сондықтан дәрігер П. Ориджге оларды қабылдауды тоқтатуды кеңес берді. Нәтижесінде 17 жасында П. Оридж ауыр құлауға ұшырады; ауруханада жатып емделу кезінде өмірін өнер мен жазуға арнауға шешім қабылдады. Гермон мен Вольфсонмен бірге П. Оридж "Пентекост жалынының рыцарлары" атты ұйым құрды. Рыцарлар 1 маусым 1968 жылы "Әдемі қоқыс" деп аталатын акция өткізді. Бұл акция Солихалл қаласындағы Мелл алаңында өтті, онда үш студент көшеден өтетін адамдарға "жүн", "жаңбыр", "жібек", "ақ", "гүл" және "тамшылар" деген сөздер жазылған карточкаларды таратты. Жергілікті Солихалл жаңалықтарына оқиға туралы хабарлағанын қамтамасыз етіп, П. Оридж журналистерге рыцарлардың "Солихаллда көркемдік революцияны" бастауға ниеттенгенін айтты, осы арқылы адамдарға айналасындағы өмірді, оның мәнді сұлулығы мен тыныштығын сезіндіруді көздеді. 1968 жылдың ортасында Worm П. Оридждің ата-анасының Солихаллдағы шатырында жазылған "Early Worm" атты алғашқы және жалғыз альбомын жазды. Ол қараша айында Манчестердегі Deroy Sound Services студиясында винилге басылды, бірақ тек бір данасы ғана шығарылды. "Catching the Bird" атты екінші альбом жазылды, бірақ басылмады.

After their father became the Midlands area manager of a cleaning and maintenance business, they were sent to the privately run Solihull School in Warwickshire between 1964 and 1968; a period they would refer to as "basically four years of being mentally and physically tortured", but also a time when they developed an interest in art, occultism and the avant garde. At age fifteen, they became a fan of "The Hundred Headless Woman," a book that contained surrealist collages by various artists, including Max Ernst. The book became an early source of inspiration, and it was at that time that they took on the name "P Orridge." Unpopular with other pupils, they were bullied at the school, finding comfort in the art department at lunch time and in the evenings. They befriended Ian "Spydeee" Evetts, Barry "Little Baz" Hermon and Paul Wolfson, three fellow pupils who shared their interest in art, literature, and poetry. They regularly discussed books and music, developing an interest in the writings of Aleister Crowley, William S. Burroughs, Jack Kerouac and Allen Ginsberg and the music of Frank Zappa, the Fugs and the Velvet Underground. They became interested in occultism, and also asserted that their grandmother was a medium. In 1967, P Orridge founded their first collective, Worm, with school friends Pingle Wad (Peter Winstanley), Spydeee Gasmantell (Ian Evetts) and P Orridge's girlfriend Jane Ray. Worm was influenced by AMM and John Cage's 1961 book Silence: Lectures and Writings. In 1966, P Orridge, Evetts, Hermon, Wolfson, and Winstanley began production of an underground magazine, entitled Conscience. Forbidden from selling it on school grounds, they sold copies outside the school gates. Included in Conscience were various articles criticising the school's administration, leading to proposed changes regarding such issues as school uniforms and prefects (known as benchers) privileges. That same year, influenced by newspaper accounts of "Swinging London", they organised the first happening at the school, doing so under the auspices of organising a school dance. Brought up in the Anglican denomination of Christianity, P Orridge became secretary of the school sixth form's Christian Discussion Circle, in this position inviting members of other ideological positions – including a Marxist from the British Communist Party – to speak to the group. Aged 18, P Orridge began helping to run the local Sunday school classes, but came to reject organised Christianity. Afflicted with asthma throughout childhood, P Orridge had to take cortisone and prednisone steroids to control the attacks. The latter of these drugs caused their adrenal glands to atrophy as a side effect, and so the doctor advised P Orridge to stop taking them. As a result, aged 17, P Orridge suffered from a serious blackout; while in hospital recovering they decided to devote their life to art and writing. With Hermon and Wolfson, P Orridge founded a group called the Knights of the Pentecostal Flame. The Knights undertook a happening on 1 June 1968 which they titled Beautiful Litter. Taking place in Mell Square, Solihull, it involved the three students handing out cards to passersby that had a series of words written onto them; "fleece", "rainbow", "silken", "white", "flower" and "dewdrops". Ensuring that the local Solihull News was informed of the event, P Orridge told reporters that the Knights wanted to ignite "an artistic revolution in Solihull, by making people aware of the life around them, its essential beauty and tranquillity." In mid 1968, Worm recorded their first and only album, entitled Early Worm, in P Orridge's parents' attic in Solihull. It was pressed onto vinyl in November at Deroy Sound Services in Manchester, but only one copy was ever produced. A second album, Catching the Bird, was recorded but never pressed.

1968-1969: Халл университеті және Трансмедиа зерттеулері

1968 жылдың қыркүйегінде П. Оридж Халл университетінде әлеуметтік әкімшілік және философия мамандығы бойынша оқуға түсті. Халл университетін "ең қарапайым, элиталық емес, жұмысші сыныбының, қызыл кірпіштен салынған университетінде" білім алуға тырысу үшін таңдады, бірақ П. Оридж оқу бағдарламасын ұнатусыздықпен қабылдап, Англия тілі факультетіне ауысуға сәтті болмады. Достарымен бірге П. Оридж "Worm" атты "еркін стильдегі" студенттік журнал құрды, ол редакциялық бақылаудан толығымен бас тартып, журналдың пошта жәшігіне салынған барлық материалды жариялады, тіпті молотов коктейлін қалай жасауға болатыны туралы нұсқауларды да қамтыды. 1968 және 1970 жылдар аралығында үш нөмірі жарық көрді, содан кейін Халл студенттік одағы оны құқықтық тұрғыдан әдепсіз деп танып, қудалаудан қорқып, жабылуға мәжбүр етті. Поэзияға қызығушылығы артып, П. Оридж 1969 жылы Халл университетінің Нидлер атындағы поэзия конкурсында жеңіске жетті, оның қазылар құрамында Комптонда оқытушы Ричард Мерфи және сол кезде университет кітапханашысы болған ақын Филип Ларкин болды. П. Оридж 1968 жылғы әлемдік студенттік наразылықтардың бір бөлігі ретінде университет әкімшілік ғимаратын студенттер басып алған Том Фотроппен достығы арқылы радикалды студенттік саясатқа қатысты, ол бұл басып алуды ұйымдастырған болатын. 1969 жылы П. Оридж фильм үшін оқиғаны қайта жасай алмады, себебі оның нағыз наразылық акциясына айналуына жеткілікті қатысушылар болмады. 1969 жылы П. Оридж университетті тастап, Лондонға көшіп, Transmedia Explorations коммунасына қосылды, олар сол кезде Ислингтон Парк Стриттегі үлкен, тозығы жеткен үйde тұрды. Суретші Дэвид Медалла құрған және бастапқыда Exploding Galaxy деп аталған бұл топ 1967 жылдан бері Лондондық хиппилер ортасындағы алдыңғы қатарда болды, бірақ полицияның бірнеше шабуылынан және зиян келтірген сот ісінен кейін жартылай таратылды. Коммунаға көшіп келген П. Ориджге, әсіресе, топтың негізін қалаушыларының бірі, кинетикалық суретші Джеральд Фитцджеральдтың үлкен әсері тиді және кейінірек Фитцджеральдтың оның жұмысына тигізген маңызды әсерін мойындады. Коммуна мүшелері өздерін күнделікті әдеттерден және конвенциялық мінез-құлықтан босату мақсатында қатаң тәртіпті сақтады; оларға екі күн қатарынан бір орында ұйықтауға тыйым салынды, тамақ күннің әртүрлі уақытында пісірілді және барлық киім ортақ сандықта сақталды, мүшелер әр күні әртүрлі киім киді. П. Оридж 1969 жылдың қазан айының соңына дейін үш ай коммунада тұрды. Коммуна басшыларына басқа мүшелерге қарағанда артық құқықтар берілгеніне ашуланып, олар музыканың контрмәдени мағынасын елемегеніне сеніп, коммуннан кетті. Джули Уилсон кейіннен П. Оридждің Transmedia Explorations коммунасындағы уақыты қысқа болғанына қарамастан, "ол жерде алған тәжірибелері оның көркемдік дамуы үшін шешуші болды" деді.

