Дэниел Шейс (1747-1825) – америкалық сарбаз, революционер, Шейс көтерілісінің басшысы. Массачусетс штатындағы қарыз және салық саясатына қарсы шықты. Тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық солдат және бүлікші (1747–1825)
American soldier and rebel (1747–1825)
Дэниел Шейс (1747 жылдың тамызы – 1825 жылдың 29 қыркүйегі) – 1786–1787 жылдары Массачусетс штатында даулы қарыз жинау және салық саясатына қарсы халық көтерілісі – Шейс бүлігін жетекшілік еткен деген күдікпен танымал американдық солдат, революционер және фермер. Ғалымдар Шейс бүлігінде Дэниел Шейстің нақты қандай рөл атқарғаны туралы пікірде келіспейді.
Daniel Shays (August 1747 September 29, 1825) was an American soldier, revolutionary and farmer famous for allegedly leading Shays' Rebellion, a populist uprising against controversial debt collection and tax policies in Massachusetts in 1786–1787. The actual role played by Daniel Shays in Shays' Rebellion is disputed by scholars.
Ерте өмір
Дэниел Огден Шейс 1747 жылдың сәуір және тамыз айлары арасында Массачусетс штатының Хопкинтон қаласында ирланд иммигранттары Патрик Шейс пен Маргарет Демпси отбасында дүниеге келді. Дэниел жеті бауырдың екіншісі болды; оның бауырлары – Маргарет, Джеймс, Роджер, Фиби, Мэри және Полли. Ол өмірінің басында жері жоқ шаруа еңбекшісі болып жұмыс істеді.
Daniel Ogden Shays was born in Hopkinton, Massachusetts, sometime between April and August 1747 to Irish immigrants Patrick Shays and Margaret Dempsey. Daniel was the second of seven siblings; his siblings were Margaret, James, Roger, Phebe, Mary, and Polly. He spent his early years as a landless farm laborer.
Революциялық соғыс
Шейс американдық төңкеріске тікелей кіріспес бұрын ополчениеге қосылды және Бенджамин Р. Вудбридж басқаратын полкте сержант шеніне жетті. Лексингтон және Конкорд шайқастары 1775 жылдың 19 сәуірінде болды, ал ертесі күні Шейстің бөлімі жұмылдырылып, Бостонға жол тартты. Оның ротасы Бостон науқаны мен Бостонды қоршауға қатысты, ал Шейс Бункер-Хилл шайқасында күресті. Бункер-Хилл шайқасынан кейін көп ұзамай, Шейс көрсеткен батырлығы мен шеберлігі үшін екінші лейтенант қызметіне тағайындалды. 1776 жылдың соңында Шейс Континентальдық армияның Варнум полкіне қосылды, онда Нью-Йорк және Нью-Джерсидегі шайқастарда қызмет етті. 1776 жылдың соңында Массачусетс штатында уақытша жұмылдыру міндетін орындағаннан кейін, 1777 жылдың 1 қаңтарында Шейс 5-ші Массачусетс полкінің рота командирі ретінде капитандыққа көтерілді. 1777 жылы Шейс Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі бірнеше шайқастарға қатысты, соның ішінде Саратога шайқасы болды. Саратогадан кейін Шейс Нью-Йорк штатының солтүстігінде Континентальдық армиядағы қызметін жалғастырды. Энтони Уэйн басқарған Жеңіл жаяу әскер корпусының рота командирі ретінде Шейс 1779 жылдың шілдесінде Стони-Пойнт шайқасына қатысты. Содан кейін ол британдық әскерлердің азық-түлік іздеуіне жол бермеу үшін Гудзон өзенінің Нью-Джерси жағындағы егістік жерлерін күзеткен маркиз де Лафайеттің ротасын басқарды. 1780 жылы Лафайет әскери қызметтері үшін Шейс сияқты бірнеше офицерлерге әшекейлі қылыштар сыйлады. Шейс оны ақшаға сатты, қарыздарын төлеуге көмектесу үшін; ол өзінің әрекетінде ешқандай бұрыс жоқ екенін айтты, өйткені ол бұрыннан қылышқа ие болған, бірақ оның сату шешімі әріптестерінен сынауға ұшырады. Британ офицері Джон Андре, Континентальдық офицер Бенедикт Арнольдтың Вест-Пойнтты британдықтарға тапсыру жоспарына қатысқан кезде тұтқындалғаннан кейін, Шейс Андренің қамауда ұсталуын бақылаған күзетшілердің бірі ретінде тағайындалды, бұл міндетті Континентальдық армияның бас қолбасшысы Джордж Вашингтон жеке таңдады. Шейс 1780 жылдың 2 қазанында Андренің өлім жазасын орындауға куә болды және, мүмкін, оны дарға аспанға шығаруға сүйемелдеген офицер болды. Шейс көп ұзамай отставкаға кетіп, 1780 жылдың 14 қазанында армиядан шығарылды.
