Марджери Кемп: Англиялық мистик және өзінің өмірбаянының авторы
Margery Kempe
Марджери Кемп – ағылшын мистигі, алғашқы автобиографиялық шығарманың авторы. Өмірі, қажына сапарлары, рухани көріктері туралы «Марджери Кемп кітабында» баяндалған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын мистигі (шамамен 1373 – 1438 жылдан кейін)
English mystic (c. 1373 – after 1438)
Марджери Кемпе (шамамен 1373 – 1438 жылдан кейін) – ағылшын христиан мистигі, «Марджери Кемпе кітабын» диктант арқылы жазуымен танымал. Кейбір зерттеушілер бұл еңбекті ағылшын тіліндегі алғашқы автобиография деп санайды. Оның кітабында оның отбасылық ауыртпалықтары, Еуропа мен Киелі жердегі қасиетті орындарға жасаған кең көлемді саяхаттары, сондай-ақ Құдаймен болған мистикалық әңгімелері баяндалған. Ол Англикан шіркеуінде құрметтеледі, бірақ католиктердің қасиеттісі ретінде қабылданбаған.
Margery Kempe (c. 1373 – after 1438) was an English Christian mystic, known for writing through dictation The Book of Margery Kempe, a work considered by some to be the first autobiography in the English language. Her book chronicles her domestic tribulations, her extensive pilgrimages to holy sites in Europe and the Holy Land, as well as her mystical conversations with God. She is honoured in the Anglican Communion, but has not been canonised as a Catholic saint.
Жас шағы мен отбасы
Ол 1373 жылы Англияның Норфолк графтығындағы Бишоп Линн қаласында (қазіргі Кингс Линн) Марджери Бернхам немесе Брунхам болып дүниеге келді. Оның әкесі Джон Брунхам Линн қаласында саудагерлікпен айналысып, қала мэрі және парламент мүшесі болған. Брунам отбасы туралы ең алғашқы мәлімет – оның әкесінің әкесі Ральф де Брунамның 1320 жылы Линннің Қызыл тізілімінде есімдерінің тіркелгені. 1340 жылы ол Линн парламентіне қосылды. Кемптің туысы Роберт Брунхам, болмаса оның інісі, 1402 және 1417 жылдары Линн қаласынан парламент мүшесі болып сайланды.
She was born Margery Burnham or Brunham around 1373 in Bishop's Lynn (now King's Lynn), Norfolk, England. Her father, John Brunham, was a merchant in Lynn, mayor of the town and Member of Parliament. The first record of her Brunham family is a mention of her grandfather, Ralph de Brunham, in 1320 in the Red Register of Lynn. By 1340 he had joined the Parliament of Lynn. Kempe's kinsman Robert Brunham, possibly her brother, became a Member of Parliament for Lynn in 1402 and 1417.
