Қатігез тұтқын: Чарльз Бронсонның өмірі мен өнері

Кіріспе

Ағылшын қылмыскері (1952 жылы туған) британдық тұтқын

Чарльз Артур Сальвадор (бұрын Чарльз Али Ахмед; 6 желтоқсан 1952 жылы Майкл Гордон Петерсон ретінде туған), көбінесе Чарльз Бронсон деп танылатын, британдық қылмыскер, зорлық-зомбылыққа толы және түрмеде өткен өмірімен әйгілі. Ол Рамптон, Бродмур және Эшворт жоғары қауіпсіздікті психиатриялық ауруханаларында бірнеше рет ұсталған. Алғашқыда ұсақ қылмыскер ретінде тұтқындалып, 1974 жылы қарулы тонау үшін жеті жылға бас бостандығынан айырылды. Түрмедегілер мен күзетшілерге шабуыл жасағаны үшін қосымша жазалар тағайындалды. 1987 жылы бостандыққа шыққаннан кейін ол Лондонның Шығыс бөлігінде кәсіби бокспен айналыса бастады. Оның промоутері оған сәйкес келетін есім қажет деп ойлады және оны американдық актердің құрметіне Чарльз Бронсон деп өзгертуді ұсынды. 1988 жылы тағы бір тонау ісі бойынша айыпталып, қайтадан түрмеге қамалды. Ол өте зорлық көрсететін тұтқын, күзетшілермен қақтығыс кезінде көптеген адамдарды кепілге алып, өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Англияның үш арнайы психиатриялық ауруханасының әрқайсысында түрмеде отырды. Бронсон түрме реформасы және емдеу тақырыбындағы кітаптарда, сұхбаттарда және зерттеулерде жиі кездеседі. Ол: "Мен жақсы жігітпін, бірақ кейде сана-сезімімді жоғалтып, жаман болып кетемін. Бұл мені жаман емес, жай ғана шатастырғандай етеді" дейді. 2008 жылы Том Хардидің ойнаған "Бронсон" фильмі оның өміріне негізделген, шала ғибраттық туынды болды. Бронсон түрмедегі тәжірибесі және түрмеде кездескен танымал тұтқындар туралы көптеген кітаптар жазды. Ұзақ жылдар бойы басқа тұтқындардан оқшауланған, фитнеске құмар Бронсон шектеулі кеңістікте жаттығулар жасау туралы кітап жазды. Ол суретші, түрме және психиатриялық аурухана өмірін бейнелейтін суреттері мен иллюстрациялары көрмелерге қойылып, жүлделер жеңіп алды. 2014 жылы ол өзінің сүйікті суретшілерінің бірі Сальвадор Далиге құрмет көрсету үшін атын тағы бір рет өзгертті, осы жолы Чарльз Сальвадор деп аталатын болды. Чарльз Сальвадордың өнер қоры оның өнерін насихаттау және "өзінен де қиын жағдайдағы адамдарға" өнермен айналысуға көмектесу мақсатында құрылды. 2023 жылы оның мерзімінен бұрын босату туралы өтініші қабылданбады.

Charles Arthur Salvador (formerly Charles Ali Ahmed; born Michael Gordon Peterson on 6 December 1952), better known as Charles Bronson, is a British criminal, with a violent and notorious life as a prisoner. He has spent periods detained in the Rampton, Broadmoor, and Ashworth high security psychiatric hospitals. First arrested as a petty criminal, he was convicted and sentenced in 1974 to seven years' imprisonment for armed robbery. Further sentences were imposed because of attacks on prisoners and guards. Upon his release in 1987, he began a bare knuckle boxing career in the East End of London. His promoter thought he needed a more suitable name and suggested he change it to Charles Bronson, after the American actor. He was returned to prison in 1988 on conviction concerning another robbery. He is a violent prisoner, and has taken numerous hostages in the course of confrontations with guards, resulting in sentences of life imprisonment. He has been held at times in each of England's three special psychiatric hospitals. Bronson has been featured in books, interviews, and studies of prison reform and treatment. He has said: "I'm a nice guy, but sometimes I lose all my senses and become nasty. That doesn't make me evil, just confused." He was the subject of the 2008 film Bronson starring Tom Hardy, a biopic based loosely on his life. Bronson has written many books about his experiences and the famous prisoners he has met throughout his incarceration. A fitness fanatic who has spent many years in segregation from other prisoners, Bronson wrote a book about exercising in confined spaces. He is an artist; paintings and illustrations of prison and psychiatric hospital life have been exhibited and won him awards. In 2014, he changed his name again, this time to Charles Salvador, in a mark of respect to Salvador Dalí, one of his favourite artists. The Charles Salvador Art Foundation was founded to promote his artwork and "help those in positions even less fortunate than his own" to participate in art. In 2023, his application for parole was rejected.