Shays joined the militia immediately prior to the American Revolution and attained the rank of sergeant in the regiment commanded by Benjamin R. Woodbridge. The Battles of Lexington and Concord took place on April 19, 1775, and the next day Shays's unit was mobilized and marched to Boston. His company took part in the Boston campaign and Siege of Boston, and Shays fought at the Battle of Bunker Hill. Shortly after Bunker Hill, Shays was commissioned as a second lieutenant in recognition of the bravery and skill he demonstrated during the fighting. In late 1776, Shays joined Varnum's Regiment of the Continental Army, with which he served during fighting in New York and New Jersey. After performing temporary recruiting duty in Massachusetts during late 1776, on January 1, 1777, Shays was promoted to captain as commander of a company in the 5th Massachusetts Regiment. During 1777, Shays took part in several engagements in upstate New York, including the Battles of Saratoga. After Saratoga, Shays continued to serve with the Continental Army in upstate New York. As commander of a company in the Corps of Light Infantry, which was commanded by Anthony Wayne, Shays took part in the July 1779 Battle of Stony Point. He subsequently served as commander of a company under the Marquis de Lafayette, which patrolled farmland on the New Jersey side of the Hudson River to prevent British troops from foraging. In 1780, Lafayette presented several officers, including Shays, with ornamental swords in honor of their military service. Shays sold his for cash to help pay off debts; he argued that there was nothing wrong with his action, because he already owned a sword, but his decision to sell his was frowned upon by his peers. After British officer John André was captured while collaborating with Continental officer Benedict Arnold's plot to surrender West Point to the British, Shays was assigned as one of the captains of the guard who oversaw André's imprisonment, a task for which Continental Army commander in chief George Washington personally selected him. Shays was present when André was executed on October 2, 1780, and was probably the officer who escorted him to the gallows. Shays resigned soon afterwards, and was discharged from the army on October 14, 1780.
Қарыз және салықтық жүктеме
Үйіне оралғаннан кейін Шейс төленбеген қарыздар үшін сотқа шақырылды, оны ол әскери қызметі үшін толық төленбегендіктен төлей алмады. Шейс көптеген әріптес ардагерлер мен фермерлердің де осындай қаржылық жағдайға тап болғанын білгенде алаңдады. Халық жиналыстарында ардагерлер босатылғанда оларға әділетсіз қарағанын, ал бизнесмендер еуропалық соғыс инвесторларына өздерінің қарыздарын төлеу үшін шағын шаруалардан ақша алуға тырысатынын мәлімдеді. Массачусетс штатының көптеген ауылдық қауымдары бірінші болып Бостон заң шығарушы органына петиция жолдауға тырысты, бірақ заң шығарушы орган осы петицияларға мағыналы жауап бермеді. Петициялар мен ұсыныстар көбінесе қағаз валюта шығару туралы сұранысты қамтыды. Мұндай инфляциялық шығарылымдар валютаны құнсыздандырып, жоғары құнмен жасалған міндеттемелерді төмен құнды қағазбен өтеуге мүмкіндік берер еді. Саудагерлер, оның ішінде Джеймс Боудойн, олардың көбіне зиян тиетін несие берушілер болғандықтан, осы ұсыныстарға қарсы болды. Ұсыныстар бірнеше рет қабылданбады. Кейбіреулер дағдарылды күткен деп айыптаған губернатор Джон Хэнкок 1785 жылдың басында кенеттен отставкаға кетті. Сол жылы Боудойн (бұрынғы сайлауда Хэнкокқа жеңіліп қалған) губернатор болып сайланғанда, жағдай одан да нашарлады. Боудойн өтімдік салықтарды өндіру үшін азаматтық шараларды күшейтті, ал заң шығарушы орган мемлекеттің сыртқы қарыз төлемдерінің үлесін қаржыландыру үшін қосымша мүлік салығын таңу арқылы жағдайды ушықтырды. Тіпті Джон Адамс сияқты салыстырмалы түрде консервативті сарапшылар осы салықтардың "халық көтере алмайтындай ауыр" екенін байқады.
