Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорк қаласындағы музей
Museum in New York City
The Cloisters, сондай-ақ Met Cloisters деп аталатын бұл мұражай, Нью-Йорк қаласындағы Үстіңгі Манхэттеннің Вашингтон Хайтс ауданында орналасқан. Форт Трайон паркінде орналасқан мұражай, еуропалық ортағасырлық өнер мен сәулетке, әсіресе романдық және готикалық кезеңдерге маманданған. Метрополитен өнер мұражайының басқаруындағы мұражай, француз монастырлары мен аббаттарының сәулеттік ортасында көрсетілген ортағасырлық өнер туындыларының ірі коллекциясын қамтиды. Оның ғимараттары төрт монастырь – Кукса, Сент-Гилем, Боннефонт және Трие айналасында топтасқан. Бұл монастырьларды 1913 жылға дейін американдық мүсінші және өнер сатушы Джордж Грей Барнард Франциядан сатып алып, Нью-Йоркке көшірген. Барнардтың коллекциясын қаржыгер және меценат Джон Д. Рокфеллер кіші мұражай үшін сатып алды. Объектілердің тағы бір маңызды көзі – Ж. П. Морган мен Джозеф Бруммердің коллекциялары болды. Мұражай ғимаратын сәулетші Чарльз Колленс тік төбеде, жоғарғы және төменгі деңгейлерімен жобалаған. Онда ортағасырлық бақтар, сондай-ақ роман, Фуэнтидуэна, Бөрік, испан және готика бөлмелерін қоса алғанда, бірнеше капеллалар мен тақырыптық галереялар бар. Ғимараттың дизайны, орналасуы және атмосферасы ортағасырлық еуропалық монастырь өмірін еске түсіруге бағытталған. Мұражайда Византиядан Ренессанс дәуірінің басына дейінгі, негізінен 12-15 ғасырлар аралығындағы шамамен 5000 өнер және сәулет туындылары бар, барлығы еуропалық. Бұл туындылардың ішінде тас және ағаш мүсіндері, гобелендер, жарықтандырылған қолжазбалар және панельдік суреттер бар. Олардың ең танымалдары – шамамен 1422 жылғы Төменгі Нидерландтық Мерод алтары және шамамен 1495–1505 жылдардағы Фламандтық Бір мүйізді аң аулау гобелендері. Рокфеллер 1930 жылы Вашингтон Хайтстағы мұражай алаңын сатып алып, 1931 жылы Метрополитенге сыйға тартты. 1938 жылдың 10 мамырында ашылған кезде The Cloisters коллекциясы «көрнекі ортада бейресми түрде көрсетілген, қиялды қозғайтын және ләззат алуға ыңғайлы көңіл-күй тудыратын» деп сипатталды.
The Cloisters, also known as the Met Cloisters, is a museum in the Washington Heights neighborhood of Upper Manhattan, New York City. The museum, situated in Fort Tryon Park, specializes in European medieval art and architecture, with a focus on the Romanesque and Gothic periods. Governed by the Metropolitan Museum of Art, it contains a large collection of medieval artworks shown in the architectural settings of French monasteries and abbeys. Its buildings are centered around four cloisters—the Cuxa, Saint Guilhem, Bonnefont and Trie—that were acquired by American sculptor and art dealer George Grey Barnard in France before 1913, and moved to New York. Barnard's collection was bought for the museum by financier and philanthropist John D. Rockefeller Jr. Other major sources of objects were the collections of J. P. Morgan and Joseph Brummer. The museum's building was designed by the architect Charles Collens, on a site on a steep hill, with upper and lower levels. It contains medieval gardens and a series of chapels and themed galleries, including the Romanesque, Fuentidueña, Unicorn, Spanish, and Gothic rooms. The design, layout, and ambiance of the building are intended to evoke a sense of medieval European monastic life. It holds about 5,000 works of art and architecture, all European and mostly dating from the Byzantine to the early Renaissance periods, mainly during the 12th through 15th centuries. The objects include stone and wood sculptures, tapestries, illuminated manuscripts and panel paintings, of which the best known include the c. 1422 Early Netherlandish Mérode Altarpiece and the c. 1495–1505 Flemish Hunt of the Unicorn tapestries. Rockefeller purchased the museum site in Washington Heights in 1930 and donated it to the Metropolitan in 1931. Upon its opening on May 10, 1938, the Cloisters was described as a collection "shown informally in a picturesque setting, which stimulates imagination and creates a receptive mood for enjoyment".
Құрылу
Мұражайдың сәулет құрылымының негізі Джордж Грей Барнардтың жинағынан туындады. Ол американдық мүсінші және коллекционер болған, және Үстіңгі Манхэттеннің Форт-Вашингтон ауданындағы үйінің жанында ортағасырлық өнер мұражайын құрған. Чикаго өнер институтында оқыған сәтті мүсінші болғанымен, ол отбасын күтіп бағуға жеткілікті табыс таппады. Барнард тәуекелге баратын адам еді және өмірінің көп бөлігін жақпайлықта өткізді. 1883 жылы Парижге көшіп, Академияда оқыды. 1905-1913 жылдары Фонтенблоға жақын Море-сюр-Луэн ауылында тұрып, табысын толықтыру үшін 13 және 14 ғасырлардағы еуропалық заттармен сауда жасады. Осы процесте ол өзін "антикварлық заттар" деп сипаттаған үлкен жеке коллекциясын жинады, бастапқыда француз дилерлерінен жеке заттар сатып алып, кейін жергілікті шаруалардан архитектуралық артефакттарды сатып алды. Барнардды ең қызықтырған нәрсе – 12 ғасырдан бастап монастырлық ордендер құрған аббаттар мен шіркеулер еді. Соғыстар мен төңкерістер кезіндегі ғасырлар бойындағы тонау мен қирату салдарынан, осы ғимараттардың тастары жергілікті халық тарапынан қайта қолданылды. Мұндай артефакттардың құндылығын бірінші болып сезінген Барнард, жергілікті және үкіметтік топтардың қарсылығына жиі тап болды. Дегенмен, ол шебер келіссөзші болды және кәсіби мүсіншінің тас өңдеуге қабілетті көзінің арқасында 1907 жылға қарай салыстырмалы түрде төмен бағамен жоғары сапалы коллекция құрды. Ол Три ғимараттары үшін 25 000 доллар, Боннефорт үшін 25 000 доллар және Кукса монастыры үшін 100 000 доллар төледі. Оның жетістігі оны өзін романтикалық тұлға ретінде қарастыруға итерді. Ол Франция ауылдарында велосипедпен саяхаттап, жол бойында ұмытылған готикалық шедеврлерді тауып алғанын еске алды. Ол Жан д'Алуйдің саркофагын кішкентай өзен үстінен көпір ретінде қолданылып жатқан күйде, бетімен төмен қаратып тапқанын айтты. 1914 жылға қарай ол Манхэттенде галерея ашуға жеткілікті артефакттар жинады. Барнард көбінесе жеке қаржысын басқара алмады және соншалықты ұйымсыз болды, кейде сатып алғандарының тегін немесе шығу тегін жоғалтып алатын. 1925 жылы, қаржылық қиындықтардың бірі кезінде, ол коллекциясын Джон Д. Рокфеллерге сатты. Бұл екі адамды архитектор Уильям В. Босворт таныстырған. Метрополитен өнер мұражайы үшін сатып алынған коллекция мұражайдың негізін құрайтын құрылымдарды қамтыды. Рокфеллер мен Барнард мінез бен көзқарас жағынан мүлдем қарама-қарсы болды және араласа алмады: Рокфеллер тартымды, ал Барнард көңілді болды. Ағылшын суретшісі және өнер сыншысы Роджер Фрай сол кезде Метрополитеннің Еуропалық сатып алу агенті болып жұмыс істеді және делдалдық қызмет көрсетті. Рокфеллер ақырында Барнардтың коллекциясын шамамен 700 000 долларға сатып алып, Барнардты кеңесші ретінде қалдырды. 1927 жылы Рокфеллер Орталық парктің дизайнерлерінің бірінің ұлы Фредерик Лоу Олмстедті және Олмстед ағайындылары фирмасын Форт-Вашингтон ауданында парк құру үшін жалдады. 1930 жылдың ақпан айында Рокфеллер Метрополитенге монастырларды салуды ұсынды. Босвортпен кеңескеннен кейін, ол мұражайды Форт-Трайон паркінде салуға шешім қабылдады, оны биіктігі, көрінісі және қолжетімді, бірақ оқшауланған орны үшін таңдады. Жер мен қазіргі ғимараттар сол жылы К.К.Г. Биллингстің иелігінен және Форт-Вашингтон ауданындағы басқа да иеліктерден сатып алынды. Монастыр ғимараты мен жапсарлас бақтарды Чарльз Колленс жобалады. Олар Каталония мен Франция абаттарының элементтерін қамтиды. Сант-Микель-де-Куиша, Сент-Гильем-ле-Дезерт, Боннефонт-ен-Комминг, Три-сюр-Бейзе және Фровильден алынған бөліктер тас-тас болып демонтаждалды және Нью-Йоркке жіберілді, онда олар қайта құрастырылып, біртұтас құрылымға біріктірілді. Құрылыс 1934 жылдан бастап бес жылға созылды. 1933 жылы Рокфеллер бірнеше жүз акр жерді Нью-Джерсидің Паллисайдс жартасынан, өзен арқылы, Паллисайдс мемлекетаралық паркі комиссиясына берді, ол жерді одан әрі дамытудан сақтау үшін бірнеше жыл бұрын сатып алған болатын. Жаңа ғимарат пен бақтар 1938 жылдың 10 мамырында ресми түрде ашылды, бірақ жұртшылыққа төрт күннен кейін ғана кіруге рұқсат берілді.
