Жозеф Луис Бернардин: Католик кардиналының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Католик кардиналы (1928–1996)

Джозеф Луис Бернардин (2 сәуір 1928 – 14 қараша 1996) – американдық католик шіркеуінің кардиналы. Ол 1972 жылдан 1982 жылға дейін Цинциннати архиепископы, ал 1982 жылдан 1996 жылы асқазан безінің қатерлі ісікесінен қайтыс болғанға дейін Чикаго архиепископы қызметін атқарды. Бернардин 1983 жылы Папа Иоанн Павел II-нің қолдауымен кардинал дәрежесіне көтерілді.

Өмірбаян

Джозеф Бернардин 1928 жылдың 2 сәуірінде Оңтүстік Каролина штатының Колумбия қаласында Джозеф Бернардин мен Мария Маддалена Симион отбасында дүниеге келді. Олар Австро-Венгриядан келген, Фьера-ди-Примьеро ауылынан шыққан иммигранттар еді, қазір бұл ауыл Италияның солтүстігіндегі Трентино аймағында орналасқан.

Ұлттық конференцияның бас хатшысы

1968 жылы Бернардин Атлантаның көмекші епископы қызметінен қалып, Католик епископтарының ұлттық конференциясының тұңғыш Бас хатшысы болды, ол 1972 жылға дейін осы лауазымды атқарды. 1969 жылы Бернадин конференцияның ең беделді және сәтті бағдарламаларының бірі – Адам дамуына жәрдемдесу үшін кедейлікке қарсы күрес кампаниясының (CCHD) құрылуына зор үлес қосты.

Цинциннати архиепискобы

Рим папасы Пауыл VI 1972 жылғы 21 қарашада Бернардинді Цинциннати архиепискобы етіп тағайындады, ал ол 1972 жылғы 19 желтоқсанда осы лауазымға орнатылды. Бернардин Цинциннати митрополиясын шамамен он жыл басқарды. Ол қызмет еткен кезеңде архиепархиялық газет «The Catholic Telegraph»-тің алғашқы әйел редакторын тағайындады. Цинциннати архиепискобы ретінде Бернардин Епископтар жөніндегі қасиетті конгрегацияға мүше етілді, Епископтар синодының тұрақты кеңесіне сайланды және Католик епископтарының ұлттық конференциясының президенті болып сайланды.

Кардинал дәрежесіне көтерілу

1983 жылғы 2 ақпандағы консисторияда Папа Иоанн Павел II оны «Иса Құдайдың жұмысшысы» титулдық шіркеуіне ие кардинал-священник қылып тағайындады.

Құрметті дәрежелер мен марапаттар

1983 жылы Бернардин дипломдық сөздер оқып, Святой Крест колледжі мен Нотр-Дам университетінен құрметті дипломдар алды. Сол жылы Йель университеті оған дінтану ғылымдарының докторы атағын берді. 1995 жылы Бернардинге Нотр-Дам университетінің ең жоғары наградасы – Лаетар медалі табысталды, ол Рим-католик шіркеуі мен қоғамға көрнекті қызметі үшін беріледі. 1989 жылы Бернардин білім беру баспасы «Уильям Х. Садлиер, Inc.» компаниясынан F. Садлиер Дингер сыйлығымен марапатталды. Бұл сыйлық Америкадағы діни білім беру саласына елеулі үлес қосқандарына жыл сайын беріледі. 1990 жылы Бернардин Америка жетістіктері академиясының «Алтын тақта» сыйлығын алды. 1997 жылы Бернардин қайтыс болғаннан кейін Иллинойс штатының Линкольн академиясының лауреаты атанды және Иллинойс губернаторы оған дін саласындағы Линкольн орденін (штаттың ең жоғары наградасы) табыс етті.

Клиникалық зұлымдыққа қатысты саясат

Бернардин кәмелетке толмағандармен жыныстық қатынаста айыпталған дін қызметкерлеріне қатысты саясатты енгізді. Ол 20-дан астам дін қызметкерін қызметтен шеттетуге алып келді және шағымдарды бағалау үшін, көбінесе мирян құрамынан тұратын, жаңа тексеру кеңесін құрды. Бернардин баспасөз конференциясында өзіне де жыныстық қатынас жасау бойынша айып тағылғанын мәлімдеді. Бұрынғы семинарист Стивен Кук 1970 жылдары Бернардин мен тағы бір дін қызметкерінің өзін зорлағанын айтты. Бірақ, Кук кейіннен Бернардинді сотқа шақырудан бас тартты, себебі гипноз астында пайда болған естеліктерінің дұрыстығына көзі жетпеді. Екеуі кейін татуласты. 1995 жылы Кук өзіне жалған ақпарат берген адамдарға сенгенін айтып, "Бернардиннің кінәсіз екеніне толық сенімдімін" деді. 2023 жылы Джеймс Грин Бернардинге 1977 жылғы оқиға үшін жыныстық шабуыл жасады деп айыптады.