Өмір
Кемпе алған білімінің ешқандай жазбасы қалмаған. Ересек болғанда, дін қызметкері оған ағылшын тілінде "діни құлшынысқа арналған еңбектерді" оқып берген, бұл оның өзі оларды оқи алмайтын болса керек екенін көрсетеді, дегенмен ол түрлі мәтіндерді жатқа білген сияқты. Кемпе православие католик болған және ортағасырлық мистиктер сияқты, ересек күнінде көрген көптеген көріністер мен тәжірибелердің нәтижесінде "Христоспен жақын қарым-қатынасқа" шақырылғанына сенген. Бұл, мүмкін, босанғаннан кейінгі психоздың бір түрі болған шығар. Ауру кезінде Кемпе көптеген шайтандар мен әйгіздердің өзіне шабуыл жасап, "сенімінен, отбасынан және достарынан бас тартуға" бұйрық бергенін айтқан; тіпті оны өзін-өзі өлтіруге итермелегендерін де мәлімдеген. Кемпенің кітабы ағылшын тілінде жазылған алғашқы автобиография болып саналады. Оның тұтқындалуына себеп болуы мүмкін себептерге оның уағыздауы (әйелдерге тыйым салынған), үйленген әйел ретінде толығымен ақ киім киюі (яғни монах ретінде көрінуі) немесе ол тазару орнындағы жандар үшін дұға ете алатынына және кімнің құтылуға лайық екенін біле алатынына сенгені жатуы мүмкін, бұл қасиеттілердің араласуына ұқсас ұғым. Сондай-ақ, ол шіркеудің рұқсатынсыз уағыздады деп айыпталды, өйткені оның көпшілік алдында сөйлеген сөздері жеке сенімі туралы айту мен Киелі кітапты оқып үйрету арасындағы жіңішке шекараны бұзған. Оның ересегін тергеу кезінде Киелі жазбалардан аят келтіргені үшін оны жынға иелген деп ойлады және 1 Тімофейде әйелдерге уағыздауға тыйым салынғаны еске салынды. Кемпе тұратын қоғамда біршама мазасыздық тудырды, өйткені оның дауысы мен күшті эмоционалдық реакциялары Құдаймен жоғары байланысқа ие екенін көрсететіндей болды, бұл кейбір қарапайым адамдардың өзін кемсітетініне немесе Құдай мен дін қызметкерлері арасындағы қарым-қатынастан артықшылықты сезінуіне себеп болды.
No records remain of any formal education that Kempe may have received. As an adult, a priest read to her "works of religious devotion" in English, which suggests that she might have been unable to read them herself, although she seems to have learned various texts by heart. Kempe was an orthodox Catholic and, like other medieval mystics, believed that she was summoned to a "greater intimacy with Christ" as a result of multiple visions and experiences she had as an adult. which may perhaps have been an episode of postpartum psychosis. During her illness, Kempe claimed to have envisioned numerous devils and demons attacking her and commanding her to "forsake her faith, her family, and her friends"; she claims that they even encouraged her to commit suicide. Kempe's book is commonly considered to be the first autobiography written in the English language. Possible reasons for her arrests include her preaching (which was forbidden to women), her wearing of all white as a married woman (i. e. impersonating a nun), or her apparent belief that she could pray for the souls of those in purgatory and tell whether or not someone was damned, in a manner similar to the concept of the intercession of saints. Kempe was also accused of preaching without Church approval as her public speeches skirted a thin line between making statements about her personal faith and professing to teach scripture. During an inquiry into her heresy she was thought to be possessed by a devil for quoting the scripture, and reminded of the prohibition against women preachers in 1 Timothy. Kempe proved to be something of a nuisance in the communities where she resided, as her frantic wailing and extreme emotional responses seemed to imply a superior connection to God that some other lay people saw as diminishing their own, or inappropriately privileged above the relationship between God and the clergy.
Рухани өмірбаян
