Кіріспе

Флоридадағы әскери зымыран ұшыру орны – Кэп-Канаверал ғарыш күштері станциясы (CCSFS) – Флорида штатының Бревард округінде орналасқан, АҚШ ғарыш күштерінің Space Launch Delta 45 құрамындағы нысан. Штаб-пәтері жақын орналасқан Патрик ғарыш күштері базасында орналасқан бұл станция, қазіргі уақытта үш ұшыру алаңында (37B, 40 және 41 ғарыш ұшыру кешендері) белсенді болып табылатын Ғарыш күштерінің Шығыс аймағы үшін негізгі ұшыру орны болып табылады. Бұл нысан NASA-ның Кеннеди ғарыш орталығының оңтүстік-шығысында, іргелес Меррит аралында орналасқан, екеуі де көпірлер мен жолдар арқылы байланысқан. Кейп-Канаверал ғарыш күштері станциясының қысқа жолағы (Skid Strip) әскери әуе көлігі ұшақтары үшін ұшыру кешендеріне жақын 10000 фут (3048 м) ұшу-қону жолағын қамтамасыз етеді, олар ауыр және габаритті жүктерді жеткізеді. CCSFS-тен американдық ғарыш зерттеулерінің көптеген пионерлері ұшырылды, соның ішінде АҚШ-тың алғашқы Жер серігі (1958), АҚШ-тың алғашқы ғарышкері (1961), орбитадағы алғашқы АҚШ ғарышкері (1962), екі адамнан тұратын алғашқы АҚШ ғарыш кемесі (1965), экипажы жоқ алғашқы АҚШ Айға қонған аппараты (1966) және үш адамнан тұратын алғашқы АҚШ ғарыш кемесі (1968). Бұл сондай-ақ Күн жүйесіндегі планеталардың әрқайсысының жанынан (жеке-жеке) ұшып өткен алғашқы ғарыш аппараты (1962–1977), Марстың орбитасын айналған (1971) және оның бетін зерттеген (1996) алғашқы ғарыш аппараты, Венера орбитасына шығып, жерге қонған алғашқы американдық ғарыш аппараты (1978), Сатурн орбитасына шыққан алғашқы ғарыш аппараты (2004), Меркурий орбитасына шыққан алғашқы ғарыш аппараты (2011) және Күн жүйесінен шыққан алғашқы ғарыш аппараты (1977) болып табылады. Базаның бір бөлігі Американың ғарыш бағдарламасының алғашқы жылдарымен байланысты болғандықтан Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде тағайындалған. Кейп-Канаверал 1949 жылы құрылған кезде Кейп-Канаверал ұшыру аймағы деп аталды, бірақ 1950 жылы LRPG ұшыру аймағы деп қайта аталды. 1951-1955 жылдары Кейп-Канаверал көмекші әуе күштері базасы, ал 1955-1964 жылдары Кейп-Канаверал зымыран сынақ қосымшасы деп аталды. Кейіннен бұл нысан 1964 жылдан 1974 жылға дейін Кэп Кеннеди әуе күштері станциясы, 1974 жылдан 1994 жылға дейін және 2000 жылдан 2020 жылға дейін Кэп Канаверал әуе станциясы ретінде белгілі болды, ал 1994 жылдан 2000 жылға дейін Кэп Канаверал әуе станциясы аталымын алды. 2020 жылдың желтоқсан айында нысан "Кейп Канаверал ғарыш күштері станциясы" деп қайта аталды.

Тарих

CCSFS аймағын АҚШ үкіметі 1949 жылдан бері зымырандарды сынау үшін пайдаланған, сол кезде президент Гарри С. Трумэн Канаверал мүйісінде Бірлескен ұзақ қашықтықтағы сынақ полигонын құрды. Бұл орналасқан жер, Атлант мұхиты үстінен ұшыруға мүмкіндік беретіндіктен және АҚШ-тың көп бөлігіне қарағанда экваторға жақын болғандықтан, материктік АҚШ-тың ішінде осы мақсатқа ең қолайлы жерлердің бірі болды, бұл зымырандарға Жердің айналысынан қосымша күш алуға мүмкіндік берді.