In September 1968, P Orridge began studying for a degree in Social Administration and Philosophy at the University of Hull. Hull was chosen in an attempt to study at "the most ordinary non elitist, working class, red brick university", but P Orridge disliked the course and unsuccessfully tried to transfer to study English. With a group of friends, P Orridge founded a 'free form' student magazine entitled Worm which waived all editorial control, publishing everything placed into the magazine's pigeonhole, including instructions on how to build a molotov cocktail. Three issues were published between 1968 and 1970 before the Hull Student's Union banned the publication, considering it legally obscene and fearing prosecution. Developing a keen interest in poetry, P Orridge won the 1969 Hull University Needler Poetry Competition, judged by Compton lecturer Richard Murphy and the poet Philip Larkin, who was then librarian at the university. P Orridge became involved in radical student politics through their friendship with Tom Fawthrop, a member of the Radical Student Alliance who had led a student occupation of the university's administrative buildings as a part of the worldwide student protests of 1968. In 1969, P Orridge attempted to reconstruct the occupation for a film, in the hopes that it would itself become a genuine protest occupation, but this venture failed due to a lack of participants. In 1969, P Orridge dropped out of university and moved to London, and joined the Transmedia Explorations commune, who were then living in a large run down house in Islington Park Street. The group, initiated by the artist David Medalla and initially named the Exploding Galaxy, had been at the forefront of the London hippy scene since 1967, but had partially disbanded after a series of police raids and a damaging court case. Moving into their commune, P Orridge was particularly influenced by one of the founding members of the group, Gerald Fitzgerald, a kinetic artist, and would recognise Fitzgerald's formative influence in P Orridge's later work. The commune members adhered to a strict regime with the intention of deconditioning its members out of their routines and conventional behaviour; they were forbidden from sleeping in the same place on consecutive nights, food was cooked at irregular times of the day and all clothing was kept in a communal chest, with its members wearing something different on each day. P Orridge stayed there for three months, until late October 1969. They left after becoming angered that the commune's leaders were given more rights than the other members and believing that the group ignored the counter cultural use of music, something they took a great interest in. Julie Wilson later stated that although P Orridge's time at the Transmedia Explorations commune had been brief, "the experiences (they) had there proved to be seminal" to their artistic development.

1969-1970: COUM Transmissions компаниясын құру

Лондоннан шығып, П.Оридж Шрусберидегі жаңа үйіне қоныстанғанға дейін Ұлыбританияны автостоппен аралап шықты. Мұнда ол Рональд Мегсонның жаңа бизнесінде кеңсе кызметкері ретінде волонтер болып жұмыс істеді. Бір күні отбасымен Уэльске сапар барысында П.Оридж машинаның артқы орындығында отырғанда, "денесінен айырылып, дауыстар естіді, COUM символын көрді және 'COUM Transmissions' деген сөздерді естіді". Сол күні кешке үйге келген соң П.Оридж Transmedia Explorations-та өткізген уақытының ықпалымен үш дәптерді көркем ойлар мен идеялармен толтырды. 1969 жылдың қараша айында П.Оридж Халлға досы Джон Шейперомен кездесу үшін оралды, ол COUM Transmissions-ті авангардтық көркемдік және музыкалық топқа айналдыру үшін П.Ориджбен серіктестік құрды. Олар бастапқыда "COUM" терминін қалай анықтау керектігін талқылады, кейін "dada" есімі сияқты, оның да интерпретацияға ашық болуы керек деп шешті. П.Оридж топтың логотипін жасады, ол COUM сөзінен жасалған жартылай тік пенис және одан сперма тамшылап шығатын бейнеден тұрды, ал төменде "Your Local Dirty Banned" (сөз ойыны ретінде "band") деген ұран жазылды. П.Оридж жасаған тағы бір логотипта қолмен салынған мөр және "COUM көңіліңді қалдыруға кепілдік береді" деген мәлімдеме болды; топ өзінің алғашқы қадамдарынан бастап өнер туындыларында және жарнамаларында сөз ойындарын пайдаланды. COUM-ның алғашқы қоғамдық шаралары Халл маңындағы түрлі пабтарда өткізілген импровизациялық музыкалық концерттер болды, олардың атаулары: Thee Fabulous Mutations, Space Between the Violins, Dead Violins and Degradation және Clockwork Hot Spoiled Acid Test. Соңғысы Энтони Берджестің дистопиялық ғылыми-фантастикалық романы "Көліктегі апельсин" (1962) және Том Вольфтың "Электрлік көмірқышқылдық сынақ" (1968) аттарын біріктірді, бұл психоделикалық есірткілерді қолдануды жақтаған американдық контрмәдени "Веселые шутчики" тобына арналған әдеби журналистикалық жұмыс болды. COUM-ның музыкасы анархиялық және импровизациялық сипатта болды, бұзылған скрипкалар, дайындалған пианинолар, гитаралар, бонголар және сөйлейтін барабандар сияқты аспаптар қолданылды. Уақыт өте келе олар өнер көрсетулеріне көбірек театрлық элементтер қосты, бірде көрермендерді орынға кіру үшін полиэтилен туннельден өтуге мәжбүр етті. 1969 жылдың желтоқсан айында П.Оридж мен Шапиро пәтерінен шығып, Халлдың док аймағындағы бұрынғы жеміс қоймасына көшіп барды. П.Оридж бұл қойманы "Хо Хо Фанхаус" деп атады, ол суретшілер, музыканттар, сән дизайнерлері және андеграунд журналдардың өндірушілері сияқты контрмәдениет өкілдерінің ортақ үйіне айналды. 1969 жылғы Рождествода Кристин Кэрол Ньюби есімді әйел әкесінен қуылғаннан кейін Funhouse-қа көшіп келді. Бұрын қышқылдық кештерде олармен танысқан Ньюби П.Оридждің Funhouse-тағы бөлмедесі болды, алдымен Космос есімін алды, бірақ кейіннен Амедеус Моцарттың 1790 жылғы "Così fan tutte" операсының атынан кейін Cosey Fanni Tutti сахналық есімін қабылдады. COUM-ға қосылған Tutti бастапқыда реквизит жасауға және костюмдерді жобалауға көмектесті, сондай-ақ топ өнер көрсетулерін және музыкалық шараларына көбірек театрлық элементтер енгізген кезде қатысты. Эветтс, сондай-ақ Spydeee Gasmantell, Солихалл мектебінен қуылғаннан кейін COUM-ға қосылды. Үшеуі де Халл қаласындағы Принс-стриттегі ескірген Грузин қоймасында тұрды. Мысалы, топ концертке келіп, бірақ қасақана ешқандай аспап әкелмеді, бұл П.Оридж "бұрынғы қойылымдарынан гөрі көбірек театрлық, әзіл-қалжыңды және жеңіл" деп санады.

