Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
11/12 ғасырдағы ағылшын-француз дворяны және король Генрих II-нің заңды емес ұлы Уильям Лонгспе, 3-ші Солсбери графы (1167 жылға дейін немесе одан бұрын, 1226 жылдың наурызында қайтыс болған) ("Ұзын қылыш", латынша de Longa Spatha) – ағылшын-норман дворяны, көбінесе Дамм шайқасында ағылшын әскерлеріне басшылық еткені және жартылай ағасы король Джонға адалдығымен есімдеріне іңірген. Оның "Longespée" деген лақап атының себебі, оның зор бойы және қолданған аса ірі қарулары болған деп есептеледі.
11/12th century Anglo French nobleman and illegitimate son of King Henry II
William Longespée, 3rd Earl of Salisbury (In or before 11677 March 1226) ("Long Sword", Latinised to de Longa Spatha) was an Anglo Norman nobleman, primarily remembered for his command of the English forces at the Battle of Damme and for remaining loyal to his half brother, King John. His nickname "Longespée" is generally taken as a reference to his great physical height and the oversized weapons that he used.
Ерте өмір
Уильям Англия королі Генрих II-нің заңды емес ұлы еді. Оның анасы көп жылдар бойы белгісіз болды, содан кейін Уильям жасаған жарлықта "Комитисса Ида, матер меа" (Графиня Ида, менің анам) деп жазылған. Бұл 1181 жылы Норфолк графы Роджер Бигодқа үйленген көрнекті Тосни (немесе Тосни) әулетінің мүшесі Ида де Тосниге қатысты. Генрих патша Уильямды өз ұлы ретінде мойындады және 1188 жылы оған Линкольнширдегі Эпплби иелігін берді. Сегіз жыл өткен соң, оның жартылай бауыры Ричард I оны ірі мұрагер қыз, Солсберидің 3-контессасы Элаға үйлендіріп, графтық атағы мен жерлерін сыйлады. Король Джонның тұсында Солсбери бірнеше маңызды салтанатты шараларда сарайда болды және түрлі лауазымдар атқарды: Уилтширдің жоғары шерифі, Гаскония лейтенанты, Довер констеблі, Бес порттың қамқоршысы және кейін Уэльс шебінің күзетшісі. Ол шамамен 1213 жылы Кембриджшир және Хантингдоншир шерифі болып тағайындалды.
William was an illegitimate son of Henry II, King of England. His mother was unknown for many years until the discovery of a charter William made that mentions "Comitissa Ida, mater mea" (Countess Ida, my mother). This referred to Ida de Tosny, a member of the prominent Tosny (or Toesny) family, who had married Roger Bigod, 2nd Earl of Norfolk in 1181. King Henry acknowledged William as his son and gave him the honour of Appleby, Lincolnshire, in 1188. Eight years later, his half brother King Richard I married him to a great heiress, Ela of Salisbury, 3rd Countess of Salisbury, and granted him the title and lands of the earldom. During the reign of King John, Salisbury was at court on several important ceremonial occasions and held various offices: High Sheriff of Wiltshire; lieutenant of Gascony; constable of Dover; and Lord Warden of the Cinque Ports; and later warden of the Welsh Marches. He was appointed sheriff of Cambridgeshire and Huntingdonshire about 1213.
Әскери мансап
Хартиялық куәгерлер тізімі оны Ричард I-нің король Филип II-нің Англия королі крестовый жорыққа кеткен кезде басып алған жерлерін қайтару науқаны кезінде Нормандияда көрсеткен. 1205 жылы Уильям Джонның толыққанды экспедиция жоспарлары күйреген соң, Джонның заңды емес ұлы Джеффримен бірге Пуатуға шағын жасаққа қолбасшылық ету үшін жіберілді. Солсбери 1210–1212 жылдардағы корольдің Уэльс және Ирландияға жасаған жорықтарында қолбасшы болды және король 1210 жылы Англияға қайтқанда Норвич епископы Джон де Греймен бірге Ирландияның вице-королі болып тағайындалды. Король оған сондай-ақ Саффолк графтығындағы Аи атағын берді. 1213 жылы Солсбери Фландрияға үлкен флот басқарды, онда ол Даммеде немесе оның жанында тұрған французтардың шапқыншылық флотының көп бөлігін басып алды немесе жойды. Бұл шабуыл қаупін тоқтатты, бірақ Англия мен Франция арасындағы қақтығыстарды жойған жоқ. 1214 жылы Солсбери Германияның Отто IV-іне көмекке жіберілді, ол Англияның одақтасы болып, Францияға шабуыл жасап жатқан еді. Сол жылы Бовин шайқасындағы апатты жеңілісте ол армияның оң жақ қанатын басқарды, онда Бове епискобы Филипп де Дрё шайқастың шешуші сәтінде оны дубинамен ұрып, тұтқынға алды. Англияға оралған кезде барондар арасында көтеріліс күшейді. Солсбери 1216 жылдың бірнеше айында Джонға адал болған аздаған адамдардың бірі болды. Ұлы Хартияға қол қойылғаннан кейін болған азамат соғысында Солсбери король армиясының оңтүстіктегі басшыларының бірі болды. Ол қайтадан Уилтширдің жоғары шерифі болып тағайындалды, бұл жолы өмір бойына. Уильям Маршаллмен бірге Линкольн қоршауын бұзғаннан кейін, ол Линкольнширдің жоғары шерифі (қазіргі лауазымымен қатар Сомерсеттің жоғары шерифі) және Линкольн замкісінің губернаторы болып тағайындалды. Алайда, Францияның Людовик I бас көтергендермен одақтас болғаннан кейін, Солсбери оның жағына өтті. Ол Джонның ісі жойылды деп ойлаған болуы керек. Джонның өлімінен және Людовик кеткеннен кейін, Солсбери көптеген басқа барондармен бірге Джонның кіші ұлы, енді Англияның Генрих III-нің ісіне қосылды. Ол король кәмелетке толмаған кезеңінде үкіметте ықпалды орынға ие болды және Англияның континенттік иеліктерінің қалған бөлігін сақтауға көмектесу үшін Гасконияда шайқасты. Ол 1217 жылы Девонның жоғары шерифі және 1224 жылы Стаффордшир мен Шропширдің жоғары шерифі болып тағайындалды. 1225 жылы Англияға қайтып бара жатқанда Солсберидің кемесі дауылға ұшырап, жайлы жағдайға түсті және ол бірнеше ай Франциядағы Ре аралындағы монастырьда паналады.
