Кіріспе
Джеймс Тюше, Кастелхейвеннің 3-ші графы (шамамен 1612 – 11 қазан 1684) – Кастелхейвеннің 2-ші графы Мервин Тюше мен оның бірінші әйелі Элизабет Барнхэмнің (1592 – шамамен 1622) ұлы. Кастелхейвен 17 ғасырдың ортасында өткен Үш патшалық соғыстарында көрнекті рөл атқарды және осы кезеңде Ирландиядағы қақтығыстарда ерекше белсенділік танытты.
Атаулары
Ол 14 мамыр 1631 жылы әкесі айыпталып, басы кесілген кезде Кастелхейвен ирланд графтығына және Ориер бароны Одлиге мұрагер болды. Англиядағы оның көптеген иеліктері басқаларға өтті. 3 маусым 1633 жылы ол "өзінің мұрагерлеріне мәңгілікке" деген шартпен, әкесінің айыпталуын жою мақсатында, бұрынғы барон Одли болған әкесі Георгийдің құрметімен барон Одли титулын алды. Бірақ, бұл заң жүзінде жеткіліксіз деп есептелді, сондықтан 1678 жылы Парламент оған бастапқы Одли барониясын мұраға алуға рұқсат беретін заң қабылдады.
Ирландиядағы соғыс
Кастлехэвен 1640 жылдары Конфедерация соғыстары кезінде және одан кейінгі Кромвельдік шабуыл кезінде Ирландияны қорғауға қатысты. 1641–42 жылдары Ирландия көтерілісі басталғанда Кастлехэвен ерікті түрде ирланд көтерілісшілерін басуға көмектесуге ұсыныс жасады, бірақ католик болғандықтан оған басшылық жүктеуге сенбеді. Ұзақ өтпей ол тұтқындалып, Дублин қамалында қамауға алынды. Страффорд графының тағдырымен бірдей боламын деп қорқып, Тюшет 27 қыркүйекте досының көмегімен қашып, оңтүстікке қарай Уиклоу тауларына қашты. Оның ниеті – Вексфорд арқылы Францияға, содан кейін Англияға өту еді; бірақ Килкенниде, конфедерациялық католиктердің штаб-пәтеріне келген соң, ол армияда қызмет етуге көндірілді және сер Томас Престонның, 1-ші Тара виконтының қол астындағы атты әскердің генералы болып тағайындалды. Солтүстік Ирландияда оның қашқаны Ормонд графының оның және көтерілісші туыстары арасында «келісімге келу» үшін жасаған құрылтай екеніне сенді, өйткені Кастлехэвен оның қарындасы Эдмунд Роу Батлермен некелескен еді. Өзін ағылшын санаса да, ол Килкенни Конфедерациясының 25 мүшеден тұратын Жоғарғы Кеңесінің құрамына енді. 1644 жылы Ирландия Конфедерациясының Жоғарғы Кеңесі Роберт Монро басқаратын Ылғал Шотландия армиясына қарсы шабуыл үшін 6000 саяқты экспедициялық күштің бас қолбасшысы ретінде Кастлехэвенге дауыс берді. Кастлехэвен басқарған науқан шешімді болмады, үлкен әскер көбінесе Шарлемонт бекінісін қорғауға жұмсалды. Тарихшылар бұл экспедицияны пайдаланылмаған мүмкіндік деп есептейді: нәтижесінде Оуэн Ро О’Нилл Кастлехэвенді қабілетсіз деп санады, ал Томас Престон да оны ұнатпай қалды. (Кастлехэвен кейін О’Ниллді экспедицияның сәтсіздігіне кінәлады, бірақ бұл сөзіне көп сенімділік болмады). Дегенмен, Кастлехэвеннің әскери қабілеті толығымен жоқ емес еді. Оуэн Ро О’Ниллден басқа, ол конфедерациялық әскерлер арасында дәстүрлі шайқаста жеңіске жете алатын жалғыз ирландтық қолбасшысы болды. 1643 жылы ол Клоугли шайқасында Корк графтығында Инчикиннің жүздеген адамын таңқалдырып, жеңді. 1650 жылы ол Текроган шайқасында Улик Берктің көмегімен ағылшын парламенттік әскеріне қарсы екінші, шағын (бірақ маңызды емес) жеңіске жетті. Кастлехэвеннің басты кемшілігі – ол көбінесе әуесқой болды, ол қамалдау жүргізуге шыдамдылық таныта алмады және біршама сезімтал болды, кейбіреулер оны Тирна Биг немесе «Кішкентай лорд» деп атады. Афоризмдік ашылудың анонимді авторы, Ирландиядағы Конфедерация соғыстары кезіндегі оқиғалар туралы заманауи есеп, Кастлехэвенді «Кланрикардтың пигмей Голиафы» деп атайды.
Кейінгі жылдар
1647 жылы ол көптеген католик ақсүйектері сияқты Францияға көшіп барды және ханзада Руперттің Эно облысының астанасы Ландрэсиді қоршауында болды. Ол Париждегі Уэльс ханзадасын көргеннен кейін Лайнстер, Мюнстер және Клэрде бірнеше әскери басшылықтарды атқару үшін Ирландияға оралды, бірақ Кромвель мен оның күйеу баласы Иретонның іс-қимылдарына тойтарыс бере алмады. 1652 жылдың сәуір айында ол континентке қайта оралып, Фрондеде де Конде ханзадасына, Карл II-ге және испан тәжіне қызмет ету арқылы әскери мансабын жалғастырды. Ол Рокрой, Камбре, Сенефф, Маэстрихт, Шарлеруа және Монс шайқастарына қатысты, бұл Папалық қастандыққа байланысты туған қызулыққа жауап ретінде болды. Барлық католиктер сияқты, ол 1678 жылғы Тест заңы бойынша Лордтар палатасына кіруден шеттетілді (онда ол Одли бароны ретінде отырды), бірақ протестант ақсүйектері оны жоғары бағалады. Ол 1678 жылдың 30 қарашасында патшайымға адалдығын және мемлекеттің тыныштығы мен игілігіне деген алаңдаушылығын білдірген сөзбен отставкаға шықты. Оның қаржылық қиындыққа тап болғанын білген әріптестері Карл II-ге хат жазып, Кастелхейвенді оның қамқорлығына ұсынды. Ол 1684 жылдың 11 қазанында Ирландияның Типперри графтығындағы Килкаш қамалында мұрагер қалдырмай қайтыс болды, ал графтыққа оның кіші інісі Мервин мұрагерлік құқыққа ие болды. Мервиннің ағасы Джордж бенедиктин монах болғандықтан, одан бас тартылды.
to further his military career serving Prince de Condé in the Fronde, Charles II, and the Spanish Crown. He participated in the battles of Rocroy, Cambrai, Seneffe, Maestricht, Charleroi and Mons in response to the hysteria of the Popish Plot. Like all Catholic peers, he had been barred from the House of Lords (where he sat as Baron Audley) by the Test Act 1678, much to the regret of the Protestant peers, who held him in high regard. He took his leave on 30 November 1678, with a speech expressing his duty to the Crown, and his concern for the peace and welfare of the Kingdom. His fellow peers, knowing him to be in financial difficulty, wrote to Charles II recommending Castlehaven to his bounty. He died without issue on 11 October 1684, at Kilcash Castle, County Tipperary, Ireland and was succeeded in the earldom by his youngest brother Mervyn. Mervyn's older brother George was passed over by virtue of being a Benedictine monk.