Соңғы ауру

1995 жылдың маусым айында Бернардинге панкреатикалық қатерлі ісікке операция жасалды. 1996 жылдың 30 тамызында Бернардин өз қауымына қатерлі ісік қайтадан пайда болғанын, бауырына тарағанын және операция жасау мүмкін емес екенін хабарлады. Ол архиепископтықтың күнделікті басқаруын өзінің жалпы викариі және көмекші епискобы Реймонд Гудертке тапсырды. Бернардин өзінің қызметін негізінен науқастарға жұмсады және Чикаго қаласындағы қатерлі ісікпен ауыратын науқастардың "бейресми капелланына" айналды. 23 қыркүйекте Бернардин Римге сапар шегіп, Папа Иоанн Павел II-ні және Ассизиді зерттеді. Осы сапарда Бернардин өзінің қойылған жеріне қатысты мәселелерді шешті. Чикагоға оралғаннан кейін ол анасының күтімін ұйымдастырды, ол күнделікті зейнеткерлер үйіне барып тұратын. 1983 жылы "Бейбітшілікке шақыру: Құдайдың уәдесі және біздің жауабымыз" атты кітап жарық көрді, онда ядролық қаруды тоқтату стратегиясы ұзақ мерзімді бейбітшілік үшін жеткілікті емес екені, тек қаруды бақылау және таратуға бейілділікпен бірге қолдануға болатын уақытша шара екені айтылады. Ядролық мәселедегі жұмысы үшін Бернардин 1982 жылғы Time журналының мұқабасында "Құдай және бомба" деген тақырыппен бейнеленді. Бернардин өзгеретін Собордан кейінгі шіркеудегі әртүрлі пікірдегі тараптар арасында келісімші болды. 1996 жылы Бернардин Католик ортақ негіздік бастаманы іске қосты. Бернардиннің қойылған жеріне қатысты рәсімде "Желді қала" гей-хоры өнер көрсеткені хабарланды, бұл оның тілегі бойынша жасалған. 1985 жылы Бернардин СПИД-ке қарсы күрес тобын құрды, архиепископтық СПИД жұқтырғандарға қалай көмектесетінін анықтау үшін. 1989 жылы ол Алексиан бауырларының көмегімен СПИД-ке шалдыққандарға арналған Бонавентура үйін ашты. Бернардин порнографияға қарсы күресі, АҚШ епископтарына жетекшілік еткені және Католик шіркеуінің кеңею қоғамын басқарғаны үшін де жоғары бағаланды. Соңғы жылдары ол өзінің кеңесшісі, Католик кеңестің директоры Монсеньор Кеннет Велоның көмегіне көп сүйенді. Оның соңғы еңбектерінің бірі – өзінің өлімі туралы кітап жазу болды, оның бір бөлігі Newsweek журналының мұқабасында жарияланды және оны оқырмандары өлім туралы сабақ ретінде қарастырды.

In June 1995, following a string of international visits and pilgrimages, Bernardin underwent surgery for pancreatic cancer. On August 30, 1996, Bernardin told his flock that the cancer had returned, was in his liver, and was inoperable. He turned over the day to day administration of the Archdiocese to his vicar general and auxiliary bishop, Raymond Goedert. Bernardin then began to focus much of his ministry on the sick, and became the "unofficial chaplain" to Chicago cancer patients. On September 23, Bernardin traveled to Rome to visit with Pope John Paul II and visit Assisi. It was on that trip that Bernardin made his funerary arrangements. Upon his return to Chicago, he arranged for the care for his mother, whom he visited daily at her nursing home, The resulting book length letter, "The Challenge of Peace: God's Promise and Our Response", was published in 1983. and states that nuclear deterrence is "not an adequate strategy as a long term basis for peace; it is a transitional strategy justifiable only in conjunction with resolute determination to pursue arms control and disarmament". In relation to his work on the nuclear question, Bernardin was featured on the front cover of a 1982 issue of Time Magazine entitled "God and the Bomb". Bernardin became a mediator between the diverging parties in the changing Post Conciliar Church. In 1996, Bernardin inaugurated the Catholic Common Ground Initiative

