Құпиялар мен өмір жолдары: Марша Ханттың "Joy" романы
Joy (Hunt novel)
Марша Ханттың "Joy" романы (1990) – афроамерикандық әйелдер арасындағы құпия, өтірік пен иллюзияға толы қарым-қатынас. Нью-Йорк, 1987 жыл, музыка әлемі, американ арманы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1990 жылы Марша Хант жазған роман. «Joy» (1990) – Марша Ханттың екі афроамерикандық әйел арасындағы қарым-қатынас туралы, құпияларға, жалғанға және қате түсініктерге негізделген романы. Романның басты оқиғасы 1987 жылдың көктемінде Нью-Йорктегі әсем пәтерде бір күннің ішінде өтеді, бірақ жиі қайта оралу арқылы 1950-ші және 1960-шы жылдардағы афроамерикандық аудандағы өмір суреттеледі. Сондай-ақ кітапта музыка бизнесіндегі жұлдыздық өмір мен кейбір адамдардың байлығына қарамастан, өздерінің «американ арманынан» кездесетін қиындықтары мен толыққанды өмір сүре алмауы туралы мәселелер көтеріледі.
1990 novel by Marsha Hunt
Joy (1990) is a novel by Marsha Hunt about the relationship between two African American women that is based on secrets, lies, and delusion. Mainly set in a posh New York apartment in the course of one day in the spring of 1987, the novel contains frequent flashbacks that describe life in a black neighbourhood in the 1950s and 1960s. The book also deals with stardom in the music business and some people's inability, despite their riches, to make their own American Dream come true and to lead fulfilled lives.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Романның бірінші тұлғада баяндаушысы - 70 жастағы тазалаушы әйел Палатин Росс, түпнұсқасы Жаңа Орлеан қаласынан шыққан, балалық шағы кедейлік пен қанағатсыздыққа толы болған. Әлемдегі барлық жамандыққа көзін жұмып, Құдайға және Киелі кітап сөздеріне нық сеніп, Палатин Джой мен оның қарындастарын білімді, адал және дінге берілген қоғам мүшелері етіп тәрбиелеуге тырысады. Бірақ, қиын ауданда өскен жас қыздардың өмірінде жастық шақтарында-ақ жыныстық қатынасқа түсуі оның назарынан тыс қалады. Палатинға көршісінің жаңа жігіті Дагвуд қыздардың анасымен түнеп қалуы қатты алаңдатады. Бір жазғы күні, оның қызы жұмыста болғанда, ал Палатин балаларды бағып отырғанда, Дагвуд пәтерде қалып қояды. Палатин бастапқыда-ақ үш қызды шіркеуге алып жүруге тырысады, өйткені олардың дінсіз анасы мұны істемейді. Жиырма жылдан астам уақыт бойы Палатин Джойға өзіне лайықты, үйлене алатын, балалы болатын жігіт табуды ұсынады. Алайда, "Шоколад чип" атты ән Бренданың бір гей журналына берген сұхбатынан кейін танымал бола алмайды, ол өзінің лесбиянка екенін жариялайды. Бірақ, Джойдың өліміне қайғыра алмастан, ол Джой туралы бұрын білмеген жайттарды біледі, бұл оны "Құдайдың сыйы" деген көзқарасынан бас тартып, оның қасиетті емес, күнәкар екенін мойындауға мәжбүр етеді.
The first person narrator of the novel is Palatine Ross, a 70 year old cleaning woman originally from New Orleans, whose childhood is dominated by poverty and loss. Shutting her eyes to all the evil in the world and firmly relying on God and the words of the Bible as guidance, Palatine tries to raise Joy and her sisters to be educated, honest and religious members of society. The fact that, growing up in a rough neighbourhood, the not yet teenaged girls are very early in their lives confronted with sex willingly escapes her notice. It troubles Palatine a great deal when Dagwood, her neighbour's new boyfriend, starts spending the night with the girls' mother. One morning during the summer vacation, while his girlfriend is at work and Palatine is taking care of the children, Dagwood stays on in the apartment. Right from the start, Palatine tries to take the three girls along to church, seeing that their blaspheming mother will never do so. Time and again, in the course of more than twenty years, Palatine tries to convince Joy that finding herself a nice coloured boyfriend whom she could marry and have children with would be the right thing to do. However, "Chocolate Chip" remains a one hit wonder after an interview given by Brenda to some gay magazine in which she announces her coming out as a lesbian. However, rather than being able to mourn Joy's death, she for the first time learns things about Joy which finally force her to abandon her blinkered view of her "God sent child" and admit that she was a sinner rather than a saint.