Революция, құмарлық және күрескер: Реуэл Аренастың өмірі мен тағдыры

Кіріспе

Куба жазушысы

Өмір

Аренас Кубаның Холгуин провинциясындағы Ньюпорт Бич ауылында дүниеге келді. Мектепке бара бастағанда алты жаста еді. Сол мектепте ол ұл балаларға қызығушылық таныта бастады. Ол өзінің және айналасындағы адамдардың жыныстық қатынас туралы жазған, тіпті оның жыныстық қатынасының көпшілігі жануарлармен болғанын да егжей-тегжейлі баяндаған. Ол өзінің тұңғыш рет, бірақ толық емес жыныстық қатынаста болғаны туралы, өзінің туған апасы Дульсе Мариямен болғаны туралы ашық айтады. Ол өзінің алғашқы гейлік жыныстық қатынасы өзінің 8 жасында, ал оның 12 жасында туған інісі Орландомен болғанын айтады. Ол былай дейді: "Ауылда жыныстық энергия барлық бейтаныс көзқарастар, қысым мен жазаларды жеңеді. Дене құмарлығы аталарымыздың бізге сіңіруіне мүмкіндік беретін еркек сезімдерін жеңеді". Жасөспірім кезінде Холгуинге көшіп келгеннен кейін Аренас гуава пастасы фабрикасында жұмыс тапты. 1958 жылы қаладағы жағдай нашарлай бастағанда, ол партизандарға (Кастро мен оның қозғалысына) қосылуға шешім қабылдады, ол кезде ол 14 жаста еді. Ол Веласкоға қарай жүріп, Куко Санчеспен кездесті, ол оны Сьерра-Гибарадағы Куба партизандарының кеңесшіл штабына алып барды. Партизан коменданты Эдди Суньол Аренаспен сұхбат жасап, "Бізде партизандар көп, бізге қару қажет" деді. Он күн бойы олармен болған соң, ол Холгуинге барып, күзетшіні өлтіріп, оның қаруын алып кетеді. Қалаға оралған соң, ол үйіне барып, әжесі мен ата-анасын көрді, олар оны көргеніне қуанышты емес еді. Ол партизандарға қосыламын деп хат қалдырып кеткендіктен, оның ата-бабасымен бірге тұратын әйелдер бұл хабарды жаппай таратты. Батистаның құпия полициясы, коммунистік әрекеттерді басу бюросы, оны іздеп жүрді. Ол қысқа сапардан кейін қала алмайтынын түсінді, сондықтан Вэласкоға, бүлікшілер лагеріне қарай жол тартты. Олар оны сол кезде қабылдады. Ол түрмеден қашып, жағадан дөңгелектің ішкі түтігімен көтеріліп, Кубадан кетуге тырысты. Оның әрекеті сәтсіз аяқталып, Ленин паркіне жақын жерде қайтадан тұтқындалып, қылмыскерлер мен зорлаушылармен бірге әйгілі Эль-Моро қамағына қамалды. 1980 жылы Мариэль қайықты көтерудің бір бөлігі ретінде ол АҚШ-қа қашып кетті. Ол Кубадан келген эмигрант Роберто Агуэроның капитандығындағы "Сан Лазаро" кемесімен келді.

Arenas was born in the countryside of Newport Beach, Aguas Claras, Holguín Province, Cuba, and later moved to the city of Holguín as a teenager. He was six years old when he started school, attending Rural School 91 in Perronales County. At that school, his interest in boys flourished. He writes about his sexual exploration with himself and the people around him, even detailing that most of his sexual activity was with animals. He talks openly of how the first times he had straight sex, while incomplete, was with his cousin, Dulce Maria. He also shares that his first act of gay sex was with his cousin Orlando when he was aged eight and his cousin was 12. He says, "In the country, sexual energy generally overcomes all prejudice, repression, and punishment Physical desire overpowers whatever feelings of machismo our fathers take upon themselves to instill in us." After moving to Holguín when he was a teen, Arenas got a job at a guava paste factory. When conditions in the city started to get worse, around 1958, he decided that he wanted to join the guerillas (Castro and his movement), by then he was 14. He walked to Velasco where he met Cuco Sánchez who took him to the Pro Soviet Cuban guerrilla headquarters in the Sierra Gibara. A guerilla Commandante, Eddy Suñol, interviewed Arenas and then said, "We have plenty of guerrillas; what we need is weapons." After ten days with them, he went back to Holguín with the intention of killing a guard and taking his weapon. When he made it back to the city, he went home to see his grandparents who were not so happy to see him. Because he made the mistake of leaving a note saying he was going to join the guerillas, the women that lived with his grandparents spread the news like wildfire. Fulgencio Batista's secret police, the Bureau for the Repression of Communist Activities, were on the lookout for him. His brief trip home made him realize he could not stay, so he trekked back to Velasco to the rebel encampment. They had to accept him at that point. He escaped from prison and tried to leave Cuba by launching himself from the shore on a tire inner tube. The attempt failed and he was rearrested near Lenin Park and imprisoned at the notorious El Morro Castle alongside murderers and rapists. In 1980, as part of the Mariel Boatlift, he fled to the United States. He came on the boat San Lázaro captained by Cuban émigré Roberto Agüero.

Өлім

1987 жылы Аренасқа ЖҚТБ диагнозы қойылды; жариялануға арналған өзін-өзі өлтіру хатында Аренас былай деп жазды: «Денсаулығымның нашарлығы және Кубаның бостандығы үшін жазу мен күресуге мүмкіндік бермейтін қатты депрессияға байланысты, мен өмірімді аяқтаймын. Кубаның шетелдегі де, аралдағы да халқын бостандық үшін күресті жалғастыруға шақырамын. Куба азат болады. Мен қазірдің өзінде азаттыққа иемін». 2012 жылы Аренас ЛГБТ тарихы мен тұлғаларын дәріптейтін ашық ауадағы қоғамдық көрме – Legacy Walk-ке енгізілді.

Жазбалар

Қысқа ғұмырына және түрмедегі ауыртпалықтарға қарамастан, Аренас маңызды шығармалар тудырды. Оның "Пентагониясы" – революциядан кейінгі Кубаның "сырлы тарихын" құрайтын бес романдық жиынтық. Оған "Құдықтан ән шырқау" (испан тілінде "Таң алдындағы Селестино" деп те аталады) кіреді. Аренас өз жеке басының өмірін кубалықтар буынының тарихи тәжірибесімен тұрақты байланыстырады. Оның романдары мен басқа жазбаларындағы тұрақты тақырып – Кастро үкіметін айыптау, бірақ Аренас Католик шіркеуін, АҚШ мәдениеті мен саясатын да сынға алады. Ол сонымен қатар Гаванадағы және халықаралық әдеби тұлғаларды, әсіресе оны сатып кеткенін және туындыларын жасырғандарын сынады (Severo Sarduy және Ángel Rama есімдері көзге түседі). Оның "Отыз қатыгез тіл бұрауы" – Гаванада тараған және "Жаздың түсінде" қайта басылған туындысында, оны тыңдап қалған деген пікірдегі жақын достарынан бастап Николас Гильен, Алехо Карпентье, Мигель Барнет, Сардуй және әрине, Кастроның өзіне дейін әжуалайды. Оның "Түн түсер алдында" автобиографиясы 1993 жылы New York Times газетінің жылдың он үздік кітабы тізіміне енді.