Пол Красснер: Америкалық сатирик және жазушының өмірі мен қызметі
Paul Krassner
Пол Красснер (1932-2019) – американдық жазушы, сатирик, "The Realist" журналының негізқалаушысы. 60-жылдарғы контрмәдениет, Yippies қозғалысының өкілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жазушы және сатирик (1932–2019)
American writer and satirist (1932–2019)
Пол Красснер (9 сәуір, 1932 – 21 шілде, 2019) – американдық жазушы және сатирик. Ол 1958 жылы тұңғыш рет жарық көрген "Реалист" еркін ой-пікір журналының негізін қалаушы, редакторы және үнемі қатысушысы болды. Красснер 1960-шы жылдардағы контрмәдениеттегі маңызды тұлғалардың бірі ретінде Кен Кесидің "Merry Pranksters" тобының мүшесі және "Yippies" қозғалысын құрушылардың бірі атанды, осы атауды ойлап табуда да үлкен еңбегі болды.
Paul Krassner (April 9, 1932 – July 21, 2019) was an American writer and satirist. He was the founder, editor, and a frequent contributor to the freethought magazine The Realist, first published in 1958. Krassner became a key figure in the counterculture of the 1960s as a member of Ken Kesey's Merry Pranksters and a founding member of the Yippies, a term he is credited with coining.
Ерте өмір
Красснер бала кезінде скрипкада керемет талант көрсеткен және 1939 жылы алты жасында Карнеги залында өнер көрсеткен. Оның ата-анасы яһуди дінін ұстанған, бірақ Красснер дінді "ұйымдастырылған шарлатандық" деп санап, қатаң секулярлыққа ұмтылды. Барух колледжінде (бұрын Нью-Йорк қалалық колледжінің бөлімшесі) журналистика мамандығы бойынша оқыды және Пол Маул есімімен комедиямен айналыса бастады. Ол былай деп еске алады:
Krassner was a child violin prodigy and performed at Carnegie Hall in 1939 at age six. His parents practiced Judaism, but Krassner chose to be firmly secular, considering religion "organized superstition". He majored in journalism at Baruch College (then a branch of the City College of New York) and began performing as a comedian under the name Paul Maul. He recalled:
«Колледж оқып жүргенде мен цензураға қарсы "The Independent" газетінде жұмыс істей бастадым. Колледжді бітіргеннен кейін толық уақыт жұмыс істей бастадым. Сондықтан, мен ешқашан костюм-галстук киіп, сұхбат беруге шақырылатын жұмыста болған емеспін. Мен газеттің бас редакторы болдым, сонымен қатар "Mad" журналы үшін фриланс жұмыстар жасадым. Бірақ "Mad" жасөспірімдерге бағытталған, ал ересектерге арналған сатирикалық журнал болған жоқ. Сондықтан "Реалист" журналына қарай табиғи эволюция болды, ол сатира мен баламалы журналистиканың үйлесімі еді. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында ол саяси юмор мен сатирада белсенділік танытты. Красснер 1967 жылы Жастар халықаралық партиясының (Йиппилер) негізін қалаушылардың бірі болды, тіпті "Йиппи" сөзін оның ойлап тапқаны айтылады.»
