Кіріспе

Британдық ханшайым (1857–1944), королева Викторияның қызы, қазіргі Йорк герцогының қызы, Беатрис ханшайым (Беатрис Мария Виктория Феодор; 14 сәуір 1857 – 26 қазан 1944), кейіннен Баттенбергтің Генрих ханшайымы, королева Виктория мен ханзада Альберттің бесінші қызы және ең кіші баласы болды. Беатрис сондай-ақ королева Викторияның қайтыс болған соңғы баласы еді, оның үлкен әпкесі Алисадан шамамен 66 жыл өткен соң дүние салды. Беатристің балалық шағы королева Викторияның күйеуінің 1861 жылғы 14 желтоқсандағы қазасынан кейінгі қайғысымен бірге өтті. Оның үлкен әпкелері тұрмысқа шығып, анасын тастап кеткен соң, королева кіші қызының серігіне айналды, балалық шағының көп бөлігінде оны «Сәби» деп атады. Беатрис анасымен бірге өсетіндей тәрбиеленді және ол көп ұзамай тағдырына мойынсұнды. Королева кіші қызының үйленуіне соншалықты қарсы болды, тіпті осы мүмкіндікті талқылаудан да бас тартты. Дегенмен, көптеген күйеулер ұсынылды, соның ішінде Францияның қуғынға ұшыраған императоры Наполеон III-тің ұлы, императорлық ханзада Луи Наполеон және Беатристің үлкен әпкесі Алисаның жесірі, Гессеннің үлкен герцогы Луи IV. Ол императорлық ханзадаға қызығушылық танытты және мүмкін болатын неке туралы әңгімелер болды, бірақ ол 1879 жылы ағылшын-зулу соғысында қаза тапты. Беатрис Гессен және Рейн ханзадасы Александрдың ұлы және Юлия фон Хауке мен оның немере қызы Гессен және Рейн ханшайымы Викторияның күйеуінің інісі Генрих Баттенберг ханзадасына ғашық болды. Бір жылдық көндіруден кейін, Корольдік некелер туралы заңға сәйкес келісімі қажет болған королева, ақыры үйленуге келісті, ол 1885 жылғы 23 шілдеде Уайт аралындағы Уиппингхэмде өтті. Королева Виктория Беатрис пен Генрихтің өзімен бірге тұруы және Беатристің королеваның ресми емес хатшысы қызметін атқаруы шартымен келісті. Ханзада мен ханшайымның төрт баласы болды, бірақ некелеріне 10 жыл өткен соң, 1896 жылғы 20 қаңтарда ханзада Генрих ағылшын-ашанте соғысында күресіп жүргенде безгекке шалдығып қайтыс болды. Беатрис королева Виктория 1901 жылғы 22 қаңтарда қайтыс болғанға дейін анасының жанында болды. Беатрис келесі 30 жыл бойы королева Викторияның күнделіктерін өңдеумен айналысты және оның тағайындалған әдеби орындаушысы ретінде қоғамдық шараларға қатысуын жалғастырды. Ол 1944 жылы 87 жасында қайтыс болды.