Leaving London, P Orridge hitch hiked across Britain before settling down in a new home in Shrewsbury. Here, they volunteered as an office clerk in Ronald Megson's new business. On one family trip to Wales, P Orridge was sitting in the back of the car, then "became disembodied and heard voices and saw the COUM symbol and heard the words 'COUM Transmissions. Returning home that evening, P Orridge filled three notebooks with artistic thoughts and ideas, influenced by the time spent at Transmedia Explorations. In November 1969, P Orridge returned to Hull to meet up with friend John Shapeero, who partnered with P Orridge to turn COUM Transmissions into an avant garde artistic and musical troupe. They initially debated as to how to define "COUM", later deciding that like the name "dada" it should remain open to interpretation. P Orridge designed a logo for the group, consisting of a semi erect penis formed out of the word COUM with a drip of semen coming out of the end, while the motto "Your Local Dirty Banned" (a pun on "band") was emblazoned underneath. Another logo designed by P Orridge consisted of a hand drawn seal accompanied by the statement "COUM guarantee disappointment"; from their early foundation, the group made use of wordplay in their artworks and adverts. COUM's earliest public events were impromptu musical gigs performed at various pubs around Hull; titles for these events included Thee Fabulous Mutations, Space Between the Violins, Dead Violins and Degradation, and Clockwork Hot Spoiled Acid Test. The latter combined the names of Anthony Burgess' dystopian science fiction novel A Clockwork Orange (1962) with Tom Wolfe's The Electric Kool Aid Acid Test (1968), a work of literary journalism devoted to the Merry Pranksters, a US communal counter cultural group who advocated the use of psychedelic drugs. COUM's music was anarchic and improvised, making use of such instruments as broken violins, prepared pianos, guitars, bongos and talking drums. As time went on, they added further theatrics to their performances, in one instance making the audience crawl through a polythene tunnel to enter the venue. In December 1969, P Orridge and Shapiro moved out of their flat and into a former fruit warehouse in Hull's docking area, overlooking the Humber. Named the Ho Ho Funhouse by P Orridge, the warehouse became the communal home to an assortment of counter cultural figures, including artists, musicians, fashion designers and underground magazine producers. At Christmas 1969, a woman named Christine Carol Newby moved into the Funhouse after being thrown out of her home by her father. Having earlier befriended them at an acid test party, Newby became P Orridge's roommate at the Funhouse, first taking the name Cosmosis, but latterly adopting the stage name Cosey Fanni Tutti after the title of Amadeus Mozart's 1790 opera Così fan tutte. Joining COUM, Tutti initially helped in building props and designing costumes, and was there when the group began including performance art and more theatrical happenings in its music events; Evetts, aka Spydeee Gasmantell, after being expelled from Solihull School joined COUM. The three of them lived in a derelict Georgian warehouse in Prince Street, Hull. An example performance involved the group turning up to play a gig but intentionally not bringing any instruments, something P Orridge considered "much more theatrical, farcical and light hearted" than their earlier performances.

1971-1973 жж.: Халл қаласында

1971 жылдың 5 қаңтарында П. Оридж заңды түрде өзінің атын Genesis P Orridge деп өзгертті, қабылданған лақап атын Genesis студенттік кезінде күн көрісі үшін жеген тағамы – қамырдың өңделген түрімен біріктірді. Жаңа есім әдейі көзге түспес үшін таңдалды, және олар осының жеке «гений факторын» оятуына үміттенді. Ақпан айында COUM туралы мақала жариялаған «The Yorkshire Post» газетінің назарына ілікті, бұл ұлттық газеттерде де жариялымдарға жол ашты. Олар сондай-ақ «Hull университетінің студенттік одағының» «Torch» басылымында «Құдай Мэридің түкті емізігін сорады» деген мақаласында есімдері тізілді; мақала авторы Хайдн Робб (қазір Хайдн Нобб деп танылады) кейіннен COUM құрамына қосылды, сондай-ақ математика оқытушысы Тим Постон да қосылды. 1971 жылдың сәуір айында П. Оридж бен Гасмантеллден тұратын COUM, Radio Humberside радиосының «On Cue» бағдарламасы үшін алғашқы тікелей эфирде өнер көрсетті. Баспасөз назарына байланысты, олар тағы да бірнеше шаралар ұйымдастырды, соның ішінде алғашқы көше акциясы «Absolute Everywhere» полициямен келіспеушіліктерге әкеп соқты. Hull қаласындағы «Gondola Club» клубында «Riot Control» атты тағы бір қойылымнан кейін, клуб полиция тарапынан тіншіктелді және жабылды; жергілікті клубтардың көпшілігі COUM-ды кінәлады және оларға ресми емес түрде тыйым салды. COUM тобына қолдау көрсету үшін петиция жасады, нәтижесінде жергілікті «Brickhouse» клубында өнер көрсетуге мүмкіндік алды; олардың алғашқы қойылымы, онда көрермендер қол соғып, қосымша нөмір сұрады. Петицияда олардың фалликалық логотипі бейнеленген еді, және полиция П. Оридж мен Роббке әдепсіз жарнама тарату айып тақты, бірақ кейіннен айыптар алынып тасталды. Музыкалық баспасөзde жарияланғандардың арқасында топқа қызығушылық артты, және 1971 жылдың қазан айында Брэдфордтағы «St. George’s Hall» залында Hawkwind тобының концертінде қолдау көрсетті, онда олар «Edna және Ұлы серферлер» атты қойылымды орындады, көрермендерді «Офф, Офф, Офф» деп айқайлауға шақырып, бастап кетті. Келесі айда топ музыка журналисі Джон Пилдің назарына ілікті, ол «кейбіреулер COUM-ды ақылдан адасқандар дейді, бірақ адамзатқа үнемі қатысу мені олар сияқты ақылдан адасқандардың бізге көбірек қажет екеніне сендіреді» деп мәлімдеді. «Yorkshire Arts Association» қорынан эксперименталды өнерге грант алған COUM өздерін перформанс суретшілері ретінде сипаттады, дадаизмнен шабыт алып, өздерінің жұмыстарының әуесқойлық сипатына баса назар аударды. Олар Hull қаласындағы «New Grange Club» клубында өткен Ұлттық рок/фолк фестиваліне «This Machine Kills Music» атты қойылыммен қатысты, және 1973 жылы Ұлыбританияның Еуропалық экономикалық қауымдастыққа кіруіне орай Hull қалалық кеңесі ұйымдастырған мерекелік шараларға қатысты. Олар жеке жобалармен де айналысты, жергілікті баспасөзде суретшінің жергілікті көрмеге ұсынған концептуалды туындысы туралы пікірталас тудырды. Балалық шаққа қызығушылық танытып, П. Оридж «L'ecole de l'art infantile» атты ойдан шығарылған мектепті құрды және Оксфорд университетінің 1973 жылғы мамыр фестивалінде «Балалардың бәсекелесуін» ұйымдастырды, сондай-ақ «Әлеуметтік қауіпсіздік министрлігінің» пародиасы ретінде материалдар жасады. Осы уақытта П. Оридж «Alien Brain» кейіпкерін жасады, және 1972 жылдың шілдесінде Hull өнер орталығында «Alien Brain әлемдік премьерасы» атты шарада осы кейіпкер ретінде өнер көрсетті. COUM кітаптар шығара бастады; 1972 жылы олар 1001 ұранды (мысалы, «COUM-ның мыңда бір жолы» және «COUM-ның Fab and Kinky») шығару жоспарының бір бөлігі болған «The Million and One Names of COUM» кітабының бірінші томын жарыққа шығарды, ал 1973 жылы П. Оридж «Copyright Breeches» кітабын шығарды, ол авторлық құқық белгісіне және оның өнер мен қоғамға тигізетін әсеріне деген жеке қызығушылығын зерттейді.