Кемпе өмірі туралы білетін барлық нәрсе оның "Кітап" деп аталатын рухани өмірбаянынан белгілі. 1430-жылдардың басында, сауатсыз болса да, Кемпе рухани өмірін жазуға шешім қабылдады. Кітаптың алғы сөзінде ол Германияда тұрған ағылшын жазушыны жалдағанын, бірақ ол жұмысты аяқтамай қайтыс болғанын және жазғандары басқаларға түсініксіз болғанын айтады. Бұл оның үлкен ұлы Джон Кемпе болуы мүмкін. "Кемпе кітабының" баяны оның тұңғыш баласын қиын босануынан басталады. Жын қинауы мен одан кейінгі Мәсіхтің көрінуі туралы айтқаннан кейін, Кемпе екі шағын кәсіп ашты: сыра қайнату және астық ұғыту (ортағасырлық әйелдер үшін үйдегі таныс кәсіптер). Екеуі де қысқа мерзімде сәтсіз аяқталды. Ол Құдайға адал болуға тырысқанмен, бірнеше жыл бойы жыныстық құштарлық пен әлеуметтік қызғанышқа ұшырады. Соңында дүниелік істерден қол үзген Кемпе өзін бұрынғы көзқарасы талап еткен рухани шақыруға толыққанды арнады. Құдайға адал өмір сүруге ұмтылып, 1413 жылдың жазында Кемпе күйеуімен таза некеге тұрды. Марджери Кемпе кітабының 15-ші тарауында оның бойдақ өмір сүруге шешім қабылдағаны жазылса, 21-ші тарауында тағы жүкті болғаны айтылады. Кейбір болжамдар бойынша, Кемпе паломниктік сапары кезінде соңғы баласын дүниеге әкелген. Кейін ол Англияға оралғанда баласын өзімен бірге алып келгенін айтады. Бала Кемптер бойдақ өмірді бастағанға дейін немесе одан кейін туғаны белгісіз. 1413 жыл шамасында Кемпе Норвичтегі мистик әйел және уақыз Джулианға оның Норвичтегі келмесіне барды. Өзінің айтуынша, Кемпе Джулианға барып, бірнеше күн қонақтап, Құдаймен сөйлесіп, аян алуына оның келісімін алуға тырысты. Жазбада Джулиан Кемпе аян-аяңдарын мақұлдап, оның діндарлығының шынайы екеніне сендіргені айтылады. Алайда Джулиан Кемпеге "осы оқиғалардың Құдайға құлшылық етуге және оның достарына пайда әкелуге қаншалықты үлкен үлес қосатынын" ескертті. Сондай-ақ, Джулиан Кемпенің жасы оның жанынан Киелі Рухтың келгенін көрсететін физикалық дәлел екенін растады. Бұл уақытта Кемпедің рухани кеңесшісі Ричард Кейстер болды, ол 1420 жылы шіркеуде жерленген Норичтегі Сент-Стефан шіркеуінің викарийі еді. Кемпе Кейстердің қабірінде діни қызметкердің сауығуы үшін дұға етті; діни қызметкер сауыққаннан кейін, Кейстердің қабір орны паломниктікке арналған қасиетті орынға айналды. 1438 жылы, кітабы аяқталғаны белгілі болған жылы, "Маргерия Кемпе", бұл Марджери Кемпе болуы мүмкін, Линн қаласының Тринити гильдиясына қабылданды. Қолжазбада төрт адамның жазбалары бар. Қолжазбаның бірінші бетінде "Liber Montis Gracie. Бұл кітап Монтегрейстікі", - деп жазылған, бұл жазбалардың кейбіреулерін Йоркширдегі Монт-Грейстің маңызды картузиан монастырымен байланысты монахтар жазғанын көрсетеді. Төрт оқырман негізінен қателерді түзетумен немесе қолжазбаны түсінікті ету үшін өңдеумен айналысса да, кітаптың мазмұны туралы ескертулер мен Кемпе тақырыптары мен бейнелерін көрсететін кейбір суреттер де бар. 14-шы ғасырдың соңында немесе 15-шы ғасырдың басында кітапты оқыған адам, мүмкін, Норвичтегі соборлық монастырдан қолжазбаның соңғы фолиосына рецепт қосып, оның оқырмандарының көбірек дәлелін береді және ол дәрілік тәттілер немесе "драгг" деп аталатын ас қорытуға арналған екені анықталды. Кемпе кітабы ғасырлар бойы жоғалып кетті, ол 1501 жылы Винкин де Ворде және 1521 жылы Генри Пепвелл жариялаған үзінділерден ғана белгілі болды. Алайда 1934 жылы Батлер Боудон отбасының жеке кітапханасынан қолжазба (қазіргі Британ кітапханасы Add MS 61823, Кемпе кітабының сақталған жалғыз қолжазбасы) табылды, содан кейін Хоуп Эмили Алленмен кеңес алды. Оның кітабы рухани және әлеуметтік тұрғыдан мұқият құрастырылған түсініктеме ретінде ашылады. Кейбіреулер бұл кітапты ол өмір сүрген қоғамның қыр-сырын сенімді түрде зерттеу үшін ойдан шығарылған деп санайды. Кемпе өзінің кітабын көркем шығарма ретінде жазды деген ұсынысты ол өзі туралы мәтін бойында "бұл жаратылыс" деп айтып, оны өз жұмысынан ажыратып отырғаны растайды. Оның автобиографиясы "рухани ізденісінің басталуы, алғашқы баласын босанғаннан кейін оның