Ерте өмір

Беатрис ханшайым 1857 жылғы 14 сәуірде Лондонның Бэкингем сарайында дүниеге келді. Ол биліктегі британ монархы, королева Виктория мен оның күйеуі, Саксен-Кобург және Готаның принці Альберттың (кейін принц-консорт) тоғыз баласының бесінші қызы және ең кішісі болды. Тууы туралы хабарланғанда, королева Викторияның дәрігер Джон Сноудың көмегімен хлороформ арқылы босану ауыртпалығынан арылуды көздегені мәлім болды. Хлороформ ана мен балаға қауіпті деп есептелді және Англия шіркеуі мен медициналық билік тарапынан мақұлданбады. Королева Виктория бұл қаулыға мойын бұрмады және соңғы жүктілігінде «батыл хлороформды» қолданды. Екі аптадан кейін королева Виктория күнделігіне былай деп жазды: «Мен жақсы сыйлық алдым және сүйікті Альберттен «Бұл керемет бала, қыз!» дегенді естігенде барлық қиындықтарымды ұмыттым». Альберт пен королева Виктория Беатрис Мария Виктория Феодора деген есімдерді таңдады: Мария – Ұлыбритания королі Георг III-нің соңғы тірі баласы, Глостер герцогинясы Марияның құрметіне; Виктория – королеваның құрметіне; Феодора – королеваның үлкен жарты қарындасы, Хоэнлохе-Лангенбургтың князь Феодораның құрметіне. Ол 1857 жылғы 16 маусымда Бэкингем сарайындағы жеке капеллада крещение рәсімінен өтті. Оның тәрбиешілері Кент герцогинясы (анасының әжесі); Корольдік ханшайым (ағасы); және Пруссияның принці Фридрих (болашақ жекжаттысы) болды. Беатрис дүниеге келгеннен бастап, ата-анасының сүйікті баласына айналды. Принц Альберттің сүйікті қызы, Корольдік ханшайым, жаңа күйеуі, Пруссияның Фридрих («Фриц»)пен Германияға көшуге дайындалып жатқанда, жаңа туған Беатрис үміттендірді. Альберт Фрицтің анасы, Аугустаға: «Сәби спектакль алдында жақсы примадонна сияқты гаммаларын жаттықтырып, жақсы дауысы бар!» деп жазды. Королева Виктория көбінесе нәрестелерді ұнатпаса да, Беатристі ұнатты, оны әдемі деп санады. Бұл Беатриске үлкен бауырларына қарағанда артықшылық берді. Бірде королева Виктория Беатристің «көк түсті үлкен көздері, әдемі аузы және өте нәзік терісі бар, сұлу, тоқ, гүлденген бала» екенін айтқан. Оның алтын түстес ұзын шашы королева Викторияның тапсырысымен салынған суреттерде бейнеленді, ол Беатриске ванна бергенді ұнататын, бұл оның басқа балаларына қарағанда ерекше көңіл бөлгенін көрсетеді. Беатрис зиялылық танытты, бұл ханзаданы оның балалық шақтағы ерте жетілуімен қуантты. Төрт жасқа келгенде, ең кіші және соңғы корольдік бала ретінде танылған Беатриске бауырлары сияқты ата-анасының назарын бөлісуге тура келмеді, ал оның көңілді мінезі әлсіз әкесіне демеу болды.

Виктория патшайымның адал серігі

1861 жылғы наурыз айында королева Викторияның анасы, Кент герцогинясы Виктория Фрогморда қайтыс болды. Королева билік басында олардың арақатынасының уысуына байланысты қайғы мен өкініш сезіміне берілді. Беатрис анасын жұбатуға тырысып, Кент герцогинясының «көкке көтерілгенін, бірақ Беатрис оның қайтып оралуына үміттенеді» еске салды. Бұл жұбаныш маңызды болды, себебі королева Виктория балаларынан, үлкен, әлі үйленбеген қызы, принцесса Элис пен Беатристен басқа, өзін оқшаулаған еді. Королева Виктория 14 желтоқсанда тифтен қайтыс болған Альберттің өлімінен кейін Беатрис пен Элиске қайта сүйенді. Королеваның күйеуінің өліміне байланысты қайғысының тереңдігі оның отбасысын, сарайдағыларын, саясаткерлерді және жалпы халықты таң қалдырды. Анасы қайтыс болған кездегідей, ол өзін отбасынан – әсіресе, Уэльс принцінен (ол күйеуінің өліміне кінәлі деп есептеді), Элис пен Беатрис ерекшеліктерімен, жабық қалдырды. Королева Виктория жиі Беатристі бесігінен алып, жатағына асығып, «баласына құшақтап, енді ешқашан кимейтін адамның түнгі киімін жамылып, ұйықтамай жатты». 1871 жылдан кейін Беатристің үлкен қарындастарының соңғысы үйленгенде, королева Виктория кіші қызына сүйенді, ол ерте жасынан бастап: «Мен үйленуді ешқашан ұнатпаймын. Мен үйленбеймін. Мен анаммен бірге қаламын» деп мәлімдеген еді. Анасының хатшысы ретінде ол королеваның атынан жазу және саяси хат алмасуға көмектесу сияқты міндеттерді орындады. Бұл қарапайым міндеттер оның қарындастары Алиса, Елена және Луизаның бірінен соң бірі орындаған қызметтерін еске түсірді. Алайда, королева көп ұзамай осыларға жекелеген тапсырмаларды қосты. 1871 жылы ауыр науқас болған кезде королева Беатриске күнделік жазбаларын диктантпен жаздырды, ал 1876 жылы Беатриске он бес жыл бұрын қайтыс болғаннан бері қолданылмаған, өзі мен Принц-консорт ойнаған музыканы сұрыптауға рұқсат берді. Королева 1883 жылы тағы бір қайғыға ұшырады, оның таулы аймақтағы қызметшісі Джон Браун Балморалда қайтыс болды. Тағы да королева аза тұтып, Беатриске қолдауға сүйенді. Бауырларынан айырмашылығы, Беатрис Браунға наразылық білдірмеді, олар жиі бірге көрінетін; шын мәнінде, олар королеваның тілегін орындау үшін бірлесіп жұмыс істеді.

