Томас Блад: Англия тәжін ұрлауға тырысқан ирландиялық полковник

Кіріспе

Ирландияда туған полковник Томас Блад (1618 – 24 тамыз 1680) – ағылшын-ирланд офицері және өзін полковник деп атаған белгілі тұлға. Ол 1671 жылы Лондон мұнарасынан Англияның тәж киімдерін ұрлауға жасаған әрекетімен ең көп танымал. Америкалық дереккөздерде "батыл және қауіпті адам" деп сипатталған ол, сондай-ақ өзінің жауы, 1-ші Ормонд герцогы Джеймс Батлерді құсырып әкеліп, кейін өлтіруге тырысқандығымен де белгілі.

Ерте өмір

Ақпарат көздері Блад Ирландия Корольдігіндегі Клэр графтығында туған, ағылшын тегіндес, табысты жер иеленуші ұстаның ұлы, және шала Мет графтығындағы Данбойнға жақын Сарниде өскен. Ол, көрінетін болса, пресвитериан дінін ұстанған. Оның отбасы құрметті және жақсы жағдайда болған (сол кездегі стандарттар бойынша); әкесі Клэр, Мит және Уиклоу округтерінде жерлерге иелік еткен. Әкесінің әкесі Ирландия Парламентінің мүшесі болған және Кильнабой сарайында (сонымен қатар Клэр графтығында) тұрған. Ол білімін Англияның Ланкашир округінде алған. 20 жасында ол Мария Холкрофтқа үйленді, ол Чешир, Калчеттегі Холкрофт Холлдың және Ланкаширдегі Голборнның Джон Холкрофттың қызы еді, содан кейін Ирландияға оралды. 1642 жылы Англияның бірінші азамат соғысы басталғанда, Блад Англияға оралып, бастапқыда Карл I-ге адал патшалық күштермен бірге қаруға көтерілді. Соғыс күшейген сайын ол тарап ауыстырып, Оливер Кромвельдің «Түсті бас» әскерінде лейтенант болды. Блад Ормондтың қимылдарына бақылап, ол кешкі уақытта бірнеше қызметшілерімен бірге жиі қайтатындығын байқады. 1670 жылдың 6 желтоқсанында Блад және оның серіктері Ормондқа шабуыл жасады, ол Сент-Джеймс көшесімен келе жатқанда. Ормондты каретадан сүйреп шығарып, Бладтың қолбасшыларының біріне байлап, Пикадилли бойымен атқа мінгізіп, Тибернде асып тастау ниетімен алып кетті. Олар Ормондтың ұсталуы мен өлтірілу себептерін жазған қағазды оның кеудесіне ілді, осылай ол оны діни киімдерінің астына жасыра алатын болды. Тағы бір қастандықшы, Бладтың қайын інісі Хант, Скиптрді Крестпен екіге бөлді (ол олардың қаптарына сыймағандықтан), ал үшінші адам, Перрот, Сувереннің шарын оның шалбарына тықты. Ал Эдвардс бағынуға қарсы тұрып, байлауларына қарсы күресті. Эдвардстың күресі дабыл қағуға жеткілікті кедергі келтірді ме, әлде бұл әрекет сәттілікке байланысты тоқтатылды ма, бұл туралы әртүрлі мәліметтер бар. Бір көпір күзетшісі қорқып, мылтығын атып жібермеді. Олар Тауэр кемесінің бойымен жүгіргенде, күзетшілерді шатастыру үшін дабыл қағуға қосылып, жас Эдвардстың қайын інісі капитан Бекманнан қуып жетеді. Блад оған атқанмен, ол қақпаны жіберіп, темір қақпаға жетпей тұтқындалды. Оның плащынан құлап түскен тәж табылды, ал Блад берілуден бас тартты, тұтқынға алушылармен күресіп, «Бұл батыл әрекет болды, бірақ сәтсіз аяқталды! Бұл – тәж үшін болды!» деді. Кешірім алғаннан кейін Блад Лондонның танымал тұлғасына айналды және сотта жиі пайда болды, ол тәжге талапкерлердің мүдделерін қорғау үшін жұмыс істеді. Джон Уилмот, 2-ші Рочестер графының «Инсипидтер тарихы» кітабында ол Блад туралы былай деп жазды:

Sources suggest that Blood was born in County Clare, in the Kingdom of Ireland, the son of a successful land owning blacksmith of English descent, and was partly raised at Sarney, near Dunboyne, in County Meath. He was apparently a Presbyterian. His family was respectable and prosperous (by the standards of the time); his father held lands in Counties Clare, Meath and Wicklow. His grandfather was a member of the Irish Parliament, and had lived at Kilnaboy Castle (also in County Clare). He received his education in Lancashire, England. At the age of 20, he married Maria Holcroft, the daughter of John Holcroft of Holcroft Hall, Culcheth, Cheshire, and Golborne, Lancashire, and returned to Ireland. At the outbreak of the First English Civil War in 1642, Blood returned to England and initially took up arms with the Royalist forces loyal to Charles I. As the conflict progressed he switched sides and became a lieutenant in Oliver Cromwell's Roundheads. Blood had followed Ormond's movements and noted that he frequently returned late in the evening accompanied by a small number of footmen. On the night of 6 December 1670, Blood and his accomplices attacked Ormond while the latter travelled St James's Street. Ormond was dragged from his coach, bound to one of Blood's henchmen, and taken on horseback along Piccadilly with the intention of hanging him at Tyburn. The gang pinned a paper to Ormond's chest spelling out their reasons for his capture and murder. so that he could hide it beneath his clerical coat. Another conspirator, Blood's brother in law Hunt, filed the Sceptre with the Cross in two (as it did not fit in their bag), while the third man, Perrot, stuffed the Sovereign's Orb down his breeches. Meanwhile Edwards refused to stay subdued and fought against his bindings. Accounts vary as to whether Edwards' struggle caused sufficient disturbance to raise the alarm or whether the attempt was foiled in more fortuitous circumstances. One drawbridge guard was struck with fear and failed to discharge his musket. As they ran along the Tower wharf it is said they joined the calls for alarm to confuse the guards until they were chased down by Captain Beckman, brother in law of the younger Edwards. Although Blood shot at him, he missed and was captured before reaching the Iron Gate. Having fallen from his cloak, the crown was found while Blood refused to give up, struggling with his captors and declaring, "It was a gallant attempt, however unsuccessful! It was for a crown!" Following his pardon, Blood became a familiar figure around London and made frequent appearances at Court, where he was employed to advocate in the claims of suitors to the Crown. In John Wilmot, 2nd Earl of Rochester's History of Insipids, he wrote of Blood:

1679 жылы Блад өзінің бұрынғы меценаты Букингем герцогымен дауласып, Букингем Бладты оның мінезі туралы айтқан қорлау сөздері үшін 10 000 фунт стерлингке сотқа берді. Одан кейінгі сот процесінде Блад 1680 жылы Корольдік сотта айыпты деп танылды және кепілдік берілді, бірақ ол ешқашан зиянды төлемеді. Ол 24 тамызда Вестминстердегі Боулинг аллеясындағы үйінде қайтыс болды. Оның денесі Сент-Джеймс паркіне жақын жердегі Сент-Маргарет шіркеуінің (қазіргі Крайстчерч Гарднс) шіркеуінің бақшасында жерленді. Оның денесі билік тарапынан растау үшін эксгумацияланды деп есептеледі: оның айлакерлік репутациясы соншалық, ол Букингемге қарызын төлеуден қашу үшін өлімін және жерлеуін жалғандады деп күдіктелді. Бладтың епитафигінде:

Мұра

Бладтың ұлы Холкрофт Блад еңбегімен көзге түскен әскери инженер болды және бригадалық генерал шеніне жетті; ол Бленхайм шайқасында Марлборо герцогының артиллериясына басшылық етті. Генерал Биндон Блад, азаматтық инженер Уильям Биндон Блад, Морис Петерик және Брайан Инглис сияқты ұрпақтары британдық және ирландтық қоғамдағы еңбектерімен көзге түсті. Англияның Ньюкасл-Апон-Тайн қаласындағы тәуелсіз кәсіби күрескер Томас Блад өзінің есімін тікелей осы тарихи тұлғадан алған, бірақ оның кейіпкері оған негізделмеген.