жын-перісімен күресуі"мен басталады. Кемпе оқи алатын-жаза алатын болғанына нақты дәлел жоқ, бірақ Лейзер оның діни мәдениеті мәтіндерден қалыптасқанын атап өтеді. Ол мұндай шығармаларды оқытты, оның ішінде Ричард Роллдің Incendium Amoris; Уолтер Хилтон Кемпеге әсер еткен тағы бір мүмкін автор. Кемпеге оқыған басқа кітаптардың ішінде, қайталап, Бриданың Швециядан келген аяны бар еді. Оның өзінің паломниктік сапарлары сол үйленген әйел қасиеттінің сапарларымен байланысты болды, ол сегіз бала туған. Кемпе мен оның кітабы маңызды, өйткені олар Англияның соңғы ортағасырлық кезеңінде институционалдық ортодоксия мен діни наразылықтың көбейіп бара жатқан түрлері арасындағы шиеленісті көрсетеді, әсіресе Лоллардтардың наразылығын. Рухани мансабы бойында Кемпе шіркеу және азаматтық билік өкілдерінен институционалдық шіркеудің үйретіктеріне адалдығы үшін сынға ілікті. Линкольн епископы және Кентербері архиепископы Томас Арундел оның қоғамда жазбалар мен иман туралы үйреткені және ақ киім кигені (үйленген әйел үшін жасалмалық деп түсіндірілді) үшін соттады. Арундел діни сенімдерді басуға тырысып, әйелдердің уағыз айтуына тыйым салатын заңдарды қабылдады, өйткені әйелдің уағыз айтуының өзі канондық емес деп есептелді. 15-шы ғасырда Кемпені уақыз ретінде бейнелейтін және оның "Кітабынан" кез келген гетеродоксалды ойлар мен наразылық танытуын алып тастаған памфлет жарияланды. Бұл кейбір кейінгі ғалымдар оның Джулиан Норвич сияқты уәде берген діни қасиетті әйел екеніне сене бастады және олар "Кітаптың" түпнұсқа мәтінінде ашылған психологиялық және рухани жағынан күрделі әйелге таң қалды.
Nearly everything that is known of Kempe's life comes from her spiritual autobiography known as the Book. In the early 1430s, despite her illiteracy, Kempe decided to record her spiritual life. In the preface to the book, she describes how she employed as a scribe an Englishman who had lived in Germany, but he died before the work was completed and what he had written was unintelligible to others. This may possibly have been John Kempe, her eldest son. The narrative of Kempe's Book begins with the difficult birth of her first child. After describing the demonic torment and Christic apparition that followed, Kempe undertook two domestic businesses: a brewery and a grain mill (both common home based businesses for medieval women). Both failed after a short period of time. Although she tried to be more devout, she was tempted by sexual pleasures and social jealousy for some years. Eventually turning away from her worldly work, Kempe dedicated herself completely to the spiritual calling that she felt her earlier vision required. Striving to live a life of commitment to God, Kempe in the summer of 1413 negotiated a chaste marriage with her husband. Although chapter 15 of The Book of Margery Kempe describes her decision to lead a celibate life, chapter 21 mentions that she is pregnant once again. It has been speculated that Kempe gives birth to a child, her last, during her pilgrimage; she later relates that she brought a child with her when she returned to England. It is unclear whether the child was conceived before the Kempes began their celibacy, or in a momentary lapse after it. Sometime around 1413, Kempe visited the female mystic and anchoress Julian of Norwich at her cell in Norwich. According to her own account, Kempe visited Julian and stayed for several days. She was especially eager to obtain Julian's approval for her visions of and conversations with God. The text reports that Julian approved of Kempe's revelations and gave Kempe reassurance that her religiosity was genuine. However, Julian did instruct and caution Kempe to "measure these experiences according to the worship they accrue to God and the profit to her fellow Christians." Julian also confirmed that Kempe's tears were physical evidence of the Holy Spirit