Кіріспе
Джозеф Тейлор Робинсон (1872–1937) (26 тамыз 1872 – 14 шілде 1937), сондай-ақ Джо Т. Робинсон ретінде белгілі, Арканзас штатынан шыққан американдық саясаткер. Демократиялық партияның мүшесі, ол 1913 жылдан 1937 жылға дейін Арканзасты АҚШ Сенатында өкілдік етті, төрт жыл Сенаттың көпшілік көшбасшысы және он жыл Азшылық көшбасшысы қызметтерін атқарды. Бұрын штаттың 23-ші губернаторы болған, сонымен қатар 1928 жылғы президенттік сайлауда демократтардың вице-президенттікке үміткері болды. Вирджиния университетінде құқық білімін алғаннан кейін Робинсон Арканзасқа оралып, Арканзас штатының Бас Ассамблеясына сайланды. Ол 1903 жылдан 1913 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасына сайланды. 1912 жылы Арканзас губернаторы болып сайланды, бірақ 1913 жылы Сенаттағы орынға ие болу үшін бұл қызметтен бас тартты. Сенатта Робинсон прогрессивті саясаткер және президент Вудро Вильсонның берік қолдаушысы ретінде танылды. Робинсон 1920 жылғы Демократиялық ұлттық конвенттің төрағасы болды және 1923 жылы Сенаттың Азшылық көшбасшысы болып сайланды. Ол 1924 жылғы сайлауда Демократиялық партияның президенттікке үміткерлігіне таласты, ал 1928 жылы Демократиялық партияның вице-президенттікке үміткері болып көрсетілді. Ал Смит пен Робинсоннан құралған демократиялық тізім Герберт Гувер мен Чарльз Кертистен құралған республикалық тізімге үлкен есебімен жеңіліске ұшырады. Демократтар 1932 жылғы Сенат сайлауларынан кейін Сенатты бақылауға алып, Робинсонды Сенаттың көпшілік көшбасшысы етіп сайлады. Ол Франклин Д. Рузвельттің «Жаңа мәміле» бағдарламаларын Сенат арқылы қабылдады, өзінің авторитарлық стилімен кейбір әріптестерін ашуландырды. 1937 жылғы сот жүйесін реформалау туралы заң жобасы талқыланып жатқанда, Робинсон жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды.
Joseph Taylor Robinson (August 26, 1872 – July 14, 1937), also known as Joe T. Robinson, was an American politician from Arkansas. A member of the Democratic Party, he represented Arkansas in the United States Senate from 1913 to 1937, serving for four years as Senate Majority Leader and ten as Minority Leader. He previously served as the state's 23rd governor, and was also the Democratic vice presidential nominee in the 1928 presidential election. After studying law at the University of Virginia, Robinson returned to Arkansas, winning election to the Arkansas General Assembly. He won election to the United States House of Representatives, serving from 1903 to 1913. He won election as governor of Arkansas in 1912, but resigned from that position in 1913 to take a seat in the Senate. In the Senate, Robinson established himself as a progressive and strong supporter of President Woodrow Wilson. Robinson served as the chairman of the 1920 Democratic National Convention and won election as the Senate Minority Leader in 1923. He sought the Democratic presidential nomination in the 1924 election and was nominated as the Democratic vice presidential nominee in 1928. The Democratic ticket of Al Smith and Robinson lost in a landslide to the Republican ticket of Herbert Hoover and Charles Curtis. The Democrats took control of the Senate after the 1932 Senate elections and elected Robinson as Senate Majority Leader. He passed Franklin D. Roosevelt's New Deal programs through the Senate, alienating some of his colleagues with his autocratic style. In the midst of debate over the Judicial Procedures Reform Bill of 1937, Robinson died due to heart failure.
Ерте өмір және білім
Робинсон Арканзас штатының Лонок қаласында Матильда Джейн (туған тегі Суэйм) мен Джеймс Мэдисон Робинсонның ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Арканзас университетін бітірді және Вирджиния университетінің құқық мектебінен заңгер мамандығы бойынша диплом алды.
