Эдвард Эверетт: Американ саяхатшысы, мемлекет қайраткері және шешен

Кіріспе

Американдық саясаткер, пастор, педагог, дипломат және оратор (1794–1865) басқа Эдвард Эверетттер туралы мәліметтер

Эдвард Эверетт (11 сәуір 1794 – 15 қаңтар 1865) – Массачусетс штатынан шыққан американдық саясаткер, унитарийлік пастор, педагог, дипломат және оратор. Эверетт, виг партиясының өкілі ретінде, АҚШ өкілдер палатасының мүшесі, АҚШ сенаторы, Массачусетс штатының 15-ші губернаторы, Ұлыбританиядағы елші және АҚШ мемлекеттік хатшысы қызметтерін атқарды. Ол сонымен қатар Гарвард университетінде оқытушы болып жұмыс істеді және оның президенті болды. Эверетт – соғысқа дейінгі және Азамат соғысы дәуіріндегі ең көрнекті американдық ораторлардың бірі. 1863 жылы Геттисбург ұлттық зиратының ашылу салтанатында ол сөз сөйледі, ал одан кейін президент Авраам Линкольн өзінің танымал екі минуттық Геттисбург сөзінен бұрын екі сағаттан астам сөйледі. Пастордың ұлы Эверетт Гарвардта білім алып, Бостон қаласындағы Браттл-стрит шіркеуінде қысқа ғана уақыт қызмет еткеннен кейін Гарвардта оқытушылық жұмысқа орналасты. Бұл лауазымға Еуропада оқудан өту кірді, сондықтан Эверетт екі жыл Геттинген университетінде оқыды, содан кейін тағы екі жыл Еуропа елдерін аралап саяхаттады. Гарвардта ол бірнеше жыл бойы ежелгі грек әдебиетін оқытты, кейін кең ауқымды және танымал лектор болып қалыптасты. 1835 жылы Массачусетс штатының губернаторы болып сайлануға дейін ол он жыл АҚШ Конгресінде қызмет етті. Губернатор ретінде ол елдегі алғашқы білім беру кеңесін құрды. 1831 жылы ол Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1839 жылғы сайлауда тартыспен жеңілгеннен кейін Эверетт Ұлыбританиядағы елші болып тағайындалды және 1845 жылға дейін осы қызметте болды. Кейін ол Гарвард университетінің президенті болды, бірақ бұл лауазым оған ұнаған жоқ. 1849 жылы ол ұзақ жылдар бойы дос және әріптесі болған Дэниел Вебстердің, Мемлекеттік хатшының көмекшісі болды. Вебстердің қайтысынан кейін Эверетт бірнеше ай Мемлекеттік хатшы болып қызмет етті, содан кейін Массачусетс штатынан АҚШ сенаторы болып ант берді. Өмірінің соңғы жылдары Эверетт елдің барлық аймақтарына сапар шегіп, лекциялар оқыды. Азамат соғысына дейін Одақтың тұтастығын сақтауға бағытталған күш-жігерді қолдады және 1860 жылы Конституциялық Одақ партиясынан вице-президенттікке кандидат болды. Соғыс кезінде Одақтың күш-жігерін қолдады және 1864 жылғы сайлауда Линкольнге қолдау көрсетті.

Edward Everett (April 11, 1794 – January 15, 1865) was an American politician, Unitarian pastor, educator, diplomat, and orator from Massachusetts. Everett, as a Whig, served as U. S. representative, U. S. senator, the 15th governor of Massachusetts, minister to Great Britain, and United States secretary of state. He also taught at Harvard University and served as its president. Everett was one of the great American orators of the antebellum and Civil War eras. He was the featured orator at the dedication ceremony of the Gettysburg National Cemetery in 1863, where he spoke for over two hoursimmediately before President Abraham Lincoln delivered his famous two minute Gettysburg Address. The son of a pastor, Everett was educated at Harvard, and briefly ministered at Boston's Brattle Street Church before taking a teaching job at Harvard. The position included preparatory studies in Europe, so Everett spent two years in studies at the University of Göttingen, and another two years traveling around Europe. At Harvard he taught ancient Greek literature for several years before starting an extensive and popular speaking career. He served ten years in the United States Congress before winning election as Governor of Massachusetts in 1835. As Governor he introduced the state Board of Education, the first of its type in the nation. In 1831, he was elected as a member to the American Philosophical Society. After being narrowly defeated in the 1839 election, Everett was appointed Minister to Great Britain, serving until 1845. He next became President of Harvard, a job he quickly came to dislike. In 1849, he became an assistant to longtime friend and colleague Daniel Webster, who had been appointed Secretary of State. Upon Webster's death Everett served as Secretary of State for a few months until he was sworn in as U. S. Senator from Massachusetts. In the later years of his life, Everett traveled and gave speeches all over the country. He supported efforts to maintain the Union before the Civil War, running for Vice President on the Constitutional Union Party ticket in 1860. He was active in supporting the Union effort during the war and supported Lincoln in the 1864 election.

Ерте өмір және білім

Эдвард Эверетт 1794 жылдың 11 сәуірінде Массачусетс штатының Дорчестер қаласында (кейін Бостоннан тәуелсіз болған) сегіз баланың төртіншісі болып, пастор Оливер Эверетт пен Александр Сирс Хиллдің қызы Люси Хилл Эверетт отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, Массачусетс штатының Дедхэм қаласының тумасы, ерте кезеңдегі колонист Ричард Эверетттің ұрпағы болды, ал анасының отбасы да терең колониялық тамырларға ие еді. Оның әкесі «Жаңа Оңтүстік» шіркеуінің пасторы қызметін атқарды, Эверетт туғанға екі жыл бұрын денсаулығының нашарлауына байланысты зейнетке шықты. Ол 1802 жылы, Эдвард сегіз жасқа толғанда қайтыс болды, содан кейін анасы отбасын Бостонға көшірді. Ол жергілікті мектептерде, содан кейін Езекиел Вебстердің жеке мектебінде оқыды. Осы кезеңде Езекиелдің ағасы Дэниел кейде сабақтар өткізді; Эверетт пен Дэниел Вебстер кейіннен жақын достық қарым-қатынас орнатты. Оның әпкесі Сара Престон Хейл болды. Эверетт 1805 жылы Бостон латын мектебінде оқыды, содан кейін қысқа мерзімге Филипс Эксетер академиясына түсті, онда оның ағасы Александр Хилл Эверетт сабақ берді. 13 жасында ол Гарвард колледжіне қабылданды. 1811 жылы, 17 жасында, ол сыныбында үздік бітіруші болып аталды. Сол кездегі басқа студенттерден айырмашылығы, Эверетт ынталы және жауапкершілігі жоғары студент болды, оқытылғанның барлығын сіңіріп алды. Оқу кезінде ол «Порцелиан» клубы мен «Хасти Пудинг» клубының мүшесі болды.

