Кіріспе
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс генералы Оскар Эмиль фон Хутьер (27 тамыз 1857 – 5 желтоқсан 1934) – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс генералы болды. Ол 1875 жылдан 1919 жылға дейін, соғыс қызметімен қоса, неміс армиясында қызмет етті. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1917 жылы Риганы басып алған әскерге қолбасшылық етті. Келесі жылы ол Батыс майданға Михаэль операциясына қатысу үшін жіберілді. Ол жиі, бірақ жаңылысқан түрде, Майкл шабуылы кезінде үлкен нәтиже берген шағын, жылдам әскерлердің шабуылдық тактикасын жасаған деп есептеледі. Алайда, бұл тактиканы одан бұрын Батыс майданындағы басқа офицерлер әзірлеген. 1919 жылы армиядан зейнетке шыққаннан кейін Хутьер өмірінің соңына дейін, 5 желтоқсан 1934 жылы қайтыс болғанға дейін, неміс офицерлер лигасының төрағасы болды. Ол армияның ішкі жаулардың құрбаны болғанын айтқан көшбасшылардың бірі еді.
Oskar Emil von Hutier (27 August 1857 – 5 December 1934) was a German general during the First World War. He served in the German Army from 1875 to 1919, including war service. During the First World War, he commanded the army that took Riga in 1917. The following year he was transferred to the Western Front to participate in Operation Michael that year. He is frequently but mistakenly credited with having created the stormtrooper tactics of small, rapid forces, which he employed to great effect during the Michael offensive. These tactics had been developed by other officers on the Western Front before he was reassigned there. After retiring from the Army in 1919, Hutier presided over the German Officers' League until his death on 5 December 1934. He was among leaders who contended that the Army had been betrayed by enemies at home.
Өмірбаян
Оскар фон Хутьер 1857 жылғы 27 тамызда Пруссияның Саксония провинциясындағы Эрфурт қаласында дүниеге келген. Оның отбасы әскери қызметте ұзақ тарихқа ие болған; оның әкесі француз армиясында қызмет етсе, әкесі Кёлестин фон Хутьер прус армиясында полковник шеніне дейін көтерілген. Хутьер 1874 жылы неміс армиясына қабылданып, 1885 жылдан бастап Пруссия әскери академиясында оқыды. Ол Бас штабтың назарына ілігіп, кейіннен оның құрамында қызмет етті. 1911 жылы Oberquartiermeister қызметін атқарды. Оның үш баласы болды. Олардың ұлы Оскар 1916 жылы Верден шайқасында ауыр жарақат алды.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Хутье Бірінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы жылын Францияда дивизия командирі ретінде өткізді. Сол жерде ол Екінші армияның 1-ші гвардиялық жаяу әскер дивизиясына қолбасшылық етті. Ол Марнадағы бірінші шайқаста бөлімге басшылық етті және 1915 жылдың сәуіріне дейін Батыс майданында болды, содан кейін Шығыс майданына ауыстырылды. 4 сәуірде ол Оныншы армияның XXI корпусының қолбасшылығын қабылдады. 1917 жылы 2 қаңтардан 22 сәуірге дейін D әскер тобына қысқа мерзімге басшылық етті. 22 сәуірде ол генерал-инфантерия (жаяу әскер генералы) шеніне көтеріліп, Сегізінші армияға қолбасшылық етті. 1917 жылдың 3 қыркүйегінде Сегізінші армияға қолбасшылық еткен Хутье екі жылдық Рига қаласының (Ресей) қоршауын аяқтады. Ол әскерлерін орыс шебінің күтпеген учаскесіне жылжытты және Георг Брухмюллер дайындаған күшті бомбалау мен Двина өзенінен күтпеген өту арқылы қаланы басып алды. Ол қолданған тактика – жақындап шабуыл жасау және қоршау – негізінен стандартты неміс әскерінің доктринасы болды; оның жаяу әскері Двина өзенін кесіп өткеннен кейін, 1914 жылғыдай, роталық топтармен шабуыл жасады. Ол бұл жетістікті Альбион операциясымен жалғастырды – Балтық теңізіндегі Ресейге тиесілі аралдарды басып алған амфибиялық шабуыл (соғыстың жалғыз сәттілігі). Хутье Риганы басып алғаны үшін император Вильгельм II-ден «Pour le Mérite» орденін алды. Батыс майданына келгеннен кейін Хутье жаңа құрылған Он сегізінші армияға қолбасшылық етті. 1918 жылдың наурыз айында неміс көктемгі шабуылының бастапқы кезеңіндегі «Михаил» операциясы кезінде Хутье Батыс майданында алдыңғы үш жылда әзірленген жаңа жақындап шабуыл жасау тактикасын қолданды. Ол британдық Бесінші армияны қиратты, он бес күн ішінде Сомма өзені бойында Амиенге қарай шамамен 65 шақырымға жылды. Хутьенің әскерлері шамамен 50 000 тұтқынды алды; осы жеңісі үшін Хутье «Pour le Mérite» орденімен бірге емен жапырақтарымен марапатталды. Сол кездегі француз журналы Хутьені осы тактиканы жасаған деп есептеді – бұл тактика шағын, икемді күштердің жылдам қимылдарына негізделген. Кейін маусым айында Хутье Нойонға шабуыл жасады, ол бастапқыда сәтті болды, бірақ одақтастардың қарсы тұруына байланысты тоқтап қалды. Соғыстың қалған бөлігінде Хутьенің 18-армиясы қорғанысқа көшті, ал одақтастар стратегиялық қарсы шабуылға шықты, нәтижесінде қараша айында Германия толық жеңіліске ұшырады.
Кейінгі өмірі
1918 жылдың қараша айындағы қару тоқтату туралы келісімнен кейін Хутьер әскерін Германияға қайтарды, онда оны қаһарман ретінде қарсы алды. 1919 жылы ол әскерден кетті. Бас қолбасшысы және туысы Людендорф сияқты, Хутьер де неміс әскері майданда жеңілмеген, бірақ отандық жаулардың «арқасынан шабуылға ұшыраған» деп ұзақ уақыт бойы сендірді. Хутьер 1919 жылдан бастап, Берлинде 1934 жылдың 5 желтоқсанында 77 жасында қайтыс болғанға дейін неміс офицерлер лигасының президенті қызметін атқарды.