Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тарихшы және биограф (1915–1981)
American historian and biographer (1915–1981)
Фаун МакКей Броди (15 қыркүйек 1915 – 10 қаңтар 1981) – американдық биограф және UCLA-дағы тарихтан сабақ беретін алғашқы әйел профессорлардың бірі. Ол «Томас Джефферсон: Интимді тарих» (1974) – психобиографиялық еңбек және соңғы күннің қасиеттілері қозғалысының негізін қалаушы Жозеф Смит туралы алғашқы биографиясы «Ешкім менің тарихымды білмейді» (1945) еңбектерімен танымал. Юта штатында Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуінің (LDS Church) мүшелері болған, беделді, бірақ кедей отбасыда өскен Фаун МакКей Чикаго университетінде дипломдық жұмыс кезінде мормонизмнен алыстап, ұлттық қорғаныс сарапшысы болған Бернард Бродиге үйленді; олардың үш баласы болды. Фаун Броди UCLA-да тарихтағы алғашқы тұрақты профессорлардың бірі болғанымен, ол өзінің бес өмірбаянымен әйгілі, оның төртеуі Фрейд психологиясынан түсініктерді қамтиды. 1945 жылы Бродидің Смитті «импровизацияның шебері» ретінде бейнелеуі «жақсы жазылған өмірбаян, жетілген ғалымның жұмысы, Смиттің ерте өмірі туралы қарама-қайшы деректерді түсінуге жасалған алғашқы нақты әрекет» және болжамдарды факт ретінде ұсынған еңбек ретінде сипатталды. 1974 жылы жарық көрген Томас Джефферсонның ең көп сатылған психобиографиясы Джефферсонның құлы Салли Хемингсті әйелі ретінде алып, одан балалары болғанын зерттеген алғашқы заманауи еңбек болды. Броди оның солай болғаны туралы қорытынды жасады, бұл қорытынды 1998 жылғы ДНК-талдауымен және қазіргі ғылыми консенсуспен расталды.
Fawn McKay Brodie (September 15, 1915 – January 10, 1981) was an American biographer and one of the first female professors of history at UCLA, who is best known for Thomas Jefferson: An Intimate History (1974), a work of psychobiography, and No Man Knows My History (1945), an early biography of Joseph Smith, the founder of the Latter Day Saint movement. Raised in Utah in a respected, if impoverished, family who were members of the Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church), Fawn McKay drifted away from Mormonism during her years of graduate work at the University of Chicago and married Bernard Brodie, an academic who became a national defense expert; they had three children. Although Fawn Brodie eventually became one of the first tenured female professors of history at UCLA, she is best known for her five biographies, four of which incorporate insights from Freudian psychology. Brodie's depiction of Smith in 1945 as a fraudulent "genius of improvisation" has been described as both a "beautifully written biography the work of a mature scholar [that] represented the first genuine effort to come to grips with the contradictory evidence about Smith's early life" and as a work that presented conjecture as fact. Her best selling psychobiography of Thomas Jefferson, published in 1974, was the first modern examination of evidence that Jefferson had taken his slave Sally Hemings as a concubine and fathered children by her. Brodie concluded he had done so, a conclusion supported by a 1998 DNA analysis and current scholarly consensus.
Ерте өмір
Фаун Маккей Томас Э. Маккей мен Фаун Бримхоллдың бес баласының екіншісі болды. Ол Юта штатының Огден қаласында дүниеге келіп, шамамен 16 шақырым қашықтықтағы Хантсвиллде өсті. Оның ата-анасы да ерте Мормон дінінде ықпалды болған отбасылардан тегін алып келген. Оның анасының әкесі, Джордж Х. Бримхолл, Бригам Янг университетінің президенті болған. Әкесі, Томас Эванс Маккей, епископ, ЛДС шіркеуінің Швейцария-Австрия миссиясының президенті және Он екі елшінің кворумының көмекшісі болды. Бродінің әкесінің інісі, Дэвид О. Маккей, Броді туғанда ЛДС шіркеуінің елшісі болған, кейіннен шіркеудің тоғызыншы президенті атанды. Оның отбасы шіркеуде беделді болғанымен, өте қарапайым жағдайда өмір сүрді, мүлкі өтелмейтін қарыздармен салмақталған. Кішкентай Фаун үйінде әжетхананың болмауына жиі ұялды. Броді ерте жасынан-ақ ептілігін көрсетті. Үш жасында ұзақ өлеңдерді жаттап, айтатын. Қотыр ауруының салдарынан Бродінің анасы Фауннан екі жас үлкен Флораны үйде оқытуға мәжбүр болғанда, Фаун да одан кем қалып қоймады. 1921 жылы мектепке қабылданған алты жасар Фаун төртінші сыныпқа көтерілді; мектептегі сөздік сайыста он екі жасар балаға жеңілгенде, "осы екі есе үлкен, ақылды бала оны жеңіп қойды деп көп жылады". Он жасында "The Juvenile Instructor" атты ЛДС жастар басылымында өлеңі жарияланды; он төрт жасында Вебер орта мектебінің үздік түлегі атанды. Броді қатаң діни ортада өсті, онда қатаң сенбілік сақтау және тізе бүгіп кешкі дұғалар болды, бірақ анасы ЛДС шіркеуін "тамаша әлеуметтік құрылым" деп есептеген, бірақ оның догмаларына күмән келтірген жасырын скептик еді. Бродінің сөзіне сүйенсек, 1930 жылдардың соңында, әкесі неміс тілді Еуропадағы мормондық миссиялық қызметін басқарған кезде, анасы онымен бірге барғанда "толыққанды дінге қарсылық білдіруші" болды.
Fawn McKay was the second of five children of Thomas E. McKay and Fawn Brimhall. Born in Ogden, Utah, she grew up in Huntsville, about ten miles (16 km) east. Both her parents descended from families influential in early Mormonism. Her maternal grandfather, George H. Brimhall, was president of Brigham Young University. Her father, Thomas Evans McKay, was a bishop, president of the LDS Church's Swiss Austrian Mission, and an Assistant to the Quorum of the Twelve Apostles. Brodie's paternal uncle, David O. McKay, was an LDS Church apostle when Brodie was born and later became the church's ninth president. Despite the prominence of her family in the church, they lived in genteel poverty, their property burdened by unpayable debt. The young Fawn was perpetually embarrassed that their house did not have indoor plumbing. Brodie early demonstrated precociousness. At three she memorized and recited lengthy poems. When a whooping cough epidemic convinced Brodie's mother to homeschool Fawn's sister, Flora, who was two years older, Fawn more than kept pace. Introduced to school in 1921, the six year old Fawn was advanced to the fourth grade; when she lost the school spelling bee to a twelve year old, "she cried and cried that this bright boy, twice her age, had spelled her down." At ten she had a poem printed in the LDS youth periodical, The Juvenile Instructor; at fourteen she was salutatorian of Weber High School. Although Brodie grew to maturity in a rigorously religious environment that included strict Sabbatarianism and evening prayers on her knees, her mother was a closet skeptic who thought the LDS Church was a "wonderful social order" but who doubted its dogma. According to Brodie, in the late 1930s, while her father headed Mormon mission activities in German speaking Europe, her mother became a "thoroughgoing heretic" while accompanying him there.
