Кенттегі дәстүрлі ат ойыны (Hoodening)

Кіріспе

Кент, Англияның халықтық әдет-ғұрпы Худингинг (/ʊ//d//.//ɛ//n//ɪ//ŋ/), сонымен қатар ходингинг және oodening деп те жазылады, Кент қаласында, Оңтүстік-Шығыс Англияда орналасқан халықтық әдет-ғұрпы. Бұл дәстүрде ағаштан жасалған құшақпен жасалған жылқы қолданылады. Оны бағанаға орнатып, бір адам матамен жасырып алып жүреді. Бастапқыда бұл дәстүр Шығыс Кент аймағымен шектелген, бірақ ХХ ғасырда көршілес Батыс Кентке тарады. Бұл Британия мен Ирландияда әртүрлі формада кездесетін "бас киімді жануар" дәстүрінің аймақтық нұсқасы болып табылады. ХVІІІ ғасырдан ХХ ғасырдың басына дейінгі жазбаларда көрсетілгендей, худингинг – Рождествода ауыл шаруашылығы жұмысшыларының тобы орындаған дәстүр. Олар жергілікті жерлерде саяхат жасағанда құшақпен жасалған жылқыны алып жүретін топтар құрады. Мұндай топтардың құрамы әртүрлі болғанымен, әдетте жылқыны көтеріп жүретін адам, жетекші, "Молли" деп аталатын әйел киімін киген адам және бірнеше музыканттар кіретін. Содан кейін олар құшақпен жасалған жылқыны жергілікті үйлерге, дүкендерге алып барып, олардың көрінуі үшін ақы сұрайтын. Бұл дәстүр қазір жойылған, бірақ қазіргі уақытта құшақпен жасалған жылқы жылдың әртүрлі уақыттарында өтетін Кенттік мюмерлер мен Моррис билеріне енгізілген. Худингинг дәстүрінің шығу тегі және "худен" сөзінің бастапқы мағынасы академиялық пікірталас нысаны болып табылады. Алғашқы ұсыныстар бойынша, "худен" англосаксондық христиандыққа дейінгі Woden (Один) құдайымен байланысты, және бұл дәстүр Кент Корольдігінің ерте ортағасырлық дәуіріндегі діни практикалардан бастау алған. Алайда, бұл идея тарихшылар мен фольклоршылар тарапынан қолдау таппады. Ғалымдардың арасында кеңінен қабылданған түсінік – "худен" сөзі "жабық" деген мағынаны білдіреді, ол жылқыны көтеріп жүретін адам киген матаға сілтеме жасайды. Ортағасырлық дәуірден кейінгі жазбалардың жоқтығы және Ұлыбританиядағы әртүрлі бас киімді жануарлар дәстүрлерінің – Оңтүстік Уэльстің Мари Льюиді, Котсуолдстың Броды және Солтүстік Англияның Ескі Доп, Ескі Тоқты және Ескі Жылқысы – географиялық таралуы олардың XVI және XVII ғасырлардағы әлеуметтік элита арасындағы құшақпен жасалған жылқыға деген сүйіспеншіліктің аймақтық танымалдығынан туындағанын көрсетеді. Худингинг дәстүрі туралы ең алғашқы жазбалық дерек XVIII ғасырдың бірінші жартысынан басталады. Келесі бір жарым ғасыр бойы оған қатысты шашыраңқы сілтемелер пайда болды, олардың көпшілігі оны Кенттің көптеген аймақтарында жойылған дәстүр деп есептеді. Бұл құлдырауды сезінген ХХ ғасырдың басында фольклоршы және тарихшы Перси Мейлам дәстүрдің сақталған бөлігін құжаттап, оның тарихи құжаттардағы көрінісін анықтады және 1909 жылы "Құшақпен жасалған жылқы" атты еңбегін жариялады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жойылған деп есептелгенмен, бұл дәстүр ХХ ғасырдың ортасында өзгертілген түрінде қайта жаңғырды, құшақпен жасалған жылқы кейбір қазіргі заманғы Кенттік халықтық дәстүрлерге енгізілді.

Folk custom from Kent, England

Hoodening (/ʊ//d//.//ɛ//n//ɪ//ŋ/), also spelled hodening and oodening, is a folk custom found in Kent, a county in South East England. The tradition entails the use of a wooden hobby horse known as a hooden horse that is mounted on a pole and carried by a person hidden under a sackcloth. Originally, the tradition was restricted to the area of East Kent, although in the twentieth century it spread into neighbouring West Kent. It represents a regional variation of a "hooded animal" tradition that appears in various forms throughout Britain and Ireland. As recorded from the eighteenth to the early twentieth centuries, hoodening was a tradition performed at Christmas time by groups of farm labourers. They would form into teams to accompany the hooden horse on its travels around the local area, and although the makeup of such groups varied, they typically included someone to carry the horse, a leader, a man in female clothing known as a "Mollie", and several musicians. The team would then carry the hooden horse to local houses and shops, where they would expect payment for their appearance. Although this practice is extinct, in the present the hooden horse is incorporated into various Kentish mummers plays and Morris dances that take place at different times of the year. The origins of the hoodening tradition, and the original derivation of the term hooden, remain subject to academic debate. An early suggestion was that hooden was related to the Anglo Saxon pre Christian god Woden (Odin), and that the tradition therefore originated with pre Christian religious practices in the early medieval Kingdom of Kent. This idea has not found support from historians or folklorists studying the tradition. A more widely accepted explanation among scholars is that the term hooden relates to hooded, a reference to the sackcloth worn by the person carrying the horse. The absence of late medieval references to such practices and the geographic dispersal of the various British hooded animal traditions—among them the Mari Lwyd of south Wales, the Broad of the Cotswolds, and the Old Ball, Old Tup, and Old Horse of northern England—have led to suggestions that they derive from the regionalised popularisation of the sixteenth and seventeenth century fashion for hobby horses among the social elite. The earliest textual reference to the hoodening tradition comes from the first half of the eighteenth century. Scattered references to it appeared over the next century and a half, many of which considered it to be a declining tradition that had died out in many parts of Kent. Aware of this decline, in the early twentieth century the folklorist and historian Percy Maylam documented what survived of the tradition and traced its appearances in historical documents, publishing his findings as The Hooden Horse in 1909. Although deemed extinct at the time of the First World War, the custom was revived in an altered form during the mid twentieth century, when the use of the hooden horse was incorporated into some modern Kentish folk traditions.

Сипаттама

Қалған дереккөздер Шығыс Кенттің әртүрлі аймақтарындағы адамдар арасында капотаж дәстүрінде кейбір айырмашылықтар болғанын, бірақ оның "көбінесе керемет біркелкі" болғанын көрсетеді. Дәстүрдің ортасы болған қақпақ аттың басы әдетте төрт фут шамасындағы тіреуге бекітілген ағаштан жасалатын, ал иілмелі жауырыны жіп арқылы қозғалатын. Бұл атты қара матаға орап, бір адам көтеріп жүретін. Капотаж салтының бір бөлігі ретінде төрттен сегіз адамнан тұратын "капотажшылар" тобы атты көшелермен алып жүретін. Бұл топқа атты жүргізуші, "Күйеу", "Жүргізуші" немесе "Арбагер" (қамшы алып, атты жетектеуші), "Жокей" (атқа мінуге тырысатын), "Молли" (әйел киіміндегі ер адам) және бір-екі музыкант кіретін. Бұл адамдардың барлығы шаруалар болып, көбінесе жылқымен жұмыс істегендер еді. Топ Рождество уақытында, әдетте Рождество қарсаңында осы дәстүрді орындап, үйлерге келіп, кіргізбей тұрып ән айтатын. Үйге кірген соң, ат шабысып, жауырынын қағатын, ал Жокей оған мінуге тырысатын, ал Молли еденді сыпырып, барлық қыздарды қуатын. Кейде олар тағы да ән-күйлер орындайтын. Ақы алған соң, топ келесі үйге барып, осы процесті қайталап жасайтын.