in soul. During this time, Kempe's spiritual confessor was Richard Caister, the Vicar of St Stephen's Church, Norwich, who was buried in the church in 1420. Kempe prayed at Caister's burial place for the healing of a priest; after the priest was healed, Caister's burial place became a shrine for pilgrimage. In 1438, the year her book is known to have been completed, a "Margueria Kempe", who may well have been Margery Kempe, was admitted to the Trinity Guild of Lynn. The manuscript contains annotations by four hands. The first page of the manuscript contains the rubric "Liber Montis Gracie. This boke is of Mountegrace," making certain that some of the annotations are the work of monks associated with the important Carthusian priory of Mount Grace in Yorkshire. Although the four readers largely concerned themselves with correcting mistakes or emending the manuscript for clarity, there are also remarks about the Book's substance and some images which reflect Kempe's themes and images. A recipe, added to the final folio of the manuscript by a late 14th or early 15th century reader of the Book, possibly at the cathedral priory in Norwich, provides more evidence of its readership and has been determined to be for medicinal sweets, or digestives, called 'dragges'. Kempe's book was essentially lost for centuries, being known only from excerpts published by Wynkyn de Worde in around 1501, and by Henry Pepwell in 1521. However, in 1934 a manuscript (now British Library Add MS 61823, the only surviving manuscript of Kempe's Book) was found in the private library of the Butler Bowdon family, and then consulted by Hope Emily Allen. Her Book is revealed as a carefully constructed spiritual and social commentary. Some have suggested that it was written as fiction to explore the aspects of the society in which she lived in a believable way. The suggestion that Kempe wrote her book as a work of fiction is said to be supported by the fact that she speaks of herself as "this creature" throughout the text, dissociating her from her work. Her autobiography begins with "the onset of her spiritual quest, her recovery from the ghostly aftermath of her first child bearing". There is no firm evidence that Kempe could read or write, but Leyser notes that her religious culture was certainly informed by texts. She had such works read to her, including the Incendium Amoris by Richard Rolle; Walter Hilton has been cited as another possible influence on Kempe. Among other books that Kempe had read to her were, repeatedly, the Revelations of Bridget of Sweden. Her own pilgrimages were related to those of that married saint, who had had eight children. Kempe and her Book are significant because they express the tension in late medieval England between institutional orthodoxy and increasingly public modes of religious dissent, especially those of the Lollards. Throughout her spiritual career, Kempe was challenged by both church and civil authorities on her adherence to the teachings of the institutional Church. The Bishop of Lincoln and the Archbishop of Canterbury, Thomas Arundel, were involved in trials of her allegedly teaching and preaching on scripture and faith in public, and wearing white clothes (interpreted as hypocrisy on the part of a married woman). In his efforts to suppress heresy, Arundel had enacted laws that forbade allowing women to preach, since the very fact of a woman preaching was seen as anti canonical. In the 15th century, a pamphlet was published that represented Kempe as an anchoress and stripped from her "Book" any potential heterodoxical thought or dissenting behaviour. That made some later scholars believe that she was a vowed religious holy woman like Julian of Norwich, and they were surprised to encounter the psychologically and spiritually complex woman revealed in the original text of the "Book".