Мансап
1894 жылы Робинсон Арканзас штатының заң шығарушы органына сайланып, бір мерзім қызмет етті. Ол 1902 жылы Арканзастың алтыншы округінен АҚШ Өкілдер палатасына сайланды және төрт кезеңге қайта сайланды, 1913 жылға дейін қызмет етті. Робинсон 1900 жылы президент сайлаушысы болды. 1912 жылы Робинсон Арканзас штатының губернаторы болып сайланды. Ол 1913 жылдың 14 қаңтарында АҚШ Өкілдер палатасының мандатын тастап, 16 қаңтарда губернатор лауазымына кірісті. Алайда, АҚШ сенаторы Джефферсон Дэвис 3 қаңтарда қайтыс болды, бұл заң шығарушы орган оны 1913 жылдың 4 наурызынан басталатын жаңа мерзімге қайта сайлағаннан кейін болды; оның орны бос қалды. 1913 жылдың 27 қаңтарында, Робинсон губернатор болып қызмет еткеннен кейін 12 күн өткен соң, заң шығарушы орган оны Дэвистің орнына АҚШ Сенатына сайлады. Робинсон тікелей халық дауысымен емес, штаттық заң шығарушы орган сайлаған соңғы АҚШ сенаторы болды. Тікелей сайлауды талап ететін Он жетінші түзету 1913 жылдың 8 сәуірінде күшіне енді. 1913 жылдан басталатын мерзімге сайланған барлық басқа сенаторлар бұрын сайланған еді; Айдахо штатының сенаторы Джеймс Х. Брэди 24 қаңтарда бос орынды толтыру үшін сайланды, ол соңғыдан бұрынғы болды. Робинсон 1913 жылдың 8 наурызында губернаторлық қызметінен кетті. Губернатор ретінде ол тек 55 күн қызмет еткенімен, жаңа штаттық Капитолий ғимаратын аяқтауға, еңбек статистикалық басқармасын құруға, ресми штаттық туды бекітуге және Арканзас штатының автомобиль жолдары комиссиясын құруға қаржы табуға ұмтылды. Робинсон өмірі бойы прогрессивті заңнаманы қолдады, бұл 1911 жылғы сөйлеген сөзінде сегіз сағаттық жұмыс күні және егде жастағы мүгедектерге зейнетақы сияқты шараларды қолдағанын көрсетті.
АҚШ Сенаты
Ол басқа демократтар құлдыраған кезде де президент Вудро Вильсонның саясатын берік қолдады. Ол Китинг Оуэннің бала еңбегі туралы заңын жақтады және темір жолдар мен басқа да маңызды салаларды реттеу үшін заң жобаларын қабылдауға ұмтылды. Ол Сенатты сауда кемелерін қаруландыруға және Германияға соғыс жариялауға ықпалдады. Ол сондай-ақ Версаль келісімін ратификациялау үшін Сенаттағы сәтсіз күш-жігерді басқарды. Робинсон Вудро Вильсонның рухымен өркендеген прогрессивті саясаткер ретінде танылды. Робинсон Сенатта беделді болып, кейіннен 1920 жылғы Демократиялық ұлттық конвенттің төрағасы қызметін атқарды. Робинсон 1918, 1924, 1930 және 1936 жылдары Сенатқа қайта сайланды. 1923 жылы Сенаттағы демократтардың жетекшісі, Сенаттағы азшылық көшбасшысы Оскар Андервуд денсаулығына байланысты қызметтен кетті. Аға демократ сенаторы Фурнифолд Симмонс Андервудтың орнын алмақ болған, бірақ Робинсон оған қарсы ұсыныс жасағаннан кейін өтінімінен бас тартты. Бірауыздан Робинсон Демократиялық партияның жетекшісі болып сайланды, ол 1937 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымды иеленді. Азшылық көшбасшысы ретінде Робинсон қамқорлық тағайындамаларын басқарды және