The basis for the museum's architectural structure came from the collection of George Grey Barnard, an American sculptor and collector who almost single handedly established a medieval art museum near his home in the Fort Washington section of Upper Manhattan. Although he was a successful sculptor who had studied at the Art Institute of Chicago, his income was not enough to support his family. Barnard was a risk taker and led most of his life on the edge of poverty. He moved to Paris in 1883 where he studied at the Académie des Beaux Arts. He lived in the village of Moret sur Loing, near Fontainebleau, between 1905 and 1913, and began to deal in 13th and 14th century European objects to supplement his earnings. In the process he built a large personal collection of what he described as "antiques", at first by buying and selling stand alone objects with French dealers, then by the acquisition of in situ architectural artifacts from local farmers. Barnard was primarily interested in the abbeys and churches founded by monastic orders from the 12th century. Following centuries of pillage and destruction during wars and revolutions, stones from many of these buildings were reused by local populations. A pioneer in seeing the value in such artifacts, Barnard often met with hostility to his effort from local and governmental groups. Yet he was an astute negotiator who had the advantage of a professional sculptor's eye for superior stone carving, and by 1907 he had built a high quality collection at relatively low cost. Reputedly he paid $25,000 for the Trie buildings, $25,000 for the Bonnefort and $100,000 for the Cuxa cloisters. His success led him to adopt a somewhat romantic view of himself. He recalled bicycling across the French countryside and unearthing fallen and long forgotten Gothic masterworks along the way. He claimed to have found the tomb effigy of Jean d'Alluye face down, in use as a bridge over a small stream. By 1914 he had gathered enough artifacts to open a gallery in Manhattan. Barnard often neglected his personal finances, and was so disorganized that he often misplaced the origin or provenance of his purchases. He sold his collection to John D. Rockefeller Jr. in 1925 during one of his recurring monetary crises. The two had been introduced by the architect William W. Bosworth. Purchased for the Metropolitan Museum of Art, the acquisition included structures that would become the foundation and core of the museum. Rockefeller and Barnard were polar opposites in both temperament and outlook and did not get along; Rockefeller was reserved, Barnard exuberant. The English painter and art critic Roger Fry was then the Metropolitan's chief European acquisition agent and acted as an intermediary. Rockefeller eventually acquired Barnard's collection for around $700,000, retaining Barnard as an advisor. In 1927 Rockefeller hired Frederick Law Olmsted Jr., son of one of the designers of Central Park, and the Olmsted Brothers firm to create a park in the Fort Washington area. In February 1930 Rockefeller offered to build the Cloisters for the Metropolitan. Under consultation with Bosworth, he decided to build the museum at a site at Fort Tryon Park, which they chose for its elevation, views, and accessible but isolated location. The land and existing buildings were purchased that year from the C. K. G. Billings estate and other holdings in the Fort Washington area. The Cloisters building and adjacent gardens were designed by Charles Collens. They incorporate elements from abbeys in Catalonia and France. Parts from Sant Miquel de Cuixà, Saint Guilhem le Désert, Bonnefont en Comminges, Trie sur Baïse and Froville were disassembled stone by stone and shipped to New York City, where they were reconstructed and integrated into a cohesive whole. Construction took place over a five year period from 1934. In 1933, Rockefeller donated several hundred acres of the New Jersey Palisades clifftops across the river, which he had purchased over several years for the Palisades Interstate Park Commission to preserve the land from further development. The Cloisters' new building and gardens were officially opened on May 10, 1938, though the public was not allowed to visit until four days later.
Ерте сатып алулар
Рокфеллер көптеген алғашқы жинақтарды сатып алуға қаржы жұмсады, көбінесе өзі сатып алып, кейін мұражайға сыйға берді. Алғашқы маңызды көздердің бірі – өнер сатушы Джозеф Браммер (1883–1947), ол Клоистердегі куратор Джеймс Роримердің жақын досы болған. Роример Браммердің жинағының маңыздылығын ұзақтан бері мойындап, 1947 жылы Браммердің күрт қайтыс болғаннан кейінгі айларда көптеген заттарды сатып алды. Метрополитен мұражайының Кристин Э. Бреннанның сөзіне сәйкес, Роример жинақтың Метрополитеннің бас ғимаратындағы Морган жинағымен бәсекелесе алатын туындыларды ұсынғанын түсінді және "Клоистерде қазынашылық құру туралы шешім осыдан кейін 1920 жылдардың соңынан бері жинақты осындай жоғары сапалы көптеген діни және дүниелік заттармен толықтырудың жалғыз мүмкіндігі болды".
Rockefeller financed the purchase of many of the early collection of works, often buying independently and then donating the items to the museum. A further major early source of objects was the art dealer Joseph Brummer (1883–1947), long a friend of a curator at the Cloisters, James Rorimer. Rorimer had long recognized the importance of Brummer's collection, and purchased large quantities of objects in the months after Brummer's sudden death in 1947. According to Christine E. Brennan of the Metropolitan, Rorimer realized that the collection offered works that could rival the Morgan Collection in the Metropolitan's Main Building, and that "the decision to form a treasury at The Cloisters was reached because it had been the only opportunity since the late 1920s to enrich the collection with so many liturgical and secular objects of such high quality."
Жинақ
Мұражайдың өнер туындылары жинағы шамамен 5000 данадан тұрады. Олар бірнеше бөлмелер мен кеңістікке орналастырылған, көбінесе орнатылған сәулеттік ескерткіштерге арналғандардан бөлек. The Cloisters ешқашан шедеврлер жинағын құруға ұмтылмаған; керісінше, бұйымдар тақырыптық принцип бойынша таңдалады, бірақ олар сәулеттік элементтермен құрылған атмосфераны күшейту үшін қарапайым түрде орналастырылған. Триптих жақсы сақталған, үстіне аз бояу жағылған, жылтыратылмаған, кір қабаттары немесе бояудың қабығы жоқ. Жинақтағы басқа панельдік суреттерге Рогир ван дер Вейденнің ізбасарына жатқызылатын Рождество триптих алтары және белгісіз француз суретшісінің Жюмие панельдері кіреді. 12 ғасырға жататын ағылшын құзқарлының сүйегінен жасалған "Клоистерс кресі" (Cloisters Cross) 92 мүсін мен 98 жазуды қамтиды. 12 ғасырға жататын француз металлдан жасалған ұқсас реликварлық крест өзінің тірегінің екі жағында және төменгі қолдарының төрт жағында алты түрлі өрнекке ие. Басқа да ерекше туындыларға 13 ғасырға жататын ағылшын "Тәж киген Құдай Ана мен Бала" мүсіні, шамамен 1490 жылғы неміс әйіні Сент-Барбараның мүсіні және 16 ғасырдың басында жасалған кружка ағашынан жасалған Крестпен Миниатюралық Алтарь кіреді. Сонымен қатар, фонтандар мен қадімгі шомылу алаптары, орындықтар, акваманильдер (жануарлар немесе адам бейнесіндегі су ыдыстары), қола табақтар, садақа жәшіктері мен ойын карталары да маңызды туындылар болып табылады. Мұражайда орта ғасырлық еуропалық фрескалардың, піл сүйегінен жасалған мүсіндердің, ағаш және металлдан жасалған реликварлық сарайлар мен кресттердің, сондай-ақ өте сирек кездесетін готикалық кружка ағашынан жасалған миниатюралардың кең жинағы бар. Онда діни металл ыдыстар мен готикалық жиһаздың және металл өнімдерінің сирек мысалдары да бар. Көптеген бұйымдар нақты сәулеттік ортамен байланысты емес, сондықтан мұражайдағы олардың орналасуы өзгеріп отыруы мүмкін. Кейбір заттардың қызықты тарихы бар, оның ішінде француз революциялық армиясының Оңтүстік Нидерландыны басып алу кезінде аристократтардың мүліктерінен тоналған заттар да бар. Бір мүйізді аттардың тоқымалары бір кезде француз әскері картопты жабу үшін және оның қатып қалмауы үшін қолданған. Бұл жиынтықты Рокфеллер 1922 жылы сатып алды және тоқымалардың алтауы 1938 жылы Метрополитен өнер мұражайына сыйға берілгенге дейін оның Нью-Йорк үйінде ілінді.
The museum's collection of artworks consists of about 5,000 pieces. They are displayed across a series of rooms and spaces, mostly separate from those dedicated to the installed architectural artifacts. The Cloisters has never focused on building a collection of masterpieces; rather, the objects are chosen thematically yet arranged simply to enhance the atmosphere created by the architectural elements in the particular setting or room in which they are placed. The triptych is well preserved with little overpainting, glossing, dirt layers or paint loss. Other panel paintings in the collection include a Nativity triptych altarpiece attributed to a follower of Rogier van der Weyden, and the Jumieges panels by an unknown French master. The 12th century English walrus ivory Cloisters Cross contains more than 92 intricately carved figures and 98 inscriptions. A similar 12th century French metalwork reliquary cross contains six sequences of engravings on either side of its shaft, and across the four sides of its lower arms. Further pieces of note include a 13th century English Enthroned Virgin and Child statuette, a c. 1490 German statue of Saint Barbara, and an early 16th century boxwood Miniature Altarpiece with the Crucifixion. Other significant works include fountains and baptismal fonts, chairs, aquamaniles (water containers in animal or human form), bronze lavers, alms boxes and playing cards. The museum has an extensive collection of medieval European frescoes, ivory statuettes, reliquary wood and metal shrines and crosses, as well as examples of the very rare Gothic boxwood miniatures. It has liturgical metalwork vessels and rare pieces of Gothic furniture and metalwork. Many pieces are not associated with a particular architectural setting, so their placement in the museum may vary. Some of the objects have dramatic provenance, including those plundered from the estates of aristocrats during the French Revolutionary Army's occupation of the Southern Netherlands. The Unicorn tapestries were for a period used by the French army to cover potatoes and keep them from freezing. The set was purchased by Rockefeller in 1922 and six of the tapestries hung in his New York home until donated to the Metropolitan Museum of Art in 1938.