Мистика
XIV ғасырда Киелі кітапты және Құдайды жазу арқылы түсіндіру міндеті негізінен ер адамдарға, әсіресе, қасиетті дін қызметкерлеріне ғана жүктелген. Осы шектеудің салдарынан әйел мистикалар Құдаймен болған тәжірибелерін басқаша – сезімдер мен дене арқылы көрсете бастады, әсіресе орта ғасырдың соңында. Мистиктер Құдайды тікелей үш классикалық жолмен сезінетін: біріншісі – денелік көріністер, яғни көру, есту сияқты сезімдер арқылы қабылдау; екіншісі – рухани көріністер мен жанға тікелей берілген уахилар; және үшіншісі – ақыл-ойының Құдай туралы жаңа түсінікке жетуі. Марджери Кемптің мистикалық стилі өте қатысушылдық болды, себебі оның көріністерімен қатар, Құдайға адану мақсатымен орындаған нақты амалдары да болды. Ол дінге деген құлшынысын көрсету үшін жиі жылаған. Оның жылауының тағы бір, мүмкін одан да маңызды мақсаты болды: ол "көптеген жандарды жылау арқылы шайтаннан құтқаруға тиіс еді".
During the 14th century, the task of interpreting the Bible and God through the written word was nominally restricted to men, specifically ordained priests. Because of this restriction, women mystics often expressed their experience of God differently – through the senses and the body – especially in the late Middle Ages. Mystics directly experienced God in three classical ways: first, bodily visions, meaning to be aware with one's senses – sight, sound, or others; second, ghostly visions, such as spiritual visions and sayings directly imparted to the soul; and lastly, intellectual enlightenment, where one's mind came into a new understanding of God. Margery Kempe's style of mysticism was very participatory, judging by the fact that, along with her visions, she also had specific actions that she would complete as a way of devoting herself to God. Namely, Kempe wept frequently as a way of showing her religiosity. There was also another, perhaps more important, purpose associated with her weeping; that is, she could "win many souls from him [the Devil] with your weeping".
Қажылық сапарлары
Кемпеге "Бригиттаның аяннамаларының" ағылшын тіліндегі аудармасын естігені немесе оқығаны саяхатқа шығуға ынталандырды. Бұл еңбек қасиетті жерлерде индульгенция сатып алуды насихаттайды; бұл – шіркеудің күнәлары үшін өлгеннен кейін тозақта өткізілуге тиіс уақытты кешіру құжаты. Кемпе көптеген қажылық сапарлар жасады және достары, жаулары, тазару орнындағы жандар және өзі үшін индульгенция сатып алғаны мәлім.
Kempe was motivated to make a pilgrimage by hearing or reading the English translation of Bridget of Sweden's Revelations. This work promotes the purchase of indulgences at holy sites; these were pieces of paper representing the pardoning by the Church of purgatorial time otherwise owed after death due to sins. Kempe went on many pilgrimages and is known to have purchased indulgences for friends, enemies, the souls trapped in Purgatory and herself.
Бірінші Ұлы діни сапар, 1413-1415 ж.
1413 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, Кемпе күйеуін тастап, қасиетті жерге саяхат жасады. Қыста ол Венецияда 13 апта өткізді, ал алдындағы көріністен қатты қорқып, есектен құлап жазуға айналды. Осыдан кейін Кемпе Йоркке жол тартты. Онде ол көптеген достарымен бірге жылады және қасиетті миссаға қатысты. Сондай-ақ, ол ерестік айыптауларына тап болды, бірақ архиепископ оны кінәсіз деп таныды. Ол 1418 жылы Линнге қайтып келді. Ол Англиядағы маңызды орындар мен діни тұлғаларды, соның ішінде Филип Репингдонды (Линкольн епискобы), Генри Чичелені және Томас Арунделді (екеуі де Кентербери архиепископтары) аралады. 1420 жылдары Кемпе күйеуінен бөлек өмір сүрді. Бірақ күйеуі ауырғанда, ол Линнге оралып, оны күтімге алды. Олардың Германияда тұратын ұлы да әйелімен бірге Линнге келді. Алайда, оның ұлы мен күйеуі екеуі де 1431 жылы қайтыс болды.