While in college, I started working for an anti censorship paper, The Independent. After I left college I started working there full time. So, I never had a normal job where I had to be interviewed and wear a suit and tie. I became their managing editor and also did freelance stuff for Mad magazine. But Mad was aimed at a teenage audience, and there was no satirical magazine for adults. So it was a kind of organic evolution toward The Realist, which was essentially a combination of satire and alternative journalism. During the late 1950s and early 1960s, he was active in politically edged humor and satire. Krassner was a founder of the Youth International Party (Yippies) in 1967, even credited with coining the word "Yippie,"</blockquote>
Реалист
"Реалист" 1960-шы жылдары тұрақты түрде, ал 1970-шы жылдардың басында үзіліспен жарық көрді. 1966 жылы Красснер Уолли Вуд салған "Реалистердің" "Диснейленд Мемориалдық Оргиясы" атты даулы плакатын жариялады (кейін ол бұл атақты қара-ақ плакатты цифрлық түсті нұсқада да қолжетімді етті). Красснер "Коммунизмге қарсымын" деп жазылған қызыл, ақ және көк плакатты жариялады және "Реалист" журналының бірнеше данасына қоса жіберді. Ол сондай-ақ ФБР директоры Дж. Эдгар Гуверге "Берілген патриоттық плакаттан ләззат аласыздар деп үміттенемін" деген хатты жолдады. Красснердің ниеті – оны пошта арқылы әдепсіз материал жібергені үшін тұтқындау, бұл оның журналына жаңаша назар аударуға мүмкіндік берер еді. Бірақ қудалау болмағандықтан, ол көңілінен шықты. Красснердің ең танымал сатирасы – Уильям Манчестердің 1967 жылы жарық көрген "Президенттің өлімі" кітабына цензура салғаннан кейін жазылған "Кеннеди кітабынан алынып тасталған бөлімдер" мақаласы болды. Гротеск жанрдағы әңгіменің мән-жайында Линден Б. Джонсон Джон Ф. Кеннединің мәйітіндегі оқ жарақаты арқылы жыныстық қатынас жасаған деп суреттеледі. Эллиот Фельдманның айтуынша, "басты баспасөздің кейбір өкілдері және Вашингтондағы саяси сарапшылар, тіпті Пентагон құпия құжаттарымен танымал Дэниел Эллсберг та осы оқиғаның рас екеніне сенген". 1995 жылы "Adbusters" журналына берген сұхбатында Красснер: "Елдің түкпір-түкпіріндегі адамдар, тіпті бір сәт үшін болса да, президенттік некрофилия орын алды деп ойлады. Бұл жұмыс істеді, өйткені Джеки Кеннеди өзінің кітабына цензура салған арқасында көптеген адамдардың қызығушылығын оятып, күшті әсер етті. Мен жазған нәрсе – ЛБЖ-ның мінез-құлқы туралы метафоралық шындық, әдеби контексте ұсынылған, ал суреттердің шоқтығы болғандықтан, Вьетнам соғысын ақыл-есі дұрыс адамдар жүргізіп отыр деген пікірді жоққа шығарды" деді. 1966 жылы ол "Реалист" журналында "Американдық медициналық қауымдастырығының журналынан" алынған бір үзіндіні жариялады, бірақ оны түпнұсқа материал ретінде көрсетті. Мақалада пациенттердің ішектерінен табылған стақандар, теннис доптары және басқа да шетелдік заттар туралы мәліметтер келтірілген. Кейбіреулер оны бұзық ойлы деп айыптады, ал бір абонент: "Мен бұл мақаланы қатты жек көріп, қорқынышты деп таптым. Журналыңызбен не істейтініңізді білесіз деп үміттенемін" деп жазды. 1981 жылы ол "Тіл Фу туралы әңгімелер" атты сатирикалық әңгімесін жариялады, онда жапон-американдық Тіл Фудың оқиғалары әлеуметтік сатирамен үйлеседі. 1994 жылы ол өзінің өмірбаянын "Жауыздыққа ұшыраған, шектелмеген ақылдың жаңғырығы: контрмәдениеттегі жаман оқиғалар" деген атпен шығарды. 2009 жылдың шілдесінде City Lights Publishers "Кімнің әдепсіздік туралы айтуға құқығы бар?" атты сатирикалық эсселер жинағын жариялады, онда заманауи комедия мен саясаттағы және мәдениеттегі әдепсіздік талқыланады. Ол есірткі туралы үш жинақ жариялады. Алғашқы жинақ, "Жанға арналған марихуана әңгімелері" (1999) басқа авторлардың еңбектерін қамтиды және марихуана туралы. "Ақылға арналған психоделикалық саяхаттар" (2001) Красснердің өзі жазған және ЛСД туралы әңгімелерді жинақтайды. Үшіншісі, "Сиқырлы саңырауқұлақтар және басқа да әсерлер" (2004) Красснердің өзі жазған, онда сиқырлы саңырауқұлақтар, экстази, пейот, мескалин, ТГК, опиум, кокаин, аяуаска, белладонна, кетамин, ПЦП, СТП, "бақаның шырыны" және тағы да басқалары туралы мәліметтер бар.