Әуе күштері сынақ алаңдары

1948 жылғы 1 маусымда АҚШ Әскери-теңіз күштері бұрынғы Банана өзені әскери-әуе базасын АҚШ Әуе күштеріне берді. Әуе күштері 1949 жылғы 10 маусымда базаны Бірлескен ұзақ қашықтықтағы сынақ алаңы (JLRPG) базасы деп атады. 1949 жылғы 1 қазанда Бірлескен ұзақ қашықтықтағы сынақ алаңы базасы Әуе материалдық қолбасшылығынан Бірлескен ұзақ қашықтықтағы сынақ алаңының Әуе күштері бөлімшесіне ауыстырылды. 1950 жылғы 17 мамырда базаның атауы Ұзақ қашықтықтағы сынақ алаңы базасы деп өзгертілді, бірақ үш айдан кейін армияның генерал-майоры Мейсон Патрик құрметіне Патрик әуе күштері базасы деп өзгертілді. 1951 жылы Әуе күштері Әуе күштері зымыран сынақ орталығын құрды. Американың алғашқы суборбитальді ракеталары 1956 жылы Канаверал мүйісінде іске қосылды. Бұл ұшулар 1955 жылғы 4 ақпанда "Уайт Сэндс" зымыран полигонынан ұшырылған "Викинг-12" зондтық ракетасы сияқты суборбитальді ұшулардан кейін көп ұзамай орын алды. Кеңес Одағының сәтті ұшырған "Спутник-1" (1957 жылғы 4 қазан) спутнигінен кейін, АҚШ 1957 жылғы 6 желтоқсанда Канаверал мүйісінен алғашқы жасанды спутникті ұшыруға тырысты. Алайда, "Вангард TV3" зымыранын тасымалдаған ракета ұшыру платформасында жарылды. NASA 1958 жылы құрылды, және Әуе күштерінің экипаждары NASA үшін Кейптен зымырандар ұшырды, ол кезде Кейп Канаверал зымыран аннексі деп аталды. Redstone, Jupiter, Pershing 1, Pershing 1a, Pershing II, Polaris, Thor, Atlas, Titan және Minuteman зымырандары осы жерде сынақтан өтті, ал Thor 1962 жылғы шілдеде Telstar 1 спутнигін ұшырған Delta зымыранының негізі болды. 1960 жылдары жағалау бойындағы Titan (LC 15, 16, 19, 20) және Atlas (LC 11, 12, 13, 14) ұшыру алаңдары "Зымыран қатары" деп аталды.

Меркурий жобасы

NASA-ның алғашқы пилотталған ғарышқа ұшу бағдарламасы АҚШ Әуе күштерінің құрамымен Канавералдан ұшыруға дайындалды. Меркурий бағдарламасының мақсаты – экипажбен бірге ғарыш кемесін Жер орбитасына шығару, адамның ғарыштағы қабілеттерін және жұмыс істеу мүмкіндіктерін зерттеу, сондай-ақ астронавт пен ғарыш кемесін қауіпсіз түрде қайтару болатын. Суборбитальдық ұшулар LC 5 ұшыру алаңынан Армияның Redstone зымырасының модификацияларымен іске қосылды; мұндай екі ұшуды 1961 жылдың 5 мамырында Алан Шепард, ал 21 шілдеде Гас Гриссом жүзеге асырды. Орбитальдық ұшулар Әуе күштерінің үлкен Atlas D зымырасының модификацияларымен LC 14 ұшыру алаңынан іске қосылды. 1962 жылдың 20 ақпанында Джон Гленн орбитаға шыққан алғашқы американдық болды. 1963 жылдың мамырына дейін тағы үш орбитальдық ұшу орындалды. Меркурий бағдарламасының барлық ұшуларын басқару LC 14 ұшыру алаңының жанындағы Канавералда орналасқан Меркурий басқару орталығында жүзеге асырылды.