Upon returning home, Shays was summoned to court for unpaid debts, which he could not pay because he had not been paid in full for his military service. Shays was alarmed to discover that many of his fellow veterans and farmers were in the same financial situation. At commoners' meetings veterans asserted that they were treated unfairly upon release, and that businessmen were trying to squeeze money out of smallholders in order to pay their own debts to European war investors. Many Massachusetts rural communities first tried to petition the legislature in Boston, but the legislature did not respond substantively to those petitions. The petitions and proposals often included a request to issue paper currency. Such inflationary issues would depreciate the currency, making it possible to meet obligations made at high values with lower valued paper. Merchants, among them James Bowdoin, were opposed to these proposals because they were generally lenders who stood to lose. The proposals were repeatedly rejected. Governor John Hancock, accused by some of anticipating trouble, abruptly resigned in early 1785. When Bowdoin (a loser to Hancock in earlier elections) was elected governor that year, matters became more severe. Bowdoin stepped up civil actions to collect back taxes, and the legislature exacerbated the situation by levying an additional property tax to raise funds for the state's portion of foreign debt payments. Even comparatively conservative commentators like John Adams observed that these levies were "heavier than the People could bear".
Сотқа қарсы наразылық
1786 жылғы тамызда Массачусетс штатының ауылдық аймақтарындағы наразылықтар 17 тамызда тікелей әрекетке ұласты, себебі штат заң шығарушы органы Бостонға жіберілген көптеген петицияларды қарастырмай, сессиясын жапты. 29 тамызда Шейс тағы басқаларымен бірге жақсы ұйымдастырылған наразылар тобы Нортгемптонға жорық жасап, округтік соттың отырысын өткізуге кедергі келтірді. Осы және кейінгі күштердің жетекшілері халықты жерінен және мүлкінен айыратын, қиын сот процестерінен құтылуды мақсат еткендерін мәлімдеді. Олар өздерін Регуляторлар деп атады, бұл 1760 жылдардың соңында сыбайлас жемқорлықпен күресуге тырысқан Солтүстік Каролинадағы Регулятор қозғалысына сілтеме еді. 2 қыркүйекте губернатор Боудин мұндай тәртіпсіздіктерді айыптайтын жарлық шығарды, бірақ болашақ әрекеттерге милицияның жауабын жоспарлаудан басқа әскери шаралар қолданбады. 5 қыркүйекте Вустердегі сот ұқсас әрекет салдарынан жабылғанда, округтік милиция (көптеген мүшелері наразыларға көңіл білдірген) Боудиннің таңғалуын тудырып, жиналмады. Шейс, Нортгемптон әрекетіне қатысқан, қараша айындағы көтеріліске қатысты; Шейстің нақты рөлі белгісіз және ғалымдардың пікірінше, заманауи элиталар тарапынан шамадан тыс көрсетілген. Тарихшы Леонард Ричардс: «Шейске және наразыларға қарсы [кері реакцияның] көп бөлігі Бостон элитасының есебінен болды. Егер олар Дэниел Шейсті қарапайым қалалық көтерілісшінің басшысы ретінде қараса, нәтиже басқаша болуы мүмкін еді. Бірақ олар оны ірі жау ретінде көрсетті». Жоғары сот 26 қыркүйекте Спрингфилдте отырыс өткізуді жоспарлағанда, Хэмпшир округындағы Шейс және Люк Дей (қазіргі Хэмпден округында, бірақ сол кезде Хэмпшир округының бір бөлігі болған) сотты жабуға әрекеттенді. Оларға жергілікті милиция командирі Уильям Шепард қарсы шықты, ол сот отырысы басталуға тиіс сәрсенбі күні үкіметті қолдайтын милицияны жинауға кірісті. Сот ашылуға дайын болған кезде Шепард Спрингфилд сот үйін қорғауға 300 адамды жіберді. Шейс пен Дей де шамамен осындай санда адамдарды жинады, бірақ ғимаратты басып алуға тырысудың орнына, тек демонстрация жасап, Шепардтың шебінен тыс жерде әскерлерін жаттықтырды. Соттар тыңдауды кейінге қалдырып, 28-і күні бірде-бір істі қарамай, отырысты жапты. Шепард күшін (Регуляторлардың 1200 адамына қарсы 800-ге жуық адамнан тұратын) федералдық қару-жарақ қоймасына қайтарды, оның белсенділердің мақсатында болуы күдік тудырды.