The Realist was published on a fairly regular schedule during the 1960s, then on an irregular schedule after the early 1970s. In 1966, Krassner published The Realists controversial "Disneyland Memorial Orgy" poster, illustrated by Wally Wood (he later made this famed black and white poster available in a digital color version). Krassner published a red, white and blue poster that read "Fuck Communism", and enclosed copies with an issue of The Realist. He also mailed one to FBI Director J. Edgar Hoover with a note that said "I hope you get a chuckle out of the enclosed patriotic poster." Krassner's hope was that he would be arrested for sending obscene material through the mail, which would allow him to get publicity for his magazine. He was disappointed when no prosecution resulted. Krassner's most notorious satire was the article "The Parts That Were Left Out of the Kennedy Book", which followed the censorship of William Manchester's 1967 book on the John F. Kennedy assassination, The Death of a President. At the climax of the grotesque genre short story, Lyndon B. Johnson is described as having sexually penetrated the bullet hole wound in the throat of John F. Kennedy's corpse. According to Elliot Feldman, "Some members of the mainstream press and other Washington political wonks, including Daniel Ellsberg of Pentagon Papers fame, actually believed this incident to be true." In a 1995 interview for the magazine Adbusters, Krassner commented: "People across the country believed – if only for a moment – that an act of presidential necrophilia had taken place. It worked because Jackie Kennedy had created so much curiosity by censoring the book she authorized – William Manchester's The Death Of A President – because what I wrote was a metaphorical truth about LBJ's personality presented in a literary context, and because the imagery was so shocking, it broke through the notion that the war in Vietnam was being conducted by sane men." In 1966, he reprinted in The Realist an excerpt from the academic journal the Journal of the American Medical Association, but presenting it as original material. The article dealt with drinking glasses, tennis balls and other foreign bodies found in patients' rectums. Some accused him of having a perverted mind, and a subscriber wrote "I found the article thoroughly repellent. I trust you know what you can do with your magazine." In 1981 he published the satirical story Tales of Tongue Fu, in which the hilarious misadventures of the Japanese American man Tongue Fu are mixed with a wicked social commentary. In 1994, he published his autobiography Confessions of a Raving, Unconfined Nut: Misadventures in Counter Culture. In July 2009, City Lights Publishers released Who's to Say What's Obscene?, a collection of satirical essays that explore contemporary comedy and obscenity in politics and culture. He published three collections of drug stories. The first collection, Pot Stories for the Soul (1999), is from other authors and is about marijuana. Psychedelic Trips for the Mind (2001), is written by Krassner himself and collects stories on LSD. The third, Magic Mushrooms and Other Highs (2004), is by Krassner too, and deals with magic mushrooms, ecstasy, peyote, mescaline, THC, opium, cocaine, ayahuasca, belladonna, ketamine, PCP, STP, "toad slime", and more.
Басқа қызмет түрлері
1962 жылы Красснер доктор Роберт Спенсермен анонимді сұхбат жүргізіп, оның заңсыз, бірақ қауіпсіз аборттарға қатысқандығын толық баяндады. Жарияланғаннан кейін, оған сұхбаттасқан адаммен байланысуды сұраған әйелдер көптеп қоңырау шалды. Кейін Красснер аборт жасау қылмысын тергейтін үкімді соттың алдына шақырылды. 1965 жылы ол Нью-Йорк еркін университетінде «Неліктен «Нью-Йорк Таймс» «Mad Magazine»-ден де көңілді» деген тақырыпта лекция оқыды. 1968 жылы Красснер «Жазушылар мен редакторлар соғыс салығына қарсы» атты үміткерлікке қол қойып, Вьетнам соғысына наразылық ретінде салық төлеуден бас тартуға міндеттенді. 1960 жылдары Красснер «Cavalier» және «Playboy» сияқты бірнеше ерлер журналына тұрақты үлес қосты. «Cavalier» Красснерді айына 1000 доллар төлеп, «Жылаңаш император» атты бағана жазуға шақырды. 1971 жылы Красснер Сан-Францискодағы ABC FM радиосының филиалы KSFX-те (кейін KGO FM) демалыс күндері радиодағы тұлға және диджей болып жұмыс істеді. «Румпелфорскин» атты псевдониммен ол мәдениет пен саясатты сатиралық тұрғыдан қарастырып, өз әтеизмін жариялады. Ол сондай-ақ «Mad» журналының алғашқы нөмірлеріне үлес қосты. Ол көбінесе стендап-комедия актері ретінде өнер көрсетті және 2005 жылғы «Аристократтар» деректі фильмінде суреттелгендердің бірі болды. Красснер сонымен қатар белгілі лектор болды және Старвуд фестивалі мен WinterStar симпозиумында жиі сөз сөйледі. 1998 жылы ол Рок-н-ролл Даңқы залында Уэви Грейвимен бірге «Мен сені биікке көтеруге асығам: 1965-1969 жылдарғы психоделикалық дәуір» атты көрмеде болды. Ол «The Nation», «AVN Online» және «High Times» басылымдарында мақалалар жазды. Сондай-ақ «The Huffington Post» және «The Rag Blog» блогында жазды. Красснер Патти Херст ісі және Симбиондық азаттық армиясы мен Федералдық тергеу бюросы (ФБР) арасындағы мүмкін байланыстар туралы жазды. Красснердің аяқтары Джон Леннон мен Йоко Ононың 1971 жылғы «Аяқтарыңды мәңгілікке көтер» фильмінде көрсетілді. Әнші Касс Эллиот Красснерді өте бағалады. 1968 жылы «Rolling Stone» журналына берген сұхбатында ол Красснерге өзінің жаңа жеке альбомына алғысөз жазуын тіледі. «Мен оны Тимоти Лиримен кездестірдім, - деді Эллиот, - мен бірден оның бүкіл санасы мен денесіне ғашық болдым, мен оның үшін барлығын істеймін. Ол - үмітсіз идеалист. Мен одан менің алғысөздерімді жазуын сұрадым, ол қуанып қалды. Ол маған не жазу керектігін сұрады. Мен «Иппилер туралы жаз, не басқа нәрсе туралы жаз, тек адамдардың оқығанын қалағаныңды жаз, бұл альбоммен байланысты емес» дедім.