Мүмкін үміткерлер

Королева Беатричтің үйде қалуын қалағандықтан, Беатричтің кез келген адамға үйленуіне қарсы болды, бірақ Беатрич ханзада Генрих Баттенбергке үйленуі алдында бірнеше күйеу болып ұсынылғандар болды. Олардың бірі – Наполеон Евгений, Францияның императорлық ханзадасы, Францияның қуғынға ұшыраған императоры Наполеон III және оның әйелі, император Евгенияның ұлы және мұрагері. Франко-пруссия соғысында Пруссия Францияны жеңгеннен кейін Наполеон тақтан түсіріліп, 1870 жылы отбасымен Англияға көшіп келді. Император 1873 жылы қайтыс болғаннан кейін, королева Виктория мен император Евгения жақын қарым-қатынас орнатты және газеттер Беатричтің императорлық ханзадаға үйленуі жақын арада болады деп хабарлады. Бұл қауесеттер 1879 жылдың 1 маусымында Англо-зулу соғысында императорлық ханзаданың қазасымен аяқталды. Королева Викторияның күнделігі олардың қайғысын былай деп жазады: «Жақын Беатрис, мен сияқты қатты жылап, маған телеграмма берді. Таң болып, мен көзімді жұмбадым. Беатрис қатты қиналды, барлығы таң қалды». Императорлық ханзаданың қазасынан кейін, Уэльс ханзадасы Беатричке әпкесі Алисаның жесірі, Гессеннің Ұлы герцогы Людовик IV-ке үйленуді ұсынды. Алиса 1878 жылы қайтыс болды, ал ханзада Беатрич Людовиктің кішкентай балаларына анасының орнына бола алады және көп уақытын анасына көмектесу үшін Англияда өткізеді деп ойлады. Алайда, сол кезде Беатричке әпкесінің жесіріне үйленуге заңмен тыйым салынды. Уэльс ханзадасы бұған қарсы шығып, Парламент палаталарында қайтыс болған әйелдің әпкесі туралы заң жобасын қабылдауды қатты қолдады, бұл заң кедергіні жоятын еді. Королева заң жобасы қабылданбағанына көңілі қалғанмен, қызының өзінің жанында болғанына қуанды. Людовик одан да қызығушылық танытты. Королева Виктория оны кешкі асқа шақырды, бірақ оның және Беатристің арасында отырды, сондай-ақ королева Людовикке Беатриспен араласпауға бұйрық берді. Людовик бірнеше жыл бойы осы үндеудің себептерін түсінбеді және Беатристің немересі, Гессен және Рейн ханшайымы Викторияға үйленді. Беатричтің үйлену үміті тағы да күйрегенімен, Дармштадтта Людовиктің тойына қатысқанда, ол ханзада Генрихке ғашық болды, ол оның сезімін қайтарды.