On 5 January 1971, P Orridge underwent a legal name change to Genesis P Orridge by deed poll, combining the adopted nickname Genesis with an altered spelling of porridge, the foodstuff which they had lived off as a student. The new name was intentionally un glamorous, and they hoped that it would trigger a personal "genius factor". In February, COUM caught the attention of The Yorkshire Post, which featured an article on them that led to further media attention from national newspapers. They also featured in an article in Torch, the publication of the University of Hull's student union, entitled "God Sucks Mary's Hairy Nipple"; the article's author, Haydn Robb (nowadays known as Haydn Nobb), subsequently joined COUM, as did maths lecturer Tim Poston. In April 1971, COUM, consisting of P Orridge and Gasmantell, broadcast their first live radio session, for the On Cue programme for Radio Humberside. Following up the press attention they received, they performed further happenings, including their first street action, Absolute Everywhere, which brought problems with the police. After performing another set, Riot Control, at Hull's Gondola Club, the premises were raided by police and closed soon after; most local clubs blamed COUM and unofficially banned them. COUM drew up a petition to gain support for the group, attaining a booking at the local Brickhouse; their first performance in which the audience applauded and called for an encore. The petition had contained their phallic logo, and the police charged P Orridge and Robb with publishing an obscene advert, although the charges were later dropped. As they gained coverage in the music press, interest in the band grew, and they supported Hawkwind at St. George's Hall in Bradford in October 1971, where they performed a piece called Edna and the Great Surfers, where they led the crowd in shouting "Off, Off, Off". The following month, the band attracted the interest of music journalist John Peel, who publicly remarked that "[s]ome might say that Coum were madmen but constant exposure to mankind forces me to believe that we need more madmen like them." Gaining an Experimental Arts Grant from the publicly funded Yorkshire Arts Association, COUM described themselves as performance artists, being inspired by the Dadaists and emphasising the amateur quality of their work. They entered the National Rock/Folk Contest at Hull's New Grange Club with a set titled This Machine Kills Music, and organised events for Hull City Council's celebrations to mark the UK's entry into the European Economic Community in 1973. They had also worked on solo projects, generating controversy in the local press over a conceptual artwork the artist entered at a local exhibition. Taking an increasing interest in infantilism, P Orridge founded the fictitious L'ecole de l'art infantile and co organised the "Baby's Coumpetition" at Oxford University's 1973 May Festival, also producing material as the fictitious Ministry of Antisocial Insecurity, a parody of the Ministry of Social Security. Meanwhile, P Orridge created the character of Alien Brain, and in July 1972, performed as the character at an event entitled the World Premiere of the Alien Brain, at Hull Arts Centre. COUM also began publishing books; in 1972, they brought out the first volume of The Million and One Names of COUM, part of a proposed project to release 1001 slogans (such as "A thousand and one ways to COUM" and "COUM are Fab and Kinky"), while in 1973 P Orridge published Copyright Breeches, which explored an ongoing personal fascination with the copyright symbol and its implications for art and society.

1973-1975: Лондон және өсіп келе жатқан атақ

Полицияның үздіксіз мазалауынан кейін П. Оридж мен Тутти Лондонға көшіп, Хакнидегі жертөледе студияны жалдады, оны "Өлім фабрикасы" деп атады. Ұзақ хат алмасудан соң П. Оридж американдық романист және ақын Уильям С. Берроусты кездестірді. Брион Гиссин П. Оридждің идеялары мен туындыларына зор ықпал етті және рухани магияда оның негізгі ұстазы болды. 1973 жылы COUM Fluxus суретшілерінің туындыларын көрсететін Fluxshoe ретроспективасына қатысты, оны П. Ориджбен дос болған Дэвид Майор ұйымдастырды. Сол жылы Эдинбург фестивалінде П. Оридж Марсель Дюшамнан шабыттанған "Арт вандалдары" атты перформансты Ричард Демарко галереясында қойды, ол қонақтармен әдеттен тыс әңгімелерге тартылып, тамақтары мен сусындарын еденге төкті. Веналық акционистермен бірге көрмеге шыққан П. Оридж осы австриялық перформанс суретшілерінің ықпалына түсіп, конвенциялық моральға қарсы тұру үшін шок тактикасын қолдануға баса назар аударды. П. Оридждің алғашқы фильмі "Wundatrek Tours" 1973 жылдың қыркүйегінде шықты және Брайтонға жасалған бір күндік сапарды көрсетеді. Жыл бойы суретші әртүрлі пошталық көрмелерге өз дизайнымен жасалған открыткаларын жіберіп отырды. 1974 жылдың қаңтарында COUM музыкаға қайта оралып, канадалық суретші Клайв Робертсонмен бірлесіп Марсель Дюшанның "Next Work" туындысын жасады, оны Бельгияның Гент қаласындағы Zwarte Zaal Royal Conservatory of Ghent-тегі өнер фестивалінде алғаш рет көрсетті. COUM-ның келесі маңызды жұмысы "Couming of Age" болды, ол 1974 жылдың наурыз айында Оңтүстік Лондондағы Кеннингтондегі Oval House-та қойылды. Көрермендердің бірі, Питер Кристоферсон, олардың көптеген қызығушылықтарын бөлісіп, COUM жұмысының сексуалдық аспектілеріне ерекше қызығушылық танытқандықтан, П. Оридж мен Тутти оны "Sleazy" деп атады. Кристоферсон фотограф және графикалық дизайнер ретінде өз дағдыларын пайдаланып оларға көмектесе бастады және 1975 жылдың наурыз айында "Жастық шағы" жұмысында олармен бірінші рет өнер көрсетті. 1974 жылдың мамырында COUM A3 форматындағы екі жақты параққа басылған "Декомпозициялар және оқиғалар" манифестін жариялады. 1974 жылдың сәуірінде Ұлыбританияның Өнер кеңесі COUM-ке £1,500 грантының жартысын берді. Бұл ақша топты тұрақтандырды, енді оған П. Оридж мен Тутти режиссерлер, Джон Гунни Буск техникалық директор, ал Лелли Маулл музыкалық директор ретінде кірді. Сол жылы олар Лондондағы әртүрлі суретшілердің орындарын пайдаланды, ең бастысы Ковент-Гардендегі Art Meeting Place (AMP), онда олар 1974 жылы үнемі өнер көрсетті. Бұл жұмыстардың көптегені П. Оридж мен Туттидің гендерлік тепе-теңдікті, соның ішінде гендерлік шатасу концепцияларын зерттеуін қамтыды. AWB-де "Лас" деп аталған қойылымда П. Оридж мен Тутти екі ұшы бар дилдоны қолдана отырып, сексуалдық актілер орындады. COUM Өнер кеңесінен қаржы алу үшін қойылған шектеулерге наразы болды, олар Кеңес аккредиттеген орындарда өнер көрсетуден гөрі спонтанды түрде өнер көрсетуді қалады. 1974 жылдың тамызында олар Брук-Гринде, Хаммерсмитте рұқсатсыз перформанс жасады, қойылым кезінде полиция келді және оны әдепсіз деп санап, тоқтатты. 1974 жылдың қыркүйегінде COUM Батыс Германияның Ротвейль қаласында өткен Stadfest фестиваліне шақырылды және Британ Кеңесінен жол ақысын алды. Онда олар көшеде екі перформанс жасады, бұл оларға Бриджит Райли мен Эрнст Жандлдың мақтауын әкелді. COUM-ның Ротвейльде алған жетістігі топтың "Лондон өнер сахнасындағы ең инновациялық перформанс топтарының бірі" деген беделін қалыптастырды, бұл Өнер кеңесі мен Британ Кеңесін оларға көбірек көңіл бөлуге және оларға көбірек қолдау көрсетуге көндірді. 1975 жылдың ақпанында П. Оридж толық уақытты жұмысын тауып, St. James Press-те редактордың көмекшісі болып жұмыс істеді, онда олар "Қазіргі суретшілер" анықтамалық кітабын құрастыруға көмектесті. Бұл жұмыс олардың COUM-ға арнайтын уақытын азайтты, бірақ өнер әлемінде көптеген байланыстар орнатты. Сол жылы COUM "Оммиссиялар" деп аталатын бес перформанстық туындыдан тұратын серияға кірісті, олар Еуропа бойынша қойылды. 1975 жылдың наурыз айында COUM Амстердамның Мелквег клубында "Жастық шағы" перформансын қойды. Бұрынғы жұмыстарына қарағанда күшті ұстанымды көрсеткен – бұл Веналық акционистердің ықпалын көрсетеді – перформанс өзін-өзі жарақаттауды, Козидің вагинасына жанып тұрған шамдарды енгізуді, П. Ориджді айқышқа шегелеп, қамшымен соқтыруды және П. Оридж мен Козидің жыныстық қатынасқа түсуін қамтыды. 1975 жылдың шілдесінде Саутгемптонның Нюфилд фестивалінде COUM "Күшті құштарлық студиясы" перформансын қойды, онда П. Оридж қоғамда мастурбациялады және барлық мүшелер киімдерін шешіп, сексуалдық поздарды қабылдады.