In 1962 Krassner published an anonymous interview with Dr Robert Spencer detailing his involvement in illegal but safe abortions. Subsequent to the publication, he received calls from women asking to be put in contact with the interviewee. Krassner was later subpoenaed to appear before grand juries investigating abortion crime. In 1965 he contributed to the Free University of New York a lecture entitled "Why the New York Times is funnier than Mad Magazine". In 1968, Krassner signed the "Writers and Editors War Tax Protest" pledge, vowing to refuse tax payments in protest against the Vietnam War. In the 1960s, Krassner was a regular contributor to several men's magazines including Cavalier and Playboy. Cavalier hired Krassner for $1,000 per month to write a column called "The Naked Emperor." In 1971, Krassner worked as a weekend radio personality and disk jockey at San Francisco's ABC FM radio affiliate, KSFX, (subsequently KGO FM). Under the pseudonym "Rumpelforeskin", he satirized culture and politics while espousing his atheism. He was also a contributor to early issues of Mad magazine. He often appeared as a stand up comedian, and he was among those featured in the 2005 documentary The Aristocrats. Krassner was also a prolific lecturer and was a frequent speaker at both the Starwood Festival and the WinterStar Symposium. In 1998 he was featured at the Rock & Roll Hall of Fame with Wavy Gravy during their exhibit entitled I Want to Take You Higher: The Psychedelic Era 1965–1969. He was a columnist for The Nation, AVN Online and High Times. He also blogged at The Huffington Post and The Rag Blog. Krassner wrote about the Patty Hearst trial and possible connections between the Symbionese Liberation Army and the Federal Bureau of Investigation (FBI). Krassner's legs appeared in John Lennon and Yoko Ono's 1971 film Up Your Legs Forever. Singer Cass Elliot greatly admired Krassner. In a 1968 interview with Rolling Stone she expressed her desire for Krassner to write the liner notes for her new solo album. "I met him with Timothy Leary," Elliott said, "and I fell instantly in love with his entire mind and body, and I would do anything for him. He's a hopeless idealist. I asked him to write my liner notes and he was delighted. He asked me what to write. I said write about the Yippies or write about anything; just write what you would like people to read, it doesn't have to do with the album."
Марапаттар
Красснер – «Плейбой» журналынан (сатира үшін) және Феминисттік партияның медиа-семинарынан (журналистика үшін) марапат алған жалғыз адам. Ол Амстердамдағы Cannabis Cup-та өткен Контрмәдениет Даңқы залына енгізілген алғашқы тірі адам болды. Ол сөз бостандығына деген адалдығы үшін Америкалық Азаматтық Бостандықтар Одағының Уппи (Аптон Синклер) сыйлығын алды, ал ФБР файлдарында ФБР оны «ессіз, шексіз есілген» деп сипаттаған. Джордж Карлин: «ФБР дұрыс айтты, бұл адам қауіпті – және күлкілі; және қажет». Сүйкімді «әйелдерді азат етуді қолдайтын» Пол Красснерге қош салайық, оның әйелдердің «осы мәселеде» юмор сезімін жоғалтып, оларды кемсітетін және ренжітетін әзілдерге енді күлмейтініне таңырған ашуымен: оның «Жедел қызылша» атты аэрозольдік плакатына, әйелдерді жек көретін Cavalier ерлер журналындағы бағанасына, заң шығарушылардың әйелдеріне қатысты зорлау туралы арманына, оның Күнә тартқандар мен Реалист монахтар туралы әңгімелеріне және ол кез келген ажырасқан Скарсдейлдік орта жастағы әкедей жиі көретін кішкентай қызына қош салайық. Пауыл сияқты, досына туған күніне сый ретінде түнде жезөкше сатып алатын немесе Пауыл сияқты, әйелдер қозғалысындағы адамдардың есімдерін әліпбилік тәртіппен тізімдейтін, әйелдерге қарсы емес екенін дәлелдеу үшін киім ауыстыру бөлмесіндегідей тізімдейтін ер адам – менің бауырлым екеніне мәңгілік қош салайық.