Ерте өмір

Майкл Гордон Петерсон Бедфордширдің Лутон қаласында дүниеге келді. Ол Айра (Парри) мен Джон Г. Петерсонның үш ұлының бірі болды. Кейіннен оның әкесі Аберистуидте консервативті клубты басқарды. Оның ағасы мен әпкесі 1960 және 1970 жылдары Лутон қаласының мэрі болды. Петерсон төрт жасынан бастап Лутонда өмір сүрді, бірақ жасөспірім кезінде оның отбасы Елсмир портына (Чешир) көшіп барды, онда ол қиындыққа тап болды. Ол 13 жасында төрт ұрыдан тұратын топтың мүшесі болды. Ол ерте кезден-ақ жекпе-жек ұнататын, мектепте жиі қалмайтын. Кейіннен Петерсон өзінің туған қаласы деп атаған Лутонға оралды. Оның алғашқы жұмысы Tesco-да болды, ол менеджеріне шабуыл жасағаны үшін жұмыстан шығарылғанға дейін екі аптаға созылды. Ол бірнеше жұмыс орындарын, бірнеше зауыттарда жұмыс істеді. Ол алғаш рет Рислиде тұтқындалып, қыздарының әкесімен айтысқаннан кейін, тұрып жатқан көліктерді талқандағаннан кейін қылмыстық залал үшін тергеу изоляторында отырды. Соттан кейін оған айыппұл салынып, шартпен босатылды. Питерсон жиһаздарды ауыстырып тастаушы болып жұмыс істеді, сонымен қатар түнде жиі ұрысып жүрді. Кішігірім қылмысқа қатысқаннан кейін ол алғаш рет билікпен қиындыққа тап болды. Ол ата-анасының үйінен, оқиға болған жерден 145 шақырым қашықтықта ұсталды. 19 жасында Бронсон ұрлау-соғу ісінде кінәлі деп танылды. Судья оған шартпен жаза берді. Ол 1971 жылы Айрин Келсимен танысады, ол оны "мен білетін кез келген басқа жігіттен мүлдем өзгеше" деп сипаттады. Ол әрқашан арнайы тігілген костюм киіп, жақсы күтімделген қоян-қолтықтар мен кокни акцентімен жүретін". Сегіз айдан кейін, 1972 жылы, Келси төрт айлық жүкті болғанда, олар Честердегі тіркеу кеңсесінде үйленді. 1975 жылы ол Халлға ауыстырылды. Түрмеде жұмыс істеуге бас тартқаннан кейін, ол түрме қызметкерімен айтысқаннан кейін цехты талқандап, жазалау блогына жіберілді. Оған хлорпромазин седативін (осы препарат оның денсаулығын нашарлатты) сайып, жазасын алты айға ұзартты. Ауыруынан кейін ол өте қиын тұтқын болып шықты және бірнеше ай бойы қайта-қайта жалғыздыққа жабылды. Ол тұтқынның жолдасы Джон Генри Галлахерге шыны құмырамен шабуыл жасап, ауыр жарақаттанумен айыпталды. (Содан кейін айыптаулар заңсыз жарақаттауға ауыстырылды, ол кінәлі деп танылды. Оның жазасы тоғыз айға ұзартылды.) Ол Армли түрмесіне ауыстырылды. Питерсон өзінің зорлық-зомбылық және аса қауіпті тұтқын ретінде танымал болғанын анықтады. 1975 - 1977 жылдары ол Армли, Уэйкфилд, Паркхерст және Уолтон түрмелерінің арасында ауыстырылды; оны Йоркширден Лондонға түрмедегі ванның еденіне шынжырмен бұғаулап әкелді. Ол жеке камерада отырып, фитнес бағдарламасын бастады. Ол басқа сотталғандарға шабуыл жасап, түрме мүлкіне зақым келтірді. Уэнсвортта ол көрші камерадағы тұтқынды улантуға тырысты. 1976 жылы Паркхерст түрмесіне ауыстырылды, онда ол Крей егіздерімен достық қарым-қатынас жасады, оларды "мен кездестірген ең жақсы екі жігіт" деп сипаттады. Ол түрме қызметкерін өлтірем деп қорқытқаннан кейін Вандзвортқа ауыстырылды. Ол түрмеден қашып құтылу үшін қазылғаннан кейін төрт ай бойы оқшауланған күйде болды. Түрмедегі жалпы халыққа қайтарылғаннан кейін ол қашу жоспарын айтқан тұтқынға қол сұғып, оған шабуыл жасап, өмір бойы жарақаттады. Уэндсворттың губернаторы Бронсонды өзінің мекемесінен көшіргісі келді, және оны Паркхерсттегі C бөлімшесі (психиатриялық қанаты) ғана қабылдауға дайын болды. Бронсон Уайт аралына қайтарылды. Ол жерде ол тұтқынға джем құмырасымен шабуыл жасап, тағы да ауыр дене жарақаты жасады деп айыпталды. Ол өзін-өзі өлтіруге тырысты және басқа түрме қызметкеріне шабуыл жасады, сондай-ақ Психикалық денсаулық туралы заң бойынша оны басқа түрмеге ауыстыру туралы бұйрыққа бағынды. 1978 жылдың желтоқсанында Бронсон Бродмурға келді, бірақ көп ұзамай Рэмптон қауіпсіз ауруханасына ауыстырылды. Емдеуге мәжбүрлеуге бейімделе алмай, аса қауіпті және аса қауіпті пациенттермен бірге Бронсон бала зорлаушы және кісі өлтіруші Джон Уайтты басуға тырысты. Ол Уайттың өлім жазасын жариялап жатқан кезінде тұтқындалды. Бронсон Бродмурға қайтарылды, онда ол Ронни Креймен қайта қосылды. "Мен олардың қабырғаға ұшып, бастарын қошқар ретінде пайдаланғанын көрдім. Мен олардың осылай істегенде есінен танығанын көрдім. Олар қалам, ине, қайшымен өздерін түйреген. Бірі тіпті бір көзіне соқыр болып, екіншісі өзінің ұрығын жұлып алды. Бірде біреу өзін жеуге тырысып, қол-аяғын, аяғын, аяғын тістеді. "Бронсон өзін ұстап тұрған пс...

