Кіріспе
1532-1537 жылдар аралығында Флоренция герцогы, Флоренцияның бірінші герцогы Алессандро де Медичи (22 шілде 1510 – 6 қаңтар 1537), қара түсті терісі болғандықтан "ил Моро" деген лақап атымен белгілі, Пенне герцогы және 1532 жылдан бастап Флоренция Республикасының алғашқы герцогы, 1530 жылдан 1537 жылы қайтыс болғанға дейін Флоренцияны биледі. Кейбір деректер бойынша, ол Джулио де Медичидің (кейіннен Папа Климент VII) заңсыз ұлы, бірақ бұл сол кезде кең таралған пікір емес еді. Медичи әулетінің тарихшысы Сципион Аммирато былай жазады: "сенімді авторитеті бар және құпияны үйдің қызметшілерінен білгендер, оның Клименттің ұлы екенін, ол Киелі Иоанн орденінің рыцары болған кезде үйдің қызметшісінен туғанын айтады". Алессандроның "ил Моро" лақап аты оның қара түсті терісімен байланысты. Тарихшылардың кейбіреуі, мысалы Кристофер Хибберт, Алессандро де Медичидің тегі туралы екі гипотеза ұсынады: ол "кардинал Джулионың мори құлынан немесе Рим Кампаниясынан келген шаруа әйелінен туған ұлы деген қауесет бар". Француз жазушысы Жан Нестор 1560 жылдары қара құлдан тараған деген мәлімдеме алғаш рет Алессандроның Неапольдегі қуылған жаулары тарапынан таратылған жалған қауесет болғанын хабарлады. Флоренция университетінің тарихшысы Джорджо Спини де бұл қауесетті негізсіз деп сипаттап, Алессандроның анасы Рим ауылдық жерінен келген шаруа екенін, кейіннен Лациодан келген көлікшіге үйленгенін айтты.
the first Duke of Florence
Alessandro de' Medici (22 July 1510 – 6 January 1537), nicknamed "il Moro" due to his dark complexion, Duke of Penne and the first Duke of the Florentine Republic (from 1532), was ruler of Florence from 1530 to his death in 1537. Others believed him to be the illegitimate son of Giulio de' Medici (later Pope Clement VII), but at the time that was a minority view. Scipione Ammirato, the court historian of the Medicean grand duchy writes that " some whose authority is credible and that have obtained this secret from penetralia servants, think he was son of Clement, born of a servant of the house when he was a knight of Saint John." Alessandro's nickname "il Moro" is attributed to his relatively dark pigmentation. Some historians, such as Christopher Hibbert, present two hypotheses as to Alessandro de Medici's ancestry: he was "rumoured to be Cardinal Giulio's son by either a Moorish slave or a peasant woman from the Roman Campagna". French author Jean Nestor reported in the 1560s that the claim of a black slave origin was a false rumor first spread by Alessandro's exiled enemies in Naples. University of Florence historian Giorgio Spini too, described this rumour as unfounded, instead tracing Alessandro's mother to a peasant from the Roman countryside who would later go on to marry a carrier from Lazio.
Ерте өмір
Алессандро балалық шағын Римде өткізді, онда папа Лев X және кардинал Джулио де Медичидің қадағалауымен Пьерио Валериано Болзаниден гуманистік білім алды. Сол жылдары Медичи отбасының ересек буынында бірнеше күтпеген өлім-жұлымдар болды: Джулиано де Медичи, Немур герцогы (1516); Лоренцо II де Медичи, Урбино герцогы (1519); және ақырында папа Лев X (1521). Бұл кардинал Джулионы (кейін Флоренцияның Гран-маэстросы, содан кейін папа Климент VII) Флоренция маңындағы Погжио а Кайаноға қалған Медичи мұрагерлерін көшіруге итермеледі: Алессандро; оның жартылай қарындасы Екатерина (кейін Франция королевасы); және оның туысы Ипполито (кейін Католик шіркеуінің вице-канцлері). 1522 жылы кардинал Джулио Александрға «Пенне герцогы» атағын Киелі Рим императоры Карл V-тен сатып алды. Олар өмір бойы ашық қарым-қатынаста болды. Пасерини Флоренциядағы Медичиге қарсы фракциямен, сондай-ақ Перионның қызы Клариса Строцци сияқты Медичи отбасының мүшелерімен өте жақсы қабылданбады. Ол Пасериниді ғана емес, Алессандроны да сынап, оны отбасы атына лайықсыз деп атады. Медичи қолдауымен Пасеринидің регенттігіне наразылық төрт жылдан кейін халық көтерілісіне әкелді. 1527 жылы Римді тонау кезінде флоренциялықтардың бір тобы Медичилерді құлатып, Савонароланың ықпалымен теократиялық Республиканы орнатты. Алессандро келесі үш жыл бойы жер аударылып өмір сүрді. Папа Климент VII оны Ипполитодан жоғары қойып, кардинал етіп тағайындады. Клименттің таңдауы Медичи кузендері арасындағы шиеленісті күшейтті; Ипполито өмірінің соңына дейін Алессандроны құлатып, Флоренцияны басқаруды қалағанын ашық айтты. Алессандро 1531 жылдың 5 шілдесінде Флоренцияға билік жүргізу үшін келді. Тоғыз айдан кейін Карл оны мұрагерлік герцог етіп бекітті, өйткені Тоскана техникалық тұрғыдан Киелі Рим империясының бір бөлігі болды. Бұл Флоренция Республикасын аяқтады және 200 жылдан астам Медичи монархиясын бастады. 