Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия ханзадасы Ричард Шрусбери, Йорк герцогы (17 тамыз 1473 жыл) Англия королі Эдуард IV және Элизабет Вудвиллдің алтыншы баласы және екінші ұлы болды, ол Шрусбериде дүниеге келді. Ричард пен оның үлкен ағасы, Англия королі Эдуард V болып қысқа ғана уақыт патшалық құрған, 1483 жылы олардың емілген ағасы Ричард III патша болғаннан кейін жасырын түрде жоғалып кетті.
English prince
Richard of Shrewsbury, Duke of York (17 August 1473), was the sixth child and second son of King Edward IV of England and Elizabeth Woodville, born in Shrewsbury. Richard and his older brother, who briefly reigned as King Edward V of England, mysteriously disappeared shortly after their uncle Richard III became king in 1483.
Герцогтік мемлекеттер
1474 жылғы мамыр айында Ричард Йорк герцогы болып тағайындалды және келесі жылы Гартер орденінің рыцары атанды. Осы кезден бастап, Англия патшасының екінші ұлының Йорк герцогы болуы дәстүрге айналды. Ол 1476 жылғы 12 маусымда Нотингем графы болды. 1478 жылғы 15 қаңтарда Вестминстердегі Сент-Стефан капелінде, 4 жасында 5 жастағы Анна де Моубрейге, Норфолк графинясының 8-ші ұрпағына үйленді. Анна 1476 жылы Моубрейдің кең байлықтарын мұраға алған еді. Йорктің әкесінің титулы Анна оны мұраға ала алмағандықтан тоқтатылғандықтан, ол 1477 жылғы 7 ақпанда Норфолк герцогы және Уоррен графы атанды. 1481 жылғы қарашада Анна де Моубрей қайтыс болғанда, оның мүлігі Вильям, Беркли виконты мен Джон, Говард лордына тиіс болды. 1483 жылғы қаңтарда Парламент Моубрей байлықтарын Ричард, Йорк және Норфолк герцогына өмір бойына, ал одан кейін, егер оның мұрагерлері болса, оларға беру туралы заң қабылдады. Екі заңды мұрагердің құқықтары жойылды; Беркли виконты қаржылық қиындыққа тап болды және король Эдуард IV оның қарыздарын төлеп, кешірді. Беркли 1483 жылы Парламент алдында Моубрей байлығына деген талаптарынан бас тартты. Говард лорды үшін ештеңе істелмеді.
Prince Richard was created Duke of York in May 1474 and made a Knight of the Garter the following year. From this time on, it became a tradition for the second son of the English sovereign to be Duke of York. He was created Earl of Nottingham on 12 June 1476. On 15 January 1478, in St Stephen's Chapel, Westminster, when he was 4 years old, he married the 5 year old Anne de Mowbray, 8th Countess of Norfolk, who had inherited the vast Mowbray estates in 1476. As York's father in law's dukedom had become extinct when Anne could not inherit it, he was created Duke of Norfolk and Earl Warenne on 7 February 1477. When Anne de Mowbray died in November 1481 her estates should have passed to William, Viscount Berkeley and to John, Lord Howard. In January 1483, Parliament passed an act that gave the Mowbray estates to Richard, Duke of York and Norfolk, for his lifetime, and at his death to his heirs, if he had any. The rights of the two co heirs at law were extinguished; Viscount Berkeley had financial difficulties and King Edward IV paid off and forgave those debts. Berkeley then renounced his claims to the Mowbray estate before parliament in 1483. Nothing was done for Lord Howard.