Born Michael Gordon Peterson in Luton, Bedfordshire, he was one of three sons of Eira ( Parry) and John G. Peterson. His father later ran the Conservative club in Aberystwyth. His uncle and aunt each served as mayor of Luton in the 1960s and 1970s. Peterson lived in Luton from the age of four, but when he was a teenager, his family moved to Ellesmere Port, Cheshire, where he started getting into trouble. By the age of 13, he was part of a gang of four robbers and was reprimanded in juvenile court after he was caught stealing. He enjoyed fighting from an early age, and was often absent from school. Peterson later returned to Luton, which he refers to as his hometown. His first job was at Tesco, which lasted a fortnight before he was dismissed for attacking his manager. He passed through a number of jobs, working as a hod carrier and in a number of factories. He was imprisoned for the first time at Risley, serving time on remand for criminal damage after he smashed some parked cars following an argument with his girlfriend's father. Following his trial, he was fined and given probation. Peterson worked as a furniture remover, while regularly fighting on his nights out. After being involved in petty crime, he was in serious trouble with the authorities for the first time after crashing a stolen lorry into a car. He was apprehended in his parents' home, 90 mile (145 km) from the scene of the incident. Aged 19, Bronson was convicted for his part in a smash and grab raid. The judge gave him a suspended sentence. He met Irene Kelsey in 1971, who described him as "so different from any other boys I knew. He always wore tailored suits, had perfectly groomed sideburns and a Cockney accent." Eight months later in 1972, when Kelsey was four months pregnant, the couple married at Chester Register Office. He was transferred to Hull in 1975. After refusing prison work, he smashed up a workshop after an altercation with a prison officer, and was sent to the punishment block. He was also injected with the sedative chlorpromazine (which made him violently ill), and six months were added to his sentence. After recovering he continued to prove a highly challenging inmate, and was repeatedly placed in solitary confinement (isolation) for several months. He attacked fellow prisoner John Henry Gallagher with a glass jug, and was charged with grievous bodily harm. (Charges were later dropped to unlawful wounding, and he was convicted. Nine months were added to his sentence.) He was transferred to Armley Gaol. Peterson found that his reputation as a violent and highly dangerous inmate preceded him. During 1975 to 1977, he was switched between Armley, Wakefield, Parkhurst, and Walton prisons; he was taken from Yorkshire to London chained to the floor of a prison van. Kept in solitary confinement, he began a fitness programme. He continued to attack other convicts and damage prison property. At Wandsworth, he attempted to poison the prisoner in the cell next to him. He was moved to Parkhurst Prison in 1976, where he befriended the Kray twins, whom he described as "the best two guys I've ever met". He was moved back to Wandsworth after threatening to kill a prison officer. He spent four months in isolation after he was caught trying to dig his way out of his cell. After being returned to the prison's general population, he caught up with the prisoner who had informed on his escape plan, and attacked him, scarring him for life. The governor at Wandsworth wanted to transfer Bronson out of his facility, and only the C Unit (Psychiatric Wing) at Parkhurst was willing to accept him. Bronson was returned to the Isle of Wight. There he attacked a prisoner with a jam jar, and was again charged with grievous bodily harm. He attempted suicide and attacked another prison officer, and was made subject to a transfer direction order under the Mental Health Act. In December 1978, Bronson arrived at Broadmoor, but was soon transferred to Rampton Secure Hospital. Unable to adapt to forced medication, and in the company of highly disturbed and highly dangerous patients, Bronson attempted to strangle child rapist and murderer John White. He was apprehended just as White was giving out his death rattle. Bronson was returned to Broadmoor, where he reunited with Ronnie Kray. "I witnessed them running into walls, using their heads as rams. I've seen them fall unconscious doing this. They stabbed themselves with pens, needles, scissors. One even blinded himself in one eye and another tore out his own testicle. There was one just kept trying to eat himself, biting his arms, legs and feet. "|Bronson on finding it impossible to relate to other patients in the mental institutions where he was held. At Broadmoor, Bronson attempted to strangle Gordon Robinson to death, but was prevented from doing so by the tearing of the silk tie he was using. Following this failure, Bronson became depressed, but found his spirits lifted when Ronnie Kray arranged a visit from boxer Terry Downes. In 1982, he performed his first rooftop protest after escaping to the top of Broadmoor; he tore off roof tiles. Not long after the first incident, he again reached the roof of Broadmoor. He caused £250,000 worth of damage in a three day protest before he was talked down by his family. Following further treatment, he took up art. Eventually he received more prison awards than any other inmate for his poems, prose, and cartoons. He made a third rooftop protest, this time demanding a prison transfer, but was again talked down. He began an 18 day long hunger strike, and was eventually granted a transfer to Ashworth Hospital (then known as Park Lane Hospital) in June 1984. "I'd been certified mad because of my violence. I was still violent – and they were now certifying me sane. Where's the sanity in that? Isn't the system just as crazy? "|Psychiatrists discussed psychopathy and schizophrenia, but never agreed on what mental illnesses, if any, Bronson had. Though Bronson was more settled in the more modern facilities and regime at Ashworth, he soon returned to his previous behavior. He used a sauce bottle to stab Mervin Horley, a patient who made sexual advances towards him. He was returned to the general prison population at Risley Remand Centre in 1985, but was placed in isolation after punching a fellow inmate. In May 1985, Bronson pleaded guilty to grievous bodily harm for the attack on Horley, and three years were added to his sentence. Later in the year he was returned to Walton, where he made another three day rooftop protest, causing £100,000 worth of damage. Authorities added another year to his sentence. He was moved to Albany, where he punched another convict on his first day in general prison population. He was quickly moved to Wormwood Scrubs, and two weeks later was returned to Wandsworth. In 1986, Bronson was transferred eight times, the only new location being Winchester. He strangled the governor of Wormwood Scrubs during one particularly violent episode. On 3 January 1987, he was transferred to Gartree, where he served the rest of his sentence in isolation, other than ten days spent in nearby Leicester Prison.