Қыз алысу және үйлену тойы

Беатрис Дармштадттан оралғаннан кейін анасына үйленуге ниетті екенін айтқанда, патшайым қорқынышты үнсіздікпен жауап берді. Олар қатар тұрса да, патшайым жеті ай бойы онымен сөйлеспеді, оның орнына хат арқылы хабарласты. Бұл мінез-құлық тіпті оның отбасына да күтпеген нәрсе болды және қызынан айрылу қаупіне байланысты болған сияқты. Патшайым Беатристі өзінің "сүйкімді қызы" деп санады – әдемі, таза баласы – және некеде болатын физикалық жақындықты оның әдемілігінің соңы деп қарады. Уэльс ханшайымы мен Пруссияның мұрагер ханшайымы анасына Беатристің ханзадаға әкелген бақытын еске түсіріп, патшайымды Беатриспен қайта сөйлесуге ықпал етті. Виктория патшайымы Генрихтің неміс міндеттемелерінен бас тартып, Беатрис пен патшайыммен бірге тұрақты өмір сүру шартымен некеге келісті. Беатрис пен Генри 1885 жылдың 23 шілдесінде Осборнның жанындағы Уиппингемдегі Сент-Милдред шіркеуінде үйленді. Беатрис ханшайымның құрметіне оның немерелерінен он патшалық қалыңдық қатысты: 18 жастағы Луиза ханшайым, Уэльстің Виктория және Мод ханшайымдары; Гессен және Рейн ханшайымдары Ирен және Аликс; Эдинбург ханшайымдары Мари, Виктория Мелита және Александра; сондай-ақ Шлезвиг-Гольштейн ханшайымдары Хелена Виктория және Мари Луиза. Күйеу жігіттің қолдаушылары оның ағалары – Болгария ханзадасы Александр және Баттенберг ханзадасы Франциск Иосиф болды. Салтанатты рәсімге Германияда қамауда болған оның үлкен әпкесі мен күйеуі, Пруссияның мұрагер ханзадасы мен ханшайымы, Уильям Эварт Гладстон, немесе Беатристің туысы, Тек герцогинясы Мэри Аделаида ханшайым (қайғырып жатқан күйеу атасының құрметіне) қатыспады. Салтанатты рәсімнен кейін жұбайлар Осборннан бірнеше шақырым қашықтықтағы Кварр аббат үйіне бал айына кетті. Патшайым олармен қоштасып, кейіннен мұрагер ханшайымына мойындағандай, "кетуге дейін батыл тұрып алды, содан кейін толыққанды түрде қайғыға берілді".

Виктория патшайымның соңғы жылдары

Қысқа ғашықтық сапардан кейін Беатриче және оның күйеуі уәделерін орындап, патшайымның қасына оралды. Патшайым өзінің жеке күшпен ештеңе істей алмайтынын және жұбайлар онысыз саяхаттамауы керектігін нақты айтты. Патшайым үйленгеннен кейін көп ұзамай бұл шектеуді жеңілдеткенімен, Беатрис пен Генрих тек оның отбасына қысқа сапарлар жасады. Беатрис Генрихке деген махаббаты, патшайымның ханзадаға деген сезімі сияқты, некеде болған сайын күшейе түскендей болды. Генрих Беатриссіз саяхатқа шыққанда, ол оның оралуымен көңілді болып көрінер еді. Дегенмен Генрих, Беатристің қолдауымен, әскери науқандарға қатысуға ниеттенді, бұл патшайымды ашуландырды, ол оның өміріне қауіпті соғысқа қатысуына қарсы болды. Беатрис оны құмарлықтан аулақ ұстау үшін Корольдік теңіз күштерінің офицерін жіберді. Алайда, патшайым Беатристің алғашқы жүктілігі кезіндегі мінез-құлқына сын айтты. Беатрис патшайымның кешкі асқа қатысуын тоқтатып, туғанға дейін бір апта бұрын өз бөлмесінде жалғыз тамақтануды ұсынғанда, патшайым дәрігері, доктор Джеймс Рейдке ашуланып хат жазды: «Мен [принцессаны кешкі асқа қатысуын жалғастыруға шақырдым], және өз бөлмесінде мұңайып отырмасын, себебі бұл оған өте зиянды. Мен өзім ауырған кезде ғана (соңғы күндері қатты қиналғанда да) кешкі асқа үнемі қатысып тұратынмын». Беатрис хлороформ қолданысымен келесі аптада тұңғыш ұлы Александрды дүниеге әкелді. Беатрис төрт бала таратты: 1886 жылы «Дрино» деп аталған Александр; 1887 жылы «Эна» деп аталған Виктория Евгения; 1889 жылы Леопольд; және 1891 жылы Морис. Содан кейін ол көмір шахталарындағы жағдай сияқты әлеуметтік мәселелерге мейірімділікпен және ынтамен қызығушылық танытты. Алайда, бұл қызығушылық оның ағасы, Уэльс ханзадасы сияқты, кедейліктің жағдайын өзгертуге бағытталмады. Ол қатты қайғырып, бір ай жоқтау салып, содан кейін анасының жанына оралды. Қайғысына қарамастан, Беатрис анасының адал серігі болды. Патшайым Беатрисқа ханзада Генрихтің қайтысынан босаған Уайт аралының губернаторы лауазымын тапсырды.

