Маргарет Саквилл: Ағылшын ақыны және балалар жазушысы
Lady Margaret Sackville
Леди Маргарет Сэквилл (1881-1963) – ағылшын ақыны, балаларға арналған шығармалар авторы. Өлеңдері әр түрлі журналдарда жарияланды. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ақыны және балаларға арналған кітаптар авторы (1881–1963)
English poet and children's author (1881–1963)
Леди Маргарет Саквилл (24 желтоқсан 1881 – 18 сәуір 1963) – ағылшын ақыны және балаларға арналған кітаптар авторы. 60 Grosvenor Street, Mayfair мекенжайында дүниеге келген Саквилл, Реджинальд Виндзор Саквиллдің, 7-ші граф Де Ла Уоррдың кіші баласы болды. Ол Вита Саквилл-Уэсттің екінші туысы еді.
Lady Margaret Sackville (24 December 1881 – 18 April 1963) was an English poet and children's author. Born at 60 Grosvenor Street, Mayfair, Sackville was the youngest child of Reginald Windsor Sackville, 7th Earl De La Warr. She was a second cousin of Vita Sackville West.
Поэзия
Ол өлең жазуды ерте жастан бастады және он алты жасында Уилфрид Скавен Бланттың қолдауына ие болды. Оның ынтасымен ол алғашқы өлеңдерін The English Review, Englishwoman's Review, Country Life, The Nation, The Spectator және Pall Mall Gazette сияқты мерзімді басылымдарда жариялады. 1900 жылы ол өзінің алғашқы өлеңдер жинағын, "Гүлдік симфония" атты кітабын шығарды. 1910 жылы ол "Қазіргі заманда өмір суретін әйелдердің өлеңдері" атты кітапты құрастырды. Кіріспе сөзінде ол поэзияның әйелдерге ешқандай қарсылықсыз айналысуға рұқсат етілген сирек өнер салаларының бірі екенін айтты және әйелдердің әлеуметтік еркіндігі мен қиялдың еркіндігі арасындағы тікелей байланысты көрсетті. 1912 жылы Поэзия қоғамы құрылғанда, Сэквилл оның тұңғыш президенті болып сайланды. Ол сондай-ақ 1909 жылы құрылған бұл қоғамның алдағысы – Поэзиялық оқу қоғамының да бірінші президенті болды. Джой Грант Харольд Монроның өмірбаянында Сэквиллдің "ашылу салтанатында жақсы әрі мәнді сөйлегенін, қоғамның 'ешқашан да мәдениетсіз және "халыққа жақын" болмай, бір ғана идеямен қызығушылық танытқан адамдардың жай ғана жиынына айналмауына' үміттенгенін" жазды. Оның жартылай айтқан қорқыныштары, өкінішке орай, орындалды: қоғамның бағыты көп ұзамай анық болды – поэзия жағымды әлеуметтік қарым-қатынастарға, артық снобизмге және ұйымдасқан бірлестіктің жағымсыз салдарына сылтау болып табылды.
She began to write poetry at an early age and sixteen became a protégée of Wilfrid Scawen Blunt. With his encouragement, she had her early poems published in periodicals such as The English Review, the Englishwoman's Review, Country Life, The Nation, The Spectator and the Pall Mall Gazette. She published her first book of poems, Floral Symphony, in 1900. In 1910 she edited A Book of Verse by Living Women. In her introduction, she noted that poetry was one of the few arts in which women were allowed to engage without opposition and made a direct connection between women's social freedom and the freedom of the imagination. When the Poetry Society was formed in 1912, Sackville was made its first president. She had also been the first president of its predecessor, the Poetry Recital Society, formed in 1909. Joy Grant, in her biography of Harold Monro, writes that Sackville "spoke well and to the point at the inauguration, hoping that the Society would 'never become facile and "popular", to turn to a merely trivial gathering of persons amiably interested in the same ideal'. Her half expressed fears were unfortunately fulfilled: the direction in which the Society was heading soon became obvious—poetry was made an excuse for pleasant social exchanges, for irrelevant snobbery, for the disagreeable consequences of organised association."
