Жапон режиссері Хироси Тешигахара: Өнер мен кино шебері
Hiroshi Teshigahara
Жапон режиссері Хироси Тешигахара (1927-2001) – «Құмдағы әйел» фильмімен әйгітэлген. «Жаңа толқын» кино өкілі, «Ең үздік режиссер» номинациясына ие болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапондық кинорежиссер (1927–2001)
Japanese film director (1927–2001)
Хироси Тешигахара (勅使河原 宏) – Жапон жаңа толқыны дәуіріндегі жапондық авангард режиссері және суретші. Ол 1964 жылғы «Құмдағы әйел» фильмімен ең көп танымал. Сонымен қатар, «Басқа бет» (1966), «Жазғы сарбаздар» (Natsu No Heitai, 1972) және Тешигахараның режиссерлік дебюті болған «Құлайтын орын» (1962) сияқты басқа фильмдердің режиссері ретінде де белгілі. Ол «барлық уақыттағы ең танымал жапон режиссерлерінің бірі» деп аталады. Тешигахара – «Құмдағы әйел» фильміндегі жұмысы үшін 1964 жылы «Үздік режиссер» номинациясына «Оскар» сыйлығына ұсынылған Азия тегіндегі алғашқы адам. Тешигахара кинорежиссерліктен басқа, каллиграфия, керамика, сурет салу, опера және икебана сияқты өнер түрлерімен де айналысқан.
Hiroshi Teshigahara (勅使河原 宏) was a Japanese avant garde filmmaker and artist from the Japanese New Wave era. He is best known for the 1964 film Woman in the Dunes. He is also known for directing other titles such as The Face of Another (1966), Natsu No Heitai (Summer Soldiers, 1972), and Pitfall (1962) which was Teshigahara's directorial debut. He has been called "one of the most acclaimed Japanese directors of all time". Teshigahara is the first person of Asian descent to be nominated for the Academy Award for Best Director, accomplishing this in 1964 for his work on Woman in the Dunes. Apart from being a filmmaker, Teshigahara also practiced other arts, such as calligraphy, pottery, painting, opera and ikebana.
Өмірбаян
Тешигахара Токиода, Софу Тешигахараның ұлы болып дүниеге келді. 1950 жылы Токио Ұлттық Көркемсурет және Музыка университетін бітіріп, деректі фильмдерде жұмыс істеуді бастады. Ол өзінің алғашқы көркем фильмін – «Pitfall» (1962) фильмін автор Кобо Абэ және музыкант Тору Такемицумен бірлесіп түсірді. Фильм NHK жаңа режиссерлер сыйлығын жеңіп алды, ал 1960 жылдары ол Абе мен Такемицумен фильмдерде жұмысын жалғастырды, сонымен бірге икебана мен мүсін өнеріне деген қызығушылығын кәсіби деңгейде дамытты. 1965 жылы Тешигахара мен Абэнің «Құмдағы әйел» (1964) фильмі «Ең үздік шетелдік фильм» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ұсынылып, Канн кинофестивалінде қазылар алқасының арнайы сыйлығын жеңіп алды. «Құмдағы әйел» фильмінің түпнұсқа режиссерлік нұсқасы 147 минуттық болса да, Канн кинофестиваліне шақырылған кезде ол оны 124 минутқа дейін қысқартты. 1972 жылы ол жапон зерттеушісі және аудармашы Джон Нейтанмен бірлесіп, Вьетнам соғысы кезінде жапон қоғамының шетінде тұратын американдық дезертирлер туралы «Жазғы сарбаздар» фильмін жасады. 1970 жылдардың ортасынан бастап ол ұзақметражды фильмдерде бұрынғыдай жиі жұмыс істемеді, өйткені көбірек уақытын деректі фильмдерге, көрмелерге және Согетсу мектебіне арнады. 1980 жылы ол мектептің бас шебері болды. 1980 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Тешигахара Согетсу мектебінің үшінші буыны Иэмото атанды. Ол Кореядағы Сеул қаласындағы Ұлттық заманауи өнер мұражайында (1989), Италиядағы Палаццо Реаледе (1995), Вашингтондағы Кеннеди орталығында (1996) және басқа да көптеген мәдени орындарда өткен жеке көрмелерінде бамбук қолданды. Жапонияда Тешигахара Маругамедегі Ген Ичиро Инокума заманауи өнер мұражайы мен Хиросима қалалық заманауи өнер мұражайы сияқты елдің түкпір-түкпіріндегі өнер инсталляцияларын көрсетті. 1990 жылдары ол бірнеше суретшілердің импровизациялық икебана туындыларынан құралған ренка өнерін дамытты. Тешигахара сонымен қатар керамика, каллиграфия және инсталляциялық өнер салаларында да жұмыс істеді.
Teshigahara was born in Tokyo, the son of Sōfu Teshigahara, founder and grand master of the Sōgetsu ryū school of ikebana. He graduated in 1950 from the Tokyo National University of Fine Arts and Music and began working in documentary film. He directed his first feature film, Pitfall (1962), in collaboration with author Kōbō Abe and musician Toru Takemitsu. The film won the NHK New Director's award, and throughout the 1960s, he continued to collaborate on films with Abe and Takemitsu while simultaneously pursuing his interest in ikebana and sculpture on a professional level. In 1965, the Teshigahara/Abe film Woman in the Dunes (1964) was nominated for an Academy Award for Best Foreign Language Film and won the Special Jury Prize at the Cannes Film Festival. Although the original director's cut of Woman in the Dunes was 147 minutes, he cut it down to 124 minutes when he was invited to the Cannes Film Festival. In 1972, he worked with Japanese researcher and translator John Nathan to make Summer Soldiers, a film set during the Vietnam War about American deserters living on the fringe of Japanese society. From the mid 1970s onwards, he worked less frequently on feature films as he concentrated more on documentaries, exhibitions and the Sogetsu School and became grand master of the school in 1980. In 1980, after the death of his father, Teshigahara became the third generation Iemoto of Sogetsu School, using bamboo at his large scale solo exhibitions at several well known museums, including the National Museum of Contemporary Art in Seoul, Korea (1989), Palazzo Reale in Milan, Italy (1995), and the Kennedy Center in Washington, D. C. (1996), among other venues. In Japan, Teshigahara displayed his art installations nationwide, including Gen Ichiro Inokuma Museum of Contemporary Art in Marugame and Hiroshima City Museum of Contemporary Art. In the 1990s, he pushed the art form of renka, which is a series of impromptu Ikebana arranged by multiple artists. Teshigahara was also involved in ceramics calligraphy and installation art.