Атаулар өзгертілді

1963 жылғы 29 қарашада президент Джон Ф. Кеннедидің қайтысынан кейін, оның ізбасары Линдон Б. Джонсон 11129-шы жарлыққа қол қойды, осымен NASA-ның Мерит-Айленд Ұшыру орталығы мен «Атлантикалық зымыран полигонының №1 бекетінің құрылыстары» (Канаверал зымыран сынақ алаңына сілтеме) «Джон Ф. Кеннеди ғарыш орталығы» деп аталады. Ол сондай-ақ Флорида штатының губернаторы К. Фаррис Брайантты (D Fla.) Кейп-Канаверал атауын Кейп-Кеннеди деп өзгертуге көндірді. Бұл жағдай жұртшылықтың түсінігінде шатасу тудырып, екі атауды біріктірді. NASA әкімшісі Джеймс Э. Уэбб Кеннеди ғарыш орталығы атауының тек Мерит-Айлендке қатысты екенін, ал Әуе күштері Кейп-Кеннеди әуе күштері станциясын қайта атау туралы бұйрық шығарды. Бұл атау «Жеміш» жобасы мен «Аполлон» бағдарламасының бастапқы кезеңдерінде қолданылды. Дегенмен, географиялық атаудың өзгеруі танымал болмады, себебі Кейп-Канавералдың тарихи маңызы зор (Америка Құрама Штаттарындағы ең ежелгі жер аттарының бірі, 1500 жылдардың басына дейін сақталып келген). 1973 және 1974 жылдары Флорида заң шығару органы Флорида губернаторы Реубин Аскеудің (D Fla.) қол қойған заңға сәйкес географиялық және әуе күштері станциясының атауларын қайтадан Канавералға өзгертіп қайтарды. 2020 жылғы 7 тамызда АҚШ әскери келісімшарттарында бұл нысан Кейп-Канаверал ғарыш күштері станциясы деп аталды. 2020 жылғы 9 желтоқсанда нысан ресми түрде қайта аталды. «Аполлон» бағдарламасының мақсаты – адамды Айға қондыру – «Сатурн» отбасы зымырандарын жасауды қажет етті. Адамды Айға жеткізуге қажетті үлкен «Сатурн V» зымыраны Кейп-Канавералдан гөрі үлкен ұшыру алаңын қажет етті, сондықтан NASA Мерит-Айлендте, Канавералдан батысқа және солтүстікке орналасқан Кеннеди ғарыш орталығын салды. Бірақ бұрынғы «Сатурн I» және «IB» зымырандарын 34 және 37-ші ұшыру кешендерінен ұшыруға болады еді. «Сатурн I» зымыранының алғашқы төрт сынақ ұшырылымы 1961 жылғы 27 қазан мен 1963 жылғы 28 наурыз аралығында LC 34-тен жасалды. Одан кейін 1964 жылғы 29 қаңтар мен 1965 жылғы 30 шілде аралығында LC 37-ден соңғы сынақ ұшырылымы мен бес операциялық ұшырылымы болды. «Сатурн IB» зымыраны «Сатурн I» зымыранының мүмкіндіктерін арттырды, осылайша оны «Аполлон» ғарыш кемесінің Жер орбиталық сынақтарында қолдануға болады. «Аполлон» командалық және қызметтік модулінің (CSM) екі ұшқышсыз сынақ ұшырылымы AS 201 және AS 202 LC 34-тен жасалды, ал LC 37-ден жоғары сатыдағы сұйық сутегі отынының мінез-құлқын сынау үшін ұшқышсыз ұшу (AS 203) 1966 жылғы 26 ақпан мен 25 тамыз аралығында жасалды. Бірінші экипаждық CSM ұшуы AS 204 немесе «Аполлон 1» 1967 жылғы 21 ақпанда LC 34-тен ұшырылуы жоспарланған, бірақ Гас Гриссом, Эд Уайт және Роджер Чаффидің барлық экипажы 1967 жылғы 27 қаңтарда 34-ші тұғырнамадағы ғарыш кемесін сынау кезінде кабинадағы өрттен қаза тапты. AS 204 зымыраны 1968 жылғы 22 қаңтарда LC 37-ден «Аполлон» Ай модулі «Аполлон 5» ғарышқа ұшырылуы үшін қолданылды. Командалық модульде қауіпсіздікті жақсарту жұмыстары жүргізілгеннен кейін, 1968 жылғы 11 қазанда «Сатурн IB» AS 205 зымырасын қолдана отырып, «Аполлон 7» LC 34-тен «Аполлон 1» миссиясын орындау үшін ұшырылды. 1972 жылы NASA LC 34 және LC 37 екі кешенін де тоқтатты. Ол «Аполлон» бағдарламасы аяқталғаннан кейін «Аполлонның қолданбалы бағдарламаларының» ұшырылымдары үшін екеуін де қайта іске қосуды қысқа уақытқа қарастырды, бірақ оның орнына Кеннеди ғарыш орталығының ұшыру кешенін «Skylab» және «Аполлон-Союз» сынақ жобасының ұшырылымдары үшін «Сатурн IB» зымыранына бейімдеді. LC 34 қызметтік құрылымы мен көрек мұнарасы қиратылды, «Аполлон 1» экипажының ескерткіші ретінде бетондық ұшыру тұғыры ғана қалды. 2001 жылы LC 37 қайтадан іске қосылды және «Delta IV» зымырандарын қызмет көрсетуге айналдырылды.

Кейінгі қызмет

Әскери-әуе күштері ауыр жүк көтеру мүмкіндіктері үшін "Титан" зымыран көлігінің мүмкіндіктерін кеңейтуді таңдады. Әуе күштері Кеннеди ғарыш орталығының оңтүстігінде Титан III және Титан IV зымырандарын ұшыру үшін 40 және 41-ші ұшыру кешендерін салды. Titan III, Saturn IB сияқты жүк тасымалдау қабілетіне ие, бірақ шығындарды үнемдейді. 40 және 41-ші ұшыру кешендері қорғаныс барлауы, байланыс және ауа райы спутниктерін, сондай-ақ НАСА-ның планеталық миссияларын ұшыру үшін пайдаланылды. Әскери-әуе күштері LC 40 және 41-ден екі әуе кемесін ұшыруды жоспарлаған. Олар – экипажды орбиталық зымыран ұшағы Dyna Soar (1963 жылы жоба тоқтатылды) және USAF Manned Orbital Laboratory (MOL), экипажды барлау ғарыш станциясы (1969 жылы жоба тоқтатылды). 1974 жылдан 1977 жылға дейін қуатты Титан Кентавр НАСА үшін жаңа ауыр жүк көтеру көлігіне айналды, 41-ші ұшыру кешенінен "Викинг" және "Вояджер" ғарыш кемелерінің сериясын ұшырды. Кейіннен 41-ші кешен Әуе күштері әзірлеген, АҚШ-тың ең қуатты ұшқышсыз зымырасы – Titan IV зымырасын ұшыру алаңы болды. Жеке компания SpaceX жалға алған ұшыру алаңын белсенді пайдалануының нәтижесінде, Әскери-әуе күштері 2014 жылы 21 ұшыруды жоспарлады, бұл 2013 жылғы ұшыру көрсеткішінен елу пайызға көп. SpaceX компаниясы 2014 жылы осындай ұшырулардың жалпы саны онға броньдады, сондай-ақ, он бірінші ұшыруға опция алды.