Өңірлік үлестірілуі

Тарихшылар ХХ ғасырдың қайта жаңғыруына дейін Кентте капуста салтының 33 тіркелген мысалын тізімдеді. Бұл мысалдар графтықтың шығыс және солтүстік жағалауларында жарты ай пішінде жинақталған, және барлығы тарихи түрде Шығыс Кент деп белгіленген аймақта кездескен, ал көршілес Батыс Кентте бұл дәстүр белгісіз болған. Атап айтқанда, фольклоршы Перси Мейлам Годмершемнің батысында осы дәстүрдің тіркелген жазбаларының жоқтығын көрсетті. Бұл аймақ капотеньдердің белсенді болған кезеңінде "қоныстанған жер" болды, және Мейлам дәстүр табылған барлық аймақтарда Шығыс Кент диалектісінің қолданылғанын атап өтті. Фольклоршы Э. К. Каутт капотеньдердің тарихи таралуын талдап, оның Кенттегі ерте англосаксон қоныстарының аймақтарымен және графтықтың көмір өндіру аймақтарымен сәйкес келмейтінін анықтады. Ол «бұл әдет-ғұрыптың одан әрі таралуына ешқандай түсінікті себеп жоқ» деген қорытындыға келді. Капотеньдердің салты, Каутттың пікірінше, Ұлыбританияның әртүрлі аймақтарында әртүрлі формада кездесетін «капотталған жануарлар» дәстүрінің бір бөлігі болды. Осы салт-дәстүрлерге ортақ ерекшеліктер: аттың бейнесі, Рождествода орындалуы, төлем сұраған ән немесе сөз, және әйел киімін киген адамнан тұратын топты пайдалану. Оңтүстік Уэльсте Мари Льюд дәстүрінде Рождество маусымында үйлерге қағып, аттың бейнесімен келетін ерлер тобы болды. Дербишир мен Йоркширдің шекарасындағы аймақтағы Олд Тюп дәстүрінде Рождество қарсаңында есіктерді қағып, ешкінің басы бар аттың бейнесін ұстаған топтар болды. Фольклоршы Кристина Хоул капотеньдерді Дорсет пен Глостерширде тіркелген Рождестволық бұқа дәстүрімен салыстырды. Оңтүстік-батыс Англияда екі аттың бейнесін қолданатын дәстүр бар – Пэдстоу 'Обби 'Осс фестивалі және Майнхед аттың бейнесі, олар Рождествода емес, мамыр айында өтеді. Бұл дәстүрлердің бастауы нақты белгісіз болғанымен, осы тәжірибелерге қатысты ортағасырлық жазбалардың жоқтығы олардың он алтыншы және он жетінші ғасырларда аттың бейнесіне деген элиталық сұраныстан пайда болғанын көрсетеді. Осы тұрғыдан алғанда, капотталған жануарлар дәстүрі Англияның Моррис биі дәстүрімен салыстырылуы мүмкін, ол он алтыншы және он жетінші ғасырларда «жалпыға білінетін құмарлыққа» айналып, кейін «айқын аймақтық дәстүрлер жиынтығына» дамыды.

Historians have catalogued 33 recorded instances of the hoodening tradition extant in Kent prior to the twentieth century revival. These are clustered in a crescent shape along the eastern and northern coasts of the county, and all were found within the area historically defined as East Kent, the tradition being unknown in neighbouring West Kent. More specifically, the folklorist Percy Maylam noted that there were no records of the tradition having been found west of Godmersham. This region was "a well populated area" during the period in which the hoodeners were active, and Maylam noted that all of the areas in which the tradition was found contained the East Kentish dialect. The folklorist E. C. Cawte analysed the historical distribution of the hoodeners and found that it did not correspond with the areas of early Anglo Saxon settlement in Kent, nor did it accord with the county's coal mining areas. He concluded that "there is no apparent reason why the custom did not spread further afield". Hoodening was part of a wider "hooded animal" tradition that Cawte identified as existing in different forms in various parts of Britain. Features common to these customs were the use of a hobby horse, the performance at Christmas time, a song or spoken statement requesting payment, and the use of a team who included a man dressed in women's clothing. In South Wales, the Mari Lwyd tradition featured troupes of men with a hobby horse knocking at doors over the Christmas period. In an area along the border between Derbyshire and Yorkshire, the Old Tup tradition featured groups knocking on doors around Christmas carrying a hobby horse that had a goat's head. The folklorist Christina Hole drew parallels between hoodening and the Christmas Bull tradition recorded in Dorset and Gloucestershire. In south west England, there are two extant hobby horse traditions—the Padstow 'Obby 'Oss festival and Minehead Hobby Horse—which take place not at Christmas time but on May Day. Although the origins of these traditions are not known with any certainty, the lack of any late medieval references to such practices may suggest that they emerged from the documented elite fashion for hobby horses in the sixteenth and seventeenth centuries. In this, the hooded animal traditions may be comparable to England's Morris dance tradition, which became a "nation wide craze" in the sixteenth and seventeenth centuries before evolving into "a set of sharply delineated regional traditions".

Этимологиясы мен шығу тегі

Мейлам атап көрсетті, он тоғызыншы ғасырдың көптеген деректерінде осы дәстүрді сипаттағанда сөз «ходен» деп жазылған, бірақ ол «худен» нұсқасын ұсынады, себебі ол сөздің ұзақ дауыстымен дұрыс айтылуын жақсы көрсетеді. Ол былай қосты: «'Худен' сөзі 'wooden' сөзімен айналады, ал кейбір авторлардың ойынша 'sodden' сөзімен емес». Осы айтылу ескеріліп, Кауте дәстүр атауы үшін «oodening» жазуының жақсырақ болатынын ұсынды. Мейлам сондай-ақ, ол сөйлескен худеншілердің бірі де терминнің этимологиясын білмейтінін, тіпті дәстүрдің тарихи бастауын да білмейтінін айтты. Осылайша, худендеу терминінің шығу тегі белгісіз. Худеннің пайда болуына қатысты бір мүмкін түсінік – бұл ағаш жылқыны білдіретін «wooden» сөзінің бұрмалануы. Мейлам бұл идеяны сынға алды, мұндай бұрмалау Кент диалектісінде пайда болуы екіталай екенін айтты. Екінші мүмкіндік – жылқыны көтеріп жүрген адамның киген бас киіміне сілтеме жасау. Тарихшы Рональд Хаттон осы нұсқаны «ең қарапайым» деп санады, ал фольклоршылар Кауте мен Шарлотта София Берн де оны ең ықтимал түсіндірме деп есептеді. Мейлам осы пікірге де қарсы болды, оның ойынша, көтерілген адамды жасырған мата тым үлкен болғандықтан, оны бас киім деп санауға болмайды. «Кент тарихы» атты еңбегінде антиквар Альфред Джон Дункин «Ходенинг» сөзінің «Хобенінг» сөзінің бұрмалануы екенін, ал ол сөздің шығу тегі гот тіліндегі «hopp» – жылқы деген сөзден басталатынын айтты. Мейлам Дункиннің аргументін «ескеруге болмайды» деп мәлімдеді, себебі ол «Ходенинг» сөзі қысқа дауыстымен басталады деген қате болжамға негізделген. Мейлам худендеу дәстүрінің Моррис биінің бір түрінің «қалдықтары» екеніне тоқталды. Ортағасырлық Моррис билеушілері өздерінің салтына ағылшын халық қаһарманы Робин Гудқа арналған ойындарды қосып, худендеу бастапқыда Робин Гудқа сілтеме болуы мүмкін екенін айтты. Бұл идеяны Берн сынға алды, ол Робин Гудты аңыздарында әрқашан садақшы ретінде, жылқыға мініп жүрген емес деп суреттегенін атап өтті, осылайша оның худен жылқысымен қалай байланысты болғанын күмәндандырды. Ол сондай-ақ Робин Гудқа арналған ортағасырлық ойындардың барлығы Рождествода емес, мамыр айында өткенін қосты. Кауте де Мейламның аргументін сынға алды, Кентте ХХ ғасырға дейін Моррис билеуінің дәлелі жоқ екенін, сондай-ақ худендеудің не Робин Гудтың Моррис биімен тығыз байланысы болмағанын атап өтті.