Пастор мен оқушы

Белгісіз не істеу керектігін білмейтін Эвереттті өз пасторы Джозеф Стивенс Бакминстер (Браттл-стрит шіркеуі) дін қызметкері болуға дайындалуға ынталандырды. Эверетт Гарвард университетінің президенті Джон Торнтон Кирклендтің жетекшілігімен оқып, 1813 жылы магистр дәрежесін алды. Осы кезеңде ол жазба және ауызша сөзбен жұмыс істеу қабілетін жетілдірді. 1812 жылы Бакминстер қайтыс болды, ал Эверетттің диплом алғаннан кейін Браттл-стрит шіркеуінде сынақ мерзімінде қызмет етуіне ұсыныс жасалды, ол 1813 жылдың қарашасында тұрақты қызметке бекітілді. Эверетт өзінің жұмысына толыққанды берілді және Unitarian уағыздаушысы ретінде кең танылды. Тыңдаушылар оның "көркем және бай қиялын" және "ерекше суреттемелік шеберлігін" жазды, ал бір сыншы оның сөйлеу стиліне қатысты жиі айтылатын сынды жазды: "[Эверетт] өте білімді адам сияқты сөйлейді, адамдарға не сезінуі және білуі керектігін айтады, бірақ өзінің сезімі мен біліміне мұқтаж емес сияқты". Эверетт рухани қызметін атқарган жыл ішінде, қажетті дәстүрлі сөздерге және қауымның оған қойған кейбір шектеулерге көңілі тоймады. Жұмыс жүктемесі де жас Эвереттке қиын тиді, ол осы кезде "Еңбекқор Эверетт" деген лақап атқа ие болды, ол өмір бойы қолданылды. Жаңа серпіліс алу үшін Эверетт Вашингтонға сапар шегіп, Дэниел Вебстер және Массачусетстен шыққан Федералистік партияның басқа да белгілі өкілдерімен кездесті. 1814 жылдың соңында Эвереттке Гарвард университетінде грек әдебиеті профессоры лауазымы ұсынылды. Лауазыммен бірге екі жылға Еуропаға саяхаттауға рұқсат берілді, Эверетт осы ұсынысты қуана қабылдады. Ол 1815 жылдың сәуір айында профессор ретінде ресми түрде тағайындалды. Эверетт 1815 жылы Америкалық Антикварлық қоғамның мүшесі болып сайланды. Эверетт Батыс Еуропаны аралап, Лондон мен Голландияның ірі қалалары арқылы Германияның Геттинген қаласына жетті. Ол университетке түсіп, француз, неміс және итальян тілдерін, сондай-ақ рим құқығын, археологияны және грек өнерін оқыды. Ол жақсы оқушы болды, бірақ онымен бірге саяхаттаған Джордж Тикнор да әлеуметтік өмірге бейім болды. Эверетт университеттегі көптеген адамдар оларды ерекше қызығушылықпен қарап, назар аударғанын айтты. 1817 жылдың қыркүйегінде ол философия докторы ғылымын қорғады, бұл дәреже американдыққа алғаш рет берілгенін сендірді. Геттингенде болған кезінде Эверетт Германияның басқа қалаларына, соның ішінде Ганновер, Веймар, Дрезден және Берлинге саяхат жасады. Ол Гарвардтан Еуропадағы уақытын ұзартуға рұқсат алды және 1819 жылы Америка Құрама Штаттарына оралғанға дейін континенттің ірі қалаларын аралап, екі жыл бойы саяхаттады (Константинополь және Қара теңізден Парижге дейін). Англияда ол прус дипломаты Вильгельм фон Гумбольдтпен, прус білім беру жүйесінің ықпалды құрылтайшысымен және ағылшын аболиционисі Уильям Вилберфорспен кездесті. Константинопольде болған кезінде Эверетт Гарвард архивінде сақталатын бірнеше көне грек мәтіндерін алды.

Uncertain what to do next, Everett was encouraged by his pastor, Joseph Stevens Buckminster of the Brattle Street Church, to study for the ministry. This Everett did under the tutelage of Harvard President John Thornton Kirkland, earning his MA in 1813. During this time in particular he developed a facility for working with both the written and spoken word. The Reverend Buckminster died in 1812, and Everett was immediately offered the post at the Brattle Street Church on a probationary basis after his graduation, which was made permanent in November 1813. Everett dedicated himself to the work, and became a highly popular Unitarian preacher. Listeners wrote of his "florid and affluent fancy", and his "daring imagery", while one critic wrote what would become a common criticism of his speaking style: "[Everett] spoke like some superior intelligence, discoursing to mortals of what they ought to feel and know, but as if [he] himself were too far exalted to require such feelings, and such knowledge himself." Everett, over the year he served in the pulpit, came to be disenchanted with the somewhat formulaic demands of the required oratory, and with the sometimes parochial constraints the congregation placed on him. The workload also took its toll on young Everett, who around this time acquired the nickname "Ever at it", which would be used throughout his life. For a change of pace, Everett traveled to Washington, D. C., where he visited with Daniel Webster and other Federalist Party luminaries from Massachusetts. In late 1814 Everett was offered a newly endowed position as professor of Greek literature at Harvard. The position came with authorization to travel for two years in Europe, and Everett readily accepted. He was formally invested as a professor in April 1815. Everett was also elected a member of the American Antiquarian Society in 1815. Everett made his way across western Europe, visiting London and the major Dutch cities en route to the German city of Göttingen. There he entered the university, where he studied French, German, and Italian, along with Roman law, archaeology, and Greek art. He was a disciplined student, but he and George Ticknor, with whom he had traveled, were also quite sociable. Everett noted that they were viewed by many at the university as curiosities, and were often the focus of attention. He was granted a Ph. D in September 1817, which he believed to be the first such degree awarded to an American. During his sojourn at Göttingen, Everett traveled to see other German cities, including Hanover, Weimar, Dresden, and Berlin. He received permission from Harvard to extend his time in Europe, and spent two more years traveling across the continent (from Constantinople and the Black Sea to Paris), visiting the major cities of the continent before returning to the United States in 1819. Among those he met in England were the Prussian diplomat Wilhelm von Humboldt, an influential architect of the Prussian education system, and William Wilberforce, a leading English abolitionist. While in Constantinople Everett acquired a number of ancient Greek texts which are now in the Harvard archives.