Following continual police harassment, P Orridge and Tutti relocated to London, moving into a squat and obtaining a basement studio in Hackney which they named the "Death Factory". After a brief correspondence, P Orridge met American novelist and poet William S. Burroughs. Brion Gysin would become a major influence upon P Orridge's ideas and works and was the latter's primary tutor in spiritual magic. 1973 saw COUM take part in the Fluxshoe retrospective that toured Britain exhibiting the work of the Fluxus artists; it was organised by David Mayor, who befriended P Orridge. At that year's Edinburgh Festival, P Orridge undertook a Marcel Duchamp inspired performance art piece, Art Vandals, at the Richard Demarco Gallery, engaging guests in unconventional conversation, and spilling their food and drink on the floor. Exhibiting alongside the Viennese Actionists, P Orridge came under increasing influence from these Austrian performance artists, adopting their emphasis on using shock tactics to combat conventional morality. P Orridge's first film, Wundatrek Tours, was released in September 1973, and documented a day out to Brighton. Throughout the year the artist sent personally designed postcards to mail art shows across the world. In January 1974, COUM returned their attention to music, collaborating with the Canadian artist Clive Robertson to produce Marcel Duchamp's Next Work, which they premiered at an arts festival in the Zwarte Zaal Royal Conservatory of Ghent in Ghent, Belgium. COUM's next major work was Couming of Age, performed in March 1974 at the Oval House in Kennington, South London. After the show, they were approached by an audience member, Peter Christopherson, who shared many of their interests; P Orridge and Tutti nicknamed him "Sleazy" because of the former's particular interest in the sexual aspects of COUM's work. Christopherson began to aid them using their skills as a photographer and graphic designer, and would first perform with them in their March 1975 work Couming of Youth. In May 1974, COUM issued a manifesto published on an A3 double sided sheet titled Decoumpositions and Events. In April 1974, the Arts Council of Great Britain gave COUM the first half of a £1,500 grant. The money stabilised the group, which now included P Orridge and Tutti as directors, John Gunni Busck as technical director, and Lelli Maull as musical director. During that year, they made use of various artist run venues in London, most notably the Art Meeting Place (AMP) in Covent Garden, where they regularly performed during 1974. A number of these works entailed P Orridge and Tutti exploring the gender balance, including concepts of gender confusion. In one performance at the AWB, which was titled Filth, P Orridge and Tutti performed sexual acts using a double ended dildo. COUM were frustrated with the restrictions imposed on them by the Arts Council as a prerequisite for receiving funding; rather than performing at Council accredited venues, they wanted to perform more spontaneously. In August 1974 they carried out a spontaneous unauthorised piece of performance art in Brook Green, Hammersmith; during the performance, police arrived and put a stop to the event, deeming it obscene. In September 1974, COUM were invited to attend the Stadfest in Rottweil, West Germany, and they proceeded with a travel grant from the British Council. There, they published two performance art actions in the street, earning them praise from Bridget Riley and Ernst Jandl, both of whom were present. The acclaim that COUM received at Rottweil established the group's reputation as "one of the most innovative performance art groups then on the London art scene", convincing the Arts Council and British Council to take them more seriously and offer them greater support. In February 1975, P Orridge gained their first full time job, working as an assistant editor at St. James Press, in which they helped to compile the Contemporary Artists reference book. The work meant that they had less time to devote to COUM but gained a wide range of contacts in the art world. During that year, COUM embarked on a series of five performance pieces which it termed Omissions; these were performed across Europe. In March 1975, COUM performed Couming of Youth at the Melkweg in Amsterdam. Adopting a more violent stance than their previous work – in this reflecting an influence from the Viennese Actionists – the performance involved self mutilation, Cosey inserting lighted candles into her vagina, P Orridge being crucified and whipped, and P Orridge and Cosey having sexual intercourse. At Southampton's Nuffield Festival in July 1975, COUM performed Studio of Lust, where P Orridge publicly masturbated and all of the members undressed and adopted sexual poses.

1975-1976: Throbbing Gristle және Prostitution шоуларын құру

COUM 1975 жылы ортақ досы Джон Лейси арқылы Крис Картермен танысты. Лейси Картердің COUM-ға қызығушылық танытатынына сенді, себебі ол жарық пен дыбысты тәжірибелік тұрғыдан қолдануға ерекше қызығушылық білдірді. Картер, Кристоферсон, Кози және П. Оридж 1975 жылдың 3 қыркүйегінде Throbbing Gristle музыкалық тобын құрды. Олар осы күнді әдейі таңдады, өйткені бұл Ұлыбританияның Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуының 36 жылдығы еді. «Throbbing gristle» термині қасақана таңдалды, себебі ол Йоркшир сленгінде тік тұрған мүше деген мағынаны білдіреді. Throbbing Gristle немесе TG кеңінен танымал болғандықтан, COUM-ға қарағанда ауқымды аудиторияға бағытталды, осылайша өнер әлемінің элиталық кеңістігіне емес, танымал мәдениетте жұмыс істеуді көздеді. COUM және TG көбінесе ерекше бірліктер ретінде қарастырылды; музыка баспасөз COUM-ды назарға алмады және TG-ді тәжірибелік арт-рок ретінде бағалады, ал өнер баспасөз TG-ді елемеді, COUM-ды перформанс өнерімен айналысатын топ ретінде қарастырды. Олардың танымал мәдениет саласында жұмыс істеу ниетіне қарамастан, TG ешқашан коммерциялық сәттілікке жете алмады және культтық топ ретінде қалып қойды; олардың аудиториясы COUM-дан әлдеқайда көп болды. COUM TG-мен қатар жұмыс істеуді жалғастырды және 1975 жылдың қазан айында Музей д'art modern-да Тоғызыншы Париж биенналесінде Jusqu'à la balle crystal атты қойылымды орындады. Мұндай шараға шақырылудың мәртебесі Өнер кеңесінен £1,600 көлемінде грант алуға мүмкіндік берді, бірақ оның тек жартысы ғана төленді. COUM-ның пошта арқылы жіберілетін өнері көбірек порнографиялық сипатқа ие болды, ал 1975 жылдың қараша айында полиция П. Ориджге 1953 жылғы Пошта қызметі заңына сәйкес пошта жүйесі арқылы әдепсіз материалдарды тарату айыбын тақты; сот отырысы 1976 жылдың ақпанына белгіленді. Олар 1975 жылы Елизавета патшаның суреттері бар пошта карточкаларын жұмсақ порнографиямен біріктіріп жасаған коллаждар үшін сотталды, бірақ сот үкімі олар осы әрекеттерін қайталамаса, күшін жойды. 1976 жылы Лондондағы Қазіргі заманғы өнер институтында (ICA) өткен «Проституция» көрмесінде Tutti-дің порнографиялық суреттері мен эротикалық жалаңаш фотосуреттері қойылды. Көрмеде стриптизердің өнері, қолданылған тампондар шыны ішінде көрсетілді, Fleet Street осы оқиғаны тез арада қамтыды. Көрмеден алынған рецензиялар кесіліп, жақтауға салынып, көрменің соңына дейін қойылды. және жеке компания Industrial Records болып дамыды. COUM тобының соңында өнер таныту шаралары көбінесе P Orridge, Cosey және Sleazy қатысымен өтті, олар Throbbing Gristle тобын құраған негізгі құрамдас бөліктері еді.