Білім беру және неке
1930 жылдан 1932 жылға дейін Броди Огдендегі екі жылдық Вебер колледжінде оқыды, ол сол кезде ИЖС шіркеуіне тиесілі болды. Онда ол шебер дебатшы болды және колледждер арасындағы пікірталасқа қатысты. 1934 жылы Юта университетінде ағылшын әдебиеті мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Сол жерде ол мормондардың негізгі сенімдеріне, мысалы, американдықтар ежелгі Палестинадан шыққан дегенге күмән келтіре бастады. Он тоғыз жасында бітірген соң, Вебер колледжінде ағылшын тілінен сабақ беруге қайта оралды. Орта мектепте Броди Дилворт Дженсенмен танысып, кездесе бастады. Дженсен Еуропадағы ИЖС миссиясында болғанда олар бір-біріне адал хаттар жазысты. 1935 жылдың маусым айында екеуі де Калифорния университетінің Берклидегі аспирантурасына қабылданды, достары олардың үйленеді деп ойлады. Оның әпкесі Флора Дженсеннің інісімен қашып кеткен еді, ал Маккейлер оны ұнатпады. Олар Фаунды үйленбей, Чикаго университетінде оқуға ынталандырды. Ол Дженсенге үйлену туралы күмәнданып жүргендей көрінді. 1936 жылы Чикаго университетінде магистратураны бітіргеннен кейін, ол дінге деген сенімін толығымен жоғалтты. 1975 жылы ол былай деп еске алды: «Бұл жазда ыстық пальтоны шешуге ұқсас еді. Чикаго университетіндегі бостандық сезімі керемет болды. Мен бұрынғы өміріме қайта оралмайтынымды тез түсіндім, және де олай болды». Ол 1936 жылдың 28 тамызындағы бітіру тойына дейін, Бернард Бродиге үйленер алдында ғана Дженсенге хат жазуын жалғастырды. Броди Чикагода туған, латыш еврей иммигранттарының ұлы, ол отбасысынан да, олардың дінінен де алыстаған еді. Халықаралық қатынастар саласында білімін жетілдірген ол, кейіннен «суық соғыс» кезеңіндегі әскери стратегия бойынша белгілі сарапшыға айналды. Маккейлер қыздарының үйленуіне қатты қарсы болды, ал Дилворт Дженсен өзін сатып кеткендей сезінді. Дэвид О. Маккей Чикагоға барып, немересіне отбасының қатаң наразылығын жеткізді. Анасына деген құрметтің иесі ретінде Фаун тойды ИЖС шіркеуінде өткізуге келісті, бірақ Маккейлердің ішінде тек Фаунның анасы ғана қатысты. Броддидің отбасынан ешкім келген жоқ.
From 1930 to 1932, Brodie attended Weber College, a two year institution in Ogden, then owned by the LDS Church, where she became an accomplished public speaker and participated in intercollegiate debate. She completed a bachelor's degree in English literature at the University of Utah in 1934. There she began to question core Mormon beliefs, such as that the Native Americans had originated in ancient Palestine. After graduation at age nineteen, she returned to teach English at Weber College. In high school, Brodie had begun dating a classmate, Dilworth Jensen. They wrote to each other faithfully during Jensen's long absence on an LDS mission in Europe. In June 1935, they were both accepted for graduate studies at the University of California, Berkeley, and friends assumed they would marry. Her sister, Flora, had recently eloped with Jensen's brother, whom the McKays disliked. They encouraged Fawn to attend the University of Chicago rather than marry. She seemed to have had "growing doubts about marrying" Jensen. At the University of Chicago, where she earned a master's degree in 1936, she lost her faith in religion entirely. In 1975, she recalled, "It was like taking a hot coat off in the summertime. The sense of liberation I had at the University of Chicago was exhilarating. I felt very quickly that I could not go back to the old life, and I never did." She continued to write to Jensen until shortly before she married Bernard Brodie on her graduation day, August 28, 1936. Brodie was a native of Chicago, the son of Latvian Jewish immigrants, who was alienated from both his family and his family's religion. A bright graduate student in international relations, he eventually became a noted expert in military strategy during the Cold War era. The McKays were horrified at their daughter's impending marriage; Dilworth Jensen felt betrayed. David O. McKay went to Chicago to warn his niece of the family's strong objections. Out of consideration for her mother, Fawn scheduled the wedding in an LDS chapel, but of the McKays, only Fawn's mother attended. None of Brodie's family did.
Құрамы
Чикаго университетінің Харпер кітапханасында уақытша жұмыс тауып, Броди Мормон кітабының пайда болу тарихын зерттеуге кірісті. 1939 жылдың ортасында ол өзінің ағасы Диан Р.Бримхоллға (тағы бір бұрынғы мормон) Джозеф Смит туралы ғылыми өмірбаян жазу ниетімен бөлісті. Аталған мақсатқа жету жолындағы прогресс Броудилердің тұңғыш баласының дүниеге келуімен және күйеуінің тұрақты қызмет іздеуінің нәтижесінде үш рет көшіп-қонуымен баяулады. 1943 жылы Фаун Броди өзінің 300 беттік қолжазбасын Альфред А. Кнопф әдеби стипендиясына ұсынуға жеткілікті сенімді болды. Мамыр айында оның өтінімі 44 қатысушының ішінде ең үздігі деп танылды. Броди зерттеулерін күйеуінің жұмысы бойынша Бродилер көшіп келген Вашингтондағы Конгресс кітапханасында, сондай-ақ Миссури штатының Индипенденс қаласындағы Иса Мәсіхтің Соңғы Күндерінің Қайта Ұйымдастырылған Шіркеуінің бас кеңсесінде жалғастырды. Соңында ол Ютаға оралып, ЛДС шіркеуінің архивінде зерттеулер жүргізді. Ол кейбір өте құпия материалдарға "МакКей бауырластың қызымын" деп айнылып, қол жеткізді, бұл оның өзін "зор кінәде" сезінуіне әкелді. Оның сирек кездесетін құжаттарды іздеуі ақырында оның ағасы Дэвид О. Маккейдің назарын өзіне аударды. Ағасымен болған "ауыр, ұрыс-дауға толы кездесуден" кейін, Броди шіркеу архивіндегі материалдарды енді қарамайтынына уәде берді. Бродидің зерттеулерін мормонизмді зерттеуші басқа да ғалымдар, ең әйгілісі Дейл Л. Морган, кеңейтті. Ол өмір бойы дос, кеңесші және ойласуға болатын адам болды. Броди Джозеф Смит туралы өмірбаянын 1944 жылы аяқтады, ал ол 1945 жылы Альфред А. Кнопф баспасында, оған отыз жас толғанда жарық көрді.