Protests in rural Massachusetts turned into direct action in August 1786 after the state legislature adjourned without considering the many petitions that had been sent to Boston. On August 29, a well organized force of protestors, Shays among them, marched on Northampton and successfully prevented the county court from sitting. The leaders of this and later forces proclaimed that they were seeking relief from the burdensome judicial processes that were depriving the people of their land and possessions. They called themselves Regulators, a reference to the Regulator movement of North Carolina that sought to reform corrupt practices in the late 1760s. On September 2, Governor Bowdoin issued a proclamation denouncing such mob action, but took no military measures in response beyond planning militia response to future actions. When the court in Worcester was shut down by similar action on September 5, the county militia (composed mainly of men sympathetic to the protestors) refused to turn out, much to Bowdoin's amazement. Shays, who had participated in the Northampton action, became involved in the uprising in November; though the precise role that Shays played is unclear and, as scholars have suggested, appears to have been exaggerated by contemporary elites. Historian Leonard Richards observes that "much of the backlash [against Shays and the protestors] was due to the Boston elite. Had they treated Daniel Shays as simply a small town rebel leader, the aftermath might have been different. But they portrayed him instead as a major villain." When the supreme judicial court was next scheduled to meet in Springfield on September 26, Shays in Hampshire County and Luke Day in what is now Hampden County (but was then part of Hampshire County) organized an attempt to shut it down. They were anticipated by William Shepard, the local militia commander, who began gathering government supporting militia the Saturday before the court was to sit. By the time the court was ready to open, Shepard had 300 men protecting the Springfield courthouse. Shays and Day were able to recruit a similar number, but chose only to demonstrate, exercising their troops outside Shepard's lines, rather than attempt to seize the building. The judges first postponed the hearings, and then adjourned on the 28th without hearing any cases. Shepard withdrew his force, which had grown to some 800 men (to the Regulators' 1,200), to the federal armory, which was then only rumored to be the target of seizure by the activists.
Спрингфилд Арсеналын басып алу жоспары
28 қарашада 300-ге жуық адам Гротонға келіп, Әйүп Шаттукты және сол аймақтағы басқа да наразылық көшбасшыларын тұтқындады. Шаттукты 30-ы күні қуып жетіп тұтқындады, сол кезде ол семсермен жараланды. Бұл әрекет және штаттың шығыс бөлігіндегі басқа да наразылық көшбасшыларының тұтқындалуы батыстағыларды радикалдыландырып, олар мемлекеттік үкіметті құлатуды ұйымдастыра бастады. "Соғыс тұқымы енді себілді", - деп жазды Шрусберидегі бір тілші, ал қаңтардың ортасына қарай бүлікшілердің көшбасшылары "Массачусетс штатының тирандық үкіметін" қирату туралы айта бастады. Шығыста үкіметтік күштер ұйымдасқанда, Шейс, Дей және батыстағы басқа да көтерілісшілер өз күштерін ұйымдастырып, демократиялық сайлау арқылы құрылған комитеттер басқаратын аймақтық полктер құрды. Олардың алғашқы маңызды нысанасы Спрингфилдтегі федералдық қару-жарақ қоймасы болды. Бірақ генерал Шепард, губернатор Боудоиннің бұйрығымен, қару-жарақ қоймасын басып алып, ондағы қару-жарақпен 1200-ге жуық милицияны қаруландырды.
On November 28, a posse of some 300 men rode to Groton to arrest Job Shattuck and other protest leaders in the area. Shattuck was chased down and arrested on the 30th, and was wounded by a sword slash in the process. This action and the arrest of other protest leaders in the eastern parts of the state radicalized those in the west, and they began to organize an overthrow of the state government. "The seeds of war are now sown", wrote one correspondent in Shrewsbury, and by mid January rebel leaders spoke of smashing the "tyrannical government of Massachusetts." While government forces organized in the east, Shays, Day, and other rebel leaders in the west organized their forces, establishing regional regimental organizations that were run by democratically elected committees. Their first major target was the federal armory in Springfield. General Shepard had, however, pursuant to orders from Governor Bowdoin, taken possession of the armory and used its arsenal to arm a force of some 1,200 militia.