Maylam noted that most nineteenth century sources describing the tradition had spelled the word as hoden, but that he favoured hooden because it better reflected the pronunciation of the word with its long vowel. He added that "the word 'hooden' rhymes with 'wooden' and not with 'sodden' as some writers appear to think". Given this pronunciation, Cawte suggested that oodening was a better spelling for the tradition's name. Maylam also noted that none of the hoodeners with whom he communicated were aware of the etymology of the term, and that similarly they were unaware of the tradition's historical origins. The term hoodening is thus of unknown derivation. One possible explanation for the origin of hooden was that it had emerged as a mispronunciation of wooden, referring to the use of the wooden horse. Maylam was critical of this idea, expressing the view that such a mispronunciation was unlikely to emerge from the Kentish dialect. A second possibility is that the name hooden was a reference to the hooded nature of the horse's bearer. The historian Ronald Hutton deemed this to be the "simplest" derivation, while folklorists Cawte and Charlotte Sophia Burne also considered it the most likely explanation. Maylam was also critical of this, suggesting that the cloth under which the carrier was concealed was too large to be considered a hood. In his History of Kent the antiquarian Alfred John Dunkin suggested that Hodening was a corruption of Hobening, and that it was ultimately derived from the Gothic hopp, meaning horse. Maylam opined that Dunkin's argument could be "ignored", stating that it rested on the erroneous assumption that Hodening began with a short vowel. Maylam concluded that the hoodening tradition was "a mutilated survival" of a form of Morris dance. Noting that some medieval Morris dancers had incorporated games devoted to the English folk hero Robin Hood into their custom, he suggested that hoodening might have originally been a reference to Robin Hood. This idea was challenged by Burne, who noted that in his legends, Robin Hood was always depicted as an archer rather than a horse rider, thus questioning how he had come to be associated with the hooden horse. She further noted that the medieval games devoted to Robin Hood all took place in May rather than at Christmas, as hoodening did. Cawte also criticised Maylam's argument, noting that there was no evidence of Morris dancing in Kent prior to the twentieth century, and that neither hoodening nor Robin Hood had a particularly close association with the Morris dance to start with.

Мүмкін ерте ортағасырлық шығу тегі

1807 жылы анонимді бақылаушы ходен терминінің англосаксон құдайы Воденмен байланысты екенін, ал дәстүрдің «саксон тайпаларының Танетке қонғандығын еске алу фестивалінің қалдығы болуы мүмкін» деген болжам жасады. 1891 жылы бұл әдет-ғұрыптың бұрын «Одининг» деп аталғаны, яғни ерте ортағасырлық скандинавиялық Один құдайына сілтеме жасалғаны айтылды. Бұл идеяның авторы дәстүрдің Одинге құрбандық шалынған жылқының терілерін кию ритуалынан бастау алғанын, немесе мұндай Одинге қатысты амалдарды ерте христиандықтардың пародиясын жасауы мүмкін деп ұсынды. Мейлам бастапқыда ходенінг терминінің Воденнен шыққандығына қызығушылық танытқанын, оны көне норвег тіліндегі Одинге қарағанда көне ағылшын тіліндегі атаудың ықтимал көзі деп ойлағанын, бірақ бұл мүмкіндікті зерттегенде «жеткілікті дәлел таба алмағанын» атап өтті. Ол Кент диалектісінде Водендегі W әрпінің жоғалуының ықтимал еместігін, Woodnesborough ауылының мысалын келтіріп, оның аты Воденмен байланыстырылып, W әрпін сақтайтынын айтты. Ол «теорияның негізі үшін жеткілікті емес негіздер мен салыстыруларға құрылғаны сезіледі» деген қорытындыға келді. Дәстүрді Воденмен байланыстыру идеясы Бёрн мен Коутте де ықтимал емес деп есептелді. Фольклоршы Джефф Доел дәстүрдің ең ерте жазбаша нұсқаларынан бұрын пайда болған болуы мүмкін екенін айтты және оның өсімдіктерді қайта жандандыру мақсатында қысқы ритуал ретінде пайда болғанын болжады. Бұл пікірін дәлелдеу үшін Доел басқа ағылшын қысқы халықтық әдет-ғұрыптары, мысалы, Apple Wassail да осылай түсіндірілетінін атап өтті. Ол сондай-ақ дәстүрдегі жылқының қолданылуы Кент символы ретінде ақ жылқымен және Кент патшалығының ерте ортағасырлық мифтеріндегі маңызды тұлғалар Хенгист пен Хорсамен («айғыр» және «ат» деген мағынадағы көне ағылшын тіліндегі сөздер) байланысты болуы мүмкін деп болжады. Алайда, ақ жылқы Кентпен 18 ғасырдың басына дейін байланысты болған жоқ, ал Джеймс Ллойд ежелгі байланыс туралы кез келген ұсынысты «қалаулы ойлау және барлық тарихи дәлелдерге қайшы келетін нәрсе» деп санайды.

In 1807 an anonymous observer suggested that the term hoden was linked to the Anglo Saxon god Woden, and that the tradition might be "a relic of a festival to commemorate our Saxon ancestors landing in Thanet". In 1891 it was suggested that the custom had once been known as "Odining", a reference to the early medieval Scandinavian god Odin. The author of this idea further suggested that the custom had begun either with the ritual wearing of the skins of horses sacrificed to Odin, or as an early Christian mockery of such Odinic practices. Maylam noted that he was initially attracted to the idea that the term hodening had derived from Woden—an Old English name that he thought a more likely origin than the Old Norse Odin—but that upon investigating this possibility found "no sufficient evidence" for it. He added that it would seem unlikely that the W would be lost from Woden in the Kentish dialect, citing the example of Woodnesborough, a Kentish village whose name is often interpreted as having derived from Woden and which clearly retains its use of W. He concluded that "one feels that the theory is based on inferences and analogies not strong enough for a foundation to carry the building erected on them". The idea of linking the tradition to Woden was also dismissed as unlikely by both Burne and Cawte. Believing it likely that the hoodening tradition "substantially pre dates" its earliest textual appearances, the folklorist Geoff Doel suggested the possibility that it had originated as a Midwinter rite to re energise the vegetation. As evidence for this claim, Doel noted that other English winter folk customs, such as the Apple Wassail, have also been interpreted in this manner. He also suggested that the use of the horse in the tradition may have some connections to either the use of the white horse as the symbol of Kent, and the use of Hengist and Horsa (literally "stallion" and "horse" in Old English) as prominent characters in the origin myths of the early medieval Kingdom of Kent. However, the white horse did not become commonly associated with Kent until the beginning of the eighteenth century, and James Lloyd regards any suggestion of an ancient connection with hoodening as "wishful thinking and in defiance of all historical evidence".