Алғашқы саяси мансап

Эверетт 1821 жылы-ақ оқытушылықпен айналыспауды шешті. 1824 жылдың 26 тамызында Эверетт Гарвардтың Фи Бета Каппа қоғамында күтпегендей маңызды сөз сөйледі, ол оның мансап бағытын өзгертіп жіберді. Шараға арналған жарнамада американдық революцияның француз батыры, Лафайет маркизінің қатысатыны туралы хабар басым болды, сондықтан зал толып тұрды. Эверетттің сөзінің тақырыбы "Америкадағы әдебиеттің сәтті дамуының жағдайлары" болды. Ол Американың кеңейіп келе жатқан, ортақ тіл мен демократиялық негізге ие ұлт екенін, оның халқына шынайы американдық әдебиет құру үшін бірегей мүмкіндіктер беретінін атап көрсетті. Еуропаның дәстүрлері мен бюрократиясымен шектелмей, американдықтар батысты мекендеу тәжірибесін жаңа ойлау стилін дамытуға пайдалана алды. Көрермендер ұзақ сосынды шапалақтармен қарсы алды, көп ұзамай бейресми, партиялық емес жиын Эверетті АҚШ Өкілдер палатасына кандидат ретінде ұсынды. Басқа саяси күштер де оның кандидатурасын қолдады, ол 1824 жылдың қараша айындағы сайлауда оңай жеңіске жетті. Ол қызмет етіп жүргенде Гарвардта оқытуын жалғастыра береді деп ойлаған, бірақ Бақылау кеңесі сайлаудағы жеңісіне байланысты оны қызметтен босататынын хабарлады. Ол бұл жаңалықты жақсы қабылдады, тіпті колледжге Еуропаға саяхат шығындарын қайтаруға келісті. Ол Гарвардпен байланысын үзбеді, 1827 жылы Бақылау кеңесіне қосылып, көп жылдар бойы қызмет етті.

АҚШ өкілі

1820-жылдардың аяғында елдегі саяси жағдай өте тұрақсыз болды. Федералистік партия құлдырап, жеңіске жеткен Демократиялық-республикалық партия ыдырап, партиялық байланыстың орнына саяси фракциялар пайда болды. Эверетт Джон Куинси Адамс пен Генри Клейдің «Ұлттық республикашыл» фракциясымен байланысты болды. Ол Клейдің «Ұлттық жүйесін» – қорғаушы тарифтерді, ішкі жақсартуларды және ұлттық банк құруды – қолдады, сондай-ақ Массачусетс штатының мүдделі топтарының қамын ойлады. Эверетт «Ұлттық республикашыл» ретінде тағы төрт мерзімге сайланды және 1835 жылға дейін қызмет етті. 1834 жылы «Ұлттық республикашылдар» ресми түрде вигтер партиясына айналды. Конгресте Эверетт Сыртқы істер комитетінде және Кітапханалар мен қоғамдық ғимараттар комитетінде жұмыс істеді, соңғы мерзімінде екеуінің де төрағасы болды. Президент Адамспен жақсы таныс болғандықтан, ол Ақ үйге жиі шақырылып, палатада президенттің бағдарламасын қолдауға белсенділік танытты. Массачусетс штатының дамып келе жатқан өнеркәсіптік мүдделерін қорғайтын тарифтік заңдарды қолдады, АҚШ Екінші банкінің жарғысын жаңаруды жақтады және үндістерді жер аудару актісіне қарсы болды. Эверетттің Конгрестегі ең даулы әрекеті оның қызметінің басында болды. 1826 жылы Конгресс президент сайлау тәсілін өзгерту үшін Конституцияға түзету енгізуді талқылады, бұл Конгреске 1824 жылғы сайлаудағыдай шешім қабылдау қажеттілігін жояр еді. 1826 жылдың 9 наурызында түзетуге қарсы сөз сөйлеген Эверетт үш сағатқа созылған сөйлеуінде Конституцияға түзету енгізу қажеттігіне қарсы болды. Бірақ ол құлдық мәселесіне де тоқталды, «Жаңа өсиетте: «Құлдар өздерінің қожайындарына бағынуы керек» делінген», - деп атап өтті және Үштен бес компромисі бар болса да, құжатты қабылдады. Бұл сөйлеуге сын көп болды, саяси достары мен жаулары Эверетттің құлдықты қолдағаны үшін айыптады. Ол құл саудасын және құлдыққа ұрлауды жобамайтынын айтып, өз сөздерін ақтауға тырысты, бірақ бұл жағдайды жақсартпады және Массачусетс баспасөзінде қатты сынға ұшырады. Эверетттің саяси мансабының соңына дейін бұл сөз оны қуғынға түсірді.