Мұрагерге үміткер
Оның әкесі 1483 жылдың 9 сәуірінде қайтыс болды. Осылайша, оның ағасы, Уэльс принці Эдуард Англия королі атанды және осылай жарияланды, ал Ричард оның мұрагері деп танылды. Отбасының қауіпсіздігінен сескену себебімен, жесір патшайым 1483 жылдың сәуір айында отбасымен Вестминстер аббаттығына пана іздеп келді. Оның үлкен ұлын оның регенті, Глостер герцогы Ричард, Лондон мұнарасына алып кетті, бұл оның тәж кию дайындықтары үшін жасалған деп айтылады. 1483 жылдың маусым айында Глостер герцогы Ричардтан оның ағасы, король Эдуард V-тің қасына мұнараға қосылуын сұрады, және королева Елизавета осы жас баласын беруге мәжбүр болды. Қазір Роберт Стиллингтон, Бат және Уэллс епискобы болған дін қызметкері, Эдуард IV-нің 1461 жылы леди Элеонора Талботқа үйленуге келісімін бергенін куәландырды. Эдуард 1464 жылы Елизавета Вудвилльге үйленген кезде леди Элеонора әлі тірі болған. Ал, қайтыс болған корольдің ағасы Ричард Глостер герцогының регенттік кеңесі, бұл екі әйелге үйленудің заңсыздық жағдайы екенін анықтады. Бұл Елизавета Вудвилльмен жасалған екінші некенің заңдылығын жойды және олардың барлық балаларының заңдылығын күмәнді етті. Titulus Regius Эдуард пен Ричардты заңды емес деп жариялады және 1483 жылдың 25 маусымында мұрагерлік тізімінен шығарды. Глостер герцогы, Эдуард IV-нің жалғыз тірі қалған ағасы ретінде, Ричард III патша атанды.
His father died on 9 April 1483. Thus his brother Edward, Prince of Wales, became King of England and was acclaimed as such, and Richard his heir presumptive. Fearing for her family's safety, the Queen Dowager arrived with her family to Westminster Abbey seeking sanctuary in April 1483. Her eldest son was taken by his regent, Richard, Duke of Gloucester, to the Tower of London, allegedly to prepare for his coronation. In June 1483, the Duke of Gloucester requested that Richard join his brother, King Edward V in the Tower and Queen Elizabeth was forced to hand over the young boy. A priest, now generally believed to have been Robert Stillington, the Bishop of Bath and Wells, testified that Edward IV had agreed to marry Lady Eleanor Talbot in 1461. Lady Eleanor was still alive when Edward married Elizabeth Woodville in 1464 and the Regency Council under the late King's brother Richard, Duke of Gloucester, concluded that this was a case of bigamy. This invalidated the second marriage to Elizabeth Woodville and the legitimacy of all children of their union. Titulus Regius declared both Edward and Richard as illegitimate and removed from the line of succession on 25 June 1483. The Duke of Gloucester, as the only surviving brother of Edward IV, became King Richard III.
Мүмкін тағдыры
Йорк герцогін король Ричард III 1483 жылдың ортасында Лондон мұнарасына жіберді, онда ол ағасымен бірге тұтқынға алынды. Олар кейде мұнара бағында көрінетін, бірақ 1483 жылдың жазынан кейін олар туралы ешқандай мәлімет болмады. Олардың екеуі – «Мұнарадағы ханзадалар» – жоғалып кеткеннен кейін не болғаны әлі де белгісіз. Тюдор тарихы оның ағасы Ричардты кінәлауға асықты. Томас Мор ханзадалардың жастықтарымен тұншықтырылып өлтірілгенін жазды, оның бұл әңгімесі Уильям Шекспирдің «Ричард III» пьесасының негізін құрайды, онда Тиррелл Форрест пен Дайтонды Ричардтың бұйрығымен ханзадаларды өлтіруге жалдандырады. Ричард III-ті кейіннен қайта қарау оның кінәсін күмәнді етті, бұл 17 ғасырдың басында Уильям Корнуоллиспен басталды. Балалар жоғалу алдында Эдвардқа дәрігер жиі келіп тұратын; тарихшы Дэвид Болдуин замандастары Эдвардтың аурудан немесе оны емдеу әрекеттерінен қайтыс болғанын ойлаған болуы мүмкін деп болжайды. 1674 жылы мұнараның баспалдағын қайта жарақтап жатқан жұмысшылар екі баланың сүйектерін тапты. Король Чарльз II-нің бұйрығымен олар кейін Вестминстер аббаттығына Эдуард пен Ричардтың есімдері жазылған құмыраға қойылды. 1933 жылы сүйектер қайта зерттелді, сол кезде қаңқалардың толық емес екені және жануарлардың сүйектерімен бірге жерленгені анықталды. Бұл сүйектердің ханзадаларға тиесілі екені ешқашан дәлелденген жоқ. 1789 жылы Виндзордағы Сент-Джордж капелласында жөндеу жұмыстарын жүргізіп жатқан жұмысшылар Эдуард IV және Элизабет Вудвиллдің мазартасын қайта тауып, кездейсоқ бұзып жіберді. Оған іргелес тағы бір мазар болды, онда екі баланың табыты табылды. Бұл мазарға Эдуард IV-нің екі баласының есімдері жазылған: екі жасында қайтыс болған Бедфорд герцогы Георг; және 14 жасында қайтыс болған Мэри Йорк. Екеуі де корольден бұрын қайтыс болған. Алайда, бұл екі баланың сүйектері кейін капелланың басқа жерінен табылғандықтан, мазардағы балалар табыттарының кімге тиесілі екені белгісіз қалды. 1486 жылы Ричард Шрусберидің үлкен әпкесі Елизавета Генрих VII-ге үйленді, осылайша Йорк және Ланкастер үйлері біріктірілді.