Having found temporary employment at the Harper Library of the University of Chicago, Brodie began researching the origins of the Book of Mormon. By mid 1939, she confided to her uncle, Dean R. Brimhall (another ex Mormon), that she intended to write a scholarly biography of Joseph Smith. Progress toward that goal was slowed by the birth of the Brodies' first child and by three rapid moves, a consequence of her husband's search for a permanent position. In 1943, Fawn Brodie was encouraged enough by her progress to enter her 300 page draft in a contest for the Alfred A. Knopf literary fellowship. In May, her application was judged the best of the 44 entries. Brodie continued her research at the Library of Congress in Washington, D. C., where the Brodies had moved for her husband's work, as well as at the headquarters of the Reorganized Church of Jesus Christ of Latter Day Saints in Independence, Missouri. Eventually she returned to Utah, where she did research in the LDS Church Archives. She gained access to some highly restricted materials by claiming to be "Brother McKay's daughter", a subterfuge that made her feel "guilty as hell". Her pursuit of little known documents eventually attracted the attention of her uncle, David O. McKay. After a "painful, acrimonious encounter" with her uncle, Brodie promised never again to consult materials in the church's archives. Brodie's research was enlarged by other students of Mormonism, most notably Dale L. Morgan, who became a lifelong friend, mentor, and sounding board. Brodie completed her biography of Joseph Smith in 1944, and it was published in 1945 by Alfred A. Knopf, when she was thirty years old.
Диссертация
Оның "Менің тарихымды ешкім білмейді" деген атауы 1844 жылы Жозеф Смит қайтыс болмас бұрын айтқан сөзіне сілтеме жасайды. Бродье жас Жозефті жалқау, жақсы мінезді, әлеуметтік және сәтсіз қазына іздеуші ретінде бейнелейді. Отбасының әулетін жақсарту ниетімен ол алтын тақташалар туралы идеяны, содан кейін "Еврейлерге қарау" (View of the Hebrews) атты замандас дін қызметкері Итан Смиттың бұрынғы еңбегіне негізделген діни роман – Мормон кітабының тұжырымын қалыптастырды. Бродье Смиттің бастапқыда әдейі алдаушы болғанын мәлімдейді; бірақ белгілі бір кезде, ол өзін шын пайғамбар деп сендірді, алайда Мормон кітабын жасаған "саналы алдаудың естелігінен" ешқашан арыла алмады.
Its title, No Man Knows My History, alludes to a comment Joseph Smith made in a speech shortly before his death in 1844. Brodie presents the young Joseph as a lazy, good natured, extroverted, and unsuccessful treasure seeker. In an attempt to improve his family's fortunes, he developed the notion of golden plates and then the concept of a religious novel, the Book of Mormon, based in part on View of the Hebrews, an earlier work by a contemporary clergyman Ethan Smith. Brodie asserts that at first Smith was a deliberate impostor; but at some point, in nearly untraceable steps, he became convinced that he really was a prophet, though never escaping "the memory of the conscious artifice" that created the Book of Mormon.
Пікірлер
Мормон емес сыншылар автордың зерттеулерін, оның әдеби стильінің шеберлігін немесе екеуін де жоғары бағалады. Newsweek журналы Бродидің кітабын «сөздің ең толық мағынасындағы өмірбаян» деп атады, ал Time журналы авторды «шеберлігі, білімі және лайықты бейтараптығы» үшін мақтады. Басқа шолулар оң пікірден кем болды. Броди әсіресе романшы Вардис Фишердің пікіріне ашуланды, ол оны «күмәнсіз фактілер ретінде дәлелсіз болжамдарды келтіргені үшін» айыптады. Бернард ДеВото аралас пікір білдірді, бірақ бұл өмірбаянды «морон туралы қазітке дейін жарық көрген ең жақсы кітап» деп атады. Джозеф Смит «параноид» деп санайтын ДеВото, Броди Смит мінез-құлқына психологиялық тұрғыдан жеткілікті түсінік бермегенін айтты. Броди де Смит туралы толық психологиялық талдау қажет деп ойлады және ол «осы бағытта жеткілікті алға жылбады» деп мойындады.
Non Mormon reviewers praised either the author's research, the excellence of her literary style, or both. Newsweek called Brodie's book "a definitive biography in the finest sense of the word", and Time praised the author for her "skill and scholarship and admirable detachment". Other reviews were less positive. Brodie was especially annoyed by the review of novelist Vardis Fisher, who accused her of stating "as indisputable facts what can only be regarded as conjectures supported by doubtful evidence". Bernard DeVoto wrote a mixed review, but he praised the biography as "the best book about the Mormons so far published". DeVoto, who believed Joseph Smith was "paranoid", said that Brodie had not provided adequate psychological explanations for Smith's behavior. Brodie also came to believe that a thorough psychological analysis of Smith was essential and that she "hadn't gone far enough in this direction".
ЛДС шіркеуінің реакциясы
«Ешкім менің тарихымды білмейді» кітабы Джозеф Смит туралы көптеген негізгі мормондық нанымдарды сынағанмен, LDS шіркеуі осы еңбекті айыптауға асықпады, тіпті кітап екінші рет басылған кезде де. 1946 жылы шіркеудің ресми журналы «The Improvement Era» кітаптағы көптеген сілтемелердің «күмәнді көздерден» алынғанын және осы биографияның «Джозеф Смит тарихын дұрыс білетін соңғы күндер қасиеттілері үшін қызығушылық тудырмайтындығын» мәлімдеді. «Дезерет Ньюс» газетінің «Church News» бөлімінде ұзақ сынап жазды: кітаптың «жақсы әдеби стиліне» жоғары баға берді, бірақ оны «бұрынғы барлық анти-мормондық кітаптардың жиынтығы» деп атады. «Жоқ, ханым, бұл тарих емес» атты кітапшада Брайу университетінің профессоры және LDS тарихшысы Хью Нибли Бродиге қарсы шықты. Ол оның тек өз қорытындыларын қолдайтын дереккөздерді келтіргенін, ал басқаларын ыңғайсыздықпен елемейтінін айтты. Броди «Deseret News» парақшасын «жақсы жазылған, тапқыр мормондық үгіт» деп сипаттады, бірақ «Жоқ, ханым, бұл тарих емес» дегеніне, одан да танымал кітапқа «бетбұрыс және бетке сыймайтын» деп баға берді. 1946 жылдың мамыр айында LDS шіркеуі Бродиді қауымнан шығарды. Ол мүшелігін қайтаруға ешқашан тырыспады. Броди бірде досына, мормонизмге деген көңілінің толуынан туған азаптың «отбасыма келген қайғымен байланысты екенін» жазды. «Көңілімнің толуының өзі маған бостандық сезімін сыйлады». «Ешкім менің тарихымды білмейді» кітабы жарыққа шықпай тұрып, Броди ата-анасын жұбатуға тырысты: «Сіз бізді шындықты құрметтеуге тәрбиеледіңіз, бұл ата-ана баласына сіңіре алатын ең асыл идеал, ал біздің сәл әртүрлі жолдармен жүргеніміз сіздің кінәңіз емес». Бродидің анасы мен үш әпкесі кітапқа қуанғанмен, Томас Маккей оны оқығысы келмеді.