The political situation in the country was quite fluid in the late 1820s. The Federalist Party had collapsed, and the victorious Democratic Republican Party had become diffuse, resulting in political factionalism in place of party affiliation. Everett was associated with the "National Republican" faction of John Quincy Adams and Henry Clay. He supported Clay's "National System"—which called for protective tariffs, internal improvements, and a national bank—and the interests of Massachusetts' propertied class. Everett was re elected to four additional terms as a National Republican, serving until 1835. The National Republicans formally became the Whig Party in 1834. In Congress Everett sat on the House Committee on Foreign Affairs, and on the Committee on Libraries and Public Buildings, both of which he chaired in his last term. Since he was already well known to President Adams, he was a frequent guest at the White House, and came to champion the president's agenda in the House. He supported tariff legislation that protected Massachusetts' growing industrial interests, favored renewal of the charter of the Second Bank of the United States, and opposed the Indian Removal Act. Everett's most controversial action in Congress took place relatively early during his tenure there. In 1826 Congress debated a Constitutional amendment to alter the way the president was elected, so that Congress would not be required to decide (as it had in the 1824 election). Rising in opposition to the amendment on March 9, 1826, Everett delivered a three hour speech in which he generally opposed the need to amend the Constitution. However, he also expounded on the issue of slavery, noting that "the New Testament says 'Slaves obey your masters'", and accepting the document even though it contained the Three Fifths Compromise. Reaction to this speech was highly critical, and Everett was attacked by political friends and foes for this apparent endorsement of slavery. He attempted to justify his statements by pointing out that he rejected the slave trade and the act of kidnapping someone into slavery, but this did not mitigate the damage, and he was heavily criticized for it in the Massachusetts press. Everett would be dogged by the speech for the rest of his political career.

Массачусетс штатының губернаторы

Эверетт 1835 жылы Конгрестен зейнеткерлікке шықты, өйткені ол Палатадағы пікірсайыстардың қатал және бейресми сипатын ұнатпады. 1834 жылы оған Антимасондық партия тарапынан Массачусетс губернаторы лауазымына ұсыныс жасалды; ол масондар сияқты құпия қоғамдарға қарсы болғанымен, ұсыныстан бас тартып, сол жылы губернаторлыққа виг Джон Дэвисті қолдады. Дэвис 1834 жылғы қарашада өткен сайлауда жеңіске жетті. 1835 жылғы ақпан айында штат заң шығарушы органы Дэвисті АҚШ Сенатына сайлады. Дэниел Вебстердің көмегімен келісімге келген Эвереттке губернаторлыққа вигтік үміткерлікті ұсыну уәдесі берілді (бұл қадам лейтенант-губернатор Сэмюэлл Турелл Армстронгты ренжітті, ол да үміткерлікке талапкер болған). Эверетт 1835 жылғы қарашада Демократиялық партияның тұрақты үміткері Маркус Мортонды оңай жеңді. Ол келесі үш жыл бойы Мортонға қарсы тұрып, ыңғайлы үлкен артықшылықпен қайта сайланды. 1836 жылы ол Массачусетс штатының Ежелгі және Құрметті артиллерия компаниясының мүшесі болып сайланды. Эверетттің ең маңызды жетістіктерінің бірі – мектеп сапасын жақсарту үшін штаттық білім беру кеңесін құру және мұғалімдерді даярлау үшін нормалды мектептер ашу болды. Эверетттің Пруссияның білім беру жүйесі туралы білгендеріне сүйене отырып, бұл жаңа жетістіктер басқа штаттар тарапынан да үлгі алынды. Штаттық білім беру кеңесі 1837 жылы реформатор Хорас Маннмен хатшы ретінде құрылды. Штаттың алғашқы нормалды мектебі келесі жылы Лексингтонда ашылды (кейін ол Фрамингемге көшіріліп, қазір Фрамингем мемлекеттік университеті деп аталады). Эверетттің қызметі кезіндегі басқа да жетістіктері: Вустерден Нью-Йорк штатының шекарасына дейінгі теміржол желісін кеңейтуге рұқсат беру және Мэн мен көршілес британдық (қазіргі канадалық) Нью-Брансуик провинциясы арасындағы шекаралық шиеленісті басуға көмектесу. Массачусетс 1820 жылы Мэн штатынан бөлінген кезде даулы аумақтағы мемлекеттік жерлерге иелік құқығын сақтап қалғандықтан, бұл дауға қатысты. Шекара мәселесі бірнеше жыл бойы пісіп келді, бірақ 1830 жылдардың соңында екі тарап та даулы аумаққа даму қызметтерін енгізгендіктен, шиеленіс күрт өсті, ал АҚШ Голланд корольі жасаған делдалдық ұсынысын қабылдаудан бас тартты. 1838 жылы Эверетт президент Мартин Ван Бюренге мәселені шешу үшін арнайы комиссия құруды ұсынды. Аболиционизм және тәртіп – Эверетттің өкілеттігі кезінде саяси маңызға ие болған екі мәселе, және осы екі мәселе де, сондай-ақ вигтердің бейтараптығы, 1839 жылғы сайлаудағы жеңіліске ықпал етті. 1838 жылы азаттық партиясы құрыла бастады, ал 1839 жылы алкогольдің жарты литрден кемін сатуға тыйым салатын тәртіп заңының уақтылы қабылдалмауы вигтерден халықтық қолдауды азайтуға әкелді. 1839 жылғы 11 қарашада өткен сайлау өте тартысты болды, нәтижелері (вигтер басымдылығындағы) заң шығарушы орган 1840 жылғы қаңтарда отырыс өткізген кезде мұқият тексерілді. Бірлескен заң шығару комитеті Мортонның дауыс берудің жартысын алғанын, яғни жеңіске жету үшін жеткілікті екенін хабарлады. (Мортонға бір дауыс кем түссе, вигтердің заң шығару органы сайлауды шешетін еді). Эверетт партияның шақыруларына қарамастан, нәтижелерге наразылық білдіруден бас тартты; ол «Мен сайлауды қабылдауға дайынмын» деп жазды.