The Duke of York was sent to the Tower of London, then a royal residence, by King Richard III in mid 1483, where he was held with his brother. They were sometimes seen in the garden of the Tower, but there are no known sightings of them after the summer of 1483. What happened to the two of them—the Princes in the Tower—after their disappearance remains unknown. Tudor History was quick to blame his uncle, Richard. Thomas More wrote that the princes were smothered to death with their pillows, and his account forms the basis of William Shakespeare's play Richard III, in which Tyrrell suborns Forrest and Dighton to murder the princes on Richard's orders. Subsequent re evaluations of Richard III have questioned his guilt, beginning with William Cornwallis early in the 17th century. In the period before the boys' disappearance, Edward was regularly being visited by a doctor; historian David Baldwin extrapolates that contemporaries may have believed Edward had died either of an illness or as the result of attempts to cure him. Bones reportedly belonging to two children were discovered in 1674 by workmen rebuilding a stairway in the Tower. On the orders of King Charles II, these were subsequently placed in Westminster Abbey, in an urn bearing the names of Edward and Richard. The bones were re examined in 1933 at which time it was discovered the skeletons were incomplete and had been interred with animal bones. It has never been proven that the bones belonged to the princes. In 1789, workmen carrying out repairs in St George's Chapel, Windsor, rediscovered and accidentally broke into the vault of Edward IV and Elizabeth Woodville. Adjoining this was another vault, which was found to contain the coffins of two children. This tomb was inscribed with the names of two of Edward IV's children: George, Duke of Bedford, who had died at the age of two; and Mary of York who had died at the age of 14. Both had predeceased the King. However, the remains of these two children were later found elsewhere in the chapel, leaving the occupants of the children's coffins within the tomb unknown. In 1486, Richard of Shrewsbury's eldest sister Elizabeth married Henry VII, thereby uniting the Houses of York and Lancaster.
Перкин Уорбек
1491 жылы Корк қаласында фламанд тегінен шыққан жас Перкин Уорбек, Ирландия қаласының бұрынғы мэрі Джон Атвотер бастаған Йорк тарапынан қолдау көрсеткендер тарапынан Ричард деп жарияланды. Ол Тауэрден қашып шыққанын және арадағы жылдарды қашқан күйде өткізгенін айтты. Келесі алты жыл ішінде Уорбек Еуропаны аралап, Киелі Рим императоры Максимилиан I және Шотландия королі Джеймс IV сияқты бірнеше монархтардан Англияның "Ричард IV" ретінде мойындылық алды. Бұл қолдауға нақты Ричардтың тәтесі Йорк әйелі Маргарет та кірді. 1497 жылы Англияға жасаған сәтсіз шабуылдан кейін тұтқындалған Уорбек Лондон мұнарасында қамалды. Ол өзін жалғаншы екенін мойындады және кейін қашып кетуге тырысқан кезде жазаланды.
In 1491, in Cork, Perkin Warbeck, a young man of Flemish origin was proclaimed by a variety of Yorkist supporters led by the Irish city's former Mayor John Atwater to be Richard. He claimed to have escaped from the Tower and spent the intervening years on the run. Over the next six years, Warbeck travelled across Europe, receiving recognition from a number of monarchs including Maximilian I, Holy Roman Emperor and James IV of Scotland as "Richard IV" of England. This support included Margaret of York, the aunt of the real Richard. Following his capture after a failed invasion of England in 1497, Warbeck was held in the Tower of London. He confessed to being an impostor, and was later executed following an attempt to escape.
Қарулар
Патшаның ұлы болғандықтан, Ричардқа патшалықтың қару-жарағын пайдалануға рұқсат берілді, күміс түсті таспамен (label argent) және алғашқы бөлігінде қызыл түсті кантонмен (canton gules) ерекшеленді.
As son of the king, Richard was granted use of the arms of the kingdom, differentiated by a label argent, on the first point a canton gules.