Жеке өмір
Ол Рамзи Макдональдпен он бес жыл бойы ыстық махаббатқа түсіп, 1913 және 1929 жылдар аралығында бір-біріне жазған хаттарында қалдырған. Макдональд жесір болған және оған бірнеше рет үйлену ұсынысын жасады, бірақ ол оның әйелі болудан бас тартты. Оның өмірбаяушысы Дэвид Маркуанд оның бас тартуына әлеуметтік жағдайлар да себеп болғанын болжағанмен, басты себеп – олардың әртүрлі діндері болды. Саквилл Рим католик дінінде болса, Макдональд пресвитериан шіркеуінде тәрбиеленіп, кейін Шотландияның еркін шіркеуіне қосылған. Саквилл ешқашан үйленбеді.
She had a passionate fifteen year love affair with Ramsay MacDonald, recorded in letters they wrote to each other between 1913 and 1929. MacDonald was a widower and repeatedly proposed to her, but she declined to be his wife. His biographer David Marquand speculated that, although social considerations were a factor in her refusal, the main reason was that they were of different religions. Sackville was Roman Catholic, while MacDonald was raised in the Presbyterian Church, later joining the Free Church of Scotland. Sackville never married.
Бейбітшілік қозғалысы
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол соғысқа қарсы Демократиялық бақылау одағына қосылды. 1916 жылы ол "Соғыс сахнасы" атты өлеңдер жинағын жариялады. Онда "Nostra Culpa" өлеңі де бар, ол соғысқа қарсы сөз айтпай, ұлдарын сатып кеткен әйелдерді айыптады. Оның қарындасының күйеуі Мюриэль Де Ла Уорр және оның сіңілі баласы Гербранд Саквилл де Ла Уорр, 9-шы граф Де Ла Уорр да бейбітшілік қозғалысына қатысты. Оның ағасы, Гилберт Саквилл, 8-ші граф Де Ла Уорр 1915 жылы соғыс кезінде қаза тапты. Саквиллдің соғыс өлеңдерінің тартымды және күшті әсері жақында сыншылардың назарына ілікті.
At the outbreak of World War I, she joined the anti war Union of Democratic Control. In 1916 she published a collection of poems called The Pageant of War. It included the poem "Nostra Culpa", denouncing women who betrayed their sons by not speaking out against the war. Her sister in law, Muriel De La Warr, and her nephew, Herbrand Sackville, 9th Earl De La Warr, were also involved in the peace movement. Her brother, Gilbert Sackville, 8th Earl De La Warr, was killed during the conflict in 1915. The spare and angry strength of Sackville's war poems has attracted recent critical attention.
Кейінгі өмірі
Ол өмірінің көп бөлігін Мидлотиан мен Эдинбург қалаларында өткізді, онда ол Шотландия ПЕН орталығының тұңғыш президенті болып сайланды және Корольдік әдебиет қоғамының мүшесі атанды. Ол Марк Андре Раффаловичтің Уайтхаус Террасасындағы әдеби салонына қатысты, онда Генри Джеймс, Комптон Маккензи және суретші Хьюберт Веллингтон сияқты қонақтармен кездесті. 1922 жылы ол «Эдинбург маскасы» деген туындысын жариялады. Бұл туынды Эдинбургтағы Джордж көшесіндегі Музыка залында қойылды, ол Эдинбург тарихын рим дәуірінен бастап ақын Роберт Бернс пен жазушы сэр Уолтер Скотттың кездесуіне дейінгі он бір эпизодта бейнеледі. Ол 1930 жылдан 1932 жылға дейін Эдинбургтегі 30 Регент террасасында тұрды. 1936 жылы Сэквилл Челтенхэм қаласына көшіп, өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Ол 1963 жылы Челтенхемдегі Рокби зейнеткерлер үйінде жүрек ауруынан қайтыс болды.
She spent much of her adult life in Midlothian and Edinburgh, where she became the first president of Scottish PEN and was elected a fellow of the Royal Society of Literature. She was a member of Marc André Raffalovich's Whitehouse Terrace salon, where she would meet guests including Henry James, Compton Mackenzie and the artist Hubert Wellington. In 1922 she published A Masque of Edinburgh. This was performed at the Music Hall, George Street, Edinburgh, and depicted the history of Edinburgh in eleven scenes from the Romans to a meeting between the poet Robert Burns and the writer Sir Walter Scott. She lived at 30 Regent Terrace, Edinburgh, from 1930 to 1932. In 1936 Sackville moved to Cheltenham, where she lived for the rest of her life. She died of a heart condition at Rokeby Nursing Home, Cheltenham, in 1963.