Каневерал түбегіндегі ұшқыштар

АҚШ-тың алғашқы спутнигі Explorer 1-ді Армияның Баллистикалық зымыран агенттігі 1958 жылғы 1 ақпанда (UTC) Канавералдың LC 26A алаңынан Juno I RS 29 зымырасын қолдана отырып ұшырды. НАСА-ның алғашқы ұшырылымы Pioneer 1 сол жылдың 11 қазанында LC 17A алаңынан Thor Able зымырасымен жасалды. Atlas Agena LC 12 және LC 13 ұшыру кешендері 1960 жылдары экипажсыз Ranger және Lunar Orbiter бағдарламалары, сондай-ақ алғашқы бес Mariner планетааралық ғарыш зондтары үшін пайдаланылды. Atlas Centaur LC 36 ұшыру кешені 1960 жылдардағы Surveyor экипажсыз айға қону бағдарламасында және 1973 жылға дейін соңғы бес Mariner зондтарында қолданылды. НАСА сонымен қатар 1964 жылы Әуе күштерінің Titan IIIC және Titan IV зымырандары үшін Кейптің солтүстік жағында салынған 40 және 41-ші ұшыру кешендерінен байланыс және ауа-райы спутниктерін ұшырды. 1974 жылдан 1977 жылға дейін қуатты Titan IIIE НАСА-ның ауыр жүк көтеру құралы ретінде қызмет етті, ол LC 41 алаңынан Viking және Voyager планеталық ғарыш кемелері сериясын және Cassini–Huygens Сатурн зондын ұшырды. Қазіргі уақытта үш Кейп-Канаверал ұшыру алаңы жекеменшік компаниялармен әскери және азаматтық мақсаттағы ұшырулар үшін пайдаланылады: Atlas V үшін SLC 41, Delta IV үшін SLC 37B (екеуі де United Launch Alliance компаниясының ауыр жүктерін тасымалдауға арналған) және SpaceX Falcon 9 үшін SLC 40.

Boeing X-37B

"Боинг X-37B" – АҚШ Ғарыш күштері (USSF) басқаратын, сонымен қатар Орбиталық сынақ аппараты (OTV) деп белгілі ұшқышсыз ғарыш кемесі, ол Капе-Канавералдан төрт рет сәтті ұшырылды. Алғашқы төрт X-37B миссиясы Atlas V ракеталарымен ұшырылды. X-37B ғарыш кемесінің бұрынғы ұшыру күндері: 2010 жылдың 22 сәуірі, 2011 жылдың 5 наурызы, 2012 жылдың 11 желтоқсаны және 2015 жылдың 20 мамыры. Төртінші X-37B миссиясы 718 күн орбитада болғаннан кейін 2017 жылдың 7 мамырында Кеннеди ғарыш орталығына қонды. Алғашқы үш X-37B миссиясы ғарыштан Калифорниядағы Ванденберг Ғарыш күштері базасындағы ұшу-қону жолағына сәтті автономды түрде қонды, ол бастапқыда ғарыш кемелерінің орбитадан оралу операциялары үшін жоспарланған.