Кейінгі өмірі

Беатристің өмірі 1901 жылғы 22 қаңтарда Виктория патшайымының қайтысымен түгелдей өзгерді. Ол наурыз айында Глазго университетінің директорына былай деп жазды: "Сіз қайғының қаншалықты зор екенін көзге елестете аласыз. Мен, сүйікті анамнан сирек ажыраған адам, оның жоқтығында өмір қалай болады екенін түсіне алмаймын, ол – баршаның ортасы еді". Беатрис қоғамдық шараларға қатысуын жалғастырды, бірақ сарайдағы оның мәртебесі төмендеді. Ол, әпкесі Луизадан өзгеше, енді Эдуард VII атанған ағасына жақын болған жоқ және корольдің жақын кеңесіне кірмеді. Олардың қарым-қатынасы толыққанды бұзылмаса да, кейде шиеленісетін, мысалы, ол кездейсоқ (бірақ қатты дауыспен) патшалық галереядан қызмет кітабын алтын табақтар тұрған үстелге түсіріп алғанда. Осборн үйін мұраға алғаннан кейін король анасының жеке суреттерін және мүліктерін алып тастады, тіпті олардың кейбіреулерін, әсіресе оның жек көретін Джон Браунға қатысты заттарды жойды. Виктория патшайымы бұл үйді өз ұрпақтарының құпия, уедине орны ретінде, материктік өмірдің салтанаттылығынан алыс деп жоспарлаған еді. Алайда, жаңа корольға бұл үйдің қажеті болмады және оны сату мәселесін заңгерлерімен ақылдасып, басты қанатын емдеу орталығына айналдырды, мемлекеттік бөлмелерді жұртшылыққа ашты және аумақта Теңіз академиясын салды. Бұл жоспарлар Беатрис пен Луизаның наразылығын тудырды. Виктория патшайымы оларға мұраға үйлер қалдырған еді, ал анасы уәде еткен жеке өмірге қауіп төнді. Эдуард үйдің тағдыры туралы олармен сөйлескенде, Беатрис үйдің ата-аналары үшін маңызды екенін айтып, оның отбасынан кетуіне қарсылық білдірді.

Виктория патшаның күнделіктері

Виктория патшайымы қайтыс болғаннан кейін Беатрис анасының күнделіктерін көшіріп, редакциялаудың маңызды жұмысына кірісті. 1831 жылдан бастап жүздеген томдық күнделіктерде патшайымның өмірлік күнделікті істеріне қатысты жеке пікірлері, сондай-ақ жеке және отбасылық мәселелермен қатар мемлекеттік мәселелер де қамтылған. Виктория патшайымы Беатриске күнделіктерді жариялау үшін редакциялауды тапсырған, ол жеке материалдарды және жарияланған жағдайда тірі адамдарға зиян келтіруі мүмкін бөлімдерді алып тастауды білдірді. Беатрис соншама материалды өшірді, нәтижесінде редакцияланған күнделіктер түпнұсқаларының үштен бірін ғана құрады. Беатрис түпнұсқадан үлгі көшіріп, содан кейін осы үлгіні көк түсті дәптерлерге көшірді. Ол жұмысын аяқтаған сайын түпнұсқалары мен алғашқы үлгілері жойылды.