Шабуыл және құлдырау
Көтерілісшілер үш негізгі топқа бөлініп, қару-жарақ қоймасын қоршап алып, бір мезгілде шабуыл жасауға ниеттенді. Шейс Палмер маңында Спрингфилдтен шығысқа қарай бір топты басқарды, Люк Дейдің екінші күші Коннектикут өзенінің арғы бетінде, Батыс Спрингфилдте орналасты, ал үшінші күш, Илай Парсонстың басшылығымен, солтүстікке қарай Чикопиде болды. Көтерілісшілер шабуылды 25 қаңтарда жоспарлаған еді, бірақ Люк Дей соңғы сәтте бұл жоспарды өзгертті, Шейске 26-сы күні ғана шабуылға дайын емес екенін хабарлады. Дейдің хабары Шепардтың әскерлерімен ұсталды, сондықтан Шейс пен Парсонстың шамамен 1500 адамнан тұратын жасағы 25-і күні қару-жарақ қоймасына батыстан күшектенудің болмайтынын білмей жақындады. Шейс және оның әскері қару-жарақ қоймасына жақындағанда, Шепардтың жасағы оларды күтіп отырғанын көрді. Шепард алдымен көтерілісшілерге ескерту үшін оқ атып, содан кейін екі зеңбірекпен Шейстің әскеріне шашыранды оқтарды атуға бұйрық берді. Төрт көтерілісші қаза тауып, жиырмасы жараланды. Екі тараптан да мылтықпен атыс болған жоқ, көтерілісшілердің шабуылы күйреп кетті. Көтерілісшілердің көп бөлігі солтүстікке қашып, ақырында Амхерст қаласында қайта топтасты. Өзеннің қарсы бетінде Дейдің күштері де солтүстікке қашып, соңынан Амхерстке жетті. Генерал Бенджамин Линкольн көтерілісшілерді басу үшін Вустерде 3000 әскер жинады. Спрингфилдте болған оқиға туралы естіген соң, ол дереу батысқа қарай жорыққа шықты. Шейс Линкольнге қарсы тұру үшін көтерілісшілерді солтүстік және шығысқа қарай басқарып, ақырында Питершемде лагерь құрды. Жол бойында олар жергілікті саудагерлердің дүкендерін тонап, кейбіреулерін тұтқынға алды. Линкольн оларды қуа жете, 2 ақпанда Питершемнен 16 шақырым қашықтықтағы Пелхамға жетті. 3-4 ақпан түнде ол әскерін қатты қарлы боран арқылы Питершемге күштеп шабуылға алып барды. Таңертең ерте келгенде, олар көтерілісшілердің лагерін осылайша таң қалдырды, олар "өздерінің алғы шептегі әскерлерін, тіпті күзетшілерін шақыруға уақыт таппай" шашырап кетті. Линкольн 150 адамды ұстағанын мәлімдеді, бірақ олардың ешқайсысы офицер болған жоқ, бұл тарихшы Леонард Ричардсты есептің дұрыстығына күдік тудырды. Шейс және басқа да көшбасшылардың бір бөлігі солтүстікке қарай Нью-Гэмпшир және Вермонтқа қашып кетті. Шамамен төрт мың адам көтеріліске қатысқандығын мойындап, (кешірім алу үшін) жазбаша мойындауға қол қойды; бірнеше жүз қатысушы көтеріліспен байланысты айыптаулар бойынша сотталды. Олардың көпшілігі бірнеше бас жетекшілерді ғана алып тастаған жалпы кешірім арқасында кешірілді. 18 адам, соның ішінде Шейс, сотталып, өлім жазасына кесілді. Олардың көпшілігінің үкімі жоғары сотта қайта қаралып, кешірілді немесе жазасы жеңілдетілді. 1787 жылдың 6 желтоқсанында екі адам, Джон Блай және Чарльз Роуз, асылып өлтірілді. Шейс 1788 жылы кешірілді және Вермонт ормандарында жасырынудан кейін Массачусетске оралды. Алайда Бостон баспасөз оны үкіметке қарсы радикал ретінде бейнелеп, жамандады.