Ертедегі мәтіндік сілтемелер

Ең ерте белгілі жазбаша сілтеме худенингке қатысты, ол Кенттік әдебиеттер алфавитінде кездеседі – Сэмюэл Пегге жазған қолжазба, ол 1731-1751 жылдар аралығында Кенттегі Годмершемнің викариі болған. Пегге қайтыс болғаннан кейін қолжазбаны палеограф сэр Фредерик Мэдден алды, ал ол қайтыс болғаннан кейін 1876 жылы оны жариялаған Англия диалектілік қоғамы сатып алды. Бұл қолжазбада Пегге жай ғана «Худенинг (huod. ing) – бұл Рождество уақытындағы ауылдық маскарад», – деп, оны мюмингпен және Дербиширдің Винстер Гвизерлерімен салыстырды. Дәстүрдің ең ерте мәтіндік сипаттамасы 1807 жылдың мамыр айында «Еуропалық журналда» жарияланған хаттан алынған. Анонимді түрде жазылған хатта Кенттің Танеттегі Рамсгейт қаласына сапар барысында худенерлермен кездесу туралы айтылған: «Олар Рождество мерекесін ерекше шерумен бастайды: жастардың тобы төрт фут ұзындықтағы бағанаға бекітілген өлген жылқының басын алады; төменгі жақ сүйегіне жіп бекітіледі; ат жамылғысы да тұтас бекітіледі, оның астына біреуі кіреді, және жіпті жиі тартып, қатты дыбыс шығарады, және қалғандары әзіл-қалжыңмен киінген күйде, қоңыраулармен бірге жүреді; олар үйден-үйге барып, қоңырау шалып, колядкалар мен әндер айтады; олар әдетте сыра мен тортпен, немесе ақшамен қуанышқа бөленеді. Бұл аймақта Ходенинг деп аталады». Кейіннен бұл дереккөзге түсініктеме беріп, Мейлам оның авторы Кенттен емес екенін және олардың сөздерін пайдалануынан оған жергілікті тұрғындар дәстүр туралы айтқан, бірақ оны өз көзімен көрмеген сияқты көрінеді деп атап өтті. Осылайша, Мейлам автордың Рамсгейт дәстүрінде жылқының бас сүйегін пайдалануды сипаттауында қателік жасаған болуы мүмкін деп болжады, өйткені кейінгі деректер мен оның замандастарының худенерлерінің барлығы жылқының ағаштан жасалған моделін қолданған. Сонымен қатар, Мейлам жылқының бас сүйегін пайдалану да мүмкін емес емес екенін атап өтті, өйткені мұндай бас сүйектері Ұлыбританияның басқа аймақтарындағы ат міну дәстүрінде де қолданылған. Анонимді авторлық есеп келесі онжылдықтарда басқа басылымдарда сөзбе-сөз қайталанды, оның сипаттамасы кеңінен танылды. Жылқының ағаштан жасалған басы туралы алғашқы басылған сілтеме 1859 жылы жарық көрген Маккензи Уолкотттың «Кент жағалауына арналған нұсқаулық» кітабында келтірілген, онда ол Рамсгейтте «қызықты әдет [бұрын болған]» деп атады. Кейінірек Мейлам Рамсгейттегі худенерлер дәстүрі 1807-1838 жылдар аралығында жойылғанын болжады, өйткені ол жиырмасыншы ғасырдың басында қарт қала тұрғындарымен сұхбаттасқан және бірнешеуі оның қалада болғанын білгенімен, ешқайсысы оны өз өмірінде көргенін еске түсіре алмады.

The oldest known textual reference to hoodening comes from the Alphabet of Kenticisms, a manuscript authored by Samuel Pegge, an antiquary who served as the vicar of Godmersham in Kent from 1731 to 1751. After Pegge died, the manuscript was obtained by the palaeographer Sir Frederic Madden, and after his death it was purchased by the English Dialect Society, who published it in 1876. In this manuscript Pegge noted simply that "Hoodening (huod. ing) is a country masquerade at Christmas times", comparing it to mumming and the Winster Guisers of Derbyshire. The earliest known textual description of the tradition is provided by a letter that was published in a May 1807 edition of European Magazine. The letter, written anonymously, described an encounter with the hoodeners on a visit to the Kentish coastal town of Ramsgate in Thanet:
text=I found they begin the festivities of Christmas by a curious procession: a party of young people procure the head of a dead horse, which is affixed to a pole about four feet in length; a string is affixed to the lower jaw; a horse cloth is also attached to the whole, under which one of the parts gets, and by frequently pulling the string, keeps up a loud snapping noise, and is accompanied by the rest of the party, grotesquely habited, with hand bells; they thus proceed from house to house, ringing their bells, and singing carols and songs; they are commonly gratified with beer and cake, or perhaps with money. This is called, provincially, a Hodening. Later commenting on this source, Maylam highlighted that its author did not appear to be from Kent and that, from their use of wording, it appeared that they had been told about the tradition by locals but had not actually witnessed it first hand. As such, Maylam suggested that the author may have been wrong in describing the use of a horse's skull in the Ramsgate tradition, given that both later sources and the hoodeners of his own time all used a wooden model of a horse's head. At the same time, Maylam noted that the use of a horse's skull was not impossible, for such skulls had also been used in the hobby horse traditions of other parts of Britain. The anonymously authored account was repeated almost verbatim in a range of other publications in the coming decades, giving its description far wider exposure. The first printed reference to the hooden horse having a wooden head appeared in Mackenzie E. C. Walcott's Guide to the Coast of Kent, published in 1859, where he referred to a "curious custom [which] used to prevail" in Ramsgate. Maylam later suggested that the Ramsgate hooden horse tradition died out between 1807 and 1838, for he had interviewed elderly town residents in the early twentieth century and while several were aware that it had once taken place in the town, none could recall it happening in their own lifetime.