Қоғамдық өмірден зейнетке шығу

Беатриче анасы қайтыс болғаннан кейін де көпшілік алдында көріне берді. Ол атқаратын қоғамдық шаралар көбінесе анасы, королева Викториямен байланысты болды, себебі жұртшылық Беатришаны әрқашан қайтыс болған монархпен байланыстыратын. Беатришаның қызы Енаның сұлулығы бүкіл Еуропаға мәлім болды және оның төмен дәрежесіне қарамастан, ол ізделіс білдіретін күйеу боларлық әйел еді. Оның таңдаған жар жолдасы – Испанияның Альфонсо XIII королі. Алайда, бұл неке Ұлыбританияда қырқыс дау тудырды, өйткені Енаның католицизм дінін қабылдауы қажет болды. Бұл қадамға Беатришаның ағасы, Эдуард VII қарсы болды, ал испандық ультраконсерваторлар корольдің төмен туған протестант әйелге үйленуіне қарсылық білдірді, себебі оның әкесі, Генрих ханзада, моргандық некеден туған еді. Осылайша, олар Енаның толыққанды патшалық қанға ие емесін, сондықтан Испания патшайымы болуға лайық емес деп есептеді. Ол испандық король отбасына ауру әкелгендігі үшін де ашуланып, Енаға қарсы болды. Беатриче Лондонның Кенсингтон сарайындағы пәтерін сақтап, қамалға көшіп келді. Ол 1898 жылы ашылған Карисбрук қамалы мұражайы үшін материал жинаумен тығыз айналысты. Оның жасы ұлғайған сайын сарайдағы қатысуы азайды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыста сүйікті ұлы Морис қайтыс болғаннан кейін ол қоғамдық өмірден шеттеуге бет бұрды. Германиямен соғысқа жауап ретінде Георг V патшалық үйдің атауын Саксен-Кобург және Готадан Виндзорға өзгертті және оны отбасылық тегі ретінде қабылдады, осылайша олардың неміс шығу тегін азайтуға тырысты. Содан кейін Беатриче және оның отбасы неміс титулдарынан бас тартты; Беатриче Баттенберг ханшайымы деген атауын қолдануын тоқтатты және тек туғандағы титулын, ЕХК ханшайым Беатриче деп атала бастады. Оның ұлдары Баттенберг ханзадасы деген атағынан бас тартты. Ең үлкені Александр сэр Александр Маунтбеттен атанды және кейіннен Ұлыбритания жұрттығында Карисбрук графы титулын алды. Кіші ұлы Леопольд Лорд Леопольд Маунтбеттен атанды және графтың кіші ұлы дәрежесін алды. Ол өзінің ұлы, Баттенберг ханзадасы Морис Іппрес шайқасында қаза болғандықтан, қайғыға толы ана болды. Оның қазасынан кейін сирек болған қоғамдық шараларға 1930 және 1935 жылдары Лиганың құрылған күнінің 10 және 15 жылдығын атап өту үшін Кенотафқа гүл шоқтарын қою кірді.