COUM were introduced to Chris Carter in 1975 through their mutual friend John Lacey. Lacey believed that Carter would be interested in COUM as a result of his particular interest in the experimental use of light and sound. Together, Carter, Christopherson, Cosey and P Orridge founded a musical band, Throbbing Gristle, on 3 September 1975; they had deliberately chosen that date for it was the 36th anniversary of the United Kingdom joining the Second World War. The term "throbbing gristle" was deliberately chosen for it was a Yorkshire slang term for an erect penis. Throbbing Gristle, or TG as it was widely known, was aimed at a wider audience than COUM, thereby aiming to work within popular culture rather than the elite realm of the art scene. COUM and TG were largely treated as distinct entities; the music press ignored COUM and saw TG as experimental art rock, while the arts press ignored TG, viewing COUM as performance artists. Despite their intention of operating within the realms of popular culture, TG never had chart success, and remained a cult band; their audience was far larger than COUM. COUM continued to operate alongside TG, and in October 1975 they performed Jusquà la balle crystal at the Ninth Paris Biennale at the Musée d'art modern. The prestige of being invited to such an event led to the Arts Council awarding them a grant for £1,600, although only the first half of this was ever paid out. COUM's mail art had taken on an increasingly pornographic dimension, and in November 1975 the police charged P Orridge with distributing obscene material via in the postal system under the 1953 Post Office Act; this trial was set for February 1976. They were prosecuted in 1975 for making collages combining postcards of Queen Elizabeth with soft core porn, but the jail term and fines were suspended on condition they did not continue. Their Prostitution show, in 1976 at the Institute of Contemporary Arts (ICA) in London, included displays of Tutti's pornographic images from magazines as well as erotic nude photographs; the show featured a stripper, used tampons in glass, Fleet Street was not slow to pick up the story. The reviews were cut up, framed, and put on display for the remainder of the exhibition. and went on to become the private company Industrial Records. Toward the end of COUM, performances would often consist of only P Orridge, Cosey and Sleazy, the core group who went on to form Throbbing Gristle.

Қатты соққан

Throbbing Gristle 1975 жылдың соңында П.Оридж, Кози Фанни Тутти, Питер "Слези" Кристоферсон және Крис Картерден тұратын төрт адамнан құралған топ ретінде құрылды. TG индустриалды музыканың негізін қалаушылар ретінде танылды, бірақ сонымен бірге ғалым Дрю Дэниел олардың музыкасының көп түрлілігі салдарынан оны нақты талдау қиын екенін айтты. Throbbing Gristle-дің ең көп сатылған синглы "Zyklon B Zombie" (1978) болды, атауы Аушвиц концлагерінде қолданылған Зиклон B улы газына сілтеме жасайды. "20 Jazz Funk Greats" альбомымен олар индустриалды дыбыстан алшақтауға тырысып, әртүрлі музыкалық жанрларда әндер жазды. П. Ориджке бірнеше қауіпті қоңыраулар келіп түсті, ол оларды жазып алып, "Death Threats" әніне қосалқы трек ретінде пайдаланды. IR-дың соңғы шығарылымы "Nothing Here Now But the Recordings" деп аталды, бұл Уильям С. Берроуздың архивінен алынған үздік әндер жинағы болды, ол П. Оридж мен Кристоферсонға өзінің таспалық архивіне қол жеткізуге мүмкіндік берді. Throbbing Gristle-дің соңғы тікелей эфирі, "Mission of Dead Souls", 1981 жылдың мамырында Сан-Францискодағы Kezar Pavilion-да өтті. Сан-Францискодағы шарадан кейін көп ұзамай П. Оридж мен Паула Брукинг үйленді. Осы кезеңде П. Оридж Дэвид Бантинг есімді ағылшын музыкантымен танысты; П. Оридж бұрыннан тағы бір Дэвидті білгендіктен, Бантингке "Дэвид Тибет" деген сахналық есімді берді, ол оны қабылдады. Берроуздың ұсынысы арқылы П. Оридж 1980 жылы Парижде Брайон Гиссинмен кездесті, Гиссиннің кесу әдісі оған үлкен әсер етті; П. Оридж бұл әдісті қазіргі ойлау қалыптарынан шығып, жаңа нәрселерді дамытудың революциялық жолы деп түсінді.

