Кіріспе
Мервин Тучет, Кастлехэвеннің 2-ші графы (1593 – 14 мамыр 1631; Мервин, Тучет деп те жазылады), зорлау және содомия жасағаны үшін сотталған және кейіннен өлім жазасына кесілген ағылшын дворяны. Ол саяси емес қылмыс үшін өлім жазасына кесілген жалғыз парламент мүшесі. Джордж Тюшеттің, Кастлехэвеннің 1-ші графы және 11-ші барон Одлидің, оның әйелі Люси Мервиннің ұлы, әкесінің тірілігінде Лорд Одли лақап атымен танымал болғандықтан, кейде Мервин Одли деп аталды. 1608 жылы I Джеймс оған рыцарьдық тағайындады, содан кейін ол Миддл Темплде құқық тағылымдарын оқыды. 1614 жылғы «Жарамсыз Парламентте» Дорсеттен Англия Парламентінің мүшесі болып сайланды және Дорсет, Сомерсет және Уилтшир округтерінде әділет судьясы қызметін атқарды. 1608 жылға дейін оның екінші некесі 22 шілдеде 1624 жылы Харфилдте, Миддлсексте бұрынғы леди Энн Стэнлиге (1580–1647) қиылды, ол Фердинандо Стэнлидің үлкен қызы және мұрагері, 5-ші Дерби графы (әйелі Элис Спенсермен) және 5-ші барон Чандостың жесірі Грей Бриджес еді. Олардың Анна Тюшет есімді қызы болды, ол жас кезінде қайтыс болды. Леди Энн Кастлехэвеннен әлдеқайда үлкен болды, ал неке сәтті болмады, бірақ 1628 жылы Лорд Кастлехэвеннің ұлы оның он үш жасар қызы Элизабетке үйленді; Кастлехэвеннің ұлы Джеймс, Кастлехэвеннің еркек сүйіктілеріне деген «әуескерлігінің» оның алғашқы шағымын білдіруіне себеп болғанын мәлімдеді. Әріптестерінің алдындағы сотта, осындай сүйіктілердің бірі Генри Скипвиф 1621 жылы Фонтилл Гиффордқа келгені және бірнеше жыл ішінде ол Кастлехэвенге соншалықты жақын болған, оның отбасылық дастарқанына отырды және қызметшілер оны «Мырза Скипвиф» деп атады. Бірнеше жылдан кейін үйге Джайлс Бродвей келді және оған да сондай күтім көрсетілді. Көп ұзамай Кастлехэвен Скипвитке жыл сайын зейнетақы төлеп отырды және ол Анна мен оның қызы Элизабетті тұқымдандыруға тырысқаны үшін айыпталды, Скипвитен ұлдың орнына мұрагер етпек болды. Кастлехэвенге қарсы шағымдар оның үлкен ұлы мен мұрагері тарапынан мұрадан айырылып қалудан қорқып, білдірілді және Томас Ковентридің басшылығымен құпия кеңесте тыңдалды. Леди Кастлехэвен үй шаруашылығының әдепсіздікке толы екенін куәландырды, ал айыптау тарапынан әрекет ететін бас прокурор сотқа Кастлехэвеннің «Құдайға сенбегендіктен» ауырғанын түсіндірді, бұл Кастлехэвенді қауіпсіз емес ететін күнәлілік еді. Алайда ол өзінің кінәсіз екенін, әйелі мен ұлының сот арқылы оны өлтіруге тырысқанын мәлімдеді. Кастлехэвенге қарсы куәгерлердің барлығы оның өлімінен материалдық пайда көреді (айыпталушының айтуынша: «Бүгін мені айыптайтын менің мүлігім, менің иелерім, басқа ештеңе жоқ»). Аттаиндер жарлығы шығарылды. Аттаиндер шарттарына сәйкес Кастлехэвен өзінің ағылшындық Одли барондығын жоғалтты, ол жалпы мұрагерлер үшін құрылған, бірақ ол өзінің ирландтық графтығын және барондығын сақтап қалды, өйткені бұл Де Донис заңымен қорғалған құрметті атақ еді.