Charter witness lists place him in Normandy during Richard I's campaigns to recover lands seized by King Philip II whilst the king of England had been away on crusade. In 1205, William was sent to Poitou to command a small force of knights alongside John's bastard son, Geoffrey, after John's plans for a full scale expedition were squashed. Salisbury was a commander in the king's Welsh and Irish expeditions of 1210–1212 and was appointed Viceroy of Ireland, jointly with John de Gray, Bishop of Norwich, when the king left for England in 1210. The king also granted him the honour of Eye in Suffolk. In 1213, Salisbury led a large fleet to Flanders, where he seized or destroyed a good part of a French invasion fleet anchored at or near Damme. This ended the invasion threat but not the conflicts between England and France. In 1214, Salisbury was sent to help Otto IV of Germany, an English ally, who was invading France. Salisbury commanded the right wing of the army at their disastrous defeat in that year at the Battle of Bouvines, where he was captured after Bishop of Beauvais Philip of Dreux struck him with a mace at an important moment in the battle. By the time he returned to England, revolt was brewing amongst the barons. Salisbury was one of the few who remained loyal to John, except for a few months in 1216. In the civil war that took place the year after the signing of the Magna Carta, Salisbury was one of the leaders of the king's army in the south. He was made High Sheriff of Wiltshire again, this time for life. After raising the siege of Lincoln with William Marshall he was also appointed High Sheriff of Lincolnshire (in addition to his current post as High Sheriff of Somerset) and governor of Lincoln castle. However, after Louis of France landed as an ally of the rebels, Salisbury went over to his side. Presumably, he thought John's cause was lost. After John's death and the departure of Louis, Salisbury, along with many other barons, joined the cause of John's young son, now Henry III of England. He held an influential place in the government during the king's minority and fought in Gascony to help secure the remaining part of the English continental possessions. He was appointed High Sheriff of Devon in 1217 and High Sheriff of Staffordshire and Shropshire in 1224. Salisbury's ship was nearly lost in a storm while returning to England in 1225, and he spent some months in refuge at a monastery on the French island of Ré.
Өлім
Солсбери Англияға оралғаннан кейін көп ұзамай Солсбери қамалында қайтыс болды. Роджер Вендовер оны Хуберт де Бург уладырғанын айтты. Бірақ, бір сенімді дереккөзде «Роджер Вендовердің Flores Historiarum еңбегіндегі мәліметтен басқа [өлтіруге] дәлелдер аз» делінген. Ол Солсбери соборында, Уилтшир, Англияда жерленді. Солсберидің қабірі 1791 жылы ашылды. Таңқаларлығы, оның бас сүйегінің ішінде сынап іздері бар, жақсы сақталған егеуқұйрықтың денесі табылған. Егеуқұйрық қазір Солсбери соборында қойылған.
Salisbury died not long after his return to England at Salisbury Castle. Roger of Wendover alleged that he was poisoned by Hubert de Burgh. One reliable source, however, states that "there is little evidence [of murder] aside from Roger of Wendover's account in Flores Historiarum". He was buried at Salisbury Cathedral in Salisbury, Wiltshire, England. Salisbury's tomb was opened in 1791. Bizarrely, the well preserved corpse of a rat which carried traces of arsenic, was found inside his skull. The rat is now on display in Salisbury Cathedral.
Ұқсастық
Солсберидің 1756 жылғы терракотадан жасалған мүсіні Англияның Уилтшир графтығындағы Лэкок аббаттығының Үлкен залында орналасқан. Оның әйелі Эланың да суреті көрсетіліп тұр, ал басқа бірнеше мүсін олардың балаларын бейнелейтіні айтылады.
A terracotta statue of Salisbury, dating from 1756, is located in the Great Hall of Lacock Abbey in Lacock, Wiltshire, England. A likeness of his wife Ela is also on display, while several other statues are believed to show their children.
Мәдени мұра
1762 жылы ирланд жазушысы Томас Лиландтың "Ұзын қылыш" романы оның өміріне негізделген. Бұл өмірлік оқиға 1767 жылы Хартсон Холлдың "Солсбери графинясы" пьесасына шабыт берді, ал пьеса Лондонның Хеймаркет театрында тұңғыш рет қойылды.
The 1762 novel Longsword by Irish writer Thomas Leland was based on his life, which itself inspired the 1767 play The Countess of Salisbury by Hartson Hall that premiered at the Haymarket Theatre in London.