Krassner is the only person to have won awards from both Playboy magazine (for satire) and the Feminist Party Media Workshop (for journalism). He was the first living man to be inducted into the Counterculture Hall of Fame, which took place at the Cannabis Cup in Amsterdam. He received an American Civil Liberties Union Uppie (Upton Sinclair) Award for dedication to freedom of expression, and, according to the FBI files, he was described by the FBI as "a raving, unconfined nut". George Carlin commented: "The FBI was right, this man is dangerous – and funny; and necessary." Goodbye to lovely "pro Women's Liberationist" Paul Krassner, with all his astonished anger that women have lost their sense of humor "on this issue" and don't laugh any more at little funnies that degrade and hurt them: farewell to the memory of his "Instant Pussy" aerosol can poster, to his column for the woman hating men's magazine Cavalier, to his dream of a Rape In against legislators' wives, to his Scapegoats and Realist Nuns and cute anecdotes about the little daughter he sees as often as any properly divorced Scarsdale middle aged father; goodbye forever to the notion that a man is my brother who, like Paul, buys a prostitute for the night as a birthday gift for a male friend, or who, like Paul, reels off the names in alphabetical order of people in the women's movement he has fucked, reels off names in the best locker room tradition—as proof that he's no sexist oppressor.
Жеке өмір және өлім
Красснер 1963 жылы Жанна Джонсонға үйленді және Холли есімді қызы болды. Кейін олар ажырасты.
Krassner married Jeanne Johnson in 1963 and had one daughter named Holly. They later divorced.
Мақалалар
"Граучомен қышқыл саяхат". High Times (1981 жылғы ақпан), Сэр Бэкон блогынан алынды. "Сиырларды сою және алғашқы жидекті дәмдеу". New York Press, 16-том, 34-нөмір (2003 жылғы 19 тамыз). "Вивиан МакПиктің ісі". High Times (2004 жылғы 13 ақпан). "Стив Эрл: қағидаларынан айнымайтын". High Times (2004 жылғы 19 мамыр). "Ленни мен заң, тағы да бірге". High Times (2004 жылғы 10 маусым). "Протесттің мәні: бұрынғысы мен қазіргісі". High Times (2004 жылғы 2 шілде). "Кінәлау ойыны". Huffington Post (2005 жылғы 26 тамыз). "Жаңа бутқа табынушылардың өмірі". The Nation (2005 жылғы 29 тамыз). "Махаббат жазы: 40 жыл өткен соң". San Francisco Chronicle (2007 жылғы 20 мамыр). "Вуди Аллен Тунгу Фупен кездеседі" (2008 жылғы 11 қаңтар). Тунгу Фу ертегілері кітабының алғы сөзі. "Қуғыншылардың аң аулауы әлі біткен жоқ". High Times (2003 жылғы 24 желтоқсан). "Марихуана комиктерінің айқайы". High Times (2011 жылғы қазан).
"My Acid Trip with Groucho." High Times (Feb. 1981), retrieved at Sir Bacon blog. "Slaughtering Cows and Popping Cherries." New York Press, vol. 16, no. 34 (August 19, 2003). "The Trial of Vivian McPeak." High Times (February 13, 2004). "Steve Earl: Sticking to His Principles." High Times (May 19, 2004). "Lenny & the Law, Together Again." High Times (June 10, 2004). "The Nature of Protest: Then and Now." High Times (July 2, 2004). "The Blame Game." Huffington Post (August 26, 2005). "Life Among the Neo Pagans." The Nation (August 29, 2005). "Summer of Love: 40 Years Later." San Francisco Chronicle (May 20, 2007). "Woody Allen Meets Tongue Fu" (January 11, 2008). Preface of the book Tales of Tongue Fu. "The Witch Hunt Ain't Over Yet." High Times (December 24, 2003). "Stoner Stand ups: Pot Comics Speak Out." High Times (Oct. 2011).