Everett retired from Congress in 1835, after deciding that he did not really like the rough and tumble nature of the proceedings in the House. He had been offered the nomination for governor of Massachusetts by the Anti Masonic Party in 1834; although he was known to be against secret societies like the Freemasons, he refused, and supported Whig John Davis for governor that year. Davis won the election, which was held in November 1834. In February 1835, the state legislature elected Davis to the United States Senate. In an arrangement brokered in part by Daniel Webster, Everett was promised the Whig nomination for governor (a move that upset Lieutenant Governor Samuel Turell Armstrong, who also sought the nomination). Everett easily defeated the perennial Democratic Party candidate, Marcus Morton, in November 1835. He was re elected by comfortable margins in the three following years, all facing Morton. In 1836 he was elected a member of the Ancient and Honorable Artillery Company of Massachusetts. One of the most notable achievements of Everett's tenure was the introduction of a state board of education to improve school quality and the establishment of normal schools for the training of teachers. Based on details of the Prussian education system which Everett had learned about, this groundbreaking accomplishment would be emulated by other states. The state Board of Education was established in 1837, with reformer Horace Mann as its secretary. The state's first normal school opened in Lexington the next year (it afterward moved to Framingham and is now known as Framingham State University). Other accomplishments during Everett's tenure include the authorization of an extension of the railroad system from Worcester to the New York state line, and assistance in the quieting of border tensions between Maine and the neighboring British (now Canadian) province of New Brunswick. Massachusetts was involved in this dispute because, as part of Maine's separation from the state in 1820, it retained ownership of public lands in the disputed area. The border issue had been simmering for some years, but tensions rose substantially in the late 1830s as both sides pushed development activity into the disputed area, and the United States refused to accept a mediation proposal made by the Dutch king. In 1838 Everett proposed to President Martin Van Buren that a special commission be established to address the issue. Abolitionism and temperance were two issues that became more politically prominent during Everett's tenure, and both of those matters, as well as Whig indifference, would play a role in his defeat in the 1839 election. The abolitionist Liberty Party began to take shape in 1838, and the ill timed passage of a temperance law banning the sale of less than of alcohol would drive popular support away from the Whigs in 1839. The election, held November 11, 1839, was so close that the results were scrutinized by the (Whig dominated) legislature when it met in January 1840. A joint legislative committee reported that Morton received exactly one half the votes cast, sufficient to secure his victory. (One vote less for Morton would have resulted in the Whig legislature deciding the election.) Everett refused to contest the results despite calls from the party to do so; he wrote, "I am willing to let the election go."

Дипломатиялық қызмет

Офистен кеткеннен кейін Эверетт отбасымен бірнеше ай бойы Еуропаға саяхат жасады. Уильям Генри Харрисон басқаратын вигтер 1840 жылғы президенттік сайлауда жеңіске жеткенде, Эверетт досы Дэниел Вебстердің ұсынысымен Ұлыбританиядағы елші болып тағайындалды. Вебстер Мемлекеттік хатшы болып тағайындалғаннан кейін, Эверетт алғаш рет губернатор болып қызмет еткен кезде кездесетін солтүстік-шығыс шекаралық мәселелерді шешуге жауапты болды. АҚШ-қа бұрынғыдан гөрі жақын қарым-қатынас жасаған жаңа британдық әкімшілік, Лорд Эшбертонды Вебстермен тікелей келіссөздер жүргізу үшін Вашингтонға жіберді, ал Эверетттің рөлі британдық құжаттарды алумен және американдық ұстанымды Сыртқы істер министрлігіне жеткізумен шектелді. Осы рөлде Эверетт 1842 жылғы Вебстер-Эшбертон шартында Ұлыбританияны жерден айыптаудан АҚШ-ты ақтаған картаны алу және таратуда маңызды рөл атқарды. Екі ел арасындағы тағы бір маңызды мәселе – Африка жағалауындағы құл саудасын тоқтатуға тырысқан британдық теңіз күштерінің американдық кемелерді ұстауы болды. Саудаға қатысқан деген айып тағылған, бірақ ақталған кеме иелері британ үкіметінен шығындарын өтеу үшін талап арыз берді, ал Эверетт елші ретінде осы істерді ілгерілетуге тырысты. Бұл мәселеде ол британдық тараптың достық қарым-қатынасын ескере отырып, көбінесе сәтті болды. Эверетт ұсынған құл саудасын тоқтатудың бір аспектісі Вебстер келіскен шартқа енді: Африка жағалауында британдық күш-жігеріне көмектесу үшін американдық эскадрильяны орналастыру. Құлдықпен байланысты ұстаулар мәселесі ел ішінде кейбір келіспеушіліктерге әкелді, әсіресе Вебстер Мемлекеттік хатшы лауазымынан оңтүстік саясаткерлерімен ауыстырылғаннан кейін. Эверетт Джон Кэлхунға құлдар американдық жағалауда жүзіп бара жатқан кемеде көтеріліс жасап, Багам аралдарына қашқаннан кейін талаптардың дипломатиялық салдары туралы түсіндіруге тура келді. Вебстер Тайлермен қызмет етуден наразы болғандықтан және өзін танымал емес президенттен алшақтату үшін Ұлыбританиядағы елшілікке үмітттенгендіктен, Эверетт Вебстер ұсынған басқа дипломатиялық лауазымдарды қабылдаудан бас тартты; Вебстер ақырында 1843 жылы отставкаға кетті. Эверетт 1845 жылға дейін лауазымында қалды, бірақ Джеймс К. Полк президенттікке келгеннен кейін оның орнына демократ Луис Маклейн тағайындалды. Оның соңғы айлары Орегон шекарасы туралы даумен айналысты, ол ақырында Эверетт келіскен шарттар бойынша Маклейн тарапынан шешілді.