Жарықтайтын қолжазбалар
Музейдің суреттелген кітаптар жинағы шағын, бірақ ерекше сапалы. Дж. П. Морган ертедегі маңызды меценат болған, бірақ оның талғамы сирек кездесетін басылған және суреттелген кітаптарға басымдық берсе де, ол Метрополитенге өте аз кітаптар сыйлады, оның орнына оларды Морган кітапханасында сақтап қалды. Олардың әрқайсысы ерекше сапалы, ал оларды сатып алу музейдің алғашқы коллекционерлері үшін маңызды жетістік болды. "Клоистер апокалипсисі" кітабының бір парағында бейнеленген герб оның Нормандиядағы Котанс қаласындағы де Монтиньи әулетінің мүшесі үшін жасалғанын көрсетеді. Стильдік тұрғыдан алғанда, ол сол кезеңдегі басқа да нормандық суреттелген кітаптарға, сондай-ақ боялған әйнектерге арналған кейбір эскиздерге ұқсас. Кітап 1368 жылы Швейцарияда, мүмкін, Аргау кантонындағы Зофинген аббаттығында болған. 1968 жылы Метрополитен оны сатып алды. "Жанна д'Эврэнің сағаттары" – 209 фолиодан тұратын өте кішкентай ерте готикалық сағат кітабы, оның 25-і толық беттік миниатюралар. Ол сұр бояумен (гризайль), тарихи әріптермен және шамамен 700 шекаралық бейнелермен әсем безендірілген. Жанна д'Эврэ Франция королі Шарль IV-нің үшінші әйелі болды, ал олардың қайтысынан кейін кітап Шарльдің інісі Жан, Берри герцогінің меншігіне өтті. Гризайль (сұр реңктер) суреттерін пайдалану суретшіге фигураларға айқын мүсіндік пішін беруге мүмкіндік берді, ал миниатюраларда сол кезеңдегі француз готикалық сәулетінің тән элементтері бар. Бұл кітап "Париж сарай суреттерінің биік нүктесі" деп сипатталған, сонымен қатар "сол заманның бұрын-соңды болмаған деңгейдегі көркем талғамдылығының" куәсі. "Беллес-Эр" қолжазбаның жарықпен суреттелуінің қазіргі кезде сақталған ең жақсы үлгілерінің бірі саналады, және сағат кітаптарының өте аз ғана бөлігі осы деңгейде әсем безендірілген. Бұл кітап Лимбург ағайындыларына жатқызылатын толық сақталған жалғыз кітап. Рокфеллер 1954 жылы оны Морис де Ротшильдтен сатып алып, Метрополитенге сыйға тартты. "Бонна де Люксембург" қолжазбасы (әрбір парағы 12,5 × 8,4 × 3,9 см) Жан ле Нуарға жатқызылады және өлім туралы ойлармен толы екенімен танымал. Ол Нормандия герцогинясы Бонна де Люксембург үшін жасалған, ол Джонның қызы және Джон II-нің әйелі, шамамен 1348-49 жылдары күйеуінің өмірінің соңында тапсырыс берілген. Ол көп жылдар бойы жеке коллекцияда болды, сондықтан 1969 жылы мұражай сатып алғанға дейін нашар сапалы фотосуреттер арқылы ғана белгілі болды. Темпера, гризайль, сия және алтын жапырақтармен парқшаға жазылған, ол бұрын аз зерттелген және осы уақытқа дейін Жан Пусельге дұрыс емес жатқызылған. Оны сатып алғаннан кейін өнер тарихшылары зерттеді, содан кейін авторлығы Ле Нуарға берілді.
The museum's collection of illuminated books is small, but of exceptional quality. J. P. Morgan was a major early donor, but although his taste leaned heavily towards rare printed and illuminated books, he donated very few to the Metropolitan, instead preserving them at the Morgan Library. Each is of exceptional quality, and their acquisition was a significant achievement for the museum's early collectors. A coat of arms illustrated on one of the leaves of the "Cloisters Apocalypse" suggests it was commissioned by a member of the de Montigny family of Coutances, Normandy. Stylistically it resembles other Norman illuminated books, as well as some designs on stained glass, of the period. The book was in Switzerland by 1368, possibly at the abbey of Zofingen, in the canton of Aargau. It was acquired by the Met in 1968. The "Hours of Jeanne d'Evreux" is a very small early Gothic book of hours containing 209 folios, of which 25 are full page miniatures. It is lavishly decorated in grisaille drawings, historiated initials and almost 700 border images. Jeanne d'Évreux was the third wife of Charles IV of France, and after their deaths the book went into the possession of Charles' brother, Jean, duc de Berry. The use of grisaille (shades of gray) drawings allowed the artist to give the figures a highly sculptural form, and the miniatures contain structures typical of French Gothic architecture of the period. The book has been described as "the high point of Parisian court painting", and evidence of "the unprecedentedly refined artistic tastes of the time". The "Belles Heures" is widely regarded as one of the finest extant examples of manuscript illumination, and very few books of hours are as richly decorated. It is the only surviving complete book attributed to the Limbourg brothers. Rockefeller purchased the book from Maurice de Rothschild in 1954, and donated it to the Metropolitan. The very small "Bonne de Luxembourg" manuscript (each leaf 12.5 × 8.4 × 3.9 cm) is attributed to Jean le Noir, and noted for its preoccupation with death. It was commissioned for Bonne de Luxembourg, Duchess of Normandy, daughter of John the Blind and the wife of John II of France, probably at the end of her husband's life, c. 1348–49. It was in a private collection for many years, and thus known only through poor quality photographic reproductions until acquired by the museum in 1969. Produced in tempera, grisaille, ink, and gold leaf on vellum, it had been rarely studied and was until that point misattributed to Jean Pucelle. Following its acquisition, it was studied by art historians, after which attribution was given to Le Noir.
Таспалар
Музейде тоқыма өнерінің үлгілері көрсетілсе, жеке кестелер сериясына арналған екі бөлме бар: Оңтүстік Нидерландтың «Тоғыз батыры» (шамамен 1385 жыл) және Фламандтың «Бірмүйізді аң ауы» (шамамен 1500 жыл). «Тоғыз батыр» бөлмесіне Кукса монастырының галереясынан кіруге болады. Ондағы 14 ғасырға жататын кестелер тоқыма өнерінің ең ерте сақталған үлгілерінің бірі болып табылады және олар Николя Батайға жатқызылатын, кеңінен таралған және көшірілген суреттердің түпнұсқа нұсқалары саналады. Олар жиырма жыл бойы сатып алынды, оның ішінде 20-дан астам фрагменттер сатып алынып, содан кейін ұзақ қайта құрастыру процесінде біріктірілді. Бұл кестелердегі батырлар үш түрлі дін өкілдерінен – үш пұтқа табынушы (Гектор, Ұлы Александр және Юлий Цезарь), үш яһуди (Иошуа, Дәуіт және Яһуда Маккавей) және үш христиан (Артур патша, Ұлы Карл және Готфрид Буйон) – құралған Киелі кітаптағы және аңыздағы «Тоғыз құрметті» бейнелейді. Олардың ішінде бес фигура сақталған: Гектор, Цезарь, Иошуа, Дәуіт және Артур. Олар «өздерінің әртүрлілігімен 14 ғасырдың соңындағы Францияның бай және қуатты әлеуметтік құрылымының ең жоғары деңгейін» көрсетеді деп сипатталған. «Бірмүйізді аң ауы» залына «Тоғыз батырлар» залынан 16 ғасырдың басындағы бірмүйізді аңдар бейнеленген есік арқылы кіруге болады. «Бірмүйізді аң ауы» кестелері Парижде суреттелген және Брюссельде немесе Льежде тоқылған үлкен, түрлі-түсті маталар мен фрагменттерден тұрады. Олардың көк, сары қоңыр, қызыл және алтын түстерінің жарқырауымен және алуан түрлі өсімдіктердің көптігімен ерекшеленеді. Бұл кестелер Анне де Бретань үшін жасалып, шамамен 1495-1505 жылдар аралығында аяқталды. Рокфеллер 1922 жылы оларды шамамен бір миллион долларға сатып алып, 1937 жылы мұражайға сыйға берді. Олар 1998 жылы тазартылып, қалпына келтірілді және қазір мұражайдың жоғарғы қабатындағы арнайы бөлмеде ілінеді. 1500 жылға жататын, Оңтүстік Нидерланд (вероятно, Брюссельде) жасалған, Бургос кестесі 1938 жылы мұражайға қосылды. Бұл бастапқыда адамзаттың құтқарылуын бейнелейтін сегіз кестеден тұратын серияның бір бөлігі болды, ал жекелеген көріністерге ван дер Вейденнің суреттері әсер еткен. Бұл кесте бұрынғы ғасырларда қатты зақымдалған: ол бірнеше рет ретсіз бөліктерге бөлініп, нашар сападағы қалпына келтірулерден өткен. 1971 жылдан бастап Тина Кейн мен Элис Блом (Метрополитен мұражайының Тоқыма сақтау бөлімінен) бұл кестеге ұзақ қалпына келтіру жұмыстарын жүргізді. Қазір ол Соңғы Готика залында ілінеді.
