Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық музыкант
American musician
Отис Спанн (21 наурыз 1924 немесе 1930, 24 сәуір 1970) – американдық блюз музыканты, көптеген адамдар оны соғыстан кейінгі Чикаго блюзінің басты пианиношысы деп есептейді.
Otis Spann (March 21, 1924 or 1930April 24, 1970) was an American blues musician, whom many consider to be the leading postwar Chicago blues pianist.
Ерте өмір
Спаннның ерте жылдары туралы мәліметтер әртүрлі. Бірі 1930 жылы Миссисипи штатының Джексон қаласында туғанын айтады, бірақ зерттеушілер Боб Игл мен Эрик ЛеБланк халық санағының деректері және басқа ресми ақпараттар негізінде оның 1924 жылы Миссисипи штатының Белзони қаласында туғанын анықтады. Кейбір деректер бойынша, Спаннның әкесі Фрайди Форд атымен белгілі пианист болған. Оның анасы Жозефина Эрби – Мемфис Минни мен Бесси Смитпен бірге жұмыс істеген гитарист, ал әкесі Франк Хьюстон Спанн – дін қызметкері және музыкант болған. Бес баланың бірі Спанн жеті жасында фортепианода ойнауды бастады, оған Фрайди Форд, Фрэнк Спанн және Кішкентай Бауыр Монтгомериден біраз көмек болды.
Sources differ over Spann's early years. Some state that he was born in Jackson, Mississippi, in 1930, but researchers Bob Eagle and Eric LeBlanc concluded on the basis of census records and other official information that he was born in 1924 in Belzoni, Mississippi. Spann's father was, according to some sources, a pianist called Friday Ford. His mother, Josephine Erby, was a guitarist who had worked with Memphis Minnie and Bessie Smith, and his stepfather, Frank Houston Spann, was a preacher and musician. One of five children, Spann began playing the piano at the age of seven, with some instruction from Friday Ford, Frank Spann, and Little Brother Montgomery.
Мансап
14 жасында ол Джексон аймағындағы топтарда ойнай бастады. 1946 жылы Чикагоға көшіп келді, онда оны Биг Масео Мерривезер тәрбиеледі. Спанн жеке орындаушы ретінде де, гитарист Моррис Пежомен бірге де Tic Toc Lounge-да тұрақты түрде жұмыс істеді. Спанн өзінің ерекше фортепиано стилімен танымал болды. 1952 жылдың соңында ол Мадди Уотерстің фортепианошысы болды және 1953 жылдың 24 қыркүйегінде топпен алғашқы жазу сессиясына қатысты. Ол Уотерстің ең танымал әндерінің көптегенінде ойнады, соның ішінде "Hoochie Coochie Man", "I'm Ready" және "Got My Mojo Working" сияқты блюз стандарттарында. Chess Records үшін Спаннның жұмысына 1954 жылғы "It Must Have Been the Devil" синглы кіреді, оны "Five Spot" қолдады, гитарада B.B. King және Jody Williams орындады. Кейде ол Чак Берридің бірнеше әнінде, соның ішінде "You Can't Catch Me" (1956) әнінде фортепианода ойнағаны айтылады, бірақ басқалар бұл Берридің тұрақты пианині Джонни Джонсон болуы мүмкін екенін көрсетеді. 1956 жылы ол Биг Уолтер Хортон және Роберт Локвудпен бірге екі жарияланбаған трек жазды. Ол гитарист Роберт Локвуд кіші және вокалист Сент-Луис Джиммимен Нью-Йоркте 1960 жылдың 23 тамызында жазба жасады, ол "Otis Spann Is the Blues" және "Walking the Blues" альбомдарында жарық көрді. 1963 жылы Копенгагенде Storyville Records үшін "Good Morning Mr. Blues" сессиясы жазылды. Ол 1964 жылы Мадди Уотерс пен Эрик Клэптонмен Decca үшін, ал Джеймс Коттонмен Prestige үшін жазды. 1966 жылы ABC Bluesway үшін шыққан "The Blues Is Where It's At" альбомына Джордж "Гармоника" Смит, Мадди Уотерс және Сэмми Лаухорн үлес қосты. "The Bottom of the Blues" (1967) альбомында Спанннің әйелі Люсиль Спанн (1938 жылдың 23 маусымы – 1994 жылдың 2 тамызы) ойнады. Ол 1960 жылдардың соңында Бадди Гай, Биг Мама Торнтон, Питер Грин және Флитвуд Макпен бірге альбомдарда жұмыс істеді. 2012 жылы Silk City Records 1967 жылғы тікелей және студиялық орындауларды қамтитын "Someday" альбомын шығарды, оны танымал блюз гитарисі Сон Льюис өндірді. Спанннің DVD жазбаларында Ньюпорт джаз фестивалі (1960), Америкалық халықтық блюз фестивалі (1963), "Блюз шеберлері" (1966) және Копенгаген джаз фестивалі (1968) сияқты оның концерттері бар.