Операциялар, инфрақұрылым және құрылғылар

1950 жылдан бері салынған ұшыру кешендерінің бірнешеуі жеке әуе компанияларының пайдалануы үшін жалға беріліп, өзгертілді. SLC 17 ұшыру кешені 2011 жылға дейін Delta II Heavy нұсқасында қолданылды. SLC 37 және SLC 41 ұшыру кешендері тиісінше EELV Delta IV және Atlas V ұшыру аппараттарын ұшыру үшін өзгертілді. Бұл зымыран тасығыштар бұрынғы Delta, Atlas және Titan зымырандарының орнын басты. SLC 47 ұшыру кешені ауа райын зерттеу ракеталарын ұшыру үшін қолданылады. SLC 46 ұшыру кешені Space Florida пайдалануына резервтелген. SLC 40 2010 жылдың маусым айында SpaceX Falcon 9 ұшағының алғашқы ұшырылуын қабылдады. Falcon 9 ұшырулары осы кешеннен 2015 жылға дейін жалғасты, олар NASA-ның Халықаралық ғарыш станциясына коммерциялық жабдықтау миссияларынан, сондай-ақ коммерциялық спутниктік ұшулардан тұрды. SpaceX сонымен қатар NASA-дан 39A ұшыру кешенін жалға алды және оны 2019 жылы ISS-ке Crew Dragon ғарыш кемесімен Falcon Heavy және коммерциялық экипажпен ұшуға арналған ғарыш ұшуларына бейімдеу үшін өзгертті. SpaceX LC 1 және 2 қону аймақтары, Falcon 9 зымыранының бірінші сатыларын және Falcon Heavy зымыранының жақтандыру бустерлерін қондыру үшін пайдаланылады, олар бұрынғы LC 13 орнында орналасқан. 2015 жылдың 16 қыркүйегінде NASA Blue Origin компаниясы 36-шы ұшыру кешенін жалға алғанын және оны өзінің келесі буын зымырандары үшін ұшыру алаңы ретінде қайта жабдықтау жоспарлап отырғанын хабарлады. Төмен еңіс (геостационарлық) ұшырулар жағдайында, аймақтың 28°27'N координатада орналасқандығы экваторға жақын орналасқан басқа ұшыру кешендеріне қарағанда шамалы кемшілік тудырады. Жердің айналысынан туындаған шығысқа қарайғы итерация Кап-Канавералда, бірақ Француз Гвианасындағы Еуропалық Ғарыш Орталығында жоғары. Жоғары еңіс (полярлық) ұшырулар үшін ендік маңызды емес, бірақ Кап-Канаверал аймағы қолайлы емес, себебі осы траекториялардың астында адамдар тұратын аймақтар орналасқан; Ванденберг Ғарыш күштері базасы, Кап-Канавералдың Батыс жағалауындағы әріптесі немесе кішігірім Тынық мұхиты Ғарыш порты кешені – Аляска (PSCA) қолданылады. Әуе күштері Ғарыш және зымыран мұражайы LC 26-да орналасқан. CCAFS өнеркәсіптік аймағында орналасқан Hangar AE, АҚШ-тың барлық жерлерінен ұшырылған зымырандардан телеметриялық мәліметтерді жинайды. NASA-ның Ұшыру қызметтері бағдарламасында инженерлерге телеметрияны нақты уақыт режимінде көрсететін үш Ұшыру көлігінің дерек орталығы (LVDC) бар.

Кейп-Канаверал ғарыш күштері станциясының жүзу жолағы

Кейп-Канаверал ғарыш күштері станциясының Skid Strip – Флорида штатының Кокоа-Бич қаласының солтүстік-шығысында орналасқан Кейп-Канаверал ғарыш күштері станциясының (CCSFS) әскери әуежайы. Онда 13/31 бағытындағы асфальттан төселген ұшу-қону жолағы бар. Бұл нысан АҚШ ғарыш күштеріне (USSF) тиесілі. Федералдық авиациялық басқармасы бұл әуежайға XMR үш әріпті идентификатор тағайындаған, бірақ Халықаралық әуе тасымалдау қауымдастығының (IATA) әуежай коды жоқ. Ұшу-қону жолағына алғаш рет Skid Strip деген ат берілді, себебі дөңгелегі жоқ SM-62 Snark зымырандары сынақ ұшуларынан оралғанда оның үстімен тоқтауға тиіс болды. 1960 жылдары Дуглас C-133 Cargomaster жиі келіп-кетіп тұратын, Аполлонның Айға қонуына әкелген, экипажды және экипажсыз ғарыш бағдарламаларында пайдаланылған, өзгертілген Atlas және Titan зымырандарын тасымалдайтын. Skid Strip NASA-ның Pregnant Guppy және Super Guppy көлік ұшақтарымен де пайдаланылды, олар Аполлон бағдарламасында қолданылған Saturn IB және Saturn V зымырандары үшін S IVB үстіңгі сатысын жеткізді. Бүгінде оны көбінесе АҚШ Әскери-әуе күштерінің C-130 Hercules, C-17 Globemaster III және C-5 Galaxy ұшақтары спутниктік жүктемелерді CCSFS-ке жеткізу үшін пайдаланады. CCSFS Skid Strip кейде NASA Шаттл қону алаңымен шатастырылады, бірақ ол ұшу-қону жолағы, әсіресе ғарыш шаттлы үшін салынған, көршілес Кеннеди ғарыш орталығындағы Мэррит аралында орналасқан.