комитеттерге тағайындау процесін реформалады, ешбір сенатор бірден астам маңызды комитеттегі демократтардың жоғары лауазымын атқара алмайтынын қатаң белгіледі. Капитолий төбесінде тұрақты түрде Сенат палатасынан алыс кетпеген ол, республикалықтардың қатарындағы келіспеушіліктерді пайдалану үшін Сенаттағы оқиғаларды үнемі қадағалап отырды. "Жылқы саудагері" ретінде танылған ол екі жақтан да келісімдер жасады және сол кездегі GOP президенттерімен келіссөздерді жеңілдетуге көмектесті. Робинсонның өзінің де президенттік амбициялары болды. 1924 жылы ол Демократиялық партияның номинациясына үміткерлердің бірі болды. "Жергілікті сүйікті" үміткер ретінде ол Арканзас сайлаушыларының және партияның оңтүстік консервативті мүшелерінің қолдауын алды. Алайда сол жылы гольф алаңындағы әрекеті президенттікке ұмтылысынан гөрі көп назар аударды. Chevy Chase Country Club-та (Вашингтон саясаткерлерінің сүйікті орны) бір гольфші сенатордың баяу ойнайтын төрттігінен озуға рұқсат сұрады. Робинсон жергілікті хирургқа мейірімділік көрсетуден бас тартты. Бірнеше ашулы сөзден кейін ол дәрігерді жерге құлатып, ұрып жіберді. Клуб Робинсонды мүшеліктен шығарды, ал баспасөз оған жаңа лақап ат қойды: ол енді "жауынгер" сенатор атанды. Баспасөз оны "қажырлы Джо" деп атады және ол Сенаттағы әріптестері Роберт М. Ла Фоллетт, Портер Дж. МакКамбер, Джеймс Томас Хефлин және Хьюи Лонгпен шайқасуға жақын болды. АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Робинсон соғысқа қарсы болған сенаторларды айыптады. Ла Фоллетт оған қарсы шыққаннан кейін, Робинсон Сенатта оның патриотизмін күмәндандырды және Ла Фоллетт Робинсонмен төбелес жасауға асығып, оны тоқтатуға тура келді. 1920 жылғы Демократиялық ұлттық конвентте оның куәлігіне күмән келтірген күзетшіге берген жауабы - бетіне соққы болды. Осы мінезіне қарамастан, ол партиялық бағыттардан тыс берік достық қарым-қатынастарды сақтады.
Сотты жинақтау ұсынысы
1937 жылы Робинсон Рузвельттің АҚШ Жоғарғы сотын қайта құру туралы ұсынысын ("сотты толықтыру жоспары") қолдады. Бұл қолдаудың себебі Рузвельттің Робинсонға Жоғарғы Сотқа келесі тағайындалуды уәде еткені болуы мүмкін. Робинсон президенттің 1939 жылғы қайта ұйымдастыру заңына қатысты үлкен қиындықтарға тап болды, ол Жоғарғы Сотқа либералды судьяларды қосуға бағытталған. 1937 жылы бірнеше апта бойы ол заң жобасын қолдап сөйледі, күресті, тіпті көндіруге тырысты, бірақ республикашылдар мен демократтардың көптеген наразылықтарын тоқтата алмады. Робинсон Арканзас штатының жазушысы Чарльз Портистің "Нағыз қайрат" романында еске алынады. Осы кезеңдегі Оңтүстік саяси адалдығының күрделілігін көрсететін бір сәтте Портистің баяндаушысы Мэтти Росс былай дейді: "93 жылғы дағдарыста елге көп қиындықтар келтірді, бірақ мен отбасым оны қолдағанын және демократтармен бірге, губернатор Альфред Смиттен бастап, тіпті Джо Робинсонның да арқасында осы партияда қалып келгенін мойындауға ұяламын".