After leaving office, Everett traveled in Europe with his family for several months. When the Whigs, led by William Henry Harrison, won the 1840 presidential election, Everett was appointed Ambassador to Great Britain at the recommendation of his friend Daniel Webster, who had been appointed Secretary of State. Everett was at first charged with handling the northeast border issues he first encountered as governor. A new British administration, friendlier to the United States than the previous one, sent Lord Ashburton to Washington to negotiate directly with Webster, and Everett's role was reduced to acquiring documents from British records, and pressing the American case to the Foreign Office. In this role Everett was instrumental in acquiring and distributing a map that vindicated the United States from accusations that it had cheated Britain out of land in the 1842 Webster–Ashburton Treaty. Another major issue between the countries was the seizure of American ships by British naval forces interdicting the slave trade off the coast of Africa. Owners of ships accused but acquitted of complicity in the trade filed claims to recover their losses with the British government, and Everett, as ambassador, advanced these cases. In this he was generally successful, given the friendly British stance. One aspect of the slave trade interdiction proposed by Everett found its way into the treaty negotiated by Webster: the stationing of an American squadron off the coast of Africa to cooperate with the British effort. The issue of slaving related seizures caused some friction at home, especially after Webster was replaced as Secretary of State by a succession of Southern politicians. Everett in particular had to school John C. Calhoun on the diplomatic ramifications of pursuing claims after slaves mutinied aboard a ship plying the American coast and sailed it to the Bahamas. Everett rebuffed several offers for other diplomatic posts proffered by Webster, who was unhappy serving under Tyler and apparently sought the UK ambassadorship as a way to distance himself from the unpopular president; Webster eventually resigned in 1843. Everett remained at his post until 1845, when after the accession of James K. Polk to the presidency he was replaced by Democrat Louis McLane. His last months in the post were occupied with the Oregon boundary dispute, which was eventually resolved by McLane along lines negotiated by Everett.

Гарвард президенті

Лондоннан кетер алдында Эверетт Гарвард президенті лауазымына Джозиа Квинсидің ізбасары болу мүмкіндігі қарастырылып жатты. Эверетт 1845 жылдың қыркүйегінде Бостонға оралып, Бақылау кеңесі оған осы лауазымды ұсынғанын білді. Ол кейбір ой-шағылыстарға қарамастан, негізінен жұмыстың көбінесе көңілсіз жайттары мен студенттік тәртіпті сақтаудағы қиындықтарға байланысты, ұсынысты қабылдады және 1846 жылдың ақпан айында қызметке кірісті. Ол өткізген үш жыл өте қиын болды. Оның ең маңызды жетістіктерінің бірі – Гарвардтың академиялық бағдарламаларын кеңейту, соның ішінде «теориялық және тәжірибелік ғылым мектебін» құру, ол сол кезде Лоренс ғылыми мектебі деп аталды. 1848 жылдың 15 сәуірінде ол екі ай бұрын Өкілдер палатасында қызмет етіп жүрген кезінде қайтыс болған Джон Куинси Адамсқа арналған сөз сөйледі. Эверетттің лауазымға қанағаттанбауы ертеден-ақ байқалды, ал 1847 жылдың сәуірінде ол Гарвардтың Бақылау кеңесімен жұмыстың жағдайлары туралы келіссөздер жүргізді. Бұл әңгімелер нәтижесіз аяқталды, содан кейін Эверетт дәрігердің кеңесімен 1848 жылдың желтоқсан айында лауазымынан кетті. Ол біраз уақыттан бері түрлі ауруларға, соның ішінде простатамен байланысты ауруларға шалдыққан еді. Келесі жылдары оның денсаулығы нашарлай берді. Нью-Йорк штатындағы Шарон-Спрингс қаласындағы шипалы бұлақтарға сапар шегу оған қандай да бір демалыс сыйлады.

Мемлекеттік хатшы және АҚШ сенаторы

1848 жылғы ұлттық сайлауда вигтер жеңіске жетіп, 1849 жылы билікке оралғанда, Эверетт саясатқа қайта оралды. Ол президент Миллард Филлмор Мемлекеттік хатшы етіп тағайындаған Дэниел Вебстердің көмекшісі болды. 1852 жылдың қазанында Вебстер қайтыс болғанда, Филлмор Эверетті, Вебстердің өтініші бойынша, өзінің әкімшілігінің қалған айларында Мемлекеттік хатшы қызметін атқаруға тағайындады. Осы лауазымда Эверетт Перридің Жапонияға жасаған экспедициясына қоса берілген ресми хат жобасын жасады, Вебстердің гуаноға бай Лобс аралдарына Перудің егемендігін жоққа шығарған талабын қайта қарастырды және Кубаны Испанияның бақылауында қалдыру үшін Ұлыбритания мен Франциямен келісімге түсуден бас тартты. Филлмор әкімшілігінің Кубаны аннексиялауға ниеті жоқ екенін айтса да, АҚШ-тың бұл мүмкіндікті саяси одаққа кірісу арқылы жоймауға ниеттенгенін және Кубаны сыртқы әсерден қорғау АҚШ-тың маңызды мәселесі екенін баса көрсетті. Эверетт әлі де Мемлекеттік хатшы болып қызмет етіп жүрген кезде, Массачусетс штатының вигтер басшылары оған АҚШ Сенатына үміткер болу туралы ұсыныс жасады. Ол штаттық заң шығарушы органмен сайланды және 1853 жылдың 4 наурызында қызметке кірісті. Сенатта ол Сыртқы қатынастар комитеті мен Аумақтар комитетінің мүшесі болды. Ол батыс аумақтарында құлдықты кеңейтуге қарсы болды, бірақ радикалды «Еркін топырақ» партиясының қатал ұстанымы елдің біртүтастығына нұқсан келтіруі мүмкін деп алаңдады. Эверетттің ондаған жылдар бұрын мінбердегі сөйлеу стиліне тән салқындығы осы жылдары да сақталды. Бір бақылаушы президент Пирстің Ақ үйіндегі қабылдауларында Эвереттті «саясатқа араласқанға дейін қызмет еткен шіркеудегі алтыннан жасалған ауа райының көрсеткіші сияқты суыққан, бейкүндеу, жарқын және жалғыз» көрінетінін жазды. Эверетт 1854 жылғы Канзас-Небраска заңына қарсы шықты, ол аумақтарға халықтың пікірін білдіру арқылы құлдыққа рұқсат беруді шешуге мүмкіндік берді, оны «қорқынышты» және «жек көрікті» заң деп атады. Алайда денсаулығының нашарлауына байланысты ол заңға қатысты маңызды дауыс беруден қалысты, түн бойы жалғасқан пікірталас кезінде палатадан шығып кетті. Бұл Массачусетс штатының құлдыққа қарсы күшін ашуға себеп болды, олар оған Сенатқа ұсыну үшін қатаң талаптармен толтырылған петиция жіберді. Эверетт құлдықтан бас тарту туралы пікірталастағы радикалды элементтерге қарсы болғандықтан, петицияны қолдаған сөзі әлсіз болды, бұл оған одан әрі сын тудырды. Бұл жағдай Эверетті қатты мазалады, ол 1854 жылдың 12 мамырында, алты жылдық мерзімінен бір жылдан астам уақыт өткен соң, денсаулығының нашарлағанын айтып, отставкаға кету туралы хатын тапсырды.