Әскери-теңіз қару-жарағын сынау бөлімі

Кейп-Канаверал СФС-де орналасқан жалдаушы команда – АҚШ Әскери-теңіз флотының Теңіздік қару-жарақтарды сынау бөлімі (NOTU). Әскери-теңіз капитаны басқаратын ірі жағалау командасы ретінде NOTU 1950 жылы құрылды және бастапқыда өзінің күш-жігерінің басым бөлігін су астынан ұшырылатын Флоттық баллистикалық зымыран (FBM) бағдарламасын әзірлеуге және одан кейінгі қолдауға жұмсады. Осының нәтижесінде NOTU Арнайы жобалар директорына (қазір Стратегиялық жүйелер бағдарламалары) Поларис зымыраны және кейін Посейдон зымыраны бағдарламаларын әзірлеуді қолдау миссиясымен бекітілді. NOTU-дың миссиясы – АҚШ Әскери-теңіз флоты мен Ұлыбритания Корольдік Әскери-теңіз флоты үшін теңізде орналасқан қару жүйелерін қауіпсіз ортада қолдау және сынау, бұл үшін Шығыс полигонының әуе және су кеңістігі пайдаланылады. Команда тікелей АҚШ Әскери-теңіз флотының «Тридент» су асты кемелерінің және Ұлыбританияның Флоттық баллистикалық зымыран бағдарламасының миссиялық қабілеттілігі мен дайындығын қолдайды. NOTU Порт-Канавералдағы Әскери-теңіз портын басқарады, АҚШ Атлантика флотының, НАТО-ның, одақтас елдердің және басқа да шетел теңіз күштерінің су асты және су үсті кемелерін, сондай-ақ Әскери теңіз көлігі басқармасының активтерін қолдайды. NOTU құрамында 100-ден астам белсенді қызметтегі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қызметкерлері және 70-тен астам қорғаныс мердігерлері бар.

Белгілі ұшыру кешендері

Бұл мақалада Кейптегі аз танымал ұшыру кешендері тізімделген. Барлық ұшыру кешендерінің толық тізімін төмендегі кестеде көруге болады.

LC-1

1 ұшыру кешені (LC 1) Канаверал мүйісінің шығыс бөлігінде орналасқан. Ол 1950 жылдардың басында Снарк зымыран бағдарламасы үшін салынған. Бұл алаңшадан алғашқы ұшыру 1955 жылдың 13 қаңтарында жасалды. Кешен 1960 жылға дейін Снарк миссиялары үшін пайдаланылды, содан кейін Меркурий жобасы барысында тікұшақтарға қону алаңы ретінде қолданылды. Алаңша 1983 жылдан 1989 жылға дейін байланған аэростаттық шарлармен радарлық миссиялар үшін соңғы рет пайдаланылды. Қазіргі таңда тоқтатылған.

LC-2

2 ұшыру кешені (LC 2) – Канаверал мүйісінің шығыс ұшындағы қолданыстан шығарылған ұшыру алаңы. Ол 1950 жылдардың басында Снарк зымыран бағдарламасы үшін 1, 3 және 4 ұшыру кешендерімен бірге салынды. Осы алаңнан алғашқы ұшыру 1954 жылдың 18 ақпанында жүргізілген Снарк сынағы болды. Кешен 1960 жылға дейін Снарк миссиялары үшін пайдаланылды, содан кейін «Меркурий» жобасы кезінде тікұшақтарға қону алаңы ретінде қолданылды. Алаңның соңғы пайдаланылуы 1980 жылдары баулы аэростаттық шарлармен радарлық миссиялар үшін болды.

LC-3

3 ұшыру кешені (LC 3) – Қанаверал мүйісінде SLC 36-ның оңтүстік-шығысында орналасқан қолданыстан шығарылған ұшыру алаңы. Ол 1950 жылдардың басында Снарк зымыран бағдарламасы үшін 1, 2 және 4 ұшыру кешендерімен бірге салынды.

LC-9

9-шы ұшыру кешені (LC 9) – жоғары көтерілген ұшыру алаңы мен жалын шөгіндісінен тұратын, кішкентай овал пішіндес бетон алақанына ортақталған шағын бетонды құрылым. Ол 17-ші ұшыру кешенінен солтүстікке қарай орналасқан. Бұл жерде SM-64 Navaho үстінкү дыбыс жылдамдығындағы ядролық қаруланған қанатты зымырандардың он сынақ ұшырылысы жүргізілді. Navaho зымырандарын сынау LC 10 және Эдвардс әуе базасында да жүргізілді. Зымыран сынақтарының нәтижесі нашар болғандықтан Navaho жобасы тоқтатылды: соңғы прототипінің он бір сынақ ұшырылысының сегізі сәтсіз аяқталды. Барлық сәтсіз ұшырылыстар LC 9-дан жасалды. 2023 жылғы мәліметтер бойынша, бетонды ұшыру құрылымы әлі де тұр, бірақ күтімсіз қалған; ал ұшыруға көмектесетін жабдықтар алынып тасталған. Бұл нысан жалпы жұртшылыққа қолжетімді емес.