While examples of textile art are displayed throughout the museum, there are two dedicated rooms given to individual series of tapestries, the South Netherlandish Nine Heroes (c. 1385) and Flemish The Hunt of the Unicorn (c. 1500). The Nine Heroes room is entered from the Cuxa cloisters. Its 14th century tapestries are among the earliest surviving examples of tapestry, and are thought to be the original versions following widely influential and copied designs attributed to Nicolas Bataille. They were acquired over twenty years, involving the purchase of more than 20 fragments which were then sewn together during a long reassembly process. The chivalric figures represent the scriptural and legendary Nine Worthies, who consist of three pagans (Hector, Alexander the Great and Julius Caesar), three Jews (Joshua, David and Judas Maccabeus) and three Christians (King Arthur, Charlemagne and Godfrey of Bouillon). Of these, five figures survive: Hector, Caesar, Joshua, David and Arthur. They have been described as representing "in their variety, the highest level of a rich and powerful social structure of later fourteenth century France". The Hunt of the Unicorn room can be entered from the hall containing the Nine Heroes via an early 16th century door carved with representations of unicorns. The unicorn tapestries consist of a series of large, colourful hangings and fragment textiles designed in Paris and woven in Brussels or Liège. Noted for their vivid colourization—dominated by blue, yellow brown, red, and gold hues—and the abundance of a wide variety of flora, they were produced for Anne of Brittany and completed c. 1495–1505. The tapestries were purchased by Rockefeller in 1922 for about one million dollars, and donated to the museum in 1937. They were cleaned and restored in 1998, and are now hung in a dedicated room on the museum's upper floor. The large "Nativity" panel (also known as "Christ is Born as Man's Redeemer") from c. 1500, South Netherlandish (probably in Brussels), Burgos Tapestry was acquired by the museum in 1938. It was originally one of a series of eight tapestries representing the salvation of man, with individual scenes influenced by identifiable panel paintings, including by van der Weyden. It was badly damaged in earlier centuries: it had been cut into several irregular pieces and undergone several poor quality restorations. The panel underwent a long restoration from 1971, undertaken by Tina Kane and Alice Blohm of the Metropolitan's Department of Textile Conservation. It is today hung in the Late Gothic hall.
Боялған шыны
Клоистердің боялған шыны коллекциясы шамамен үш жүз панелден тұрады, көбінесе француз және германдық, және негізінен 13-дан 16 ғасырдың басына дейінгі кезеңнен. Олардың бір бөлігі қолмен жасалған, опалесцентті шыныдан жасалған. Коллекциядағы туындылар жарқын түстермен және көбінесе абстрактілі дизайн мен өрнектермен ерекшеленеді; көптегенінің орталық бөлігінде діни сурет бейнеленген. Бұл туындылардың көпшілігі музейдің Боппард бөлмесінде орналасқан, ол Германияның Кобленц қаласының жанындағы Боппардтағы Әулие Северин кармелит шіркеуінің құрметіне аталған. Коллекциядағы металл жұмыстары (Жоғары готика кезеңінен) жарықтың әсерін, әсіресе қараңғылық, көлеңке және жарық арасындағы өтулерді көрсетеді. Мет коллекциясы 20 ғасырдың басында Реймонд Пикерн ортағасырлық шыныға деген қызығушылық жоғары болмаған кезде, оны алу және тасымалдау қиын болғанда кеңейді. Музейдің 1969 жылдан бастап коллекцияны екінші рет толықтыруды бастаған кураторы Джейн Хейвард боялған шыныны "күмәндісіз, готикалық ортағасырлық монументалды суреттің басты түрі" деп сипаттады. Ол Рейнландтан 1500 жылға жуық геральдикалық терезелерді сатып алды, қазір олар Кампин бөлмесінде Мероде алтарымен бірге қойылған. Хейвардтың 1980 жылғы қосымшасы бөлмені қайта жобалауға әкелді, соның нәтижесінде орнатылған элементтер алтардың тұрмыстық атмосферасын қайта жасайды. Ол Кампин бөлмесінің Метте "діни емес, тұрмыстық өнер басым болатын жалғыз галерея екенін, [Кампиннің] «Жариялану» панеліне ұқсас 15 ғасырғы тұрмыстық интерьерді жасауға әдейі күш салынғанын" жазды. Басқа да маңызды сатып алулар: Руандағы Буврейль сарайынан 13 ғасырдың соңына қарай жасалған гризайль панельдері, Сейдегі Әулие Жервейс және Әулие Протайс соборынан шыны жұмыстары және қазір Батырлар гобелендер залында сақталатын Ацезат коллекциясынан панельдер.
The Cloisters' collection of stained glass consists of around three hundred panels, generally French and Germanic and mostly from the 13th to early 16th centuries. A number were formed from handmade opalescent glass. Works in the collection are characterized by vivid colors and often abstract designs and patterns; many have a devotional image as a centerpiece. The majority of these works are in the museum's Boppard room, named after the Carmelite church of Saint Severinus in Boppard, near Koblenz, Germany. The collection's pot metal works (from the High Gothic period) highlight the effects of light, especially the transitions between darkness, shadow and illumination. The Met's collection grew in the early 20th century when Raymond Picairn made acquisitions at a time when medieval glass was not highly regarded by connoisseurs, and was difficult to extract and transport. Jane Hayward, a curator at the museum from 1969 who began the museum's second phase of acquisition, describes stained glass as "unquestioningly the preeminent form of Gothic medieval monumental painting". She bought c.1500 heraldic windows from the Rhineland, now in the Campin room with the Mérode Altarpiece. Hayward's addition in 1980 led to a redesign of the room so that the installed pieces would echo the domestic setting of the altarpiece. She wrote that the Campin room is the only gallery in the Met "where domestic rather than religious art predominates a conscious effort has been made to create a fifteenth century domestic interior similar to the one shown in [Campin's] Annunciation panel." Other significant acquisitions include late 13th century grisaille panels from the Château de Bouvreuil in Rouen, glass work from the Cathedral of Saint Gervais et Saint Protais at Sées, and panels from the Acezat collection, now in the Heroes Tapestry Hall.
Сыртқы
Ғимарат тік беткейге орналасқан, сондықтан бөлмелер мен залдар жоғарғы кіреберіс және жер қабаты деңгейлеріне бөлінген. Сыртқы ғимараттың көп бөлігі заманауи стильде салынған, бірақ құрамында және әсерінде 13 ғасырға жататын Францияның Монсемпрон қаласындағы Сент-Жерауд шіркеуінің элементтері бар. Ғимараттың солтүстік-шығыс жағы осы шіркеуден ерекше үлгі алынған. Бұл жобаның көп бөлігін сәулетші Чарльз Колленс жасаған, ол Барнардтың жинағындағы еңбектерден шабыттанды. Рокфеллер ғимараттың жобалануы мен құрылысын қатаң бақылады, бұл кейде сәулетшілер мен құрылысшыларды көңілсіздікке түсірді. Ғимаратта негізінен төрт француз аббаттығынан алынған сәулет элементтері мен интерьерлер бар. Олар 1934 және 1939 жылдар аралығында Коллинз басқаруымен тасымалданып, қайта құрастырылып, жаңа ғимараттармен біріктірілді. Колленс Рокфеллерге жаңа ғимараттың "мұқият зерделген контуры болуы керек, ол тасқа қашалып жасалған, ең қарапайым формада, таудың беткейінен өсіп шыққандай" деді. Бостон Афинеумының кітаптарын қарап шыққаннан кейін, олар Оңтүстік Франциядағы Монсемпронда осындай өңдеуге өте ыңғайлы ғимаратты тапты. Сәулетшілер солтүстік төбенің Америка революциясындағы рөлін мәңгі есте қалдыруды және Гудзон өзеніне көріктей көрініс ұсынуды мақсат етті. Сыртқы құрылыс жұмыстары 1935 жылы басталды. Әктас пен граниттен жасалған тас жұмыстары, негізінен бірнеше еуропалық көздерден алынған, Сенс қаласындағы асханадан төрт готикалық терезе және тоғыз аркаданы қамтиды. Фуэнтидуэна капелласының күмбезін жоспарланған аумаққа орнату өте қиын болды. Шығыс жағы, негізінен әктастан тұрады, Фровильдегі бенедиктин монастырынан тоғыз аркада және Бургундиядағы Сенс қаласындағы доминикан монастырынан төрт көрнекті француз готикалық терезелерін қамтиды.
The building is set into a steep hill, and thus the rooms and halls are divided between an upper entrance and a ground floor level. The enclosing exterior building is mostly modern, and is influenced by and contains elements from the 13th century church at Saint Geraud at Monsempron, France, from which the northeast end of the building borrows especially. It was mostly designed by the architect Charles Collens, who took influence from works in Barnard's collection. Rockefeller closely managed both the building's design and construction, which sometimes frustrated the architects and builders. The building contains architecture elements and settings taken mostly from four French abbeys, which between 1934 and 1939 were transported, reconstructed, and integrated with new buildings in a project overseen by Collins. He told Rockefeller that the new building "should present a well studied outline done in the very simplest form of stonework growing naturally out of the rocky hill top. After looking through the books in the Boston Athenaeum we found a building at Monsempron in Southern France of a type which would lend itself in a very satisfactory manner to such a treatment." The architects sought to both memorialize the north hill's role in the American Revolution and to provide a sweeping view over the Hudson River. Construction of the exterior began in 1935. The stonework, primarily of limestone and granite from several European sources, includes four Gothic windows from the refectory at Sens and nine arcades. The dome of the Fuentidueña Chapel was especially difficult to fit into the planned area. The east elevation, mostly of limestone, contains nine arcades from the Benedictine priory at Froville and four flamboyant French Gothic windows from the Dominican monastery at Sens, Burgundy.