By the age of 14, he was playing in bands in the Jackson area. He moved to Chicago in 1946, where he was mentored by Big Maceo Merriweather. Spann performed as a solo act and with the guitarist Morris Pejoe, working a regular spot at the Tic Toc Lounge. Spann was known for his distinctive piano style. He became Muddy Waters' piano player in late 1952 and participated in his first recording session with the band on September 24, 1953. He played on many of Waters' most famous songs, including the blues standards "Hoochie Coochie Man", "I'm Ready", and "Got My Mojo Working". Spann's work for Chess Records includes the 1954 single "It Must Have Been the Devil" backed with "Five Spot", with B. B. King and Jody Williams on guitars. Sometimes he is credited for playing piano on a couple of Chuck Berry songs, including "You Can't Catch Me" (1956), but others indicate that it could have been Berry's regular pianist Johnnie Johnson. In 1956, he recorded two unreleased tracks with Big Walter Horton and Robert Lockwood. He recorded a session with the guitarist Robert Lockwood, Jr. and vocalist St. Louis Jimmy in New York on August 23, 1960, which was issued on the albums Otis Spann Is the Blues and Walking the Blues. A 1963 session, Good Morning Mr. Blues, for Storyville Records was recorded in Copenhagen. He worked with Muddy Waters and Eric Clapton on recordings for Decca and with James Cotton for Prestige in 1964. The Blues Is Where It's At, Spann's 1966 album for ABC Bluesway, includes contributions from George "Harmonica" Smith, Muddy Waters, and Sammy Lawhorn. The Bottom of the Blues (1967), featuring Spann's wife, Lucille Spann (June 23, 1938 – August 2, 1994), was released by Bluesway. He worked on albums with Buddy Guy, Big Mama Thornton, Peter Green, and Fleetwood Mac in the late 1960s. In 2012, Silk City Records released Someday which featured live and studio performances from 1967 produced by the noted blues guitarist Son Lewis. DVD recordings of Spann include his performances at the Newport Jazz Festival (1960), the American Folk Blues Festival (1963), the Blues Masters (1966), and the Copenhagen Jazz Festival (1968).
Өлім
Спан 1970 жылы Чикагода бауыр қатерінен қайтыс болды. Ол Иллинойс штатының Алсип қаласындағы Бёрр Ок зиратында жерленді. Оның қабірі шамамен отыз жыл бойы белгісіз болып келді, содан кейін Стив Салтер (Killer Blues Headstone Project президенті) Blues Revue журналына хат жазып: "Бұл ұлы фортепианошы белгісіз қабірде жатыр. Осы қорқынышты жағдайды өзгерту үшін бірдеңе жасайық" деді. Әлемнің түкпір-түкпірінен блюз жанкүйерлері қабір тасын сатып алу үшін қаржы жинады. 1999 жылдың 6 маусымында жекелеген шарада ескерткіш ашылды. Тасқа: "Отис біз естіген ең терең блюзді орындады – Ол жүрегімізде мәңгілік ойнай береді" деп жазылған.
Spann died of liver cancer in Chicago in 1970. He was buried in Burr Oak Cemetery, in Alsip, Illinois. His grave was unmarked for almost thirty years, until Steve Salter (president of the Killer Blues Headstone Project) wrote a letter to Blues Revue magazine, saying, "This piano great is lying in an unmarked grave. Let's do something about this deplorable situation". Blues enthusiasts from around the world sent donations to purchase a headstone. On June 6, 1999, the marker was unveiled in a private ceremony. The stone is inscribed, "Otis played the deepest blues we ever heard – He'll play forever in our hearts".
Мұра
1972 жылы Энн-Арбор блюз және джаз фестивалі өткен орын "Отис Спанн еске алу алаңы" деп аталды. Сол жылы Village Voice газетінің сыншысы Роберт Кристагау Спаннды "қазіргі заманғы блюздің ең ұлы пианиношысы" деп атады. Кейіннен ол Спанннің 1972 жылғы "Walking the Blues" жинағын Роберт Кристагаудың "Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies" (1981) кітабында жарияланған 1950-ші және 1960-шы жылдардағы музыканың "Негізгі үнтақталар кітапханасына" қосты. Спанн 1980 жылы Блюз даналық залына қайтыс болғаннан кейін сайланды. 2012 жылдың 13 қарашасында Спанн (әкесінің інісі және пианиношы Литл Джонни Джонспен бірге) Миссисипи штатының Джексон қаласындағы 547 Оңтүстік Роуч көшесінде орнатылған Миссисипи Блюз жолының ескерткіш тақтасын алды, бұл жерде оның отбасы 1930-шы және 1940-шы жылдары тұрған.
In 1972, the site of the Ann Arbor Blues and Jazz Festival was named "Otis Spann Memorial Field". That same year, Village Voice critic Robert Christgau called Spann "the greatest modern blues pianist". He later included Spann's 1972 Barnaby compilation Walking the Blues in "A Basic Record Library" of 1950s and 1960s music, published in Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981). Spann was posthumously elected to the Blues Hall of Fame in 1980. On November 13, 2012, Spann (along with cousin and fellow pianist Little Johnnie Jones) received a Mississippi Blues Trail Marker plaque, erected at 547 South Roach Street in Jackson, Mississippi where the family lived in the 1930s and 1940s.