LC-10

10-шы ұшыру кешені (LC 10) бір рет SM-64 Navaho зымырасын ұшыруға, ал кейіннен Jason зондтық зымыраларын және Alpha Draco зерттеу зымырасын ұшыруға пайдаланылды. Ол 17-ші ұшыру кешенінің солтүстігінде орналасқан, қазір 31 және 32-ші ұшыру кешендерінің орнында. 1957 жылғы 12 тамызда LC-10-нан бір ғана Navaho зымырасы сынақтан өтті, және ол сәтті ұшуды аяқтаған үш Navaho зымырасының бірі болды. Navaho жобасы тоқтатылғаннан кейін LC 10 1958 және 1959 жылдары Jason және Draco зондтық зымыраларын ұшыру үшін қайта пайдаланылды. Осы алаңды пайдалану үшін соңғы ұшыру 1959 жылғы 27 сәуірде Draco зымырасы болды. Кейіннен LC 10 сол жерде салынған 31 және 32-ші ұшыру кешендерін салу барысында бұзылып кетті.

LC-15

15 (LC 15) ұшыру кешені 1959 және 1964 жылдар аралығында LGM 25 Titan зымырандарымен пайдаланылды. Ол бастапқыда 1959 жылдың 6 ақпанында LC 15-тен алғашқы рейсін жасаған Titan I зымыранының сынақ ұшуларын жүргізу үшін салынған. LC 15 – Зымыран қатарындағы төрт түпнұсқа Titan ұшыру кешенінің ең оңтүстігіндегі кешен. 1960 жылдың қыркүйегінде LC 15-тен Titan I зымыранының соңғы он ұшырылысы жасалды. Осыдан кейін, ол 1962 жылдың маусымында кешеннен 16 рейстің біріншісін жасаған Titan II зымыранының пайдалануына бейімделді. LC 15-тен соңғы ұшыру 1964 жылдың 9 сәуірінде болды. Соңғы ұшырудан кейін LC 15 қызметтен шығарғанға дейін активті қалды. 1967 жылдың маусымында кешеннің көп бөлігі, оның ішінде мұнара, ұшыру платформасы және тік көтеру құрылғысы бұзылды. Блокхаус, кабельдік туннель және ұшыру үстелісінің және пандустың бөліктері өз орнында қалдырылды және барлығы 2011 жылы блокхаус бұзылғанға дейін тұрды. 2023 жылдың 7 наурызында Ғарыш күштері кешенді ABL Space Systems компаниясына бөлді, ол SLC 15 деп аталды. ABL өзінің RS1 кішкентай класты зымыран тасымалдағышы үшін ұшыру орнатылысын салуды жоспарлап отыр.

LC-16

16-шы ұшыру кешені (LC 16) LGM 25 Titan зымырандары үшін салынды, кейін NASA операцияларында қолданылды, содан соң АҚШ әскеріне қайтарылып, MGM 31 Pershing зымырандарын сынауға пайдаланылды. 1959 жылдың желтоқсаны мен 1960 жылдың мамыры аралығында кешеннен алты "Титан I" зымыраны ұшырылды. Одан кейін, 1962 жылдың 16 наурызындағы алғашқы ұшудан бастап, жеті "Титан II" зымыраны ұшырылды. LC 16-дан "Титан II" зымыраны соңғы рет 1963 жылдың 29 мамырында ұшырылды. "Титан" зымырандарымен жұмысын аяқтағаннан кейін LC 16 NASA-ға берілді, ол оны "Джемини" экипажының дайындығына және "Аполлон" қызметтік модулінің қозғалтқышын сынауға пайдаланды. 1972 жылы АҚШ Әуе күштеріне қайтарылғаннан кейін, ол "Першинг" зымыраны үшін қайта жабдықталды, ол 1974 жылдың 7 мамырында кешеннен алғашқы ұшуын жасады. LC 16-дан 79 "Першинг 1а" және 49 "Першинг II" зымыраны ұшырылды. "Першинг" зымыранының соңғы ұшырылуы 1988 жылдың 21 наурызында орындалды. Келесі күні ол тоқтатылды және кейіннен Орташа қашықтықтағы ядролық күштер туралы шарт бойынша қызметтен шығарылды. 2019 жылдың 17 қаңтарында Relativity Space компаниясы LC 16 ұшыру алаңын өздерінің Terran 1 орбиталық ұшыру құралы үшін, ал ақырында Terran R үшін 5 жылға пайдалануға келісім жасады деп хабарланды. Terran 1 ұшыру құралының алғашқы ұшуы 2023 жылдың 23 наурызында өтті және сәтсіз аяқталды. Terran 1-дің алғашқы ұшуы 16-шы ұшыру кешенінен жасалған алғашқы орбиталық ұшыру әрекеті болды (Terran 1-ден бұрын 141 суборбиталық ұшыру).