Қалқан
Ғимараттың негізгі қабатының оңтүстік жағында орналасқан Кукса галереясы мұражайдың архитектуралық және тақырыптық орталығы болып табылады. Олар бастапқыда 878 жылы негізі қаланған Испанияның солтүстік-шығысындағы Канигу тауындағы Сант-Микель-де-Куиша бенедиктин аббаттығында салынған. Монастырь 1791 жылы тасталып, құлдырауға бейімделді; оның шатыры 1835 жылы, ал қоңырау мұнарасы 1839 жылы қирады. 1906 және 1907 жылдар аралығында оның шамамен жартысы Нью-Йоркке көшірілді, соның ішінде ғибадатханадағы Құдайға сыйлық әкелу салтанатының бейнесі, Арыстан ордасындағы Даниял және Тозақ қақпасы, сондай-ақ бірнеше пилястралар мен бағаналар. Мүсіндер тозақтың зұлымдықтарына ден қойғандай көрінеді. Тозақ қақпасының жанындағы бейнелер, Янгтың сөзінше, "жануарларға ұқсас дене бөліктері мен тілтікшелі екі бөлінген тырнақтары бар" және зұлым рухтарды шынжырмен байлап, аспанға көтерілген жыртқыштың аузына лақтыратын азаптаушы жандардың суреттерін қамтиды. Гиллем галереясы мұражайдың жоғарғы қабатында орналасқан және бастапқыда салынғаннан әлдеқайда кішідірек. Оның бағында орталық су тартатын орналасқан және әсем ыдыстарға отырғызылған өсімдіктер, соның ішінде 15 ғасырға жататын жылтыратылған керамикалық құмыра бар. Аймақ шыныдан жасалған панельдермен және люкпен жабылған, ол қыс айларында жылуды сақтайды. Рокфеллер бастапқыда биік шатыр мен жоғары терезелерді қалаған, бірақ Метрополитен мұражайының сәндік өнер кураторы Джозеф Брек оны люк орнатуға көндірді. Брек Рокфеллерге "қатты төбені люкпен алмастыру арқылы мүсін дұрыс жарықтандырылады, себебі жарық табиғи түрде түседі; келуші өзінің ашық ауада екенін сезінеді; және оның назары, нәтижесінде, қазіргі заманғы құрылымға аумайды" деп хат жазды.
Located on the south side of the building's main level, the Cuxa cloisters are the museum's centerpiece both structurally and thematically. They were originally erected at the Benedictine Abbey of Sant Miquel de Cuixà on Mount Canigou, in the northeast Spanish Pyrenees, which was founded in 878. The monastery was abandoned in 1791 and fell into disrepair; its roof collapsed in 1835 and its bell tower fell in 1839. About half of its stonework was moved to New York between 1906 and 1907. including figures at the Presentation at the Temple, Daniel in the Lions' Den and the Mouth of Hell, and several pilasters and columns. The carvings seem preoccupied with the evils of hell. Those beside the mouth of hell contain representations of the devil and tormenting beasts, with, according to Young, "animal like body parts and cloven hoofs [as they] herd naked sinners in chains to be thrown into an upturned monster's mouth". The Guilhem cloisters are inside the museum's upper level and are much smaller than originally built. Its garden contains a central fountain and plants potted in ornate containers, including a 15th century glazed earthenware vase. The area is covered by a skylight and plate glass panels that conserve heat in the winter months. Rockefeller had initially wanted a high roof and clerestory windows, but was convinced by Joseph Breck, curator of decorative arts at the Metropolitan, to install a skylight. Breck wrote to Rockefeller that "by substituting a skylight for a solid ceiling the sculpture is properly illuminated, since the light falls in a natural way; the visitor has the sense of being in the open; and his attention, consequently, is not attracted to the modern superstructure."
Бонфонт
Боннефонт монастырь кешені бірнеше француз монастырьларынан құрастырылған, бірақ көбінесе Тулузаның оңтүстік-батысындағы Боннефонт-ан-Коммингстегі 12 ғасырдың соңындағы цистерциандық монастырынан келген. Аббат 1807 жылға дейін толығымен сақталған, ал 1850 жылдары оның барлық архитектуралық элементтері жақын жердегі ғимараттарды безендіру үшін алып тасталған. Барнард 1937 жылы тас құрылысты сатып алды. Бүгінде Боннефонт монастырь кешенінде 21 жұп капитель бар, және ол ортағасырлық дәуірге тән көптеген элементтері бар бақты қоршап тұрады, олардың ішінде орталық құдық, көтерілген гүлзарлар және тоқылған қоршаулар бар. Мрамор өте әсем және әшекейленген, кейбіреулерінде карикатуралық бейнелер бейнеленген. Ішкі бақта "Бір мүйізді аң аулау" гобелендерінде кездесетіндей медуница ағашы отырғызылған, және ол 12 ғасырда Боннефонт-ан-Коммингсте орналасқан құдыққа орталықтанған. Боннефонт мұражайдың жоғарғы қабатында орналасқан, және Гудзон өзені мен Палисадес жартастарына көрініс ашады.
The Bonnefont cloisters were assembled from several French monasteries, but mostly come from a late 12th century Cistercian fr at Bonnefont en Comminges, southwest of Toulouse. The abbey was intact until at least 1807, and by the 1850s all of its architectural features had been removed from the site, often for decoration of nearby buildings. Barnard purchased the stonework in 1937. Today the Bonnefont cloisters contain 21 double capitals, and surround a garden that contains many features typical of the medieval period, including a central wellhead, raised flower beds and lined with wattle fences. The marbles are highly ornate and decorated, some with grotesque figures. The inner garden has been set with a medlar tree of the type found in The Hunt of the Unicorn tapestries, and is centered around a wellhead placed at Bonnefont en Comminges in the 12th century. The Bonnefont is on the upper level of the museum and gives a view of the Hudson River and the cliffs of the Palisades.
Үшін
Трие монастырының галереясы 15 ғасырдың соңы мен 16 ғасырдың басындағы француз құрылыстарынан құрастырылған. Оның көп бөлігі Францияның оңтүстік-батысындағы Три-сюр-Бейзедегі кармелиттер монастырынан алынған, оның алғашқы аббаттығы, шіркеуден басқа, 1571 жылы гугеноттар тарапынан қиратылған. 1950 жылдары Нью-Йоркте Брек шағын, тар тіреулер қосты. Төртбұрышты бақта 80-ге жуық өсімдік түрі өседі, ал ортасында биік әктас каскадты шөгінді бар. Сен-Гильгемдегідей, Трие монастырының галереясына да заманауи шатырлар орнатылған. Три-сюр-Бейзедегі монастырда 1484-1490 жылдар аралығында ақ мәрмәрдан қашалған 80-ге жуық бас қалашығы болған. Оның 18-і Нью-Йоркке көшірілді және көптеген библиялық көріністер мен әулиелердің өмірінен алынған оқиғаларды бейнелейді. Көптеген мүсіндер діни емес, соның ішінде аңыз кейіпкерлері, мысалы, Киелі Георгий мен Аждаһа, "жабайы адамның" сұмдық монстрмен күресі және ерекше әрі қиялға толы бас киім киген сұмдық бас суреттері бар. Бас қалалар хронологиялық тәртіппен орналастырылған, солтүстік-батыс бұрышта Құдайдың жаратылыс процесі, батыс галереяда Адам мен Хауа, одан кейін Ысқақтың байлануы, Матай мен Жоханның жазған ілмулары басталады. Оңтүстік галереядағы бас қалалар Мәсіхтің өмірінен көріністерді көрсетеді.
The Trie cloisters was compiled from two late 15th to early 16th century French structures. Most of its components came from the Carmelite convent at Trie sur Baïse in south western France, whose original abbey, except for the church, was destroyed by Huguenots in 1571. Small narrow buttresses were added in New York during the 1950s by Breck. The rectangular garden hosts around 80 species of plants and contains a tall limestone cascade fountain at its center. Like those from Saint Guilhem, the Trie cloisters have been given modern roofing. The convent at Trie sur Baïse featured some 80 white marble capitals carved between 1484 and 1490. Eighteen were moved to New York and contain numerous biblical scenes and incidents from the lives of saints. Several of the carvings are secular, including those of legendary figures such as Saint George and the Dragon, the "wild man" confronting a grotesque monster, and a grotesque head wearing an unusual and fanciful hat. The capitals are placed in chronological order, beginning with God in the act of creation at the northwest corner, Adam and Eve in the west gallery, followed by the Binding of Isaac, and Matthew and John writing their gospels. Capitals in the south gallery illustrate scenes from the life of Christ.
