Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көздің көруін алдаған тор түрі
Kind of grid that deceives a person's vision
Тор иллюзиясы – адамның көру қабілетін алдаған кез келген тор. Ең көп таралған екі түрлі тор иллюзиясы – Герман торының иллюзиясы және жарқыраған тордың иллюзиясы.
A grid illusion is any kind of grid that deceives a person's vision. The two most common types of grid illusions are the Hermann grid illusion and the scintillating grid illusion.
Герман торлы иллюзиясы
Герман торлық иллюзиясы – 1870 жылы Людимар Герман сипаттаған оптикалық иллюзия. Бұл иллюзия қара фондағы ақ (немесе жарық түсті) тордың қиылысқан жерлерінде көрінетін "көлеңкелі" сұр дақтармен ерекшеленеді. Егер қиылысқа тікелей қарасаңыз, сұр дақтар жоғалады.
The Hermann grid illusion is an optical illusion reported by Ludimar Hermann in 1870. The illusion is characterized by "ghostlike" grey blobs perceived at the intersections of a white (or light colored) grid on a black background. The grey blobs disappear when looking directly at an intersection.
Жарылдаған тордың иллюзиясы
Сызықтардың жарқырауы – 1994 жылы Э. және Б. Лингельбах пен М. Шрауф ашқан оптикалық иллюзия. Ол көбінесе Герман торлы иллюзиясының түрі саналады, бірақ басқаша қасиеттері бар. Ол қара фонға түзу бұрышпен орналасқан сұр жолақтардың қиылысқан жерлеріне ақ дискілерді қою арқылы құрастырылады. Қиылыстарда қара нүктелер кездейсоқ түрде жылдам пайда болып, жоғалып тұрады, содан "жарқырауы" деп аталады. Егер адам бір қиылысқа тікелей қараса, қара нүкте пайда болмайды. Суреттен тым жақын немесе тым алыс қарағанда қара нүктелер жоғалады.
The scintillating grid illusion is an optical illusion, discovered by E. and B. Lingelbach and M. Schrauf in 1994. It is often considered a variation of the Hermann grid illusion but possesses different properties. It is constructed by superimposing white discs on the intersections of orthogonal gray bars on a black background. Dark dots seem to appear and disappear rapidly at random intersections, hence the label "scintillating". When a person keeps their eyes directly on a single intersection, the dark dot does not appear. The dark dots disappear if one is too close to or too far from the image.
Сызықшыл және Герман торлы иллюзиялар арасындағы айырмашылықтар
Сцинтилляциялы тордың иллюзиясы мен Герман тордың иллюзиясының айырмашылығы – біріншісінде қиылыстарда нүктелерден бастап орналасқан, ал екіншісінде мұндай нүктелер жоқ. Алғашқы қарауда екі график ұқсас көрінетіндіктен, осы екі иллюзия кейде шатастырылып жатады. Бірақ сцинтилляциялы иллюзия Герман торындағыдай, жеке-жеке қиылыстарда пайда болмайды; байқаулар көрсеткендей, осы әсерді тудыру үшін бір-біріне тең арақашықтықта орналасқан, үстіне дискілер қойылған кемінде 3x3 қиылыс қажет. Бұл талап, жергілікті процестермен қатар, кескіндегі элементтерді байланыстыру және топтастыру сияқты жаһандық процестердің де қатысуын көрсетеді.
The difference between the Scintillating Grid Illusion and the Hermann Grid Illusion is that the former has dots already in place at the intersections, which is not the case for the latter. Since, at first sight, the graphs appear similar, the two illusions are occasionally confused. But the scintillating illusion does not occur with an isolated intersection, as is the case for the Hermann grid; observations suggest that a minimum of 3 × 3 evenly spaced intersections with superimposed discs are required to produce the effect. This requirement suggests the participation of global processes of the kind proposed for the linking and grouping of features in an image, in addition to local processes.
Теориялар
Екі оптикалық иллюзияның әсері көбінесе жақтаулы тежеу деп аталатын нейрондық процесспен түсіндіріледі. Көру жүйесіндегі бір нүктедегі қарқындылық тек бір рецептордың нәтижесі емес, сонымен қатар стимулдардың рецептивті өріс деп аталатын аймаққа ұсынылуына жауап беретін рецепторлар тобының нәтижесі болып табылады. Тор қабығының ганглийлық жасушасы тор қабығының бір аймағында бірнеше фоторецепторлардың кіріс деректерін жинақтайды; фоторецепторлар жауап беретін физикалық кеңістіктегі аймақ ганглийлық жасушаның "рецептивті өрісі" болып табылады. Орталықта орналасқан қабылдағыш өрісте, жеке фоторецепторлар жарықтылықтың артуын анықтағанда ганглийлық жасушаны қоздырады; ал қоршаған аймақтағы фоторецепторлар ганглийлық жасушаны тежейді. Осылайша, қиылыстағы нүкте сызықтың ортасындағы нүктеге қарағанда көбірек қарқындылық аймақтарымен қоршалғандықтан, тежелудің күшеюіне байланысты қиылыс қараңғырақ көрінеді. Тор қабығының ганглийлық жасушалар теориясының дұрыс еместігіне күшті дәлелдер бар. Мысалы, тордың сызықтарын түзу емес, толқынды ету Герман торы мен жанды тор иллюзияларын жояды. Баумгартнер/РГК теориясы осы нәтижені болжамайды. Жақтаулы тежеу теориясы Герман торы иллюзиясының сызықтар енінің белгілі бір диапазонында қабылданатынын түсіндіре алмайды. Жақтаулы тежеу теориясы тордың мөлшерін азайтудың (соның салдарынан қиылыстағы тежелу мөлшерін азайтудың) иллюзорлық әсерді жоятынын болжайды. Баламалы түсіндіру бойынша, иллюзияның себебі көру қабығындағы S1 типіндегі қарапайым жасушалар болуы мүмкін.
The effect of both optical illusions is often explained by a neural process called lateral inhibition. The intensity at a point in the visual system is not simply the result of a single receptor, but the result of a group of receptors which respond to the presentation of stimuli in what is called a receptive field. A retinal ganglion cell pools the inputs of several photoreceptors over an area of the retina; the area in physical space to which the photoreceptors respond is the ganglion cell's "receptive field". In the center of a so called on center receptive field, the individual photoreceptors excite the ganglion cell when they detect increased luminance; the photoreceptors in the surrounding area inhibit the ganglion cell. Thus, since a point at an intersection is surrounded by more areas of intensity than a point at the middle of a line, the intersection appears darker due to the increased inhibition. There is strong evidence that the retinal ganglion cell theory is untenable. For example, making the lines of the grid wavy rather than straight eliminates both the Hermann grid and scintillating grid illusions. The Baumgartner / RGC theory does not predict this outcome. Lateral inhibition theory also can not account for the fact that the Hermann grid illusion is perceived over a range of bar widths. Lateral inhibition theory would predict that decreasing the size of the grid (and therefore decreasing the amount of inhibition at the intersection) would eradicate the illusory effect. One alternative explanation is that the illusion is due to S1 type simple cells in the visual cortex.