Although No Man Knows My History criticized many foundational Mormon beliefs about Joseph Smith, the LDS Church was slow to condemn the work, even as the book went into a second printing. In 1946, The Improvement Era, an official periodical of the church, said that many of the book's citations were from "doubtful sources" and that the biography was "of no interest to Latter day Saints who have correct knowledge of the history of Joseph Smith". The "Church News" section of the Deseret News had a lengthy critique: it praised the biography's "fine literary style" and denounced it as "a composite of all anti Mormon books that have gone before". In the booklet, "No, Ma'am, That's Not History", Hugh Nibley, a BYU professor and LDS historian, challenged Brodie. He asserted that she had cited sources supportive only of her conclusions while conveniently ignoring others. Brodie described the Deseret News pamphlet as "a well written, clever piece of Mormon propaganda", but she dismissed the more popular "No, Ma'am, That's Not History" as "a flippant and shallow piece". In May 1946, the LDS Church excommunicated Brodie. She never tried to regain her membership. Brodie once wrote to a friend that what she suffered from her disillusionment with Mormonism "had to do with the pain I caused my family. The disillusionment itself was a liberating experience." Before No Man Knows My History was published, Brodie sought to comfort her parents, "You brought us all up to revere the truth, which is the noblest ideal a parent can instill in his children, and the fact that we come out on somewhat different roads certainly is no reflection on you." Brodie's mother and three sisters were enthusiastic about the book, but Thomas McKay refused to read it.
Таддей Стивенс: Оңтүстіктің пәлесі
Фон Броди әйел және ана рөлін шын жүректен ұнататын, бала тәрбиелеуді, әсіресе олар кішкентай кезінде, "өте қанағаттануға мүмкіндік беретін" іс деп санайтын. Ақырында Бродилердің екі ұлы мен бір қызы болды. Дегенмен, Броди ұзақ уақыт жазу жұмысынан қол үзбеді. Басқа мүмкіндіктерді тексергеннен кейін, ол Азамат соғысы мен Жаңару дәуірінде Пенсильваниядан Өкілдер палатасына сайланған республикашыл Таддеус Стивенстің өмірбаянын жазуға бел буды. Броди бұрынғы тарихшылардың Стивенсті артық жамандағанын ойлады және оның Джозеф Смит туралы өмірбаянындағыдай емес, абыройын қайта жаңартуға қуанды. Стивенс қара нәсілділердің жақтасы ретінде азаматтық құқықтар қозғалысының күшейген кезінде өте қажетті тұлға болды. Бернард Броди жұмыс істейтін Йель университетінде зерттеу материалдары жеткілікті болды. Фон Броди Стивенстің тумысынан келген жалақаяқтығы оның психологиялық жағдайына қалай әсер еткенін де ойлады. Тарихты зерттеушілер, мысалы Эрнст Брайсак, барлық өмірбаяндардың белгілі бір дәрежеде психотарихшылар екенін айтады, ал мотивтерді, мінез-құлық ерекшеліктерін және тұлғаның тереңдігін зерттемейтін өмірбаян құрғақ әрі қызықты емес болады. Броди тарихи тұлғаларды зерттеуде кәсіби психоанализ теорияларын қолдануға қызығушылық танытты, бұл ХХ ғасырдың ортасында ерекше танымал болған мәселе. Бастапқыда Броди психоанализдің өз жақтастары үшін "дінге айналғанына" күлді, бірақ кейін психоанализ теориясының адал жақтасы болды. Броди психоанализдер арасында көптеген таныстар тапты, олар Таддеус Стивенсті бағалауға көмектесті, әсіресе Ральф Р. Гринсонмен жақын жеке және кәсіби қарым-қатынас орнатты. Бродилердің екеуі де психоанализден өтті, ол ұйқысыздықтан, ал ол созылмалы жеңіл депрессия мен жыныстық мәселелерден құтылу үшін. (Бернардтың жұмыс берушісі, RAND корпорациясы, есептердің көп бөлігін төледі.) Осы кезеңде Бродидің психологияға деген қызығушылығы отбасылық проблемаларға байланысты күшейді: оның анасы үш рет өмірге қол салуға тырысты, екіншісі католиктік крестпен өзін жарақаттау арқылы, ал үшіншісі (сәтті болған) өзін өртеп өлтіру арқылы. Стивенстің өмірбаянын аяқтауға он жылға жуық уақыт кетті.
Fawn Brodie genuinely enjoyed her roles as wife and mother, believing that rearing children, especially when they were small, was "enormously fulfilling". Eventually the Brodies had two boys and a girl. Still, Brodie was not content to be without a writing project for long. After some desultory investigation of other possibilities, she settled on a biography of Thaddeus Stevens, a Republican member of the House of Representatives from Pennsylvania during the Civil War and the Reconstruction era. Brodie believed that previous historians had unduly vilified Stevens, and she relished the prospect of rebuilding a reputation rather than, as in her Joseph Smith biography, tearing one down. Stevens as a champion of black people was a timely interest as the Civil Rights Movement increased in intensity. Research materials were available at Yale University, where Bernard Brodie was employed. Fawn Brodie also wondered how Stevens had been affected psychologically by having a club foot. In the view of students of historiography such as Ernst Breisach, all biographers are to some degree psychohistorians, and any biography that refused to examine motives, character traits, and the depth of personality would be flat and uninteresting. Brodie became interested in applying the theories of professional psychoanalysts to the study of historical personalities, a subject especially popular during the mid twentieth century. At first Brodie was amused at how much psychoanalysis had "become a religion" to its practitioners, but she later became a committed devotee of psychoanalytic theory. Brodie made a number of acquaintances among psychoanalysts who helped her evaluate Thaddeus Stevens, notably Ralph R. Greenson, with whom she developed a close personal and professional relationship. Both the Brodies also undertook psychoanalysis, he for insomnia and she for chronic mild depression and sexual problems. (Bernard's employer, the RAND Corporation, paid most of the bills.) Brodie's interest in psychology during this period was heightened by family problems: her mother attempted suicide three times, the second by cutting herself with a Catholic crucifix, and the third (which succeeded) by setting herself on fire. The Stevens biography took the better part of a decade to complete.
Пікірлер
Бродье 1959 жылы Стивенс туралы кітапты жариялағанда, ол сыншылардың бірауыздан мақтауына бөенді. Азамат соғысы мен Қайта құру дәуірінің көрнекті тарихшылары, оның ішінде Дэвид Герберт Дональд және С. Ванн Вудвард, бұл биографияны жоғары бағалады. Дональд Бродидің Стивенстің психоанализін "ерекше шеберлік" деп атады. Ең жомарт Ричард Н. Коррент болды, ол бұрын Стивенс туралы жағымсыз пікір жазған еді, ал оны Броди бұрын сынаған болатын. Коррент W. W. Нортон баспасын Бродидің кітабын қағаздық мұқабамен қайта басып шығаруға ынталандырып қана қоймай, авторды "көркем ойлау қабілетімен" және "басқа Стивенс туралы жазғандарға қарағанда зейіндірек" деп мақтады. Дегенмен, "Таддеус Стивенс" кітабы коммерциялық тұрғыдан сәтсіз болды, бір жылдың ішінде он бес жүз данадан да аз сатылып, басылымнан алынып тасталды.