1987 - 1999 жылдар

Гартриден босатылғаннан кейін Петерсонды отбасы күтіп алды және ол бірнеше күн Аберистуитте ата-анасымен бірге болды. Ол пойызбен Лондонға сапар шекті, су тапаншасын сатып алып, оны өзгертті және бейтаныс адамды қорқытып, Лутонға дейін апарып жіберді. Бронсон ұзақ уақыт бойы досы Реджи Крейдің кеңесімен Лондонның шығыс бөлігінде заңсыз қолғапсыз бокспен айналысты. 1987 жылы ол жекпе-жек промоутері Пол Эдмондстың кеңесімен Майкл Петерсон деген есімін Чарльз Бронсонға өзгертті, бірақ ол ешқашан америкалық актер Чарльз Бронсонды ойнаған фильмді көрмеген. Ол Ленни Маклинмен жұдырықтасуға ұсыныс жасады, бірақ одан бас тартты. Ол сондай-ақ, 10 мың фунттық жер асты шайқасында ротвейлерді қолдарымен өлтіргенін айтты. Кейін ол "Мен жануарларды жақсы көретінім үшін мақтан тұтпаймын" деді. 1988 жылы Жаңа жыл күні ол әйелі үшін бір жүзік сақтап, қалғанын сатты. Ол Лестер түрмесіне қайтарылды, себебі Бедфорд түрмесі оның алғашқы мерзімінде бақылаусыз мінез-құлқына байланысты оны қабылдаудан бас тартты. Оның қорғанысы күшті болды, себебі куәгерлер жазадан қорқып куәлік беруден бас тартты. Элисон бастапқы куәлігін қайтарып алып, айыптау тарапының басты куәгері болды; бұл Бронсонның кінәсіздігін жоққа шығарды және айыптау тарапына істі жеңу үшін қажетті барлық дәлелдерді берді. Бронсон түрме төбесіне шығуға тырысып, сәтсіз аяқтады және Брикстонға ауыстырылды. Бронсон Брикстондағы 16 тұтқыннан тұратын ең қауіпсіз бөлімшеге орналастырылды. 1988 жылдың маусым айында ол қарулы тонауды мойындап, жеті жылға сотталды. Бронсон Фулл Саттонға ауыстырылмастан бұрын Вандсвортқа әкелінді. Ол жерде ол тұтқынды және түрме қызметкерін ұрып, губернаторға су шашып, оқшауланған бөлмеде отырды. Ол сондай-ақ Даремде бір ай болды, онда ол өзінің камерасына кірген кеміргіштер отбасымен дос болды. 1989 жылы ол Лонг-Лартинге ауыстырылды және түрмеде жағдай жақсарды. Алайда ол ақырында "өз басынан кетіп", жалаңаш күйінде шабуыл жасады, сындырылған бөтелкеден және шүбірден жасалған сүйекті ұстап жүрді. Бронсонның тағы бір оқиғасы болғаннан кейін, ол оқшауланған бөлмеге орналастырылды. Ол Бристольде екі ай болды, содан кейін 1989 жылдың қыркүйегінде Бирмингемге, Винчестерге, содан кейін Вандсвортқа көшірілді. Ол үнемі ауысып, жиі қиындыққа ұшырады, әсіресе Гартриде екі түрме қызметкерін ұрып, Франкландта губернатордың орынбасарын тұтқынға алған кезде. Паркхерсте ол шабуылға ұшырады, онда кем дегенде екі тұтқын оны бірнеше рет артқы жағынан пышақпен ұрды; Бронсон бұл туралы полицияға айтудан бас тартты. Ол шабуылдан кейін оқиғасыз қалпына келді және 1992 жылдың қарашасында түрмеден босатылды. Бронсон 53 күн бостандыққа шығып, тағы да тұтқындалды, бұл жолы ұрлық жасауға қатысқаны үшін. 1993 жылдың 9 ақпанында ұрлық айыбы алынып тасталды; Келли Энннің сүйіктісінің мұрнын сындырғаны үшін оған 600 фунт айыппұл салынды. 16 күннен кейін ол ұрлық жасауға әрекеттенгені және кесілген мылтықпен ұсталғаны үшін тұтқындалды. Вудхиллдегі тергеу изоляторында ол азаматтық кітапханашыны тұтқынға алып, полиция келіссөзшілерінен үрмелі қуыршақ, вертолет және шай сұрады. Ол тұтқынның алдында газ шығарғанына ренжігеннен кейін оны босатты. Бронсонды Белмарштан Буллингдон түрмесіне соттауға алып кетеді. Сот барысында ол мылтықтың болуы үшін кінәлі деп танылды, бірақ ұрлыққа қатысқаны үшін кінәлі емес. Ол қазылар алқасына мылтықты өзінің басын жарылту үшін қолданғанын айтты. 1993 жылдың 14 қыркүйегінде ол "ұрлау ниетімен" кінәлі деп танылды, бірақ ұрлыққа қатысқаны үшін кінәлі емес, ал оның серігі барлық айыптардан босатылды. Оған сегіз жылға бас бостандығынан айыру жазасы тағайындалды. Бронсонды Белмарштан Уэйкфилдке алып кетіп, 40 күн бойы жалаңаш күйінде оқшауланған. Ол қараша айында Халлға ауыстырылды, онда ол 1994 жылы Пасха дүйсенбісінде губернатордың орынбасары Адриан Уоллесті тұтқынға алғанға дейін бірнеше айды оқиғасыз өткізді. Оны күзетшілер басып алып, Лестерге ауыстырды. Ол Уэйкфилдке қайтарылды, онда ол бұрын Роберт Модсли тұрып жатқан "Ганнибалдың қауысы" деп аталатын жерге қамалды. Ол жерде түрме қызметкерлері Мик О'Хаган мен Алан Джарвис Бронсонды сурет салуға шақырды, ол карикатураға көңіл бөлді. 