When the Whigs won the 1848 national election and returned to power in 1849, Everett returned to politics. He served as an aide to Daniel Webster, who President Millard Fillmore appointed Secretary of State. When Webster died in October 1852, Fillmore appointed Everett, apparently at Webster's request, to serve as Secretary of State during the remaining lame duck months of his administration. In this post Everett drafted the official letter that accompanied the Perry Expedition to Japan, reversed Webster's claim denying Peruvian sovereignty over the guano rich Lobos Islands, and refused to engage the United States in an agreement with the United Kingdom and France to guarantee Spanish control of Cuba. Although he stated that the Fillmore administration had no interest in annexing Cuba, he made it clear that the U. S. did not want to foreclose the option by engaging in an essentially political alliance, and reinforced the notion that the U. S. saw Cuba as its concern and not a matter for outside interference. While he was still serving as secretary of state, Everett was approached by Massachusetts Whig leaders about running for the United States Senate. He was elected by the state legislature, and took the office on March 4, 1853. In the Senate he sat on the Foreign Relations Committee, and on the Committee on Territories. He was opposed to the extension of slavery in the western territories, but was concerned that the radical Free Soil Party's hardline stance would result in disunion. The aloofness that characterized Everett's style in the pulpit decades before remained in evidence during these years. At President Pierce's White House socials, wrote one observer, Everett seemed as "cold blooded and impassible, bright and lonely as the gilt weather cock over the church in which he officiated ere he became a politician." Everett opposed the 1854 Kansas–Nebraska Act, which allowed the territories to choose whether to allow slavery by popular vote, calling it a "horrible" and "detested" bill. However, because of his health he missed a critical vote on the bill, departing the chamber during a debate that ended up lasting all night. This angered Massachusetts anti slavery interests, who sent him a strongly worded petition to submit to the Senate. Because of his distaste for the more extreme elements in the abolition debate, Everett's speech in support of the petition was weak, for which he was further criticized. The rancor of the situation greatly upset Everett, and he submitted his resignation letter on May 12, 1854, after only a little more than one year into his six year term, once again citing poor health.

Соңғы жылдар

Саяси міндеттемелерден босаған Эверетт отбасымен елді аралап, көпшілік алдында сөз сөйледі. Ол Джордж Вашингтонның Маунт-Вернон үйінің сақталуына бел буды. 1850-ші жылдардың ортасында бірнеше жыл бойы ол Вашингтон туралы (оны Ұлы Фридрих және Марлборо герцогымен салыстырды) лекция оқып, гастрольдік сапарлар жасады. Эверетт осы сапарлардан түскен табыстың бәрін (шамамен 70 000 доллар) Маунт-Вернон әйелдер қауымдастығына берді және жол шығындарын өтеуден бас тартты. Сонымен қатар, ол «Нью-Йорк Леджер» газетінде апта сайынғы мақала жазуға келісті, оның орнына Маунт-Вернон әйелдер қауымдастығына 10 000 доллар сыйлық берілді. Бұл мақалалар кейін жиналып, «Маунт-Вернон жазбалары» деген атпен сатылды. 1850-ші жылдардың соңында Эверетттің Солтүстік және Оңтүстік штаттар арасындағы алауыздық қынжырды. 1859 жылы ол Джон Браунға қарсы митингте бас сөз сөйледі, ол Фэнейл-холлды толыға толтырды. 1860 жылғы сайлау ұлттық дағдарысқа апаруы мүмкін еді, өйткені құлдыққа жақтас оңтүстікшілер Демократиялық партияны бөліп, республикашыл президент сайланса, сецессия жасаумен қорқытты. Консервативті экс-вигтер Конституциялық Одақ партиясын құрды, олардың жалғыз қағидасы – Одақты сақтау болды. Эверетттің қолдаушылары оны президенттікке ұсынды, бірақ партия Джон Беллді президенттікке, ал Эвереттті вице-президенттікке ұсынды. Эверетт бұл қызметке көңілсіз келісті, бірақ көп үгіт жүргізбеді. Белл-Эверетт таңдауына барлығы Оңтүстік штаттарынан 39 сайлаушы дауысы түсті. Авраам Линкольн сайланғаннан кейін жеті оңтүстік штаты сецессия мәселесін қызу талқылай бастады. Эверетт 1861 жылдың басында соғыстың алдын алу үшін соңғы әрекет ретінде сәтсіз Критенден келісімін ілгерілетуге белсенді қатысты. 1861 жылдың сәуір айында Азамат соғысы басталғанда, ол Одақ ісіне белсенді қолдау көрсетті. Ол бастапқыда Линкольнге жоғары баға бермеді, бірақ соғыс барысында оны қолдады. 1861 және 1862 жылдары Эверетт Солтүстік штаттарында соғыстың себептері туралы лекциялар оқыды және «Нью-Йорк Леджер» газеті үшін Одақ ісі атынан мақалалар жазды. Конфедерацияның дипломатиялық әрекеттерін тойтару үшін Эверетттің Еуропадағы арнайы елші қызметін атқаруы туралы ұсыныстар жасалды, бірақ олар іске аспады. 1863 жылдың қараша айында Пенсильвания штатының Геттисбург қаласындағы әскери зират ашылғанда, елдегі ең шебер оратор ретінде танымал болған Эвереттті бас сөз сөйлеуге шақырды. Екі сағаттық ресми сөйлесінде ол Геттисбург шайқасын Марафон сияқты ежелгі шайқастармен салыстырып, бұрынғы азаматтық соғыстардағы (Розалар соғысы және Отыз жылдық соғыс сияқты) қарсы тараптар кейін қалай келісімге келгендері туралы айтты. Эверетттің сөйлеген сөзінен кейін президент Линкольннің Геттисбург сөздері одан да әйгілі болды. Эверетт өзінің қысқа сөйлеуіне қатты таң қалды және Линкольнге: «Екі сағат ішінде оқиғаның мәніне сіздің екі минуттық сөзіңіздей жақын болғанымды мақтан тұтамын» деп жазды. 1864 жылғы сайлауда Эверетт Линкольнді қолдады және Массачусетс штатынан республикалық партияның сайлаушысы болды.