Mervyn Tuchet, 2nd Earl of Castlehaven (1593 – 14 May 1631; also spelled Mervin, Touchet), was an English nobleman who was convicted of rape and sodomy and subsequently executed. He is the only member of parliament to be executed for a non political crime. A son of George Tuchet, 1st Earl of Castlehaven and 11th Baron Audley, by his wife, Lucy Mervyn, he was known by the courtesy title of Lord Audley during his father's lifetime, so is sometimes referred to as Mervyn Audley. He was knighted by James I in 1608, before he studied law at the Middle Temple. He served as Member of the Parliament of England for Dorset in the Addled Parliament of 1614 and was a Justice of the Peace for the counties of Dorset, Somerset, and Wiltshire. Sometime before 1608 His second marriage, on 22 July 1624, at Harefield, Middlesex, was to the former Lady Anne Stanley (1580–1647), elder daughter and co heiress of Ferdinando Stanley, 5th Earl of Derby (by his wife, Alice Spencer), and widow of Grey Brydges, 5th Baron Chandos. They had a daughter, Anne Touchet, who died young. Lady Anne was significantly older than Castlehaven, and the marriage was not a success, but in 1628 Lord Castlehaven's son was married to her thirteen year old daughter, Elizabeth; Castlehaven's son, James, claimed that it was the extent of Castlehaven's "uxoriousness" toward his male favourites which led to his initial lodging of a complaint. At a trial by his peers, it was stated that one such favourite, Henry Skipwith, had arrived at Fonthill Gifford in 1621 and that within a few years he was so close to Castlehaven that he sat at the family's table and was to be addressed as "Mister Skipwith" by the servants. Several years later, Giles Broadway arrived at the house and received similar treatment. It was not long before Castlehaven was providing Skipwith with an annual pension, and he was accused of attempting to have Skipwith inseminate both Anne and her daughter Elizabeth, to produce an heir from Skipwith instead of his son. Charges were brought against Castlehaven on the complaint of his eldest son and heir, who feared disinheritance, and were heard by the Privy Council under the direction of Thomas Coventry, Lord High Steward. Lady Castlehaven gave evidence of a household which she said was infested with debauchery, and the Attorney General acting for the prosecution explained to the court that Castlehaven had become ill because "he believed not God", an impiety which made Castlehaven unsafe. However, he insisted he was not guilty and that his wife and son had conspired together in an attempt to commit judicial murder. All witnesses against Castlehaven would gain materially by his death (as the defendant put it: "It is my estate, my Lords, that does accuse me this day, and nothing else") Attainder was decreed. Under the terms of the attainder, Castlehaven forfeited his English barony of Audley, created for heirs general, but retained his Irish earldom and barony since it was an entailed honour protected by the statute De Donis.
Салдары
Кастлехэвеннің ирландтық титулдары оның ұлы Джеймске өтті. Елизавета күйеуінен бөлініп, Англияда өзін-өзі асырауға мәжбүр болды, көбінесе леди Елизавета Петренің қосылып, ол өзі күйеуі Уильям Петре, 4-ші барон Петренен бөлінген еді. Джеймс бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін бірнеше ай ішінде Элизабет Грейвске үйленді. Лоренс Фицпатрик пен Джайлс Браунинг олардың жасаған қылмыстардағы рөлдері үшін сотқа тартылды. Фицпатрик леди Кастлехэвен "дүниедегі ең жаман әйел болды және тірі әйелдердің барлығынан да көп жауап беруге тиіс" деп куәлік берді. Екеуі де кінәлі деп танылып, содан кейін өлім жазасына кесілді. Тарихшы Синтия Б. Херруп Аннаның "әрдайым өзінің кінәсіз екенін айтқан және теория бойынша, күйеуінің айыпталуы оны ақтауы керек еді" деп жазады, бірақ "1631 жылдан кейінгі өмірі толыққанды ақталу болған жоқ" және "Соттан кейін тараған ең танымал өлең Кастлехэвенді құрбандық емес, алданып қалған адам ретінде бейнелейді". The Complete Peerage кітабында Кокейн Кастлехэвеннің өлімі әйелінің қастандықтарының нәтижесінде болғанын және оның Амптиллмен және Генри Скипвитпен жасаған зинасы оның ниеттерін күдікті ететінін қосады.