Бау-бақшалар
Кластерлердің үш бағы – негізгі деңгейдегі Кукса кластеріндегі Джуди Блэк бағы, және төменгі деңгейдегі Боннефонт және Три кластерлері бағы 1938 жылы жоспарланып, отырғызылды. Оларда сирек кездесетін ортағасырлық түрлердің алуан түрлілігі бар, жалбары 250-ден астам өсімдік, гүл, шөп және ағаш туысын қамтиды, бұл оны әлемдегі мамандандырылған бақтардың ең маңызды жинақтарының біріне айналдырады. Бақтың дизайны музей салынысы кезінде Роримердің қадағалауында болды. Оған Маргарет Б. Фриман көмектесті, ол орта ғасырларда өсімдіктерді күту және олардың символикасы туралы жан-жақты зерттеулер жүргізді. Бүгінде бақтарды бау-бақша мамандары күтеді, ал ең тәжірибелілері 13 және 14 ғасырлардағы бағбандық техникасының тарихшылары болып табылады.
The Cloisters' three gardens, the Judy Black Garden at the Cuxa Cloister on the main level, and the Bonnefont and Trie Cloisters gardens on the lower level, were laid out and planted in 1938. They contain a variety of rare medieval species, with a total of over 250 genera of plants, flowers, herbs and trees, making it one of the world's most important collections of specialized gardens. The garden's design was overseen by Rorimer during the museum's construction. He was aided by Margaret B. Freeman, who conducted extensive research into the keeping of plants and their symbolism in the Middle Ages. Today the gardens are tended by a staff of horticulturalists; the senior members are also historians of 13th and 14th century gardening techniques.
Готикалық шіркеу
Готикалық шапель мұражайдың бірінші қабатында орналасқан және оның боялған әйнектері мен ірі мүсіндер жинағын көрсету үшін салынған. Жоғары қабаттағы ерте готикалық залдан кіреберіс екі жағынан да өрнектелген екі жақты ланцет терезелермен жарықтандырылған, бұл терезелер Франциядағы Ла Тришери шіркеуінен әкелінген. Бірінші қабатқа шығыс қабырғасындағы үлкен есік арқылы кіруге болады. Бұл кіреберіс биік готикалық аркамен басталады, ол биік қабырғалы төбелерге, қабырғалы күмбездерге және тіреулерге алып келеді. Ортадағы үш терезе шамамен 1340 жылғы Оңтүстік Австриядағы Санкт-Леонард шіркеуінен алынған. Әйнек панельдерінде Мартин Турскийдің суреті және күрделі медальондардың өрнектері бейнеленген. Шығыс қабырғасындағы әйнек Мэндегі Эврон аббаттығынан, шамамен 1325 жылға жатады. Апсидадағы негізгі терезелердің жанында үш үлкен мүсін орналасқан: 14 ғасырға жататын, өмірлік көлемнен асатын екі әйел қасиетті және 13 ғасырға жататын Бургундия епископы. Сатырдың жанындағы қабырғадағы үлкен әктас мүсін – Қасиетті Маргарет, ол шамамен 1330 жылы жасалған. Бұл мүсін Каталониядағы Лейда қаласындағы Санта-Мария де Кастелло де Фарфания шіркеуінен әкелінген. Алты мүсіннің әрқайсысы – қабір өнерінің көрнекті үлгісі. Олардың үшеуі Каталониядағы Санта-Мария-де-Беллпуиг-де-лес-Авелланес монастырында сақталған. Негізгі терезелерге тікелей қараған ескерткіш – шамамен 1248-67 жылдарға жататын Жан д’Алуйе саркофагы, ол крест жорықтарының рыцары және Киелі жерден Шынайы Кресттің бөлігін әкелген деген сенімде болған. Ол жас адам ретінде бейнеленген, көзі ашық, мойнында тізбекті қару, қолында ұзын қылыш және қалқан бар. Нормандияда табылған әйелдің мүсіні 13 ғасырдың ортасына жатады және ол Глостердің Маргареті болуы мүмкін. Заманауи тұғырға қойылғанмен, ол сол кездегі аристократиялық сәнмен киінген, оның ішінде мантия, котта, әшекейлі белбеу және күрделі сақиналы мойын әшекейі бар. Төрт мүсін Урхель отбасы үшін жасалған, шіркеу қабырғаларына орнатылған және Каталониядағы Кастелло-де-Фарфаниядағы Санта-Мария шіркеуімен байланысты, ол Эрменголь X (1314 ж. қайтыс болған) үшін готикалық стильде қайта жаңартылған. Урхель графы Эрменголь VII-нің (1184 ж. қайтыс болған) күрделі саркофагы шапельдің оңтүстік терезелеріне қарап, сол жақ қабырғаға орналасқан. Оны үш тас арстан және он екі апостолмен қатар Мәсіхтің салтанатты бейнесі бейнеленген тақтаға оюланған аза тұтушылар тобы қолдап тұр. Үш басқа Урхель қабірі де 13 ғасырдың ортасына жатады, бәлкім, Альвар Урхель және оның екінші әйелі Фуаның Сесилиясы, Эрменголь X-тің ата-анасы, сондай-ақ жас бала, мүмкін Эрменголь IX, олардың тікелей ұрпақтарының арасында жастық шағында қайтыс болған жалғыз адам. Эрменголь VII-ге қарама-қарсы қабырғадағы екі қабірдің тақташаларында оның ата-анасының бейнелері бейнеленген және тас жұмыстарын жақсы көру үшін алға қарай еңкейтілген. Бастар қолмен өрнектелген жастықтарға қойылған. Еркектің аяғы иттің үстінде, ал әйелдің басының астындағы жастықты періште ұстап тұр.
The Gothic chapel is set on the museum's ground level, and was built to display its stained glass and large sculpture collections. The entrance from the upper level Early Gothic Hall is lit by stained glass double lancet windows, carved on both sides, and acquired from the church of La Tricherie, France. The ground level is entered through a large door at its east wall. This entrance begins with a pointed Gothic arch leading to high bayed ceilings, ribbed vaults and buttress. The three center windows are from the church of Sankt Leonhard, in southern Austria, from c. 1340. The glass panels include a depiction of Martin of Tours as well as complex medallion patterns. The glass on the east wall comes from Évron Abbey, Maine, and dates from around 1325. The apse contains three large sculptures by the main windows; two larger than life size female saints dating from the 14th century, and a Burgundian Bishop dating from the 13th. The large limestone sculpture of Saint Margaret on the wall by the stairs dates to around 1330 and is from the church of Santa Maria de Castelló de Farfanya in Lleida, Catalonia. Each of the six effigies are supreme examples of sepulchral art. Three are from the Monestir de Santa Maria de Bellpuig de les Avellanes in Catalonia. The monument directly facing the main windows is the c. 1248–67 sarcophagus of Jean d'Alluye, a knight of the crusades, who was thought to have returned from the Holy Land with a relic of the True Cross. He is shown as a young man, his eyes open, and dressed in chain armor, with his longsword and shield. The female effigy of a lady, found in Normandy, dates to the mid 13th century and is perhaps of Margaret of Gloucester. Although resting on a modern base, she is dressed in high contemporary aristocratic fashion, including a mantle, cotte, jewel studded belt and an elaborate ring necklace brooch. Four of the effigies were made for the Urgell family, are set into the chapel walls, and are associated with the church of Santa Maria at Castello de Farfanya, Catalonia, redesigned in the Gothic style for Ermengol X (died c. 1314). The elaborate sarcophagus of Ermengol VII, Count of Urgell (d. 1184) is placed on the left hand wall facing the chapel's south windows. It is supported by three stone lions, and a grouping of mourners carved into the slab, which also shows Christ in Majesty flanked by the Twelve Apostles. The three other Urgell tombs also date to the mid 13th century, and maybe of Àlvar of Urgell and his second wife, Cecilia of Foix, the parents of Ermengol X, and that of a young boy, possibly Ermengol IX, the only one of their direct line ancestors known to have died in youth. The slabs of the double tomb on the wall opposite Ermengol VII, contain the effigies of his parents, and have been slanted forward to offer a clear view of the stonework. The heads are placed on cushions, which are decorated with arms. The male's feet rest on a dog, while the cushion under the woman's head is held by an angel.