The Windy City Gay Chorus performed at Bernardin's funeral, reportedly at his request. In 1985, Bernadin established an AIDS task force to determine how the Archdiocese might best care for those stricken by the AIDS crisis. In 1989, he dedicated Bonaventure House with the help of the Alexian Brothers, a residential facility for people suffering with AIDS. Bernardin was also lauded for his anti pornography work, his leadership of the U. S. bishops, and the presidency of the Catholic Church Extension Society. In his final years, he relied heavily on the assistance of his adviser Monsignor Kenneth Velo, director of Catholic Extension. One of his final works was writing a book about his own dying, an excerpt of which served as a Newsweek magazine cover story, and which admirers saw as a lesson in dying.

Дінаралық қатынастар

Бернардин экуменизмді қолдады. Цинциннати архиепискобы қызмет еткен кезінде Бернардин яһудилермен, пресвитериандармен, епископальдықтармен және лютерандармен дінаралық диалог жүргізді. 1984 жылы ол Чикаго қаласындағы дін және нәсіл жөніндегі конференциясының ізбасары болған Діни көшбасшылар кеңесін құрды және кеңестің тұңғыш президенті болды. Бернардин басшылығымен Чикаго архиепископтығы 1986 жылы Чикаго епископтық епархиясымен, ал 1989 жылы Америкадағы евангелистік лютеран шіркеуінің митрополиттік синодымен келісім шарттарына қол қойды. 1995 жылы ол Израиль мен Палестинадағы үкімет және діни лидерлермен кездесу үшін қасиетті жерлерге дінаралық саяхат ұйымдастырып, бейбітшілікті нығайтуға көмектесті. Бернардин Ливан, Израиль және Солтүстік Ирландиядағы зорлық-зомбылықты айыптап, Католик шіркеуін "бейбітшілік шіркеуі" болуға шақырды.

Мұра

Бернардин Екінші Ватикан кеңесінен кейін АҚШ-тағы католик шіркеуінде ықпалды тұлға болды; Джордж Вайгел оны "американ тарихындағы ең күшті католик дін қызметкері" деп атады. Чикаго архиепископиясындағы екі католик мектебі оның құрметіне аталған: Орланд-Хиллстегі кардинал Джозеф Бернардин мектебі және кардинал Бернардиннің ерте балалар орталығы. Чикагодағы Лойола университетінің қатерлі ісіктерді емдеу орталығы "Кардинал Бернардиннің қатерлі ісіктер орталығы" деп аталады. Оның туған қаласы Колумбияда, Оңтүстік Каролина штатында, оның крещение алған және расталған шіркеуінде, Санкт-Петер шіркеуінде кардинал Бернардин орталығы салынды; ал Оңтүстік Каролина университеті 1999 жылдан бастап жыл сайынғы "Жозеф кардинал Бернардин лекциясын" өткізіп келеді. Чикагодағы кардинал Бернардин көшесі оның есімімен аталған. Чикагодағы Католиктік теологиялық одақта (CTU) Бернардиннің католиктік ортақ негіздер бастамасын (CCGI) ұйымдастыратын Бернардин теология және миссионерлік қызмет орталығы орналасқан. CCHD жас жетістіктері үшін кардинал Джозеф Бернардиннің жаңа лидерлік сыйлығын тағайындады, ол әр жыл сайын АҚШ-та табысталады.

Сын

Жазушы Джордж Вейгель Бернардинді және оның АҚШ-тағы католик шіркеуіндегі ықпалын қатаң сынға алды. Вейгель Бернардинді ондаған жылдар бойы американдық иерархияны бақылаған епископтарды тағайындау үшін "Бернардин машинасы" құрды деп айыптады, сондай-ақ оны "мәдени жағынан ыңғайлы католицизмнің" жақтаушысы деп атады. 2010 жылғы қарашада АҚШ католик епископтары конференциясының президенті лауазымы үшін Епископ Джеральд Киканастың сол кездегі архиепископ Тимоти Доланнан жеңілуін "Бернардин дәуірінің аяқталуы" деп есептеді.