ХІХ ғасырдың аяғында

Көп жылдар өткен соң, Кент антиквары Дж. Медоус Купер 1855 жылы Бокс күні Маргейт шетіндегі пабта отырғанда, ғимаратқа кірген капоттан жасалған жылқыны алып келе жатқан топқа кездескенін айтты. Жергілікті тұрғын, Эдвард Томлин ханым, бала кезінде Маргейтке жақын жердегі Апдаун деген үйінде тұрғанын және 1850 жылдардан бастап 1865 жылға дейін Рождествода оларға капоттан жасалған жылқы келгенін есінде сақтайтынын айтты. Мейламның зерттеулері сондай-ақ Херне мен Свалеклифте пайда болған, бірақ 1860 жылдары тоқтатылған, 1850 жылдары Харблдаундағы Уингейт фермасында белсенді болған және Эвингтонда белсенді болған, бірақ 1860 жылдары тоқтатылған капоттан жасалған жылқы туралы естеліктерді тапты. Ол сондай-ақ, кем дегенде 1850 жылдардан бастап Генри Брейзер басшылығымен белсенді болған, Төменгі Хардрестегі бір жылқыны тапты; кейін оны ұлы Джон басқарды, ал дәстүр 1892 жылы жергілікті деңгейде аяқталды. 1868 жылдың қаңтар айындағы «Кентіш Гәзет» газетінде анонимді автор 1867 жылдың Рождество қарсаңында Минстерде (Суаль) капотпен қаптау болғанын жазды. Автордың айтуынша, дәстүрге ән салу және қоңыраулар соғылу, сонымен қатар капоттан жасалған жылқының пайда болуы кірген; олар осы соңғы оқиғаға таңғалды, өйткені жылқының «мегатериум сияқты жойылғанын» ойлаған. 1888 жылғы Кент диалектісінің сөздігінде У.Д. Пэриш және У.Ф. Шоу Ходенингті Кентте ән айтумен байланысты дәстүрді білдіретін термин деп көрсетті, бірақ бұрын Худенинг «маскарад немесе көрініс» деп аталған. Олар 1876 жылы Уэйдтегі Сент-Николастың пасторы Х. Беннетт Смиттен осы ескі дәстүр туралы ақпарат алғандарын, ол өз кезегінде өзінің қауымындағы зейнеткер фермерден «фермер жыл сайын көршілес елді мекендерге ең жақсы жылқыны вагоншының басқаруымен жіберетін, ал кейін ер адам жылқыны бейнелейтін, оған құйрық, жылқының басын бейнелейтін ағаш фигура және жалаңаяқ үшін жылқы шашы берілетін» екенін білген. Пэриш және Шоу дәстүрдің қай уақытта және қай географиялық жерде болғанын көрсетпеді. Олар жылқыны алып жүрген адамды жасырған қап туралы да ештеңе айтпады. Доел Пэриш пен Шоудың ешқашан капоттан жасалған жылқыны көрмегенін және олардың ақпараты ескі жазба деректерге негізделгенін ойлады. Ол сондай-ақ олар дәстүрді өткен шақта сипаттағанын, осылайша олар оны өлі немесе өліп бара жатқан деп есептегенін атап өтті. Мейлам дәстүрдің құлдырауы туралы ақпараттың дұрыс емес екенін сенді, өйткені ХХ ғасырдың басында Уэйдтегі Сент-Николаста әлі де белсенді болды және сол кездегі аймақта тұратын көптеген жергілікті тұрғындар оны 1840 жылдарға дейін аймақта өткізілгенін есіне алады. 1889 жылдың желтоқсан айында Бромли журналында Сент-Лоуренс тұрғыны Чарльз Дж. Сондерс жариялаған хатта ол Танеттің көптеген қарт тұрғындарымен капот салу туралы әңгімелескенін және олар оған осыдан елу жыл бұрын дәстүр тоқтатылғанын, Бродстейстегі әйел капоттан қорқып қайтыс болғаннан кейін айтқан. Ол «жылқы бас сүйегін табу қиын болғандықтан» жылқы бас сүйегін сирек қолданғанын және ағаш бас әдетте оның орнына қолданылғанын айтты. Ол капотпен қаптау тобында әдетте «жоки» болып, жылқыны алып жүрген адамның артына отырып, оны құлатқысы келген көрермендердің зорлық-зомбылық жасағанын айтты. Жылқы мен жокиге екі әнші, екі көмекші және «қарт әйел» киіміндегі адам ілесіп жүрді; компания есік қағып, қарт әйел тұрғындардың аяқтарын сыпырып, ақша немесе сыбаға алғанша қыздарды қуатын. Ол дәстүр Танет аралымен ғана шектелгенін ойлады, жергілікті тұрғындар оның Рамсгейт, Сент-Лоуренс, Минстер, Сент-Николас, Акол, Монктон және Бирчингтон қалаларында орындалғанын айтты. Бұл туралы 1891 жылдың қаңтарында Church Times газетінде жарияланған бірнеше хаттар дәлелдеді, олар Deal және Walmer қалаларында капоттан жасалған жылқы дәстүрі жалғасып жатқанын растады.

Many years after the event, the Kentish antiquarian J. Meadows Cooper related that while sitting in a pub on the outskirts of Margate on Boxing Day 1855 he had encountered a party carrying a hooden horse that entered the building. Another local resident, Mrs. Edward Tomlin, later related that as a child she had lived at a house named Updown, near Margate, and that she remembered the hooden horse visiting them at Christmas time during the 1850s and up until 1865. Maylam's researches also found recollections of a hooden horse that had appeared in Herne and Swalecliffe but which had been discontinued in the 1860s, another that was active from Wingate Farm House in Harbledown during the 1850s, and one that had been active at Evington but which had ceased by the 1860s. He found another based at Lower Hardres that had been active from at least the 1850s under the leadership of Henry Brazier; it was subsequently taken over by his son John, until the tradition ended locally in 1892. In a January 1868 edition of the Kentish Gazette, an anonymous author mentioned that hoodening had taken place in Minster, Swale, on the Christmas Eve of 1867. The author noted that the tradition featured carol singing and the ringing of handbells, which were accompanied by the appearance of a hooden horse; they expressed surprise at this latter event because they had thought that the horse was "as extinct as the megatherium". In their 1888 Dictionary of the Kentish Dialect, W. D. Parish and W. F. Shaw claimed that Hodening was a term used in Kent to refer to a custom involving the singing of carols, but that in the past Hoodening had been applied to "a mumming or masquerade" involving the hooden horse. They added that they had gained information on this older custom in 1876 from the Reverend H. Bennett Smith of St Nicholas at Wade, who had in turn learned from a retired farmer in his parish that "the farmer used to send annually round the neighbourhood the best horse under the charge of the wagoner, and that afterwards instead, a man used to represent the horse, being supplied with a tail, and with a wooden figure of a horse's head, and plenty of horse hair for a mane The custom has long since ceased." Parish and Shaw did not mention what time of year the tradition took place or its geographical location. They also made no reference to a sack concealing the person carrying the horse. Doel thought it likely that neither Parish or Shaw had ever seen a hooden horse, and that instead their information was based on older written sources. He also thought it noteworthy that they described the tradition using the past tense, indicating that they considered it to be either dead or dying at the time of writing. Maylam believed that the information regarding the decline of the tradition was erroneous, because hoodeners were still active in St. Nicholas at Wade during the early twentieth century and various locals living in the area at the time could recall it taking place in the area back to the 1840s. In December 1889 a letter written by a resident of St. Lawrence named Charles J. H. Saunders appeared in the Bromley Record. Saunders said he had conversed with many elderly residents of Thanet on the subject of hoodening, and that they informed him that the custom had been discontinued around fifty years previously, after a woman in Broadstairs was so scared by the hooden horse that she died. He added that a horse's skull was rarely used, "owing to the difficulty procuring one", and that the wooden head was thus typically used as a replacement. He said the hoodening company typically consisted of a "Jockey" who placed himself on the back of the person carrying the horse, and that it was the "sport" that bystanders attempted to throw him off, resulting in violence. The horse and jockey were also accompanied by two singers, two attendants, and someone dressed as an "old woman" carrying a broom; when the company knocked on people's doors, it was the old woman's job to sweep the inhabitants feet away with her broom and to chase any girls until being paid off with money or refreshments. He was of the opinion that the custom had been restricted to the Isle of Thanet, noting that locals informed him that it had been carried out in Ramsgate, St. Lawrence, Minster, St. Nicholas, Acol, Monkton, and Birchington. Contradicting this were several letters published in the Church Times in January 1891 which attested to the continuing practice of the hooden horse tradition at both Deal and Walmer.