Фуэнтидуэна шіркеуі
Фуэнтидуэнья капелласы – мұражайдың ең үлкен бөлмесі. Оған кең емен есіктен кіріледі, есіктің екі жағында секіріп тұрған жануарлардың мүсіндері орналасқан. Капелланың орталық бөлігі – Фуэнтидуэнья апсидасы, шамамен 1175-1200 жылдары Сеговиядағы Фуэнтидуэньядағы Әйін-Жоан шіркеуінде салынған жартылай дөңгелек роман стиліндегі құрылыс. 19 ғасырға қарай шіркеу ұзақ жылдар бойы тасталып, қирап кеткен. Ол 1931 жылы Рокфеллермен Клоистерлер үшін сатып алынды, бұл Испания шіркеуі мен екі елдің өнер тарихының иерархиясы және үкіметтері арасындағы үш онжылдыққа созылған күрделі келіссөздер мен дипломатиялық қарым-қатынастардың нәтижесі болды. Ақырында, ол Сан-Бауделио-де-Берлангадан Прадоға алты фресканы беруді көздейтін келісім арқылы алыстырылды, бұл да ұзақ мерзімді шарт болды. Құрылыс негізінен құмтас пен әктастан тұратын 3300-ге жуық блокқа бөлініп, әрқайсысы жеке-жеке тізімделді және 839 жәшікке салып Нью-Йоркке жіберілді. Ол 1940 жылдардың соңында Клоистерде қайта құрастырылды. Бұл өте ірі және күрделі жұмыс болғандықтан, бұрынғы "Арнайы көрме бөлмесін" бұзу қажет болды. Капелла 1961 жылы, орнату жұмысы басталғаннан кейін жеті жыл өткен соң, көпшілікке ашылды. Апсида кең аркадан басталып, цилиндрлі күмбезге және жартылай дөңгелек күмбезбен аяқталады. Кіреберістегі капительдерде Періштелердің табынуы және Арыстан ордасындағы Даниял бейнеленген. Сол жақтағы тіреуде Мартин Турский, ал оң жақтағы періште Габриэльдің Марияға хабар беретін суреті салынған. Капеллада басқа да, көбінесе заманауи ортағасырлық өнер туындылары бар. Олардың ішінде күмбездегі 1130-1150 жылдар аралығында жасалған Сант-Жоан де Тредос испан шіркеуінен алынған үлкен фреска бар. Фресканың түсі Византия мозаикасына ұқсас және Мәриямды Құдайдың анасы ретінде бейнелейді. Апсида ішінде 1150-1200 жылдары Испанияның Астудилло қаласындағы Санта-Клара монастыры үшін жасалған крест орнатылған. Крестің арт жағында Құдайдың қозысы (Agnus Dei) бейнеленген, ал шеңбері қызыл және көк жапырақтармен әсемделген. Сыртқы қабырғада үш кішкентай, тар және биік терезе бар, олар мүмкіндігінше көп жарық кіргізу үшін жасалған. Терезелер бастапқыда қамал қабырғаларының ішінде орналасқан еді; өнер тарихшысы Бонни Янгтың сөзіне сәйкес, "осы кішкентай терезелер мен қамал тәрізді қабырғалар роман шіркеулеріне тән қатаңдық сезімін тудырады".
The Fuentidueña chapel is the museum's largest room, and is entered through a broad oak door flanked by sculptures that include leaping animals. Its centerpiece is the Fuentidueña Apse, a semicircular Romanesque recess built between about 1175 to 1200 at the Saint Joan church at Fuentidueña, Segovia. By the 19th century, the church was long abandoned and in disrepair. It was acquired by Rockefeller for the Cloisters in 1931, following three decades of complex negotiation and diplomacy between the Spanish church and both countries' art historical hierarchies and governments. It was eventually exchanged in a deal that involved the transfer of six frescoes from San Baudelio de Berlanga to the Prado, on an equally long term loan. The structure was disassembled into almost 3,300 mostly sandstone and limestone blocks, each individually cataloged, and shipped to New York in 839 crates. It was rebuilt at the Cloisters in the late 1940s It was such a large and complex reconstruction that it required the demolition of the former "Special Exhibition Room". The chapel was opened to the public in 1961, seven years after its installation had begun. The apse consists of a broad arch leading to a barrel vault, and culminates with a half dome. The capitals at the entrance contain representations of the Adoration of the Magi and Daniel in the lions' den. The piers show Martin of Tours on the left and the angel Gabriel announcing to The Virgin on the right. The chapel includes other, mostly contemporary, medieval artwork. They include, in the dome, a large fresco dating to between 1130 and 1150, from the Spanish Church of Sant Joan de Tredòs. The fresco's colorization resembles a Byzantine mosaic and is dedicated to the ideal of Mary as the mother of God. Hanging within the apse is a crucifix made between about 1150 to 1200 for the Convento de Santa Clara (Astudillo) in Astudillo, Spain. Its reverse contains a depiction of the Agnus Dei (Lamb of God), decorated with red and blue foliage at its frames. The exterior wall holds three small, narrow and stilted windows, which are nevertheless designed to let in the maximum amount of light. The windows were originally set within imposing fortress walls; according to the art historian Bonnie Young "these small windows and the massive, fortress like walls contribute to the feeling of austerity typical of Romanesque churches."
Лангон шіркеуі
Лангон шіркеуі мұражайдың бірінші қабатында орналасқан. Оның оң қабырғасы 1126 жылы роман стиліндегі Notre Dame du Bourg de Digne соборы үшін салынған. Капитул үйі бір кемелі және Нотр-Дам-де-Понтауда 1115 жыл шамасында салынған шағын бенедиктин шіркеуінен алынған трансепттерден тұрады. Оны сатып алған кезде, ол жарамсыз күйде болды, жоғарғы қабаты темекі сақтау үшін пайдаланылып, қираған еді. Оның түпкілікті тас құрылысының үштен екі бөлігі Нью-Йоркке көшірілді. Шіркеуге романдық зал арқылы есік арқылы кіріледі, бұл үлкен, күрделі француз готикалық тас кіреберісі, ол Бургундия соты Франциядағы Бургундиядағы Мутьер-Сен-Жан аббаттығы үшін тапсырыс берген. Мутьер-Сен-Жан бірнеше рет тоналып, өртеліп, қайта салынған. 1567 жылы гугенот әскері екі патшаның бас мүсінін алып тастады, ал 1797 жылы аббаттық қайта құру үшін қиратылып сатылды. Қалыптасқан орын ондаған жылдар бойы қираған күйде жатты және Барнард кіреберісті Нью-Йоркке көшіруді ұйымдастырғанға дейін скульптуралық элементтерін жоғалтты. Бұл есік аббаттың басты порталы болған, және ол оңтүстік трансепт есігі ретінде салынған болуы мүмкін. Ақ оолитті әктастан жасалған әсем есіктегі мүсіндер Құдай ананың тәж киюін бейнелейді және сыртқы тіреулерде жапырақты бас қалалары мен мүсіндер бар; оның ішінде амбразураларда орналасқан екі патша және тізе бүгіп отырған түрлі періштелер бейнеленген. Патшалардың үстіндегі аркаларда періштелердің мүсіндері орналасқан. Есік екі жағындағы үлкен бейнелі мүсіндер ерте франк патшалары Хлодовик I (511 ж. қайтыс болған) мен оның ұлы Хлотар I (561 ж. қайтыс болған) бейнелейді. Тіреулерде көбінесе нишаларда орналасқан және қатты зақымдалған, көпшілігі бассыз қалған мүсіндердің әсем және егжей-тегжейлі қатарлары орналасқан. Оң жақ бас қалашықтағы бас бір кезде Англияның Генрих II-сін бейнелейді деп есептелген. Түпкілікті шіркеуден жеті бас қалашық сақталған, олардың кейбіреулері тарихи тұлғалар ретінде танылған, соның ішінде Аквитаниялық Элеонора.
The Langon chapel is on the museum's ground level. Its right wall was built around 1126 for the Romanesque Cathédrale Notre Dame du Bourg de Digne. The chapter house consists of a single aisle nave and transepts taken from a small Benedictine parish church built around 1115 at Notre Dame de Pontaut. When acquired, it was in disrepair, its upper level in use as a storage place for tobacco. About three quarters of its original stonework was moved to New York. The chapel is entered from the Romanesque hall through a doorway, a large, elaborate French Gothic stone entrance commissioned by the Burgundian court for Moutiers Saint Jean Abbey in Burgundy, France. Moutiers Saint Jean was sacked, burned, and rebuilt several times. In 1567, the Huguenot army removed the heads from the two kings, and in 1797 the abbey was sold as rubble for rebuilding. The site lay in ruin for decades and lost further sculptural elements until Barnard arranged for the entrances' transfer to New York. The doorway had been the main portal of the abbey, and was probably built as the south transept door. Carvings on the elaborate white oolitic limestone doorway depict the Coronation of the Virgin and contains foliated capitals and statuettes on the outer piers; including two kings positioned in the embrasures and various kneeling angels. Carvings of angels are placed in the archivolts above the kings. The large figurative sculptures on either side of the doorway represent the early Frankish kings Clovis I (d. 511) and his son Chlothar I (d. 561). The piers are lined with elaborate and highly detailed rows of statuettes, which are mostly set in niches, and are badly damaged; most have been decapitated. The heads on the right hand capital were for a time believed to represent Henry II of England. Seven capitals survive from the original church, with carvings of human figures or heads, some of which as have been identified as historical persons, including Eleanor of Aquitaine.
Романдық зал
Романдық залда үш үлкен шіркеу есігі бар, негізгі келушілер кіреберісі Гиллем монастырына іргелес орналасқан. Монументальді аркалы бургунд есігі Францияның Moutier Saint Jean de Réôme қаласынан алынған және шамамен 1150 жылға дейін салынған. Кілт тасқа екі жануар бейнеленген; екеуі де артқы аяқтарына тіреліп, бір-біріне шабуыл жасауға дайын тұрғандай. Бағана қапталдарында нақты және қиялдан жасалған жануарлар мен құстардың, сондай-ақ жапырақтар мен өсімдіктердің ою-өрнектері бар. Екі ертерек есік Реунь, Алье және Францияның орталық бөлігіндегі Пуатудан алынған. Залда 13 ғасырдың басында жасалған төрт үлкен тас мүсіні – Магияның құрмет көрсетуі бейнеленген, сондай-ақ Сан-Педро-де-Арланса монастырынан (Испанияның солтүстік-орталық бөлігі) алынған арстан мен вивернаның фрескалары бар. Бөлменің сол жағында корольдер мен періштелердің суреттері орналасқан, олар да Мотье Сен-Жан монастырынан алынған. Залда кіреберіс үстінде орналасқан үш жұп бағана бар. Олар Реуньдегі августин шіркеуінен әкелінген. Реунь қаласы француз дін соғыстары кезінде және француз революциясы кезінде қираған. 1850 жылға дейін құрылыстардың көп бөлігі жергілікті тұрғын Пьер Йон Верньерге сатылып, 1906 жылы Барнард сатып алды.