Соңғы жылдар

Тіпті жетісінше жасында да Беатрис достары мен туыстарымен хат алысып, қоғамдық оқиғаларда сирек көрінетін, мысалы, 1936 жылы Георг V қайтыс болғаннан кейін қойылған гүлдерді тірік арбада отырып қарады. Ол 1941 жылы соңғы аударма жұмысын жариялады. "Наполеон дәуірінде" деген атпен шыққан бұл кітап, королева Викторияның анасының әжесі, Саксен-Кобург-Заальфельд герцогинясы Аугустаның жеке күнделігі болды. Ол баспагер Джон Мюрреймен хаттасып, ол жұмысты жоғары бағалады. Беатрис өмірінің соңғы жылдарын Батыс Сассекстегі Брантридж паркінде өткізді, ол королева Марияның інісі, Атлон графы Александр Кембридж мен оның әйелі, Беатристің немересі, принцесса Элисқа тиесілі болды; Атлон графтары сол кезде Канадада болды, онда граф генерал-губернатор қызметін атқарды. Беатрис 1944 жылдың 26 қазанында сексен жеті жасында ұйқыда қайтыс болды (оның ұлы, ханзада Морис қайтыс болған күнінің 30 жылдығына бір күн бұрын). Беатристің күйеуімен бірге оған ең жақын аралда жерлену тілегі Уиппингхемдегі жеке қызметте орындалды, онда тек ұлы, Карисбрук маркизі және оның әйелі ғана қатысты. Ұялшақ болғанына қарамастан, ол өте жақсы актриса, биші, сондай-ақ суретші және фотограф болды. Ол балаларына қатты бейілді болды және олар мектепте тәртіпсіздік жасағанда алаңдайтын. Оның достығын бағалағандар үшін ол адал, юмор сезімімен ерекшеленді, ал қоғамдық тұлға ретінде міндеттілік сезімімен жетекшілік етті. Ол 1920 жылдан өліміне дейін Уайт аралы Корольдік ұлттық құтқару қайықтары институтының қамқоршысы болды. Музыка, анасы мен ханзаданың ортақ құмарлығы, Беатрис өте жақсы орындаған нәрсе болды. Ол пианиноны кәсіби деңгейде ойнады және кейде композиторлықпен айналысты. Анасы сияқты, ол да терең діншіл адам болды және өмірінің соңына дейін теологиямен қызығушылық танытты. Сабырлы мінезі мен жылылығымен Беатрис көптеген адамдардың құрметіне ие болды. Анасының билігінде Беатрисқа үлкен жауапкершілік жүктелді. Ревматизммен ауырғанына қарамастан, Беатрис анасының суық ауа-райын жақсы көруіне шыдауға мәжбүр болды. Ревматизмі күшейген сайын Беатристің фортепианода ойнау қабілеті нашарлады, ол өте жақсы ойнаған нәрседен айырылды; алайда, бұл оның анасының қажеттіліктерін қанағаттандыруға деген ықыласын өзгертпеді. Тойға сыйлық ретінде банкир және меценат Мозес Монтефиоре Беатрис пен Генриге "Көп қыздар жақсылық жасады, бірақ сен бәрінен де артықсың" деген жазуы бар күміс шай жиынтығын сыйлады. Беатрис үйленуге аздай қалғанда "Таймс" газеті былай деп жазды: "Сіздің Сүйікті Егеменіңізге деген адалдығыңыз біздің ең жылы құрметіміз бен алғысымызды тудырды. Осы уақытқа дейін басқаларға сыйлауды көздеген нығметтер енді сізге толыққанды қайтарылсын". Бұл сөздер, мүмкіндігі шектес болғанымен, патшайымның қызына қатысты билігін сынады. Оның Осборн және Альберт коттедждері 1912 жылы сатылғаннан кейін жеке меншікте қалды.

Тақырыбы

ПортретАты-жөніТуған күні:Қайтыс болған күні:Ескермелер: Баттенбергтің князі Александр кейін Александр Маунтбаттен, Карисбруктың 1-маркизі 23 қараша 188623 ақпан 1960Ирен Денисон ледиге (4 шілде 1890 – 16 шілде 1956) 19 шілде 1917 жылы үйленді. 1 қызы (Ирис Маунтбаттен леди, 1920–1982). Баттенбергтің ханшайымы Виктория Евгения кейін Испанияның патшайымы 24 қазан 188715 сәуір 1969Испанияның Альфонсо XIII-імен (17 мамыр 1886 – 28 ақпан 1941) 31 мамыр 1906 жылы үйленді. 2 қызы, 5 ұлы (1 өлі туған), (Барселона графы Хуан Инфанте, 1913–1993, Испанияның Хуан Карлос I-інің әкесі де бар). Баттенбергтің князі Леопольд кейін Лорд Леопольд Маунтбаттен21 мамыр 188923 сәуір 1922Гемофилиядан зардап шекті; үйленбеген және баласыз тізе операциясы кезінде қайтыс болды. Баттенбергтің князі Морис3 қазан 189127 қазан 1914Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде алған жарақатынан қайтыс болды.