In 1413, soon after her father's death, Kempe left her husband to make a pilgrimage to the Holy Land. During the winter, she spent 13 weeks in Venice and that she nearly fell off the donkey because she was in such shock from the vision in front of her. After this, Kempe continued on to York. Here, she had many friends with whom she wept and attended Mass. She also encountered further accusation, specifically of heresy, of which she was eventually found innocent by the Archbishop. She returned to Lynn some time in 1418. She visited important sites and religious figures in England, including Philip Repyngdon (the Bishop of Lincoln), Henry Chichele, and Thomas Arundel (both Archbishops of Canterbury). During the 1420s Kempe lived apart from her husband. When he fell ill, however, she returned to Lynn to be his nursemaid. Their son, who lived in Germany, also returned to Lynn with his wife. However, both her son and husband died in 1431.
Пруссияға паломшылық, 14331434
Кемпе кітабының соңғы бөлімі 1433 жылдың сәуірінде басталып, келінімен бірге Данцигке саяхаттау мақсатын көздеген сапарды сипаттайды. Данцигтен Кемпе Вильснактың қасиетті қаны реликвиясын тамашалады. Одан кейін ол Ахенге сапар шегіп, Кале, Кентербери және Лондон арқылы Линнге қайтып келді (жолда ол Сион аббаттығына да барды).
The last section of Kempe's book deals with a journey, beginning in April 1433, aiming to travel to Danzig with her daughter in law. From Danzig, Kempe visited the Holy Blood of Wilsnack relic. She then travelled to Aachen, and returned to Lynn via Calais, Canterbury and London (where she visited Syon Abbey).
Құрмет
Марджери Кемпе Англия шіркеуінде 9 қарашада еске алынады, ал Америка Құрама Штаттарының Епископальдық шіркеуінде Ричард Ролл мен Уолтер Хилтонмен бірге 9 қарашада құрметпен аталады.
Margery Kempe is honoured in the Church of England with a commemoration on 9 November and in the Episcopal Church in the United States of America together with Richard Rolle and Walter Hilton on 9 November.
Ескерткіш
2018 жылы Кингс-Линн қаласының әкімі Ник Добни сенбілік базар алаңында Кемпеге арналған орындық ашты. Орындықты жергілікті жиһаз жасаушы Тоби Винтернгем жобалаған, ал демеушілікті Корольдік Линн азаматтық қоғамы көрсетті. Марджери Кемпе қоғамы 2018 жылы Суонси университетінің Лора Калас және Оксфорд университетінің колледжінің Лора Варнам құрған. Оның мақсаты – «Марджери Кемпе кітабын» зерттеу, оқыту және оқуын қолдау және насихаттау. 2020 жылы Солтүстік Испаниядағы Оросодағы ортағасырлық көпірдің кіреберісінде, оның Сантьяго-де-Компостелаға қажылық сапарында барып өткен жолында Кемпеге арналған мүсін орнатылды.
In 2018 the Mayor of King's Lynn, Nick Daubney, unveiled a bench commemorating Kempe in the Saturday Market Place. The bench was designed by local furniture maker, Toby Winteringham, and sponsored by the King's Lynn Civic Society. There is a Margery Kempe Society, founded in 2018 by Laura Kalas of Swansea University and Laura Varnam of University College, Oxford, whose aim is the support and promotion of the scholarship, study and teaching of The Book of Margery Kempe. In 2020, a statue in honour of Kempe was erected at the entrance of a medieval bridge in Oroso in Northern Spain, on the pilgrimage trail she would have followed to Santiago de Compostela.
Шығармаға айналған ем
Перигринор, Ффиона (2021). "Неғылған қажы: Марджери Кемптің қызметшісінің жоғалған кітабы". "Ангельпойз" кітаптары. ISBN 978 1916309951. МакКензи, Виктория (2024 жылдың 30 наурызында хабарланды). "Сенің зор азабың үшін, менің шағын азабыма рақым ет". BBC Radio 4, 4-ші арнадағы драма.
Perigrinor, Ffiona (2021). Reluctant Pilgrim: The Lost Book of Margery Kempe's Maidservant. Anglepoise Books. ISBN 978 1916309951. MacKenzie, Victoria (Broadcast 30 March 2024). For Thy Great Pain Have Mercy On My Little Pain. BBC Radio 4, Drama on 4.