The Romanesque hall contains three large church doorways, with the main visitor entrance adjoining the Guilhem Cloister. The monumental arched Burgundian doorway is from Moutier Saint Jean de Réôme in France and dates to c. 1150. Two animals are carved into the keystones; both rest on their hind legs as if about to attack each other. The capitals are lined with carvings of both real and imagined animals and birds, as well as leaves and other fauna. The two earlier doorways are from Reugny, Allier, and Poitou in central France. The hall contains four large early 13th century stone sculptures representing the Adoration of the Magi, frescoes of a lion and a wyvern, each from the Monastery of San Pedro de Arlanza in north central Spain. On the left of the room are portraits of kings and angels, also from the monastery at Moutier Saint Jean. The hall contains three pairs of columns positioned over an entrance with molded archivolts. They were taken from the Augustinian church at Reugny. The Reugny site was badly damaged during the French Wars of Religion and again during the French Revolution. Most of the structures had been sold to a local man, Piere Yon Verniere, by 1850, and were acquired by Barnard in 1906.
Қазына бөлмесі
Қазынашылық бөлмесі 1988 жылы музейдің 50 жылдығын мерекелеу үшін ашылды. Ол көбінесе Мет өзінің бастапқы коллекциясын қалыптастырғаннан кейін сатып алған кішкентай сәнді заттардан тұрады және Джозеф Бруммер коллекциясынан алынған заттарға көп сүйенді. Бөлмеде музейдің нұрлы қолжазбалар жинағы, француздық 13 ғасырдағы қол пішіндес күміс реликвиар және 15 ғасырдағы ойын карталары шоғырланған.
The Treasury room was opened in 1988 to celebrate the museum's 50th anniversary. It largely consists of small luxury objects acquired by the Met after it had built its initial collection, and draws heavily on acquisitions from the collection of Joseph Brummer. The rooms contains the museum's collection of illuminated manuscripts, the French 13th century arm shaped silver reliquary, and a 15th century deck of playing cards.
Кітапхана және мұрағат
"Клоистер" Метрополитеннің 13 кітапханасының бірі. Ортағасырлық өнер және сәулетке бағытталған мұражайда 15 000-нан астам кітап пен журнал, мұражайдың архивтік басқару құжаттары, кураторлық материалдар, дилерлердің жазбалары және Барнардтың жеке құжаттары сақталады. Сондай-ақ, мұражай материалдарының ерте шыны фонарь слайдтары, қолжазбалардың көшірмелері, ғылыми жазбалар, карталар және мұражайда өткен музыкалық қойылымдардың жазбалары бар. Кітапхана, ең алдымен, мұражай қызметкерлері үшін ресурс ретінде қызмет етеді, бірақ зерттеушілерге, өнер сатушыларға, ғалымдарға және студенттерге жазба арқылы қол жетімді. Мұрағатта мұражай құрылысының алғашқы жобалау кезеңінде жасалған бастапқы эскиздер мен жобалар, сондай-ақ тарихи фотосуреттер коллекциясы бар. Оларға Джордж Джозеф Демоттың коллекциясынан ортағасырлық заттардың фотосуреттері, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін монументтер мен артефакттарға келген зақымдарды көрсететін сериялар кіреді, оның ішінде қабір үстіндегі мүсіндерге келген зақымдар да бар. Куратор Лорен Джексон Бек айтқандай, бұл фотосуреттер "түпнұсқа туындыны және кейінірек қайта жаңартылған бөліктерді анықтаумен айналысатын өнер тарихшысы үшін ең маңызды". "Франциядағы өнердің фотосуреттік индексі" және неміс "Марбург суреттерінің индексі" екі маңызды сериясы микрофильмде сақталады.
The Cloisters contains one of the Metropolitan's 13 libraries. Focusing on medieval art and architecture, it holds over 15,000 volumes of books and journals, the museum's archive administration papers, curatorial papers, dealer records and the personal papers of Barnard, as well as early glass lantern slides of museum materials, manuscript facsimiles, scholarly records, maps and recordings of musical performances at the museum. The library functions primarily as a resource for museum staff, but is available by appointment to researchers, art dealers, academics and students. The archives contain early sketches and blueprints made during the early design phase of the museum's construction, as well as historical photographic collections. These include photographs of medieval objects from the collection of George Joseph Demotte, and a series taken during and just after World War II showing damage sustained to monuments and artifacts, including tomb effigies. They are, according to curator Lauren Jackson Beck, of "prime importance to the art historian who is concerned with the identification of both the original work and later areas of reconstruction". Two important series of prints are kept on microfilm: the "Index photographique de l'art en France" and the German "Marburg Picture Index".
Басқару
The Cloisters Метрополитен өнер мұражайының кеңесімен басқарылады. Метрополитеннің жинақтары шамамен 950 мүшеден және демеушілерден тұратын жеке корпорацияға тиесілі. Қамқорлар кеңесі 41 сайланған мүше, Нью-Йорк қаласының бірнеше шенеунігі және музейдің қамқорлары ретінде құрметтелген тұлғалардан құралған. Қазіргі кеңес төрағасы – бизнесмен және өнер коллекционері Даниэль Бродский, ол 2011 жылы сайланды, ал бұрын 1984 жылы мұражайдың жылжымайтын мүлік кеңесінде сенімді тұлға және Ғимараттар комитеті төрағасының орынбасары болып қызмет еткен.
The Cloisters is governed by the board of the Metropolitan Museum of Art. The Metropolitan's collections are owned by a private corporation of about 950 fellows and benefactors. The board of trustees comprise 41 elected members, several officials of the City of New York, and persons honored as trustees by the museum. The current chairman of the board is the businessman and art collector Daniel Brodsky, who was elected in 2011, having previously served on its Real Estate Council in 1984 as a trustee of the museum and Vice Chairman of the Buildings Committee.
Сатып алу және сатып алудан босату
Мамандандырылған мұражай, Cloisters тұрақты түрде жаңа туындыларды сатып алады және оларды сирек сатады немесе басқа жолмен иелігінен шығарады. Метрополитен Cloisters үшін жеке статистика жарияламайды, бірақ жалпы алғанда 2012 жылдың маусым айында аяқталған қаржы жылында сатып алуға 39 миллион доллар жұмсады. Cloisters өзінің коллекциясын діни және дүниелік артефакттар мен өнер туындылары арасында теңгерімді ұстауға тырысады. Дүниелік туындылардың ішінде, ол әдетте орта ғасырлардағы көркем өндірістің ауқымын көрсететін туындыларды жақсы көреді, және өнер тарихшысы Тимоти Хасбандтың айтуынша, олар "күнделікті [орта ғасырлық еуропалық] өмірдің мәйегін көрсетеді, бірақ сонымен қатар өздері жеке өнер туындылары ретінде де сақталады". 2011 жылы ол жақында ғана табылған Оңтүстік Нидерландының гобелені "Тұлқының ваннасы" (The Falcon's Bath) сатып алды, ол шамамен 1400–1415 жылдарға дараланады. Ол ерекше сапалы және осы типтегі сақталған ең жақсы үлгілердің бірі. Басқа да маңызды жақындағы сатып алулардың ішінде Саймон Бенингке жатқызылатын Сағат кітабының (Book of Hours) 2015 жылы сатып алынуы бар. Жақында өткен маңызды көрмелердің бірі – 2017 жылдың жазында Онтарио өнер галереясы және Амстердамдағы Рейксмузеймен бірлесіп өткізілген "Small Wonders: Gothic Boxwood Miniatures" көрмесі.
A specialist museum, the Cloisters regularly acquires new works and rarely sells or otherwise gets rid of them. While the Metropolitan does not publish separate figures for the Cloisters, the entity as a whole spent $39 million on acquisitions for the fiscal year ending in June 2012. The Cloisters seeks to balance its collection between religious and secular artifacts and artworks. With secular pieces, it typically favors those that indicate the range of artistic production in the medieval period, and according to art historian Timothy Husband, "reflect the fabric of daily [medieval European] life but also endure as works of art in their own right". In 2011 it purchased the then recently discovered The Falcon's Bath, a Southern Netherlands tapestry dated c. 1400–1415. It is of exceptional quality, and one of the best preserved surviving examples of its type. Other recent acquisitions of significance include the 2015 purchase of a Book of Hours attributed to Simon Bening. Recent significant exhibitions include "Small Wonders: Gothic Boxwood Miniatures" which ran in the summer of 2017 in conjunction with the Art Gallery of Ontario and Rijksmuseum, Amsterdam.
Танымал мәдениетте
1938 жылы ашылғаннан бері "Клоистер" көптеген танымал мәдениет туындыларында көрсетілген және оларға сілтеме жасалған. Клостерлерді ең көп танымал пайдаланудың бірі 1948 жылы болды, режиссер Майя Дерен өзінің тәжірибелік фильмі "Зорлық-зомбылық туралы медитация" үшін оның қабырғаларын фон ретінде пайдаланды. 2021 жылы Стивен Спилбергтің "Батыс жағының оқиғасы" фильмінде Мария (Рейчел Зеглер) мен Тони (Ансель Элгорт) кездесуге Клостерлерге барады.
Since it opened in 1938, The Cloisters has been featured and referenced in many works of popular culture. One of the more prominent uses of the Cloisters as a setting took place in 1948, when director Maya Deren used its ramparts as a backdrop for her experimental film Meditation on Violence. In the 2021 Steven Spielberg film West Side Story, Maria (Rachel Zegler) and Tony (Ansel Elgort) go to the Cloisters on a date.