When Brodie published the Stevens book in 1959, it enjoyed virtually unanimous praise from critics. Major historians of the Civil War and Reconstruction era, including David Herbert Donald and C. Vann Woodward, praised the biography. Donald called Brodie's psychoanalysis of Stevens "a tour de force". Most gracious was Richard N. Current, who had written a less favorable account of Stevens, which Brodie had earlier criticized. Current not only urged W. W. Norton to publish a paperback edition of Brodie's book, but wrote a blurb praising the author for writing "more imaginatively" and "more resourcefully than any other Stevens biographer". Nevertheless, Thaddeus Stevens was a commercial failure that sold fewer than fifteen hundred copies before going out of print in less than a year.
Басқа жұмыстар
1960 жылы Бродилер Францияда бір жыл өткізді, осы уақытта Фаун "Кроссбоудан H бомбасына дейін" атты кітапты зерттеуге және жазуға көп күш сарп етті, бұл кітап колледж студенттері үшін оқулық ретінде жазылған. Кітапта ғылымның әскери технологияға тигізген әсері талданды. Бернард Броди "Рэндом Хаус" компаниясымен келісімшартқа қол қойғанмен, зерттеу және жазу жұмысының басым бөлігін оның әйелі жасады.
In 1960 the Brodies spent a year in France, during which Fawn spent considerable energy researching and writing From Crossbow to H Bomb, a co authored paperback intended as a college text. It treated the influence of science on military technology. Bernard Brodie had signed the contract with Random House, but his wife did most of the research and writing.
"Құдайдың қалауымен"
Отбасы Калифорнияға оралғанда, Альфред Кнопф Бродиден сэр Ричард Фрэнсис Бертонның "Құдай қаласы және Роки таулары арқылы Калифорнияға" (1862) атты естеліктеріне жаңа кіріспе жазуды және өңдеуді сұрады. Ол дереу Бертонға "құмарланып кетті", оны "сенуге келмейтіндей тартымды" деп сипаттады. Көп ұзамай ол толық өмірбаянын жазуды жоспарлады. Брод сияқты, Бертон да агностик болған, бірақ дін мен барлық сексуалдық нәрселерге қызығушылық танытқан. Брод психоанализдер қауымдастығымен кеңесіп, Бертонның бейсаналық әлемін зерттеу үшін өзінің еркін ассоциациясын қолданды. Мысалы, ол Бертон анасы туралы жазғаннан бірден бұрын және кейін "алдау, басын кесу, мүшелеу, қирату туралы" сөздер айтқанын байқады – барлық оқиғалар мен метафоралар зорлық-зомбылыққа, теріске қарай және жаушылдыққа толы болды.
When the family returned to California, Alfred Knopf asked Brodie to edit and write a new introduction for Sir Richard Francis Burton's memoir, The City of the Saints and Across the Rocky Mountains to California (1862). Almost immediately she "was lost" to Burton, a man whom she described as "fascinating beyond belief". She soon planned a full biography. Like Brodie, Burton was an agnostic who was fascinated by religion and all things sexual. Brodie consulted with the psychoanalyst community and used her own free association to explore Burton's subconscious. For instance, she noted that immediately before and after Burton wrote about his mother, he talked "about cheating, decapitation, mutilations, smashings—all the stories and metaphors are violent, negative, and hostile".
Пікірлер
"Жұрттың жүрісі: сэр Ричард Бертонның өмірі" 1967 жылдың мамыр айында жарық көрді және Әдеби гильдия кітап клубы мен Тарих кітап клубы екеуі де оны ерекше кітап ретінде таңдады. Пікірлер көбінесе жағымды болды. "Нью-Йорк Таймс кітап шолуы" оны "ерекше әйелі және ерекше өмірі болған ерекше адамның тамаша өмірбаяны" деп жариялады.
The Devil Drives: A Life of Sir Richard Burton was published in May 1967 and was chosen as a featured selection by both the Literary Guild Book Club and the History Book Club. Reviews were again generally positive. The New York Times Book Review promoted it as an "[e]xcellent biography of a bizarre man who had a bizarre wife—and life".
UCLA-да профессорлық қызмет
Үш атақты өмірбаян жарық көрген соң Бродиге Лос-Анджелестегі Калифорния университетінде тарихтан жартылай штатты оқытушы болып жұмыс істеуге мүмкіндік туды, әйтсе де ол Ph.D. дәрежесін алған жоқ (Оның бакалавр және магистр дәрежелерінің екеуі де ағылшын тілінде алынған). Әйел болғандықтан, Броди үлкен және көбінесе ерлерден құралған тарих факультетінен кейбір қарсылықтарға тап болды, бірақ оның қазіргі психогистория саласындағы біліктілігі оның алғашқы тағайындалуына және ақырында толық профессорлық қызметке өсуіне көмектесті. Броди американ тарихы бойынша үлкен жоғары курс лекцияларын және американдық саяси биография бойынша шағын семинарларды оқытты, екіншісін көбірек ұнатты.
The publication of three acclaimed biographies allowed Brodie to become a part time lecturer in history at the University of California, Los Angeles although she had not earned a Ph. D. (Both her bachelor's and master's degrees were in English.) As a woman, Brodie met some resistance from the large and overwhelmingly male history faculty, but her specialty in the current field of psychohistory aided her original appointment and her eventual promotion to full professor. Brodie taught both larger upper division lectures in American history and small seminars on American political biography, preferring the latter.