Free of political obligations, Everett traveled the country with his family, giving public speeches. One cause he took up was the preservation of George Washington's home at Mount Vernon. Over several years in the mid 1850s he toured, speaking about Washington (whom he compared favorably to Frederick the Great and the Duke of Marlborough). Not only did Everett donate the proceeds from this touring (about $70,000), he also refused to deduct his travel expenses. He also agreed to write a weekly column for the New York Ledger in exchange for a $10,000 gift to the Mount Vernon Ladies' Association. These columns were eventually bound and sold as the Mount Vernon Papers. Everett was disheartened by the sectional divisions between the Northern and Southern states during the late 1850s. In 1859 he was the keynote speaker at an anti John Brown rally that filled Faneuil Hall to capacity. The 1860 election threatened to produce a national crisis, with pro slavery Southerners splitting the Democratic Party and threatening secession if a Republican were to be elected president. A group of conservative ex Whigs organized the Constitutional Union Party, which claimed as its sole principle the preservation of the Union. Supporters of Everett put his name forward as a candidate for president, but the party ended up nominating John Bell, and Everett for vice president. Everett reluctantly accepted the post, but did not campaign very much. The Bell–Everett ticket received only 39 electoral votes, all from Southern states. In the wake of the election of Abraham Lincoln, seven Southern states began seriously debating secession. Everett was an active participant in advancing the unsuccessful Crittenden Compromise in a last ditch attempt to avoid war during the early months of 1861. When the American Civil War broke out in April 1861, he became an active supporter of the Union cause. He did not at first think highly of Lincoln, but came to support him as the war progressed. In 1861 and 1862 Everett toured the Northern states, lecturing on the causes of the war, and also wrote on behalf of the Union cause for the New York Ledger. Proposals were put forward that Everett serve as a roving ambassador in Europe to counter Confederate diplomatic initiatives, but these were never brought to fruition. In November 1863, when the military cemetery at Gettysburg, Pennsylvania, was dedicated, Everett, by then widely renowned as the finest orator in the country, was invited to be the featured speaker. In his two hour formal oration he compared the Battle of Gettysburg to battles of antiquity such as Marathon, and spoke about how opposing sides in previous civil wars (such as the War of the Roses and the Thirty Years' War) were able to reconcile their differences afterward. Everett's oration was followed by the now far more famous Gettysburg Address of President Lincoln. For his part, Everett was deeply impressed by the concise speech and wrote to Lincoln noting "I should be glad if I could flatter myself that I came as near to the central idea of the occasion, in two hours, as you did in two minutes." In the 1864 election, Everett supported Lincoln, serving as a presidential elector from Massachusetts for the Republicans.

Өлім

1865 жылдың 9 қаңтарында 70 жасында Эверетт Бостондағы қоғамдық жиынға қатысып, Саваннадағы оңтүстік облысының кедей халқына көмектесу үшін қаржы жинады. Сол жиында ол суық тиді, ал төрт күннен кейін, Массачусетс штатындағы Винчестердегі меншігіне қатысты азаматтық дау ісінде үш сағат бойы куәлік бергеннен кейін, бұл пневмонияға ұласты. Эверетт өмірінің соңғы күні таңында Н. А. & R. A. баспасына хат жазып: "Мен өте ауыр халдемін" деді. Ол 15 қаңтарда Бостонда қайтыс болды және Кембридждегі Маунт-Оберн зиратына жерленді.

Мұра

Эдвард Эверетт алаңы, оның туған жері Дорчестерде орналасқан. Бұл Колумбия жолы, Массачусетс даңғылы, Шығыс Коттедж көшесі және Бостон көшесінің қиылысы. Оның туған үйі тұрған жерге жақын жерде белгі орнатылған, ал Эверетттің мүсіні Ричардсон паркінде, алаңға жақын тұр. Эверетттің есімі оның құрылуына көмектескен Бостон қалалық кітапханасының МакКим ғимаратының қасбетінде жазылған, ол он екі жыл бойы оның басқарма төрағасы болды. Оның есімі сондай-ақ оның немере інісі Эдвард Эверетт Хейлге және Хейлдің немересі, актер Эдвард Эверетт Хортонға берілді. 1870 жылы Малденнен бөлінген Массачусетс штатының Эверетт қаласы, Пенсильвания штатының Эверетт ауданы және Батыс Массачусетс штатындағы Эверетт тауы оның құрметіне аталған. Дорчестер және Небраска штатының Линкольн қалаларындағы бастауыш мектептер, сондай-ақ 1887 жылы бұзылған Миннесота штатының Сент-Клауд қаласындағы мектеп оның есімімен аталған. Эверетт Сент-Клауд қаласына 130 кітап сыйға тартып, қаланың алғашқы кітапханасын ашуға бастама берді. Чарльзтаундағы 16-Харвард көшесінде орналасқан Эдвард Эверетт үйі 1996 жылы Бостонның ескерткіштері комиссиясы тарапынан Бостонның тарихи ескерткіші деп жарияланды.

Танымал мәдениетте

2015 жылғы "Геттисбургтік сөз" атты деректі фильмде Эдвард Эверетт рөлін актер Эд Аснер сомдады. 1992 жылы Гарри Тертлдоувтың "Оңтүстік қарулары" романында Эдвард Эверетт 1864 жылғы президенттік сайлауда Джордж Макклелланның тәуелсіз кампаниясында вице-президенттікке кандидат болады. Олар халықтың дауыс беруі бойынша соңғы орынды алса, сайлаушылардың дауыс беруі бойынша үшінші орынға таяу келеді. Олар 287 749 дауыспен халық дауысының 7,1%-ын алып, Делавэр және Нью-Джерси штаттарынан 10 сайлаушы дауысын жеңіп алады.