1994 жылдың қыркүйегінде оның әкесі қайтыс болды, ол кезде Бронсон үнемі жалғыздықта болды және аптасына бір рет ауыстырылды. Ол Хай Даунның губернаторына шабуыл жасады, ол Бронсонға жеке барып, түрме қызметкерлеріне "ол менен жақсы қарым-қатынаста" деді. Линкольн қаласында оған Даун синдромы бар балалармен уақыт өткізуге рұқсат етілді; ол оқшауланған бөлмеден шығарылды және балалармен жақсы тіл табысқаннан кейін түрме қанаттарына қайтарылды. Ол 30 минуттық жаттығудан 30 минут кешіккеннен кейін қайтадан оқшауланған бөлмеге қайтарылды. 1996 жылдың сәуір айында ол Бирмингемде дәрігерді тұтқынға алғаннан кейін қайтадан Белмаршқа жіберілді. Бес айдан кейін ирактық ұшақ қырып салушы ол асханада оған соқтығысып, кешірім сұрамады. Ұзақ ойланып, Бронсон екі басқа ирактық ұшақ қырып салушыны және тағы бір тұтқынды, Джейсон Грислиді, камерада тұтқынға алды. Өзінің мойындауынша, ол "нашар болып бара жатқан" және қайтыс болған әкесі туралы айқайлады, егер "қандай да бір ойыншылық" болса, ол "мойынды сындырады" деді. Ол ән шырқады және күлді және ирактықтарды оның аяқтарын қысып, оны "генерал" деп атауға мәжбүр етті. Ол Ливияға апаратын ұшақ, екі Uzi автоматтары, 5000 оқ және балта талап етті. Ол Грислиді босатты, бірақ "мен мұзқаймақ қалаймын" деп айқайлауды бастады. Ол біреуін металл табақпен ұрғаны үшін өкініш білдірді және сол тұтқын оны басына төрт рет ұрып, "теңестіру" үшін талап етті. Ол қауіпсіз шатырмен өзін төрт рет кесті, бірақ тұтқынды босатуға және оқшауланған бөлмеге қайтуға келісті. Оның жазасына тағы жеті жыл қосылды, бірақ апелляцияда бес жылға дейін азайтылды. "Менің көзім жылдар бойы табиғи жарықтан айырылғанына байланысты нашар. Менің көруім қорқынышты; тіпті оқу үшін де мен көзімді қорғайтын көзілдірік тағуға мәжбүрмін. Жылдар бойы жалғыздық мені жарыққа бірнеше минуттан артық тұруға қабілетсіз қылды. Егер мен солай істесем, менің басым ауырады. Шағын камералардағы жылдар бойы жалғыздық мені адамдардың жеке кеңістігіме енуінен күдік тудырды. Мен енді адамдардың тым жақын келуіне, маған тығырық жасауына шыдамаймын. Мен адамдардың тыныс алғанын жек көремін және иіссіз денелердің жақындауынан жек көремін. Мен үшін ауыз - тек тамақтану үшін, ешқашан сүйісу үшін емес. Адамға осындай қиын жағдаймен күресу үшін әдет қажет. Мен үшін бұл менің итерілістерім және отырыстарым. Мен бөлмеде де жүріп, әр қадамын санаймын. Кейбіреулері үш сағат бойы сол жағына, үш сағат бойы оң жағына және үш сағат бойы арқасына жатып жатады. Адамдар әлеуметтік жануарлар, және ол ең жақсы физикалық формада болса да, жылдар бойы жалғыздық денсаулық және психологиялық проблемаларды тудырды, ол Бронсон үшін өзара әрекеттесуді қиын етті." 1996 жылдың қазанында Бронсон Роберт Тейлор, дәрігердің күтпеген келуінен алаңдады, ол оның әдеттегі адвокаты емес. Ол Тейлорды тұтқынға алды, бірақ 30 минуттан кейін ойына келгеннен кейін оны босатты; Тейлор айыптау тарапына көмектесуден бас тартты. 1999 жылдың қаңтарында ол өзінің суретін сынағандықтан азаматтық білім беру қызметкері Фил Дэниелсонды тұтқынға алды. Бронсон түрмені қиратты, тоңазытқыштар мен жиһазды лақтырып жіберді. Ол кір жуғыш машинаны қабырғадан жұлып алғанда шокқа ұшырады және бірнеше минутқа есінен айрылды. Қоршау 44 сағатқа созылды, содан кейін ол Дэниелсонды босатты. Бронсон Уайтмурға ауыстырылды. Оқиға үшін Бронсонға үш жылдан кем емес мерзімге шартты түрде өмір бойы сотталды. Кейін 1999 жылы Вудхиллде Бронсон, Роберт Модсли және Реджинальд Уилсон үшін арнайы түрме бөлімі құрылды, олар қызметкерлер мен басқа тұтқындарға төндіретін тәуекелді азайту үшін. Дэниелсон ...тен 65 000 фунт өтемақы алды.