Томас Джефферсон: Тарихи деректер
Томас Джефферсон Бродидің төртінші өмірбаянының нысаны болды. Оның курстарының бірі 1800–1830 жылдардағы АҚШ тарихына арналған еді, ал саяси өмірбаяндар бойынша семинар аяқталып жатқан жұмысты талқылауға ыңғайлы алаң болар еді. Осы кезеңде Броди мормондық зерттеулерге қызығушылық танытып, бірнеше баспагерлер оған Бригам Янгтың өмірбаянын жазуды ұсынды. ЛСД кәсіпкері О.К. Таннер (1904–1993) Бродиге қолжазба үшін 10 000 доллар көлемінде аванс ұсынды. Бірақ Дейл Морган Бродиге өзінің жақын досы Мэдлин Ридер МакКуон Янг туралы үлкен қолжазбаны жазуды аяқтағанын айтты. Шындығында, МакКуонның өмірбаяны ерте тараулардың бірнеше дайын емес нұсқаларынан тұрды, бірақ Броди одан бас тартып, Янгты Томас Джефферсонға алмастырды. 1968 жылдың мамыр айында Броди Джефферсонның өмірбаянын жазуға бел буды. Ол бұл толыққанды есеп бола алмайтынын түсінді. Джефферсонды зерттеу бірнеше тарихшылар үшін өмірлік мақсатына айналған еді. Мысалы, Дюма Малоун Джефферсонның алты томдық өмірбаянын аяқтау үстінде болды, ол 1975 жылы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Броди «жеке адам» туралы өмірбаянға назар аударуды шешті. Ол Джефферсон мен Салли Хемингс арасындағы болған деп айтылатын қарым-қатынас туралы тарихи дауды сипаттайтын жақында жарияланған бірнеше мақалаларға сүйенуді жоспарлады, ол оның қайтыс болған әйелінің жартылай қарындасы болған квадрондық құл еді. Бұл мәселе нәсіл, жыныс және президенттік екіжүзділікке ұлттық қызығушылықтың артуына байланысты маңызды кезеңде өзекті болды. Бродидің жеке себептері де болды, өйткені ол күйеуінің басқа біреумен қарым-қатынаста екенін білген еді. Броди үшін Джефферсонның құлдыққа қатысты беймәлімдігі оның жеке өмірімен түсіндірілуі мүмкін. Егер ол 38 жыл бойы құлмен қарым-қатынас жасаса, онда ол құлдарын босата алмайды, өйткені олар босатылғаннан кейін Вирджиния заңы оларды штаттан шығаруға мәжбүр етеді, егер ол заң шығарушы органнан олардың қалуына рұқсат алмаса. Ол Хемингспен қарым-қатынасын оның құлдары құл болып қала берген жағдайда ғана жалғастыра алады. ХХ ғасырдың ең белгілі Джефферсон өмірбаяндарының авторлары Дюма Малоун мен Меррилл Питерсон Джефферсон отбасының куәлігіне, екі Рэндолф немересіне сүйенді, олар оның Карр туыстарын әке деп атады. Олар осы қарым-қатынас туралы басқа да дәлелдерді ескермеді, соның ішінде 1873 жылы Мэдисон Хемингстің Джефферсонды әкесі деп мойындауы және оның анасымен ұзақ қарым-қатынаста болғанын айтуы. Бұл қарым-қатынас туралы алғаш рет 1802 жылы журналист Джеймс Т. Каллендер Джефферсон президент болған кезде хабарлаған, Каллендер президенттен қызметке тағайындалмағаннан кейін. Винтроп Джорданның «Ақ және қара» (1968) еңбегіне сүйене отырып, Броди Дюма Малоунның Джефферсонның іс-әрекеттері туралы құжаттамасын пайдаланып, оның Монтичеллодағы болуын Салли Хемингстің әр баласының тууымен байланыстырды, оның тууы туралы жазбалар шаруашылық кітабында сақталған. Ол Хемингстің Джефферсон Монтичеллода болмаған жылдары, ол бірнеше ай бойы жолдан тыс кеткен кезде жүкті болмағанын анықтады.
Thomas Jefferson was a natural subject for Brodie's fourth biography. One of her courses focused on the United States from 1800 to 1830, and her seminar in political biography could serve as an appropriate forum for a work in progress. Throughout this period, Brodie was attracted to Mormon studies and was importuned by several publishers to write a biography of Brigham Young. The LDS entrepreneur, O. C. Tanner (1904–1993), offered Brodie $10,000 in advance to produce a manuscript. But Dale Morgan told Brodie that Madeline Reeder McQuown, a close friend, had nearly completed a huge manuscript on Young. In fact, McQuown's biography was little more than a few rough drafts of early chapters, but Brodie was dissuaded and abandoned Young for Thomas Jefferson. By May 1968, Brodie was committed to writing the Jefferson biography. She understood that it could not be a full account. The study of Jefferson had become a virtual career for several living historians. For instance, Dumas Malone was in the process of completing a six volume biography of Jefferson, which won the Pulitzer Prize in 1975. Brodie decided to concentrate on a biography of “the private man”. She decided to build on several recently published articles on the historical controversy describing a reported sexual relationship between Jefferson and Sally Hemings, a quadroon slave said to be the half sister of his late wife. The topic was timely during a period of increased national interest in race, sex, and presidential hypocrisy. Brodie had personal reasons as well, having discovered that her husband had been conducting an extramarital affair. To Brodie, Jefferson's ambiguous posturings on slavery could be explained by his personal life. If he had been conducting a 38 year affair with a slave, then he could not free his slaves because once they were freed, Virginia law would force them from the state, unless he gained permission from the legislature for them to stay. He could continue his liaison with Hemings only if his slaves remained slaves. Two of the most prominent Jefferson biographers of the twentieth century, Dumas Malone and Merrill Peterson, had relied on Jefferson family testimony by two Randolph grandchildren, who named his Carr nephews as fathers. They discounted other evidence about this alleged sexual relationship, including by Madison Hemings in 1873, who identified Jefferson as his father and said he had a long relationship with his mother. The relationship was first reported in 1802 by the journalist James T. Callender when Jefferson was President, after Callender failed to win an appointment by the president. Working from Winthrop Jordan's Black on White (1968), Brodie also used Dumas Malone's documentation of Jefferson's activities to correlate his stays at Monticello with the conception period of each of Sally Hemings' children, whose births he recorded in the Farm Book. She discovered that Hemings never conceived when Jefferson was not at Monticello, during years when he was often away for months at a time.
Пікірлер
1971 жылы Бродье баспасынан 15 000 доллар көлемінде аванс алды және Америка тарихшылары ұйымының жылдық мәжілісінде өз аргументтерінің тұжырымдамасын ұсынды. Джефферсонның өмірбаянын жазған Меррилл Питерсон оның жұмысын "жарылысқа" ұшыратты. Ол сондай-ақ "Американ мұрасы" журналындағы өзінің аяқталып келе жатқан еңбегі туралы "Ұлы Джефферсон тыйымы" деген мақала жазды, онда Джефферсон мен Хемингстің қарым-қатынасы болғаны туралы қорытындысын келтірді. Журнал әдеттегідей болмағандай, оның барлық жазбаларын қорытындыларының деректемелерін көрсету үшін жариялады. Брод және оның баспашысы биографияның қырқыс дау тудыратынын түсінді. W. W. Norton баспасының редакторы сыншыл болды: "Брод теорияны фактілерге бейімдеудің орнына, фактілерді теорияға бейімдеуге тырыспайды ма? Бұл қызықты, детективтік оқиғаны шешу сияқты, бірақ ол әділ ойнамайды". "Томас Джефферсон: Интимді тарих" 1974 жылдың ақпан айында жарық көрді және ол Айдың кітабы клубының көктемгі басты таңдауы болды. Бродье Джефферсонның үш ең белгілі зерттеушісі – Дюмас Малоун, Меррилл Питерсон және Джулиан Бойдтың кітапты рецензияламауына тырысты. Бродье NBC Today Show бағдарламасында сұхбат берді, ал кітап тез арада "элиталық әдеби ортада" және саяси топтар арасында талқылау тақырыбына айналды. Биография бірден коммерциялық сәттілікке жетті; ол он үш апта бойы New York Times бестселлер тізіміне енді. Джефферсонның 80 000 данасы қатты мұқабамен және 270 000 данасы жұмсақ мұқабамен сатылды, ал Бродье авторлық гонорары ретінде 350 000 доллар тапты, инфляцияға орай есептегенде, екі жүз бірінші ғасырдың басында миллион доллардан астам сомаға тең. Әдеби сын-пикирлер көбінесе оңтайлы болды, ал тарихшылар Бродінің болжамдарын жиі сынады. Басты тарихшылар Джефферсонның Салли Хемингспен қарым-қатынасы мүмкін емесін ұзақ уақыт бойы жоққа шығарды, бірақ мұндай нәсілдер аралық қарым-қатынастар соншалықты кең таралған еді, он сегізінші ғасырдың соңында Вирджиния мен Жоғарғы Оңтүстіктегі көптеген ақ құлдарды көрушілер байқады. "Ричмонд Экзаменаторы" 1802 жылдың 25 қыркүйегінде сирек мойындау жасап, Оңтүстікте "мыңдаған" аралас нәсілді балалар дүниеге келгенін мәлімдеді. Фаун Броди Джефферсоннан кейін қайда баратынын ойлады, "бірақ төмен".