Перси Мейламның зерттеулері

Перси Мейлам 1865 жылы Плюклидегі Пивингтон фермасында шаруа отбасында дүниеге келді және 1890 жылы Кентербериде заңгер болып жұмыс істеместен бұрын Жоғарғы соттың адвокаты болды. Майлам белсенді крикет ойыншысы және монета коллекционері болғандықтан, сонымен қатар әуесқой тарихшы ретінде 1892 жылы Кент археологиялық қоғамына қосылды. 1880-ші жылдары Мейлам капот салтымен кездесіп, оны зерттеуді бастады, кітаптарда, мерзімді басылымдарда және газеттердегі дәстүрге қатысты мәтіндік сілтемелер іздеді, сондай-ақ Уэйдтегі Сент-Николас, Уолмер және Дилдегі үш қолданыстағы дәстүрге қатысы бар адамдармен сұхбаттасты. Ол «Бұл күндері Кентте осы сияқты нағыз халықтық әдет-ғұрыптар соншалық аз қалды, сондықтан әлі де барларын ешбір бейжайлыққа ұшыратуға болмайды. Осыдан менің осы әдетті біз үшін толығымен жоғалып кетпес бұрын жазуға тырысуымның себебі туындайды» деген пікірін білдірді. Мейлам зерттеулерін жүргізген кезеңде Ұлыбританияның ауылдық фольклорын жазуға қызығушылық күшейді, әсіресе Майламның өзі мүшесі болған кәсіби топтардың өкілдері, мұндай дәстүрлердің тез жойылып бара жатыр деген қорқыныштан туындаған қызығушылықтары артып, осы мәселеге көңіл бөлді. Мұндай фольклорлық жинақтарды Майламның өзі қатысқан Фольклор қоғамы және антрополог Джеймс Фрейзердің «Алтын тармақ» атты кеңінен танымал еңбегі, салыстырмалы фольклорлық зерттеулерге арналған жұмысы ынталандырды. Мейлам өзінің зерттеулерін 1909 жылы «Капоттан жасалған жылқы» деген атпен жариялады, басылым 303 данамен шектелді. Кітабы «Фольклор» журналында «жақсы жасалған, мұқият, қарапайым және өзіне толық» деп мақталып бағаланды. Кейінірек Каут оны «көзге жарасатын жақсы» деп сипаттады, ал Фрэн мен Джефф Доэл оны «Эдвард дәуіріндегі фольклорлық зерттеулердің өте озық үлгісі» деп атады. Мейлам сол кезде Танетте әлі де қолданыста болған бір ғана капоттан жасалған жылқы бар екенін анықтады, ол Уэйдтегі Сент-Николастағы Хейл фермасында сақталып, әр Рождествода Сарр, Бирчингтон және Уэйдтегі Сент-Николасқа көрсетілетін еді. Оның процессиясына әйел киімін киген адам, Молли кіретінін атап өтті, бірақ бұл біраз уақыттан бері жасалмағанын және Мейламның игілігі үшін қайта жаңартылғанын қосты. Мейлам кітабында 1905 жылы Саррда түсірілген жылқының суретін жариялады. 1906 жылғы Рождество қарсаңында Мейлам екінші капоттан жасалған жылқымен Уолмерде кездесті. Бұл жылқы кешкі сағат 18:30 шамасында жергілікті қонақ үйдің шайханасына кірді, оны екі музыкант – біреуі домбыра, екіншісі концертті ойнап, Роберт Лэминг есімді адам алып келді. Олар қарапайым киім киген, бірақ бұрын дәстүрдің бір бөлігі ретінде шым кигендерін Мейламға айтты. Оларда Молли болған жоқ, ал процессияға қатысушылар Моллидің олардың дәстүрінің бөлігі болғанын есіне түсіре алмады. Мекеме иесінің қызы жылқының аузына сыйлық салды, содан кейін труппа жергілікті дүкендерге барып, онда да осылай сыйлық алды. Мейлам труппамен дәстүр туралы сөйлесіп, 1907 жылғы наурыз айында Уолмер жылқысы мен онымен бірге жүретіндердің суретін түсіруді ұйымдастырды. Мейлам сондай-ақ 1909 жылдың жазында Дилдегі капот салтымен айналысқан адамдармен сұхбаттасты. Роберт Скардон есімді қарт кісі әкесі бір кезде қалалық капот труппасын басқарғанын, өзі басты, әкесі барабанды, «Джон Бинни ағасы» скрипканы, ал «қарт Гарри Чорнер» пикколоны ойнағанын айтты. Көптеген жылдар бойы олар әйел киімін киген адамды «Молли» емес, «Дейзи» деп атаған, бірақ бұл әдет тоқтатылған. Скардон бұл дәстүрден көп бұрын бас тартқан, ал капоттан жасалған жылқы Ұлы Монгехамның Элбридж Боулз иелігіне өтіп, ол жыл сайын Рождестводан кейін капот труппасын басқарып, Дилге, сондай-ақ көршілес ауылдарға – Финглшем, Риппл, Тильманстоун, Эстри және Беттшенгерге баратын. Мейламға сондай-ақ Ұлыбританияның Екінші Бур соғысы кезінде жылқы әскери жабдықтармен безендірілгені туралы хабарланды. Мейлам тапқан төртінші капоттан жасалған жылқы Джордж Гудсонның фермасында жұмыс істейтін адамдарға тиесілі еді. Олар оны Кливтегі (Монктон) шаруа қожалығының жұмысшысы жасағанын, кейін Кливтегі шаруа қожалығының бір жұмысшысы Уордқа көшіп келгенде, оны Уордқа әкелгенін айтты. Мейлам бұл әдет – «халықтың табиғи және өздігінен туындаған сақталуы» – жойылып бара жатыр деп сенді, сонымен қатар капоттан жасалған жылқыларды Кент мұражайларында сақтап, оларды арнайы ұйымдастырылған қоғамдық шерулерге шығарып, Кент мәдениетіндегі орнын сақтап қалуға үміттенді. Өмірінің соңғы жылдары Мейлам өзінің отбасы тарихын зерттеуге көңіл бөлді, 1932 жылы «Мейлам отбасының тарихы» деген жеке басылым шығарды, ал 1939 жылы қайтыс болды. Оның қайтыс болғаннан кейінгі бір ғасырда Мейламның капот туралы кітабын алу қиынға соқты және оны сатып алу қымбат болды, сондықтан 2009 жылы кітаптың жарық көрген күнінің 100 жылдығына орай «The History Press» баспасы «Кент капоттан жасалған жылқысы» деген өзгертілген атаумен қайта басылым шығарды. Кітаптың екінші басылымына кіріспе мақала жазған Доэл, Кент фольклоры саласындағы маман, Мейламның кітабын «классикалық зерттеу» деп бағалап, «дәстүрдің шығу тегі мен мағынасына қатысты болжамдардан фактілерді ажыратудағы шеберлігімен таң қалдырады» деді.