Upon his release from Gartree, Peterson was met by his family and stayed with his parents for a few days in Aberystwyth. He journeyed by train to London, bought a water pistol, modified it, and used it to intimidate a stranger into driving him to Luton. Bronson embarked on a short lived career in illegal bare knuckle boxing in the East End of London on the advice of long time friend Reggie Kray. He changed his name from Michael Peterson to Charles Bronson in 1987 on the advice of his fight promoter, Paul Edmonds, although he had never seen a film starring the American actor Charles Bronson. He offered to fight Lenny McLean, but was refused. He also said that he killed a rottweiler with his bare hands in a £10,000 underground fight. Later he said that this was "not something I'm proud of because I love animals." To the surprise of his girlfriend Alison, on New Year's Day 1988 he robbed a jewellery shop, kept a ring for her, and sold the rest. He was returned to Leicester Prison, as Bedford Prison refused to house him on account of his uncontrollable behaviour during his first term of imprisonment. His defence had looked strong as eyewitnesses refused to testify due to fear of reprisals. Alison retracted her initial testimony and became the prosecution's main witness; this not only removed Bronson's alibi but gave the prosecution all the evidence needed to win the case. Bronson made a failed bid to reach the prison's roof, and was transferred to Brixton. Bronson was placed in a top secure unit of 16 prisoners at Brixton. In June 1988, he pleaded guilty to armed robbery and was sentenced to seven years. Bronson was taken to Wandsworth, before being transferred to Full Sutton. There he spent time in isolation for punching a prisoner and a prison officer, and throwing water on the governor. He also spent a month at Durham, where he bonded with a family of rodents that crept into his cell. In 1989, he was moved to Long Lartin, and seemed to settle at the prison. However, he eventually "went over the edge" and ran riot in the nude, clutching onto a spear he fashioned out of a broken bottle and a broom handle. After another incident in which Bronson ran amok, he was placed in isolation. He spent two months at Bristol, before being moved to Birmingham, Winchester, and back to Wandsworth in September 1989. He was regularly moved and frequently in trouble, particularly so when he punched two prison officers at Gartree and took the Deputy Governor hostage at Frankland. At Parkhurst, he was on the receiving end of an attack, when at least two prisoners stabbed him in the back several times; Bronson refused to speak to the police about it. He recovered from the attack without further incidents, and was released from prison in November 1992. Bronson spent 53 days as a free man before being arrested once more, this time for conspiracy to rob. On 9 February 1993, the charges of robbery were dismissed; he was given a £600 fine for breaking the nose of Kelly Anne's lover. Sixteen days later, he was arrested for conspiracy to rob and for possession of a sawn off shotgun. On remand in Woodhill, he took a civilian librarian hostage, and demanded an inflatable doll, a helicopter, and a cup of tea from police negotiators. He released the hostage after being disgusted when the man farted in front of him. Bronson was taken from Belmarsh to Bullingdon Prison for his trial. For the trial he pleaded guilty to possessing the shotgun, but not guilty for the conspiracy charges. He told the jury he had intended to use the shotgun to blow his head off. On 14 September 1993, he was found guilty of 'intent to rob' and not guilty of conspiracy to rob, while his co defendant was found innocent of all charges. He was given an eight year sentence. Bronson was taken from Belmarsh to Wakefield, where he spent 40 days naked in isolation. He was transferred to Hull in November, where he spent a number of months without incident before he took deputy governor Adrian Wallace hostage on Easter Monday 1994. He was overpowered by guards, and was transferred to Leicester. He was returned to Wakefield, where he was confined to what was known as the "Hannibal Cage", previously occupied by Robert Maudsley. While there, prison officers Mick O'Hagan and Alan Jarvis encouraged Bronson to take up art, and he began to concentrate on cartooning. His father died in September 1994, during a period when Bronson was in constant solitary confinement and was moved almost weekly. He attacked the governor at High Down, who had felt safe enough to visit Bronson on his own, telling his prison officers that "he's okay with me". At Lincoln, he was allowed to spend time with children with Down syndrome; he was taken out of solitary and placed back on the prison wings after getting along well with the children. He was returned to isolation after returning from 30 minutes' exercise 30 minutes late. In April 1996, he was sent back to Belmarsh after taking a doctor hostage at Birmingham. Five months later, an Iraqi hijacker bumped into him in the canteen and did not apologise. After a long period of brooding, Bronson took two other Iraqi hijackers, along with another inmate named Jason Greasley, hostage in a cell. By his own admission, he was "losing it badly" and ranted about his dead father, saying that any "funny business" would result in him "snapping necks". He sang and laughed and forced the Iraqis to tickle his feet and call him 'General'. He demanded a plane to take him to Libya, two Uzi sub machine guns, 5,000 rounds of ammunition, and an axe. He released Greasley, but began chanting "I want ice cream". He felt guilty after hitting one of the hostages with a metal tray and therefore insisted the same hostage hit him over the head four times so as to call it 'quits'. He slashed himself four times with a safety razor, but agreed to release the hostages and walk back to the segregation unit. Another seven years were added to his sentence, though this was reduced to five on appeal. "My eyes are bad due to the years of unnatural light I have had. My vision is terrible; I have to wear shaded glasses even to read. Years of solitary have left me unable to face the light for more than a few minutes. It gives me terrible headaches if I do Years of loneliness in small cells have left me paranoid about people invading my space. I now can't stand people getting too close, crowding me. I hate people breathing on me and I hate smelly bodies coming near me. Mouths to me are simply for eating – never for kissing A man needs a routine to cope with such an extreme situation. For me it is my push ups and sit ups. I also pace the room and count each step. Some I know lie down on their beds for three hours on their left side, three hours on their right, and three on their back. "|Humans are social animals, and though he remained in top physical shape, years of solitary created health and psychological problems that made interaction difficult for Bronson." In October 1996, Bronson was unsettled as he had an unexpected visit from Robert Taylor, a doctor, instead of his regular lawyer. He took Taylor hostage, but released him 30 minutes later after coming to his senses; Taylor refused to assist a prosecution. In January 1999, he took Phil Danielson, a civilian education worker, hostage, as he had criticised one of Bronson's drawings. Bronson tore up the prison, throwing refrigeration units and furniture around. He was shocked and knocked unconscious for a few minutes when wrenching a washing machine out of the wall. The siege lasted for 44 hours before he released Danielson. Bronson was transferred to Whitemoor. For the incident, Bronson received a discretionary life sentence to run a minimum of three years. Later in 1999, a special prison unit was set up at Woodhill for Bronson, Robert Maudsley and Reginald Wilson, to reduce the risk they posed to staff and other prisoners. Danielson received £65,000 in compensation from the Home Office in an out of court settlement, although the prison service did not admit liability for its negligence in failing to protect a civilian employee.