Психикалық теледидар мен Thee Temple Ov Psychic Youth

Throbbing Gristle тобының таралуынан кейін 1981 жылы П.Оридж Питер Кристоферсон мен Алекс Фергюссонмен Psychic TV деп аталатын топ құрды. Олар бейне өнеріне араласып, психоделикалық, панк, электронды және эксперименталды музыка орындады. Топқа "Psychic TV" деп атау шешімі П.Оридждің негізгі теледидар массалық индоктринация мен миды басқарудың бір түрі болғанымен, оны басқаруға қарсы күрес үшін "эзотеррористтік" сиқырлы түр ретінде қолдануға болады деген сенімінен туындады. Тарихшы Дейв Эванс Psychic TV-ді "музыкалық эклектизмге және сиқырлы эксперименттерге арналған топ ретінде сипаттады, олардың орындауы дыбыс үлгілерін ырымдық (нақтысыз) пайдалану, "аудио сиқырлы таңбалар" жасау және мағына табу үшін консенсус тілін жою ". Топтың алғашқы "Just Drifting" әні П.Оридждің өлеңіне негізделген. Олардың Force the Hand of Chance (1982) атты алғашқы альбомы үшін П.Оридж кенглинг немесе адамның жамбас сүйегінен жасалған тибет кернейін қолданды. Бұл аспапты П.Ориджге Дэвид Тибет ұсынған болатын және бұл олардың музыкасына назар аударды. П. Оридж Шайтан шіркеуінің негізін қалаушы және ЛаВей сатанизмі идеологы Антон ЛаВеймен танысты, ЛаВей "Psychic TV" телеарнасының "Joy" әнінде өнер көрсетті, онда ол Иеміздің дұғасын кері қайталайды. 1988 жылдан бастап топтың би музыкасының қышқыл үй жанрының ықпалы күшейе түсті және Еуропадағы қышқыл үй музыкасын танымал етуге көмектесті. Психикалық теледидар өзінің тұңғыш рет 1982 жылы П.Оридж, Дэвид Доусон және Роджер Элли ұйымдастырған "Соңғы академия" деп аталатын іс-шарада пайда болды. Бұл төрт күндік мультимедиалық мерекелік митинг Манчестерде және Оңтүстік Лондонның Брикстондағы Рици кинотеатрында өтті. Ол өнерпаздар мен көрермендерді әдебиет, спектакль, кино және музыкамен біріктірді. PTV, Cabaret Voltaire, 23 Skidoo, Z'EV, John Giorno, William S. Burroughs, Brion Gysin, Terry Wilson, Jeff Nuttall және Last Few Days Уильям С. Берроуз, Ян Сомервилл, Антони Балч және Гиссеннің кесу әдістері мен теорияларын құрметтеу үшін қатысты. Бұл жерде видео-проекция және ерте үлгі алу, сонымен қатар П. Оридждің шыбырдап айтқан сөздері Гейзиннің Dreammachine Hafler Trio-ның саундтрегі ретінде қайта өңделген. 1980 жылдардың ортасында Psychic TV әр айдың 23-інде 23 ай бойы тікелей эфирде альбом шығаруды мақсат етті. TOPY оккульттік оқыту тәртібі ретінде емес, оккульттік идеялар туралы ой-пікірлерді ойдағыдай адамдармен талқылауды жеңілдету форумы ретінде құрылды және оның негізін қалаушылар оны 19 ғасырдың аяғы мен 20 ғасырдың басында Ордто Темпли Ориентистің (OTO) мұрагері ретінде түсінді, әсіресе соңғысы Кроулидің басшылығымен жүргізілген. Эванс TOPY-ді "панк / эксперименталды музыканың хаос сиқырлы ойлау мен практикамен кроссоверін құру" деп сипаттады, ол оккульттік суретші Остин Осман Спардың сигилизациялық тәжірибесін ерекше пайдаланды. Журналист Гэвин Баддли ТОПИ-ді "80-ші жылдардың ең ықпалды жаңа оккульттік ұйымы" деп сипаттады. П. Оридж ешқашан оккульттік тәртіптің басшысы ретінде көрінгісі келмеген, бірақ TOPY-ге қатысы бар көптеген адамдар сырттан келгендердің П. Ориджді топтың басшысы ретінде сипаттағанын жиі көңілі қалады. Осыған сәйкес, П.Оридж 1991 жылы TOPY-ден бөлінді, бірақ ол кеткеннен кейін де жанкүйерлер қауымдастығы ретінде жалғасты. 1992 жылы Channel 4 каналы Dispatches деректі бағдарламасында П.Оридждің діни рәсімдер кезінде балаларды жыныстық қатынаста қорлайтынын бейнелейтін видеотаспалар табылды деп мәлімдеген. Кейін "Обсускенді басылымдар" тобының қызметкерлері П.Оридждің үйіне шабуыл жасап, бірнеше тонна көркем шығарманы тәркіледі. Сол кезде П.Оридж Таиландта аштық кезінде көмек көрсетумен айналысып жүрді. Ұлыбританияға оралғаннан кейін балаларды ұстаудан бас тартудан қорқып, П.Оридж бірнеше жыл бойы елден тыс қалып, АҚШ-та қоныстанды. П. Оридж жағымсыз баспасөз және полиция назары христиан тобы ұйымдастырған науқанның нәтижесі деп сенді. Кейіннен алынған бейнебаяндарда балаларды қорлау бейнеленбегені анықталды. Оның орнына, бұл 1980-ші жылдардың басында жасалған First Transmissions атты бейнесурет, ішінара Channel 4 өзі қаржыландырады; кадрлар ересектер арасындағы жыныстық сиқырлы рәсімдерді, қанды орындауларды және режиссер Дерек Джарманның Джеффри Чосердің шығармаларынан үзінділерді оқып берген көріністерін бейнеледі. Осы жайттардың ашылуына ұялған Channel 4 телеарнасы алғашқы айыбын қайтарып алды. 2016 жылы кинорежиссер Жаклин Кастель "Thee Temple Ov Psychick Youth" және П.Оридж туралы "A Message from the Temple" атты ұзақметражды деректі фильм түсіруді бастады.

Following the break up of Throbbing Gristle, in 1981 P Orridge founded a band with Peter Christopherson and Alex Fergusson that they named Psychic TV. Involved in video art, they also performed psychedelic, punk, electronic and experimental music. The decision to name the band "Psychic TV" stemmed from P Orridge's belief that while mainstream television was a form of mass indoctrination and mind control, it could be used as an "esoterrorist" form of magick to combat the establishment's control. Historian Dave Evans described Psychic TV as "a band dedicated to musical eclecticism and magical experiment, their performances being in part ritual (ab)use of sound samples, the creation of 'auditory magical sigils' and the destruction of consensus language in order to find meaning". The band's first song, "Just Drifting", was based on a poem by P Orridge. For their first album, Force the Hand of Chance (1982), P Orridge used a kangling, or Tibetan trumpet made out of a human thigh bone; the instrument had been introduced to P Orridge by David Tibet, and attracted attention to their music. P Orridge had become acquainted with Anton LaVey, founder of the Church of Satan and ideologue of LaVeyan Satanism, with LaVey making an appearance on the Psychic TV song "Joy", in which he recites the Lord's Prayer backwards. From 1988, the band came under the increasing influence of the acid house genre of dance music, and were responsible for helping the popularisation of acid house music in Europe. Psychic TV made its debut in 1982 at an event organised by P Orridge, David Dawson, and Roger Ely, called The Final Academy. It was a 4 day multimedia celebratory rally held in Manchester and at the Ritzy Cinema in Brixton, South London. It brought performers and audience together with literature, performance, film and music. PTV, Cabaret Voltaire, 23 Skidoo, Z'EV, John Giorno, William S. Burroughs, Brion Gysin, Terry Wilson, Jeff Nuttall, and the Last Few Days participated to honour the cut up techniques and theories of William S. Burroughs, Ian Sommerville, Antony Balch and Gysin. Video projection and early sampling were used here, as well as whispered utterances by P Orridge reprocessed as a soundtrack to Gysin's Dreammachine by the Hafler Trio. In the mid 1980s, Psychic TV aimed to release a live album on the 23rd of each month for 23 months TOPY was conceived not as an occult order of teaching, but a forum to facilitate discussions on occult ideas by like minded people, and from its beginnings was understood by its founders to be a successor to the late 19th and early 20th century Ordo Templi Orientis (OTO), especially as the latter had been run under Crowley's leadership. Evans described TOPY as "a 'fusion' organisation, creating a crossover of punk/experimental music with chaos magical thinking and practice", making particular use of the sigilisation practices of occult artist Austin Osman Spare. Journalist Gavin Baddeley described TOPY as "perhaps the most influential new occult order of the 1980s". P Orridge had never wanted to be seen as the leader of an occult order, although many of those involved in TOPY were frustrated that outsiders regularly described P Orridge as the group's leader. Accordingly, P Orridge separated from TOPY in 1991, although it continued as a fan community after the departure. Having been encouraged by groups involved in propagating the moral panic about alleged Satanic ritual abuse, the Channel 4 1992 documentary show Dispatches claimed to have discovered videotapes depicting P Orridge sexually abusing children in a ritual setting. Police from the Obscene Publications Squad subsequently raided P Orridge's home, and confiscated several tonnes of art work. At the time, P Orridge was in Thailand undertaking famine relief work; fearing arrest and loss of child custody upon return to the UK, P Orridge stayed out of the country for several years, settling in the United States. P Orridge believed that the negative press and police attention were the result of a campaign organised by a Christian group. It was subsequently revealed that the footage obtained did not depict child abuse. Instead, it was a video artwork titled First Transmissions that had been made in the early 1980s, partially funded by Channel 4 itself; the footage depicted sex magic rites between adults, bloodletting performances, and scenes of the filmmaker Derek Jarman reading passages from the work of Geoffrey Chaucer. Embarrassed by these revelations, Channel 4 retracted its initial accusations. In 2016, the film director Jacqueline Castel began work on the feature length documentary titled A Message from the Temple, about Thee Temple Ov Psychick Youth and P Orridge.