Percy Maylam was born into a farming family in 1865 at Pivington Farm in Pluckley and, in 1890, became a solicitor of the Supreme Court before working as a solicitor at Canterbury. As well as being a keen cricketer and coin collector, Maylam was an amateur historian and in 1892 joined the Kent Archaeological Society. During the 1880s, Maylam came upon the hoodening tradition and began undertaking research into it, searching for textual references to the tradition in books, periodicals, and newspapers, and interviewing those involved in three extant traditions, at St Nicholas at Wade, Walmer, and Deal. He expressed the opinion that "in these days Kent possesses so few genuine popular customs of this kind that we cannot afford to be indifferent to those still in existence. This is my excuse for my attempt to record the custom as now existing before it is utterly lost to us." The period in which Maylam conducted his research was one that was witnessing increased interest in the recording of Britain's rural folk culture, in particular by members of the professional classes—of which Maylam was a member—in part due to the fear that such traditions were rapidly dying out. Such folklore collecting was encouraged by The Folklore Society, with whom Maylam was associated, and also by the widely read book The Golden Bough, a work of comparative folkloristics authored by the anthropologist James Frazer. Maylam published his research in 1909 as The Hooden Horse, in an edition limited to 303 copies. The book was reviewed in the journal Folklore by Burne, who described it as "an admirable piece of work, careful, thorough, unambitious, and complete in itself". Cawte later described it as "unusually good", while Fran and Geoff Doel regarded it as "a very enlightened piece of Edwardian folk research". Maylam concluded that at the time, there was only one hooden horse still in active use in Thanet, that stored at Hale Farm in St. Nicholas at Wade, which he noted was brought out each Christmas to visit Sarre, Birchington, and St. Nicholas at Wade itself. The members included a man in female garb, known as the Mollie, in their procession, but added that this had not been done for some time and was thus reintroduced for Maylam's benefit. In his book, Maylam included a photograph of the horse taken at Sarre in 1905. On Christmas Eve 1906, Maylam encountered a second hooden horse, this time at Walmer. This horse came into the local hotel tearoom at about 6.30pm, accompanied by two musicians—one playing the tambourine and the other the concertina—and a man named Robert Laming who led the horse itself. They were wearing ordinary clothes, but informed Maylam that they had once worn smock frocks as part of the tradition. They had no Mollie, and the members could not recall a Mollie ever having been part of their custom. The hotel owner's daughter placed a gratuity in the horse's mouth, before the troupe moved on to the local shops, where they were also given gratuities in a similar manner. Maylam talked to the troupe about the tradition, and eventually organised the photographing of the Walmer horse and those who accompanied it in March 1907. Maylam also interviewed those involved in the hoodening tradition at Deal, whom he encountered in the summer of 1909. One elderly gentleman, Robert Skardon, related that his father had once led the town's hoodening troupe, in which he personally carried the head, his father the drum, his "Uncle John Beaney" the fiddle, and "old Harry Chorner" the piccolo. For many years they had included a man dressed in woman's clothing, who was known as a "Daisy" rather than a "Mollie", but that this had been discontinued. Skardon had given up the tradition many years previously, and the hooden horse itself had come into the possession of Elbridge Bowles of Great Mongeham, who continued to lead a hoodening troupe after Christmas each year, visiting Deal as well as the neighbouring villages of Finglesham, Ripple, Tilmanstone, Eastry, and Betteshanger. Maylam was also informed that at the time of Britain's involvement in the Second Boer War, the horse had been decorated with military equipment. The fourth hooden horse that Maylam encountered was owned by the men who worked at George Goodson's farm in Fenland, Word, near Sandwich. They informed him that it had been made by a farm hand in Cleve, Monkton, before being brought to Word when one of the Cleve farm workers relocated there. Maylam believed that the custom—as a "natural and spontaneous observance" among the people—was clearly going to die out, expressing his hope that the hooden horses could be preserved in Kentish museums and brought out for specially arranged public processions so as to maintain their place in Kentish culture. In later life, Maylam focused his attentions on exploring his family history, privately publishing Maylam Family Records in 1932, before dying in 1939. In the century following his death Maylam's book on hoodening became difficult to obtain and expensive to purchase, and so to mark the centenary of its first publication, it was republished in 2009 by The History Press, under the altered title of The Kent Hooden Horse. Writing an introductory article for the second publication, Doel, a specialist in Kentish folklore, praised Maylam's book as a "classic study" which was "impressive for its separation of fact from speculation as to the origins and significance of the custom."

ХХ ғасырдағы қайта өрлеу

1967 жылы фольклоршы Барнетт Филд Мейламның кітабы жарық көргеннен кейін, капотпен кию дәстүрінің "жойылғанын" айтты. "Аттар сарайларға ілінді, ал тракторлар келгенде, оларды алып шығып, оттыққа лақтырып жіберді". Кейінірек Доел мен Доел бұл дәстүрдің бірінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан тоқтағанын болжады. Филдтің айтуынша, соғыстан кейін бұл әдет-ғұрыптың алғашқы қайта жаңғыруы 1936 жылы Айлсфордтағы Кент округінің халық биі фестивалінде болды. Бұл фестиваль үшін арнайы жаңа жылқы жасалды, ол Саррда қолданылған ескі үлгіге негізделген. Әуесқойлық жылқының бұған дейін Моррис биімен ешқандай байланысы болмаған, бірақ екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірнеше Моррис топтарының тотемі ретінде қабылданды. Жылқыны қолданудың қайта жаңғыруы Майламның кітабының ықпалымен болды. Айлсфорд жылқысын 1947 жылы Батыс Кенттегі Кестон ауылында орналасқан Моррис труппасы – Равенсборн Моррис Мэн қабылдады. Равенсборн Морристің капот салты – бұл Батыс Кенттегі салт-дәстүрдің ең ерте белгілі түрі, бірақ 1930 жылдары Батыс Кенттің Беккенхам қаласындағы Балгован мектебінде капоттан жасалған жылқының болғаны туралы мәліметтер бар. 1945 жылы Ұлыбританияның екінші дүниежүзілік соғыстағы жеңісін тойлау кезінде Аколда жылқы шығарылды; бұл жағдай "дәстүр мен қайта жаңғыру арасындағы байланыс" ретінде сипатталды, өйткені жылқы 1920 жылдардың ортасына дейін тарихи капот салтының бөлігі ретінде қолданылған. Барнетт Филд (1912–2000) Ашдаун орманындағы Уайч-Кроста дүниеге келді және кейіннен Тунбридж-Уэллсте білім алды. Ол 1979 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Вестминстер банкінің Хайт және Фолкстоун филиалдарының менеджері болып жұмыс істегенге дейін банкир болып оқыған. Филд пен оның әйелі Олив Ридли халық билеріне қызығушылық танытты; ол 1950 жылы Фолкстоун Ұлттық халық би тобын құрды, ал ол 1953 жылы Шығыс Кент Моррис ерлерін құрды. Филд топ үшін Майламның кітабында суреттелген Дил атты негізге ала отырып, үлкен бөлігінде пайдалану үшін капоттан жасалған жылқы жасады және оны 1953 жылдың маусым айында Елизавета II-нің таққа отырғызу салтанатында көрсетті. Осыдан кейін оны Шығыс Кент Моррис ерлері де, Фолкстоун ауданының ұлттық би тобының қоңырау шалушылары да қолданды. Олар оны Аустрия, Нидерланды, Югославия, Швеция және Чехословакия сияқты Еуропаның әртүрлі елдерінде өнер көрсету үшін алып кетті, соның нәтижесінде "қоңырау шалушылардың капотпен киюі" пайда болды. Қоңырау шалушылар да жылқыны әкеліп, Рождествода қайырымдылыққа ақша жинау үшін халық арасында жүрді. 1954 жылдан бастап жылқыны Уитсон мерекесінде де көрсетіп, оны Чарингтен Уайдағы ауылдың жасыл желектеріне дейін парадтады. Чарлинг шіркеуінде арнайы қызмет өткізілді, онда Моррис ерлері ғибадатханада және жолақта би биледі, ал викарий жылқының бауырына жетек салды. Жылқы 1956 жылдың шілдесінде Уикхамбреодағы "The Swan Inn" пабының атын "The Hooden Horse" деп ресми түрде өзгерту рәсімінде де пайда болды; осы шараға Шығыс Кент Моррис ерлері, қоңырау шалушылар және Равенсборн Моррис ерлері қатысты. Бұл бастама топтардың жаңа халықтық әдет-ғұрыпты – "хоп-хаудингті" орнатуына әкелді, ол Велд аймағында табылған ескі шөп жинау рәсімінен алынған. Олардың жаңа әдет-ғұрыптары әртүрлі топтардың Шығыс Кент ауылдарын аралап, Кантербери соборынан басталып, Рамсгейт, Клифтонвилл және Херн шығанағы арқылы өтіп, Уикхамбреодағы қора биінде аяқталуына қатысты. 1957 жылдың қазан айында Филд Уолмердің Джек Ламингімен танысты, ол бала кезінде ғасырдың басында капотпен ойнаған труппада өнер көрсеткен. Ламинг Филдке тарихи капот салты туралы көбірек білді, олар бірге Уолмердің Колдблоу фермасында сақталған ескі капот атты тауып алды; бұл артефакт кейіннен Диль теңіз және жергілікті тарих мұражайында қойылды. 1961 жылдың маусым айында Филд әйелімен бірге халықтық әдет-ғұрыптарды екі жылда бір рет тойлау үшін алғашқы Фолькстоун халықаралық фольклорлық фестивалін құрды; ол 28 жыл бойы жалғасты. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бері, капот атты қолдану Уитстелде қайта жаңғырды, онда ол әр мамыр айында Жасыл шапандағы Джек фестиваліне шығарылады және оның иесі деп аталатын топқа тиесілі Қасиетті капотшылар тобына тиесілі. 1981 жылдан бастап Тонбридж Маммерлері мен Худенерлері атты пайдаланып, оны Доел мен Ник Миллер арнайы жазған пьесаға енгізді. Сондай-ақ, жыл сайынғы худенерлер конференциясы құрылды; бастапқыда ол Герн шығанағына жақын Marsh Gate Inn-де өтті, кейіннен ол Кентербериядағы Simple Simon-ға көшті. Уэйд худенерлерінің мүшесі Бен Джонс бұл дәстүрге арналған веб-сайт құрды. 2014 жылдың желтоқсанында жергілікті тұрғындардың тілегімен Бродстерстегі Хейн Роуд пен Нэш Роуд бұрышындағы жаңа Hungry Horse мекемесіне халықтық әдет-ғұрып атынан берілді – The Hooden Horse. Кенттегі капотпен киюдің қайта жаңғыруына қатысты пікір білдірген Хаттон бұл табыстың себебі Кент халқының көршілес Лондоннан өзгешеленуге деген ұмтылысынан туындайтынын айтты.