1532 жылғы Флоренция конституциясы герцог Алессандроның билігін нығайтты. Климент тірі болғанда Алессандро «сайланған кеңестердің кеңесімен, жеңілген республикашылардың көңілін тыныштандыруға тырысты»; алайда, оның билігі алға жылдамдаған сайын авторитарлық бейімділіктерін көрсетті. 1534 жылы ол Флоренцияның Фортецца да Бассо құрылысын тапсырды, «Флоренция қоршауынан кейін қалаға Медичилердің бақылауын қамтамасыз ету және әскерлердің үлкен контингентіне жатақ беру үшін». Герцог Алессандроның үкіметі мақтау мен сынға ие болды. Оның «ақыл-ойы мен әділдік сезімі» оның халқының құрметіне ие болды; және ол «кедейлер мен әлсіздердің қорғаушысы ретінде белгілі бір мәртебеге ие болды, өйткені балладалар мен повестьтерде жазылған». Керісінше, Флоренцияның жер аударылған қауымдастығы оның билігін қатал, бұзылған және қабілетсіз деп бағалады, бұл бағалау тарихшылар арасында талқыланды. 1535 жылы жер аударылғандар кардинал Ипполитоны император Карл V-ке Алессандроның үкіметін айыптау үшін кездесуге шақырды; алайда кездесуге бара жатқанда Ипполито күмәнді жағдайда қайтыс болды. Алессандроның бұйрығымен уланды деген қауесет тарады. Карлға шағымдары жеткеннен кейін Флоренция дипломаты Франческо Гикчардини: «Оның мәртебесі, атақ-даңқы, қаланың оған деген пікірі, оның парасаттылығы, оның ізгі әдеттері жеткілікті жауап болып табылады» деді. Ол өзінің жалғыз баласын туған Таддеа Маласпинаға адал болды: Джулио де Медичи (шамамен 1533/37–1600), оның заңды емес ұрпағы болды, және Джулия де Медичи.
Duke Alessandro’s government drew both praise and criticism. His “common sense and his feeling for justice won his subjects’ affection”; and he “enjoyed some status as the champion of the poor and the helpless, as ballads and novelle record.” Conversely, Florence’s vocal exile community judged his rule as harsh, depraved, and incompetent, an assessment debated by historians. In 1535, the exiles enlisted Cardinal Ippolito to meet with Emperor Charles V to denounce Alessandro's government; however, en route to the meeting, Ippolito died under questionable circumstances. Rumors spread that he was poisoned on Alessandro's orders. After the exiles voiced their complaints to Charles, Florentine diplomat Francesco Guicciardini responded, “his Excellency’s virtue, his fame, the opinion of him held throughout the city, of his prudence, of his virtuous habits, are a sufficient reply". He seems to have remained faithful to one mistress, Taddea Malaspina, who bore his only children: Giulio de' Medici (c. 1533/37–1600), who had illegitimate issue, and Giulia de' Medici.
Құрлық
1537 жылы герцог Алессандроның алыстағы туысы және жақын досы Лоренцино де Медичи, "Лоренцаччо" ("нашар Лоренцо") оны өлтірді. Бұл оқиға Альфред де Муссеттің "Лоренцаччо" пьесасының тақырыбы; Александр Дюманың "Лоренцино" пьесасы; және Томас Миддлтонның "Кекшінің трагедиясы" пьесасының негізі болып табылады. Герцог Алессандро жалғыз және қарусыз күтіп тұрған кезде Лоренцино және оның қызметшісі Пиеро ди Джованнабат, сондай-ақ Скорронконколо деп те аталатын ол, оған шабуыл жасап, "герцог қарсылық көрсеткенде Алессандроны бірнеше рет пышақпен ұрып-соқты. Алессандро қарсы тұрып, тіпті Лоренциноның саусағының бір бөлігін тістеп алды. Ақырында Алессандро жараларынан қайтыс болды, ал Лоренцино мен Скорронконколо сарайдан қашып кетті – олар қылмыстарының тез ашылмауы үшін бөлменің есігін құлыптады". Оның өлімі жұртқа жетсе, көтеріліс басталуы мүмкін деген қорқынышпен Медичи шенеуніктері Алессандроның мәйітін кілемге орап, оны Сан-Лоренцо зиратына жасырын түрде жеткізіп, асығыс жерледі. Лоренцино кейін жариялаған мәлімдемесінде Флоренция Республикасын сақтау үшін Алессандроны өлтіргенін айтты. Флоренциядағы Медичиге қарсы фракция көтерілмеген соң, Лоренцино Венецияға қашып кетті, онда 1548 жылы император Карл V-нің тікелей бұйрығымен өлтірілді. Флоренцияның Медичи жақтастары – Медичи қаруларындағы шарлардан Палески деп аталды – Флоренцияны басқару билігін Медичи әулетінің "кіші" тармағының бірінші өкілі Козимоға берді. Алессандро екі заңды емес баланың әкесі болды: төрт жасар ұлы Джулио, ол Анжелика Маласпинаға үйленді, және қызы Джулия, ол алдымен Пополи герцогы Франческо Кантелмоға, содан кейін Оттажано князі Бернадетто де Медичиге үйленді.