By 1971 Brodie had a $15,000 advance from her publisher and had presented a summary of her arguments at the annual meeting of the Organization of American Historians. The Jefferson biographer Merrill Peterson "blasted" the paper. She also wrote an article for American Heritage of her work in progress, entitled "The Great Jefferson Taboo", about her conclusion that the Jefferson–Hemings relationship took place. In a change from its usual practice, the magazine included all her notes to show the sources of her conclusions. Brodie and her publisher understood that the biography would be controversial. An in house editor at W. W. Norton was critical: "Doesn't [Brodie] know about making the theory fit the facts instead of trying to explain the facts to fit the theory? It's pretty fascinating, like working out a detective story, but she doesn't play fair." Thomas Jefferson: An Intimate History was published in February 1974, and it was the main spring selection of the Book of the Month Club. Brodie tried to ensure that none of the three foremost Jefferson scholars, Dumas Malone, Merrill Peterson, and Julian Boyd, would review the book. Brodie was interviewed on NBC's Today Show, and the book quickly "became a topic of comment in elite social literary circles", as well as among political people. The biography was an immediate commercial success; it was on the New York Times bestseller list for thirteen weeks. Jefferson sold 80,000 copies in hardback and 270,000 copies in paperback, and netted Brodie $350,000 in royalties—adjusted for inflation, more than a million dollars in the early twenty first century. Literary reviews were generally positive, while historians were often critical of Brodie's speculations. Mainstream historians had long denied the possibility of Jefferson's relation with Sally Hemings, although such interracial liaisons were so common that by the late eighteenth century, visitors remarked on the numerous white slaves in Virginia and the Upper South. "The Richmond Examiner on September 25, 1802, in a rare admission, stated that “thousands” of mulatto children were then being born in the South." Fawn Brodie wondered where one could go after Jefferson, "but down".
1998 Джефферсонның ДНК зерттеуі және жаңа консенсус
1997 жылы Анет Гордон Рид «Томас Джефферсон мен Салли Хемингс: Америка дауы» деген кітабын жариялады, онда ол тарихнаманы талдап, Джефферсон және Хемингс отбасыларының ұрпақтары берген қарама-қайшы мәлімдемелерді бағалауда тарихшылардың субъективтілігін, сондай-ақ олар назардан тыс қалдырған дәлелдерді атап өтті. Ол сонымен қатар Мэлоунның деректерін айтты, ол Джефферсонның Салли Хемингстің әр баласының туу кезеңінде Монтичеллода болғанын көрсетті. Жаңадан туған дауды қазіргі заманғы әдістермен шешу үшін 1998 жылы Джефферсонның еркек желісінің ұрпақтары, Салли Хемингстің кіші ұлы Эстон Хемингс, Карр туыстары және Томас Вудсон (оның отбасы да Джефферсоннан тарағанын мәлімдеді) арасында Y-ДНК зерттеуі жүргізілді. Зерттеу нәтижесінде Эстон Хемингстің ұрпағының Y-ДНК-сы Джефферсон әулетінің сирек кездесетін гаплотипімен сәйкес келді. Бұдан өзге, тесттер Карр әулеті мен Хемингс ұрпағы арасында ешқандай сәйкестік жоқ екенін нақтылады. 2000 жылдың қаңтар айында Монтичеллоны басқаратын Томас Джефферсон қоры тапсырған зерттеу комитеті Джефферсонның Эстон Хемингстің және Монтичелло тізіміндегі Хемингстің барлық балаларының әкесі болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Осыдан кейін Қор көрмелер мен экскурсиялық баяндамаларды Джефферсонның Хемингстің барлық балаларының әкесі екенін көрсететіндей етіп қайта қарады, сондай-ақ Монтичелло мен Шарлоттсвиллдегі көпұлтақты қоғамды зерттеуге жаңа қаржыландыру жүргізді. 2000 жылдан бері көптеген ғалымдар, соның ішінде Джозеф Эллис сияқты өмірбаян жазушылар, жаңа консенсусқа келісті. ДНК зерттеуінен кейін құрылған Томас Джефферсон мұра қоғамымен байланысты болған басқа тарихшылар дауды жалғастыруда.
In 1997 Annette Gordon Reed published Thomas Jefferson and Sally Hemings: An American Controversy, in which she analyzed the historiography and noted the bias of historians in assessing conflicting accounts by descendants of the Jefferson family and the Hemings family, as well as evidence that they overlooked. She also noted Malone's data, which established that Jefferson was at Monticello during the conception period for each of Sally Heming's children. To try to resolve the renewed controversy with modern techniques, in 1998 a Y DNA study was conducted of descendants of the Jefferson male line, Eston Hemings (the youngest son of Sally Hemings), the Carr nephews, and Thomas Woodson (whose family also claimed descent from Jefferson). It found that the Y DNA of the Eston Hemings descendant matched the rare haplotype of the male Jefferson line. In addition, the tests conclusively found that there was no match between the Carr line and the Hemings descendant. In January 2000, a research committee commissioned by the Thomas Jefferson Foundation, which operates Monticello, concluded that there was a high probability that Jefferson had been the father of Eston Hemings and likely of all Hemings children listed in the Monticello records. Since then the Foundation has revised exhibits and tour commentary to reflect Jefferson's paternity of all Hemings' children, and it has sponsored new research into the interracial society of Monticello and Charlottesville. Since 2000, most academics, including biographers such as Joseph Ellis, have agreed with the new consensus. Other historians, including those associated with the Thomas Jefferson Heritage Society, founded after the DNA study, continue to disagree.
Ричард Никсон: оның мінезінің қалыптасуы
Бродье жаңа өмірбаянына арналған көптеген тақырыптарды қарастырды. Бригам Янгтың өмірбаянын жазуға мүмкіндік болғанмен, ол «ескі тақырыпқа оралуды» қаламады. Ричард Никсон оның Джефферсон өмірбаянын аяқтағаннан кейін көп ұзамай президенттік лауазымынан кетіп, Броди бұрынғы президент туралы студенттер мен басқаларға ресми түрде сөз сөйледі. Либералды демократ ретінде Броди Никсонға «жағымсыз қызығушылық» сезімді, оны «улы жылан», «ашық өтірікші» және «нашар, қайғылы қылмыскер» деп атады. Броди Никсонды Джозеф Смит сияқты алдаушы деп есептегенімен, оны Мормон басшысы сияқты «сүйкімді алдаушы» деп санамады. 1969 жылы Никсонның Вьетнам соғысын аяқтау туралы уәдесімен сайлауда жеңіске жеткеннен кейін оның ұлы әскерге шақырылуға жақын болды. (Соңғы сәтте, мейірімді дәрігерлер Брюс Бродидің аллергиясының негізінде әскери қызметке жарамсыз деп қайта жіктеді.) Эллсберг Бернард Бродидің жақын досы және бұрынғы RAND әріптесі болды. Филдинг – Фон Бродидің көп жылдық психотерапевті. Броди «Никсон оның жеке өміріне жасаған шабуыл» деп ойлады. Бернард та, баспагері де оның таңдауына қуанбаса да, Броди жаңа жобасын бастады. Ол 1977 жылы UCLA-дағы профессорлық қызметінен кетіп, зерттеулерге, соның ішінде алғаш рет ауызша тарих жинақтарына толыққандай берілді. Броди 150 сұхбат жүргізді. Ол Генри Киссинджермен – оны есімдерімен танитын – және Никсонмен сұхбаттасуға тырысты, оған жолдаған хатында бұл зерттеуді «шынайы және дәл» деп сипаттады. (Никсон жауап бермеді.) Ол ешқандай дәлел таба алмаса да, Броди оның жақын досы Бебе Ребозомен гомосексуалды қарым-қатынаста болғанын ойлай бастады. Оның психоанализімен айналысатын достары оны осы тақырыптан аулақ болуға ескертті.