2001 жылдан қазіргі уақытқа дейін

2001 жылы Бронсон тағы да үйленді, бұл жолы Вудхилл қаласындағы HMP түрмесінде, Фатема Сайра Рехманмен – Бангладеште туған ажырасқан әйелмен. Ол оның суреті мен о туралы газеттегі мақаланы көріп, оған хат жаза бастады. Рехман Бронсонға үйленер алдында он рет барады. Олар танысқанға дейін ол әйелдерге көмектесетін орталықта жұмыс істеген, бірақ қарым-қатынасы туралы жұмыс берушісі білген соң жұмысынан айырылды. Бронсон қысқа уақытқа әйелінің діні – исламды қабылдады, өзін Чарльз Али Ахмед деп атауды қалады, бірақ атын заңды түрде өзгертпеді. Төрт жылдан кейін ол Рехманнан ажырасып, исламнан бас тартты. 2007 жылы Йоркширдің шығыс Райдингіндегі Фулл Саттон қауіпсіздігі жоғары түрмесінде екі түрме қызметкері "бақылау және ұстау кезінде" жағдайға қатысты, оның мақсаты тағы бір кепілге алу жағдайын болдырмау болды. Осы оқиға кезінде Бронсонның көзілдірігі сынды. Ол сынған көзілдірігі үшін 200 фунт стерлинг өтемақы алды. Бронсон Уэйкфилд қауіпсіздігі жоғары түрмесіне ауыстырылғаннан кейін де А санатындағы қылмыскер болып қалды. 2009 жылдың 11 наурызында шартты түрде босату мәселесі қарастырылды, бірақ комиссия оны босатудан бас тартты. 2013 жылдың тамызында 10 мың қол қойылған петиция 10 Даунинг-стритке жіберілді, онда оның босатылуын талап етті. Петициямен бірге Бронсон премьер-министр Дэвид Кэмеронға "өмірімнің қалған бөлігін өмір сүруге және түрме жүйесінде өлмеуге" рұхсат етуін өтінді. 2014 жылдың 28 ақпанында Бронсон HMP Вудхиллдегі теледидар бөлмесінде түрме бастығына шабуыл жасады, себебі оның хаттары, соның ішінде анасынан келген екі хаты ұсталды. Бастыққа ауыр көгалдар тиді. 2014 жылдың шілдесінде Бронсон екі жылға сотталды. Түрме басшылығы оның хаттары дұрыс өңделмеген болуы мүмкін екенін мойындады. 2014 жылдың тамызында Бронсон Сальвадор Далиге құрмет көрсету мақсатында атын Чарльз Сальвадор деп өзгерткенін мәлімдеді. Өзінің веб-сайтында жариялаған хабарламасында Сальвадор: "Ескі мен кепті, Бронсон 1987 жылы жанданды. Ол 2014 жылы қайтыс болды" деді. Осы жаңа есіммен ол "фантастикалық шындық" деп сипатталатын өнер туындыларын жасауға кірісті. Оның туындыларының жинағы 2014 жылдың қазан айында аукционға сатылды. Сальвадор 2017 жылдың 13 ақпанында түрмеде актриса Паула Уильямсонға той жасады, ол ол ұсынысты қабылдады. Ол онымен бес ай бойы кездесіп жүрді. Уильямсонның сөзіне сүйенсек: "Чарли өзгерді. Мен оның 40 жасқа толған күніне дейін, яғни 2020 жылдың тамызында босатылатынына үміттенемін". "Коронация көшесі" және "Эммердейл" телесериалдарында эпизодтық рөлдерде ойнаған Уильямсон 2017 жылдың 14 қарашасында түрме шіркеуінде Сальвадорға тұрмысқа шықты. 2018 жылдың шілдесінде Бронсонның жас британдық туристің Тенерифедегі демалысы кезінде оның кеудесіне "моторлы қайықпен" тиісіп, оны және оның достарын өз пәтеріне шақырғаны туралы фотосуреттері газетке тарағаннан кейін ажырасуды сұрағаны белгілі болды. Ол әйелінен келесі кездесуінде мысық костюмін киюін сұрады, бірақ ол бұл ұсыныстан бас тартты. 2019 жылдың 29 шілдесінде 38 жастағы Уильямсон Сток-он-Тренттегі үйінде қайтыс табылған. Полиция оның өлімін күдікті деп санамады. 2017 жылы Бронсон Channel 4 телеарнасының деректі фильмінде оның есімін танығаннан кейін газет фотографы Джордж Бэмбимен байланысқа түсті. Кездесуден кейін Бронсон ДНҚ тестілеуі үшін Бэмбиге шаш үлгісін берді. Бэмби содан бері ол Бронсонның ұлы болуының ықтималдығы 99,98% екенін растайтын сертификат ұсынды. 2018 жылдың қарашасында Бронсон Лидс қалалық сотында қасақана дене жарақатын келтіруге талпынғаны үшін кінәсіз деп танылды. Өткен қаңтардағы оқиғаға Уэйкфилд түрмесінің бастығы Марк Докерти қатысқан. "Түрмеде өткен 44 жылда мен алғаш рет зорлық-зомбылық жасауды жоспарламадым. Мен бастыққа зиян келтіруді ойламадым", - деді Бронсон сотта өзін қорғағанда. Ақтау үкімінен кейін ол тез арада Вудхилл түрмесіне ауыстырылды. 2023 жылдың басында Бронсон сол жылдың наурыз айында шартты түрде босату комиссиясының алдына шығатыны хабарланды. Комиссия оны босатудан бас тартты, оның себебі "Салвадор мырзаның босатылуға лайықты екеніне комиссия көз жеткізбеді. Сондай-ақ, комиссия мемлекеттік хатшыға оны ашық түрмеге ауыстыруды ұсынбады".

In 2001, Bronson married again, this time in HMP Woodhill to Fatema Saira Rehman, a Bangladeshi born divorcee. She had seen his picture and an article about him in a newspaper and began writing to him. Rehman had visited Bronson ten times before they married. She had worked at a women's shelter before they met, but lost her job when her employer found out about the relationship. For a short time, Bronson converted to his wife's faith of Islam, and wished to be known as Charles Ali Ahmed, but did not change his name legally. After four years he and Rehman divorced, and he renounced Islam. In 2007, two prison staff members at Full Sutton high security dispersal prison in the East Riding of Yorkshire were involved in a "control and restraint incident", in an attempt to prevent another hostage situation, during which Bronson had his tinted glasses broken. Bronson received £200 compensation for his broken glasses. Bronson remained a Category A prisoner when he was moved to Wakefield High Security Prison. The parole hearing took place on 11 March 2009, the board refused parole shortly afterwards. In August 2013, a petition with 10,000 signatures was presented to 10 Downing Street calling for his release. In an enclosed note, Bronson appealed to prime minister David Cameron for him to be able to "live what's left of my life and not be buried in the prison system". On 28 February 2014, Bronson violently attacked the prison governor in a television room in HMP Woodhill, over a dispute that his mail was being withheld, including two letters from his mother. The governor had serious bruising. In July 2014, Bronson was sentenced to two years. The prison had accepted that his mail may have been unacceptably processed. In August 2014, Bronson announced that he was changing his name via deed poll to Charles Salvador, in tribute to the artist Salvador Dalí. In a hand written statement on his website, Salvador stated that "The old me dried up Bronson came alive in 1987. He died in 2014." Under this new name, he began creating works of art described as "fantasy reality". A collection of these works was auctioned in October 2014. Salvador proposed to actress Paula Williamson, during a prison visit on 13 February 2017, and was accepted. She had been visiting him for five months. According to Williamson: "Charlie is a changed man. It is my hope that he will be released by my 40th birthday, in August 2020". Williamson, who had minor roles in Coronation Street and Emmerdale, married Salvador in the prison chapel on 14 November 2017. It became known in July 2018 that Bronson asked for a divorce after photo evidence of a young British holiday goer 'motorboating' on her chest and inviting him and his friends to her apartment, whilst on holiday in Tenerife, was leaked to a newspaper. She claimed he requested his wife to wear a catsuit when she next visited him, a suggestion she rejected. On 29 July 2019, Williamson, aged 38, was found dead at her home in Stoke on Trent. Her death was not considered suspicious by the police. In 2017, Bronson contacted newspaper photographer George Bamby after recognising his name on a Channel 4 documentary. After meeting, Bronson gave Bamby hair samples for DNA testing. Bamby has since produced a certificate claiming that there is a 99.98% chance that he is Bronson's son. In November 2018, Bronson was found not guilty at Leeds Crown Court after being tried for attempting to cause grievous bodily harm with intent. The incident the previous January had involved Mark Docherty, the governor at Wakefield prison. "For the first time in 44 years in prison I never intended to be violent. I never meant to hurt the governor", Bronson told the court (via Videolink) while defending himself. Shortly after his acquittal, he was moved to HM Prison Woodhill. In early 2023, it was reported that Bronson would go before the parole board in March of that year. He was denied parole with the parole board stating that it "was not satisfied that Mr. Salvador was suitable for release. Nor did the panel recommend to the secretary of state that he should be transferred to an open prison."