Writing in 1967, the folklorist Barnett Field claimed that at some point after Maylam's book was published, hoodening had "died out. The Horses were hung up in the stables, and when the tractors came, were taken out and burnt on the bonfire." Doel and Doel later suggested that it was the impact of the First World War which effectively ended the tradition. Field noted that the first revival of the custom after the war took place at the 1936 Kent District Folk Dance Festival at Aylesford. A new horse was specially created for this festival, and was modelled on an older example that had been used at Sarre. The hobby horse had not previously had any connection with Morris dancing, although was adopted as a totem animal for several Morris sides after the Second World War. This revival in the usage of the horse was heavily influenced by Maylam's book. The Aylesford horse was adopted by the Ravensbourne Morris Men, a Morris troupe based in the West Kentish village of Keston, in 1947. The Ravensbourne Morris's hoodening tradition is the earliest known variant of the custom to exist in West Kent, although there are accounts of a hooden horse being located at Balgowan School in the West Kentish town of Beckenham during the 1930s. At the 1945 celebration marking British victory in the Second World War, a horse was brought out in Acol; this instance has been described as "a kind of missing link between tradition and revival" because the horse had been used as part of the historical hoodening tradition up until the mid 1920s. Barnett Field (1912–2000) was born at Wych Cross in the Ashdown Forest and subsequently educated at Tunbridge Wells. He trained as a banker before working as manager of the Hythe and Folkestone branches of the Westminster Bank until his retirement in 1979. Field and his wife, Olive Ridley, had a keen interest in folk dances; she established the Folkestone National Folk Dance Group in 1950, and he founded the East Kent Morris Men in 1953. Field constructed a hooden horse for the group to use, based in large part on the Deal horse photographed for Maylam's book, and unveiled it at the Folkestone celebrations for the coronation of Elizabeth II in June 1953. After this, it came to be used by both the East Kent Morris Men and the Folkestone District National Dance Group's Handbell Ringers, who took it with them for performances in various parts of continental Europe, including Austria, the Netherlands, Yugoslavia, Sweden, and Czechoslovakia, developing what came to be known as "handbell hoodening". The Handbell Ringers also brought out the horse to accompany them as they went around in public collecting money for charity at Christmas time. From 1954, the horse was also brought out for a Whitsun celebration in which it was paraded from Charing to the village green at Wye. A special service was held in the Charing Church, in which the Morris Men danced in the chancel and through the aisle, while the vicar put a bridle on the horse itself. The horse was also brought out for a July 1956 ceremony in which The Swan Inn, a pub at Wickhambreaux, was officially renamed as The Hooden Horse; present were the East Kent Morris Men, the Handbell Ringers, and the Ravensbourne Morris Men. This venture led to the groups establishing a new folk custom, "hop hoodening", which was derived in part from an older hop picking ceremony found in the Weald area. Their new custom involved the different groups joining together on a tour around the villages of East Kent, beginning at Canterbury Cathedral and going through Ramsgate, Cliftonville, and Herne Bay before ending in a barn dance at Wickhambreaux. In October 1957 Field was introduced to Jack Laming of Walmer, who as a boy had performed in a hoodening troupe earlier in the century. Laming taught Field more about the historical hoodening tradition, and together they unearthed an old hooden horse that was stored at Walmer's Coldblow Farm; this artefact was later placed on display at Deal Maritime and Local History Museum. In June 1961 Field and his wife established the first Folkestone International Folklore Festival as a biannual celebration of folk customs; it continued for 28 years. Since the end of the Second World War, the hooden horse's use has been revived in Whitstable, where it is often brought out for the Jack in the Green festival each May, and is owned by a group called the Ancient Order of Hoodeners. Since 1981, the Tonbridge Mummers and Hoodeners have made use of a horse, incorporating it into a play specially written for the purpose by Doel and Nick Miller. An annual conference of hoodeners was also established; initially meeting at the Marsh Gate Inn near Herne Bay, it subsequently moved to Simple Simon's in Canterbury. A member of the St. Nicholas at Wade hoodeners, Ben Jones, established a website devoted to the tradition. At the prompting of local residents, in December 2014 a new Hungry Horse location on the corner of Haine Road and Nash Road in Broadstairs was named the Hooden Horse after the folk custom. Commenting on the Kentish revival of hoodening, Hutton suggested that its success was due largely to the desire of many Kentish folk to culturally distinguish themselves from neighbouring London.