Brodie considered a range of subjects for a new biography. Brigham Young was a clear field, but she decided not to “return to old ground”. Richard Nixon had resigned the presidency shortly after she had finished Jefferson, and Brodie had spoken formally to both students and others about the former president. As a liberal Democrat, Brodie had developed a “repellent fascination" with Nixon, a man whom she called “a rattlesnake”, a “plain damn liar”, and a "shabby, pathetic felon". Although Brodie thought Nixon was an imposter like Joseph Smith, she did not believe him to be the “charming imposter the Mormon leader was". One of her sons had nearly been drafted in 1969 shortly after Nixon had won election on the promise to end the Vietnam War. (At the last minute, sympathetic physicians had reclassified Bruce Brodie as unfit for military service on the basis of his allergies.) Ellsberg was a close friend and former RAND associate of Bernard Brodie. Fielding was Fawn Brodie's long time therapist. Brodie considered “Nixon the perpetrator of an assault on her privacy”. Although neither Bernard nor her publisher was enthusiastic about her choice, Brodie began to work on her new project. She resigned her professorship at UCLA in 1977 to devote herself to research, including, for the first time, in oral history collections. Brodie conducted 150 interviews. She tried unsuccessfully to interview Henry Kissinger—whom she knew on a first name basis—and Nixon for what she described in a letter to him as “a compassionate and accurate study”. (Nixon did not reply.) Although she could find no evidence, Brodie began to think that he had engaged in a homosexual relationship with his good friend Bebe Rebozo. Her psychoanalyst friends tried to warn her off this topic.
Ауру
1977 жылдың қарашасында Бернард Бродиге қатерлі ісік диагнозы қойылды, ал Фаун Броди Никсон туралы зерттеуін тоқтатты: «Ол жындының баласы, күте берсін». Ол күйеуінің өліміне дейін күтім жасады, бір жылдан кейін қайтыс болды. Содан кейін ол «ешқашан толыққанды жазылмаған депрессияға» тап болды. Осы оқиғаларға байланысты Никсонның өмірбаяны «жалтақдаудың белгісі» сияқты көрінді.
In November 1977, Bernard Brodie was diagnosed with a serious cancer, and Fawn Brodie suspended her research on Nixon: “That son of a bitch can wait.” She nursed her husband until his death a year later. Afterward, she struggled with “a depression from which she would never really emerge”. Under the circumstances, Nixon's biography seemed “like a total obscenity”.
Пікірлер
Ричард Никсон: Оның мінезінің қалыптасуы 1981 жылдың соңында жарық көрді және оның бұрынғы кітаптарына қарағанда нашар пікірлер алды. The New Republic журналында Годфри Ходжсон оның психоаналитикалық тәсілі мен ниеттерін сынап, былай деді: "Психотерапияның түсініктері мінезді жою құралы ретінде қолданылуы мүмкін, тіпті жала жабуға, немесе кек алуға әкелуі мүмкін". J. Филипп Розенбергтің сөзінше, Бродидің Ричард Никсонның ерте мансабына арналған зерттеуі психобиографияның кемшілігін көрсетті, себебі оны өзінің тақырыбына жағымсыз көзқараспен қараған автор жазған. Кітаптың сатылымы көңіл көншілік тудырды, себебі сын-пикирлердің нашарлығына және Никсонның әріптестері – Генри Киссинджер, Джон Эрлихман және Джон Дин сияқты адамдардың жақында жарық көрген естеліктерінің көп болуына байланысты. Бродінің кітабы, әсіресе, Оливер Стоунды 1995 жылы дау тудырған "Никсон" фильмін жасауға ықпал етті.
Richard Nixon: The Shaping of His Character was published in late 1981 and received reviews less enthusiastic than for any of her earlier books. Writing in The New Republic, Godfrey Hodgson questioned both her psychoanalytic approach and her motives: "[W]e are in danger of having the insights of psychotherapy used as a tool for character destruction, certainly for libel, potentially for revenge." According to J. Philipp Rosenberg, Brodie's study of Richard Nixon's early career demonstrated a weakness of psychobiography because it was written by an author who disliked her subject. Sales of the book were disappointing, in part because of the reviews, and in part because memoirs by Nixon associates such as Henry Kissinger, John Ehrlichman, and John Dean had recently flooded the market. Perhaps Brodie's book was most influential in stimulating Oliver Stone to create his controversial 1995 movie Nixon.
Өлім
Бродье "Ричард Никсон: Оның мінез-құлқының қалыптасуы" кітабы жарық көрмесіне тоғыз ай қалғанда қайтыс болды. Өлімі жақындағанда, қатерлі ісік миы мен сүйектеріне тарады, және Бродье қатты ауыруға ұшырады. Осы уақытта, ол ауруханада әлі де Соңғы күндердің қасиеттісі болып қалған ағасы Томасқа кездесті. Бродье көп бұрын ағасынан да, ЛДС шіркеуінен де алыстаған болса да, одан "маған бата бер" деп өтінді. Бірнеше күннен кейін Бродье, діни қызметкердің батасы туралы сұранышының шіркеуге қайта оралуға деген ниет емес екенін түсіндіретін хабарлама жариялады. Бұл Бродье жасаған соңғы жазбалы мәлімдеме болды. Оның өсиетімен, достары оның күлін ол жақсы көріп, жылжымайтын мүлік салудан қорғауға көмектескен Санта-Моника тауларына шашып жіберді.
Brodie died nine months before publication of Richard Nixon: The Shaping of His Character. As death neared, the cancer spread to her brain and bones, and Brodie suffered intense pain. During this period, she was visited in the hospital by her brother Thomas, who had remained a practicing Latter day Saint. Brodie asked him to "give me a blessing", although she had long been estranged from both her brother and the LDS Church. A few days later, Brodie released a note saying that her request for a priesthood blessing should not be misinterpreted as a request to return to the church. It was Brodie's last signed statement. In accordance with her wishes, friends spread her ashes over the Santa Monica Mountains, which she loved and had successfully helped to protect from real estate development.