Кәсіптер мен жобалар

Түрмеде болған кезінде Бронсон фитнес режимін жасап, 2008 жылы 60 секундта 172 бас көтеру және 30 секундта 94 отыру жасай алатынын мәлімдеді. 2002 жылы ол «Жеке фитнес» атты кітабын жариялады, онда аз ресурстар мен орынды пайдалана отырып, жеке жаттығу процесі егжей-тегжейлі баяндалған. Мен бас көтеру мен отырудың патшасымын. Бірде екі адам арқама мінген күйі 25 рет бас көтергенімді айттым, тіпті үш адамды иығымда көтеріп жүрдім! Мен түрмедегі фитнес рекордтарын есімде қалғаннан бері жасап келемін. Маған толық өлшемді снукер үстелін көтере алатын, жасымның жартысы ғана болатын адамды көрсетіңізші. Көтере аламын. Бір сағатта 1727 бас көтеруді жасайтын адамды көрсетіңізші. Жасай аламын. Бірде сегіз жыл бойы салмақ көтермеймін, сосын спорт залына барып, 300 фунт салмақты он рет көтердім. Менің бойым 1,78 метр, салмағым 100 килограмм және өзімді 21 жасымдағыдай күшті сезінемін. Ішімде мені алға итермелейтін күш бар. Мен жалғызбасты фитнес-құтқарушым. 2000 жылы жазған Бронсон түрмедегі шектеулі кеңістіктегі жылдар бойығы жаттығулардың нәтижесін сипаттайды. 1999 жылдан бері Бронсон өлең жазумен және өнер туындыларын шығарумен айналысады; ол он бір кітап жариялады, оның ішінде 2008 жылы өзінің жеке жазған кітабы «Loonyology: In My Own Words». Ол поэзиясы мен өнері үшін 11 рет Koestler Trust сыйлығын жеңіп алды. 2010 жылдың 28 сәуірінде BBC News хабарлағандай, Бронсонның суреттері 2010 жылдың 26 сәуірінен бастап екі апта бойы Лондонның Angel метро станциясында көрсетілді. Көрмені ұйымдастырушы – Art Below, ол Transport For London ресми өнер бағдарламасымен байланысы жоқ. Қылмыстың құрбандары болған отбасылардың мүддесін қорғайтын Ұлттық құрбандар қауымдастығы Бронсонға «Британ жұртшылығымен осындай жолмен қарым-қатынас жасауға» рұқсат берудің орындылығын сұрады. Оның еңбегін көп ұзамай белгісіз бір адам себепсіз алып тастады. The Guardian 2014 жылы Ронни Крейге тиесілі бірнеше Бронсонның шығармаларын сату арқылы оның анасына демалысқа бару үшін бірнеше мың фунт жиналғандығын хабарлады. Бұл Бронсонның Вудхилл түрмесіндегі 12 күзетшіге шабуыл жасағаны туралы хабардан кейін оның ашу-ызасына байланысты болды. 2016 жылы ол церебральды сал ауруымен ауырған баланы емдеуге қаражат жинау үшін өзінің бір өнер туындысын саудаға салды. 2021 жылы Бронсон (Charles Arthur Salvador атымен) Айя-Нападағы Lost Vegas тобының «Only Mad Men Crawl» синглінде естілді. 2023 жылы Бронсон суреттерін көрмеге сатуға ұсынды, ол түрмеден босаған жағдайда жұмыс таба алатынын көрсетіп, шартты түрде босатылу мүмкіндігін арттыруға үміттенді.

While in prison, Bronson developed a fitness regime and in 2008 claimed he could still do 172 press ups in 60 seconds and 94 sit ups in 30 seconds. In 2002, he published the book Solitary Fitness, detailing an individual training process with minimal resources and space. I'm the king of the press ups and the sit ups. I've already said I once did 25 press ups with two men on my back, and I've squatted with three men on my shoulders! I've been making prison fitness records for as long as I can remember. Show me another man – a man half my age – who can pick up a full size snooker table. I can. Show me another guy who can rip out 1,727 press ups in an hour. I can I once went eight years without using weights, then I went into a gym and bench pressed 300lb ten times. I'm 5ft 11in, I weigh 220lb and I feel as strong as did when I was 21 There's something deep inside me that pushes me on. I'm a solitary fitness survivor.|Writing in 2000, Bronson describes the outcome of years of training in the confined spaces in prison. Since 1999, Bronson has occupied himself by writing poetry and producing artworks; he has had eleven books published, including in 2008 his only self penned book Loonyology: In My Own Words. He has won 11 Koestler Trust Awards for his poetry and art. On 28 April 2010, BBC News reported that artwork by Bronson was displayed on the London Underground at Angel tube station from 26 April 2010 for two weeks. The display was organised by Art Below, which is unrelated to the official Transport For London art programme. The National Victims' Association, which represents families affected by crime, queried the desirability of allowing Bronson "to engage with the British public in this way". His work was soon removed by an unknown party for unexplained reasons. The Guardian reported in 2014 that the sale of several of Bronson's artworks, which were formerly owned by Ronnie Kray, raised several thousand pounds for his mother to have a holiday. It followed her upset after Bronson's reported attack launched against 12 prison guards at HMP Woodhill. In 2016, he auctioned one of his artworks to raise money for the treatment of a child with cerebral palsy. In 2021, Bronson (under the name Charles Arthur Salvador) was featured on the single "Only Mad Men Crawl" by the Ayia Napa based recording act Lost Vegas. In 2023, Bronson put his drawings for sale at an exhibition, which he hoped could increase his chance for getting parole by demonstrating that he could have an occupation if released from prison.

Өмірбаяндық фильм

"Бронсон" фильмі, Бронсонның өмірін шамалы дәлдікпен көрсетеді, 2009 жылдың 13 наурызында Ұлыбританияда шықты. Басты рөлді Том Харди ойнайды, ал режиссері – Николас Виндинг Рефн. Премьера кезінде Бронсонның дауысының жаздырылымы, HM түрме қызметінің қызметкерлерінен бұрынғы рұқсатсыз ойнатылғандықтан, қырқыс дау тудырды. Олар жаздырылымның қалай жасалғанына қатысты тергеу талап етті.