LC-25

25-ші ұшыру кешені (LC 25) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің суастынан ұшырылатын баллистикалық зымырандары – Polaris, Poseidon және Trident сынақтары үшін салынған төрт ұшыру алаңы. Ол 1958 жылдан 1979 жылға дейін қолданыста болды. 25А және 25B ұшыру алаңдары 1957 жылы салынған. 25B алаңы бастапқыда суасты кемесінің тербелісі мен көтерілуін имитациялайтын, «кеме қозғалысын симуляциялағыш» деп аталатын жер асты ұшыру механизмімен жабдықталған. Ол алғаш рет 1959 жылдың 14 тамызында пайдаланылып, 1961 жылдың қазанында консервацияланды.

LC-26

26-шы ұшыру кешені (LC 26) екі алаңнан – А және В-дан тұрды. А алаңы «Юпитер С» және «Юно I» зымырандарын ұшыруға пайдаланылды, сондай-ақ 1958 жылдың 1 ақпанында (жергілікті уақыт бойынша 31 қаңтарда) Америка Құрама Штаттарының бірінші спутнигі – «Explorer 1» ғарышқа ұшырылды. В алаңы «Юно II» зымырандары үшін қолданылды. Екі алаңнан да «Юпитер» қашықтықтағы баллистикалық зымырандары (ҚБЗ) ұшырылды. Қазір бұл орын Әуе күштерінің ғарыш және зымыран мұражайына жатады.

LC-29

29 ұшыру кешені (LC 29) – 1958 жылдан 1980 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз күштерінің суасты кемелерінен ұшырылатын «Полярис» баллистикалық ракеталарын сынау үшін Канаверал мүйісінде салынған, бір ұшыру алаңынан тұратын кешен. Сондай-ақ, ол британдық «Полярис A 3» ракеталары болған «Шевален» ракеталарын ұшырды. Кешен екі ұшыру алаңынан – 29A және 29B – тұруы жоспарланған, бірақ тек 29A ғана салынды. 1980 жылы ұшыру кешені бұзылды. 2012 жылдың қарашасында LC 25 және LC 29-дағы жер асты құрылыстарының үстінде «Жағалаудағы стратегиялық қару жүйесі» (Strategic Weapons System Ashore) деп аталатын 185 миллион долларлық жаңа әскери-теңіз ракетасын сынау орталығының құрылысы басталды. Бұл орталық суасты кемелерінен ұшырылатын ракеталардың отты басқару, ұшыру жүйелері мен навигациясын бір орында сынауға мүмкіндік береді, бұрын мұндай сынақтар елдің әртүрлі аймақтарындағы мердігерлер арқылы жүргізілген болатын. Бұл «Starlab» миссиясымен байланысты. SLC 20-дан бірнеше «Titan I» және төрт немесе бес «Titan III» ракеталары ұшырылды. SLC 20 1996 жылы тоқтатылды. 1999 жылы «Space Florida» бағыныстылығымен коммерциялық ұшыруларды қолдау үшін нысан қайта іске қосылды. Қайта іске қосуға А ұшыру алаңын жаңарту және блокхаустың солтүстік-шығысындағы периметрлік жол бойында жаңа ғимарат салу кірді. 2006 жылы бұл орынды NASA-ның «Advanced Technology Development Center» (ATDC) пайдаланды, бұл жаңа ғарыш айлақтарының технологияларын сынау, көрсету және сертификаттау үшін инфрақұрылымды қамтамасыз ететін ғылыми-зерттеу және даму жобасы. Нысан Флорида Ұлттық әуе гвардиясымен бірлесіп пайдаланылды. 2019 жылдың ақпанында «Space Florida» бұл орынды «Firefly Aerospace» компаниясына жалға берді, осылайша «Firefly» Флорида ғарыш жағалауындағы ұшыру алаңынан шығысқа қарай бағытталған, кішкентай көтергіштікке ие ұшыру құралдарын ұшыруға мүмкіндік алды. «Firefly» жақын жердегі «Space Florida» бизнес-паркінде өндіріс орталықтарын және ұшыру алаңын дамытуды жоспарлап отыр. «Firefly» компаниясының АҚШ-тың батыс жағалауындағы Ванденберг ғарыш зымыран кешені 2-де де ұқсас жалға алу шарты бар, ол жоғары бұрыштық және полярлық орбиталық траекториялар үшін су үстінен ұшыруға мүмкіндік беретін ұшыру орталығын қамтиды.

Негізгі бірліктер

GSU белгісі қойылған бөлімшелер – Әуе күштерінің географиялық тұрғыдан бөлек құрылымдары болып табылады, олар Кейп-Канаверал ғарыш күштері базасында орналасқан болса да, Патрик ғарыш күштері базасындағы Space Launch Delta 45 штаб-пәтеріне бағынышты.