The insurgents were organized into three major groups, and intended to surround and simultaneously attack the armory. Shays led one group east of Springfield near Palmer, Luke Day had a second force across the Connecticut River in West Springfield, and the third force, under Eli Parsons, was to the north at Chicopee. The rebels had planned their assault for January 25, but Luke Day changed this at the last minute, sending Shays a message indicating he would not be ready to attack until the 26th. Day's message was intercepted by Shepard's men, so the militia of Shays and Parsons, some 1,500 men, approached the armory on the 25th not knowing they would have no support from the west. When Shays and his forces neared the armory, they found Shepard's militia waiting for them. Shepard first ordered warning shots fired over the approaching Shaysites' heads, and then ordered two cannons to fire grapeshot at Shays' men. Four Shaysites were killed and twenty wounded. There was no musket fire from either side, and the rebel advance collapsed. Most of the rebel force fled north, eventually regrouping at Amherst. On the opposite side of the river, Day's forces also fled north, also eventually reaching Amherst. General Benjamin Lincoln had mustered 3,000 men at Worcester to deal with the rebels. When he heard of the Springfield incident, they immediately began marching west. Shays led the rebel force generally north and east to avoid Lincoln, eventually establishing a camp at Petersham. Along the way they raided the shops of local merchants for supplies, taking some of them hostage. Lincoln pursued them, reaching Pelham, some 10 mile (16 km) from Petersham, on February 2. On the night of February 3–4, he led his militia on a forced march to Petersham through a bitter snowstorm. Arriving early in the morning, they surprised the rebel camp so thoroughly that they scattered "without time to call in their out parties or even their guards." Although Lincoln claimed to capture 150 men, none of them were officers, leading historian Leonard Richards to suspect the veracity of the report. Shays and some of the other leaders escaped north into New Hampshire and Vermont. Some four thousand people signed confessions acknowledging participation in the events of the rebellion (in exchange for amnesty); several hundred participants were eventually indicted on charges relating to the rebellion. Most of these were pardoned under a general amnesty that only excluded a few ringleaders. Eighteen men, including Shays, were convicted and sentenced to death. Most of these either had their convictions overturned on appeal, were pardoned, or had their sentences commuted. Two of the condemned men, John Bly and Charles Rose, were hanged on December 6, 1787. Shays was pardoned in 1788 and he returned to Massachusetts from hiding in the Vermont woods. He was, however, vilified by the Boston press, who painted him as an archetypal radical opposed to the government.
Кейінгі өмірі
Кейіннен Шейске Континенттік армияда бес жыл жалақысыз қызмет еткені үшін федералды үкімет зейнетақы тағайындады. Шейс өмірінің соңғы жылдарын кедейлікте өткізді, көп ішіп, денсаулығына немқұрайлы қарады. Ол зейнетақысымен және кішкентай жер учаскесінде жұмыс істеу арқылы күнкөрісін қамтамасыз етті. Шейс 78 жасында Нью-Йорк штатының Спарта қаласында қайтыс болды және кейіннен Скоттсбургтегі Юнион зиратына жерленді.
Shays was later granted a pension by the federal government for the five years he served in the Continental Army without pay. Shays lived the last few years of his life in poverty, a heavy drinker. He supported himself on his pension and by working a small parcel of land. Shays died at age 78 in Sparta, New York and was later buried at the Union Cemetery in Scottsburg.
Қайта арналған зират белгісі
Шейстің бастапқы қабір тасында қате болды; "s" әрпін түсіріп жіберу арқылы Шейс "Шей" деп дұрыс емес жазылған. Нью-Йорк штатының Кларенс орталығынан шыққан, Дэниел Шейстің ұрпағы Филип Р. Шейс бұл қатені түзетуге күш салды. Алғашқы тасқа әріп қосуға жеткілікті орын болмағандықтан, жаңа белгі жасалды. Жаңа қабір тасы 2016 жылдың 12 тамызында өткізілген салтанатта ашылды.
The original gravestone for Shays contained an error; by dropping the "s", Shays was incorrectly spelled as "Shay". Philip R. Shays, of Clarence Center, New York, a descendant of Daniel Shays, led an effort to correct the error. Because the original stone did not contain enough space to add a letter, a new marker was created. The new gravestone was dedicated in a ceremony on August 12, 2016.