2009-2020: Жартылай зейнетке шығу, ауру және қайтыс болу

2009 жылдың қыркүйегінде Invisible Exports галереясында П.Оридждің коллаждарының ретроспективасы "30 жыл кесілген" деген атпен ашылды. P Оридж 2016 жылы Psychic TV тобымен бірге "Alienist" альбомын насихаттау мақсатында тұрақты гастрольдерге қайта оралды. Гастрольдер қыркүйек айының ортасынан желтоқсан айының басына дейін Грекияда, Израильде, Польшада, Ресейде, Украинада, Ұлыбританияда және АҚШ-та концерттермен жалғасты. 2015 жылдың тамызында П.Оридж Кэйтлин Дженнердің трансгендер қауымдастығының "өкілі" ретінде өзін сипаттауына сын айтқан сұхбатымен көпке танылды. Ол Дженнердің "хабарсыз екенін" және әлемдегі көптеген трансгендер адамдардың өмірі қандай екенін білмейтінін мәлімдеді. 2016 жылдың ортасында П.Оридждің көркем туындылары Нью-Йорктегі Рубин өнер мұражайында "Барлығын өзгертуге тырысу" атты көрмеде көрсетілді. Көрмеге П.Оридждің Катмандуда кездескен индуист мифологиясынан шабыттанған суреттері, мүсіндері және инсталляциялары қойылды. 2016 жылдың маусым айында П.Оридж дизайнер Марк Джейкобстың жарнамалық кампаниясында модель ретінде пайда болды, ол П.Ориджді "нақтылық пен шынайылықтың өмірге келген бейнесі" деп сипаттады. 2020 жылдың 14 наурызында 70 жасында Нью-Йоркте қайтыс болды. New York Times газетінің хабарлауынша, П.Оридждің "Nonbinary" атты естеліктері бір жыл өткен соң, 2021 жылдың маусым айында жарық көрді, бұл жобаны ол жазушы Тим Мормен бірнеше жыл бойы бірлесіп жасаған.

Жұмыс

Батыс эзотерикасының және қазіргі заманғы жаңа діндердің ұғымдарынан әсер алған П.Оридждің жұмысы, аудиторияны Батыс қоғамының бағытталған құндылықтарына жат ойлау жолдарымен бетпе-бет келтіруге арналған. Дінтәну ғалымы Кристофер Партридж П.Оридждің туындыларын "порнография, зорлық-зомбылық, өлім, құлдырау, тыйым салынған тақырыптарға қарсы тұру, шу және жаңа дін" деп сипаттады, ол әдейі дау тудыруға және билікке қарсы ұстанымды білдіруге бағытталған. Партридж бұл шоқ тудыру ниетінің Батыс қоғамындағы әлеуметтік бақылау механизмдерін көрсетуге және "шексіз мінез-құлықтан және тудырған наразылықтан алынған жасөспірімдік қуаныштан" туындағанын айтты. П.Оридждің жұмысына 20 ғасырдың басындағы ағылшын суретшісі және оккультист Остин Осман Спардың ықпалы зор болды, ол бағытталған моральға деген жек көрушілік пен сексуалдыққа және адам денесіне деген құштарлықты бөлісті. П.Оридж Спардың сигилдерге қатысты көзқарасын қабылдады, өзінің жұмысын сигил сиқырының бір түрі ретінде қарастырды. Спардың сигилизация процесі тілектерді жазуды, содан кейін қайталап жазылған әріптерді жоюды және қалған әріптерді абстрактілі сурет немесе сигилге біріктіруді қамтиды; содан кейін сиқыршы сол сигилге назар аударып, оны санасымен сіңіруі керек, ал Спардың айтуынша, санастың ішінде жұмыс істейтін психикалық энергиялар бастапқы тілектің шындыққа айналуын қамтамасыз етеді. П.Оридж бұл теорияны қабылдады, өзінің жұмысы оның қағидалары бойынша жұмыс істейді деп сенді. П.Оридждің жұмысының тағы бір ерекшелігі – олардың ерекше грамматика мен орфографияны жиі қолдануы, мысалы, "the" орнына "thee", "of" орнына "ov" және (әсіресе ерте жазбаларда) "but" орнына "butter". Мұның мақсаты – ойлау мен оқудың қалыптасқан тәсілдерін күдік тудыру.

Жеке өмір

П. Оридж бұрынғы әйелі Паула П. Ориджбен (туған аты Паула Брукинг) екі қызы болды. Genesis және Paula P Orridge-ке берген сұхбаты 1989 жылы RE/Search: Modern Primitives кітабында және 1994 жылы Eintak исландтық басылымында жарияланды. Діни немесе рухани деңгейде Кристофер Партридж П. Ориджді «заманауи пұтқа табынушылықтың ерекше қызықты, ықпалды және бұзушылық үлгісі» деп сипаттады. Олардың «индустриялық пұтқа табынушылығы» қазіргі пұтқа табынушылықтың көпшілігінен ерекшеленетінін айтқан Партридж оны «қақтығысқа толы, бұзушылық, тәжірибелік және көбінесе дистопиялық» деп сипаттады, ол қоғамды «астынан» талдау үшін «идеологиялық құрал» ретінде қызмет етеді; қараңғы жаққа бойлау; христиандық гегемониясының, консервативті саясаттың және қазіргі кезде неолиберализм деп сипатталатын нәрсенің бұзылуы. П. Оридж Сантерияның афро-карибтік синкретикалық дінінен шыққан Эшу Элеггуа құдайына адал болды. П. Оридж сондай-ақ құдайлардың нақты бар екеніне сенбейтінін айтып, мұндай тұлғаларды «адам табиғатының жарық және қараңғы жақтарын түсінуге тырысқан психологияның алғашқы қадамдары» деп санайды. П. Оридж қазіргі заманғы христиан дінін қатты сынға алып, оны «өте ауру әлеуметтік псевдо-дін» деп сипаттады және ол «Жақсы болыңыз, келісіңіз, әйтпесе өлгеннен кейін мәңгілікке жазалаймыз. Тірі кезде де жазалауымыз мүмкін» қағидасына негізделгенін айтты. П. Оридж мұндай көзқарасты христиандыққа Әулие Павел мен алғашқы Рим-католик шіркеуі енгізгенін және ол «алғашқы христиандықтың экстаздық мистикасынан, гностикалық христиандықтан» өзгеше екенін мәлімдеді. Art Sex Music атты естеліктерінде бұрынғы топ мүшесі Кози Фанни Тутти П. Оридж қарым-қатынас кезінде зорлық көрсеткенін айтты. П. Оридж бұл айыптауларды жоққа шығарды.

Қабылдау және мұра

Нью-Йорк журналының айтуынша, П.Оридж 1976 жылы "Лондонның авангардтық стиліне тән тұлға" болды. П.Оридждің TOPY-ге деген жалған табынушылығы билікті теріс пайдаланудың және жеке тұлғаға табынушылықты дамытудың маңдайы деп сынға алынды. Музыкант Electrosexual және сириялық неміс индустриялық / техно әртісі Ханин Элиас, Atari Teenage Riot тобының негізін қалаушы мүшесі, Hot on the Heels of Love әнінің кавер нұсқасын жазды. CD және цифрлық нұсқалардың сатудан түскен барлық ақша Genesis P Orridge және лейкемияға қарсы күреске көмектеседі. Музыкант Трент Резнор П.Ориджді өзінің шығармашылығының басты шабыт көзі ретінде атайды.