Кіріспе
Британдық адвокат, саясаткер және судья (1705–1793), бірінші лорд Мэнсфилдтің ұрпағы. Уильям Мюррей, 1-ші Мэнсфилд графы (2 наурыз 1705 – 20 наурыз 1793), – ағылшын заңын реформалауымен белгілі британдық адвокат, саясаткер және судья. Шотланд дворянының ұлы, шотландтық Мюррей тайпасының мүшесі, ол 13 жасында Лондонға көшіп, Вестминстер мектебінде оқуды бастағанға дейін Шотландияның Перт қаласында білім алған. 1723 жылдың мамырында Оксфордтың Крайст-Черч колледжіне қабылданды және төрт жылдан кейін бітірді. Оксфордтан Лондонға оралғаннан кейін, 1730 жылдың 23 қарашасында Линкольн мейрамханасында адвокаттыққа қабылданды және тез арада өте жақсы адвокат ретінде танылды. 1742 жылы саясатқа қатыса бастады, қазіргі Солтүстік Йоркширдегі Боробридж округінен парламент депутаты болып сайланды және генерал-солиситор болып тағайындалды. Күшті Бас прокурор болмаған кезде, ол Парламентте үкіметтің бас сөйлеушісі болды және "үлкен шешендік қабілеттерімен" белгілі болды, сондай-ақ Парламенттегі "салыстыруға келмейтін ең жақсы спикер" деп сипатталды. Дегенмен, тарихшылар Мэнсфилдтің Сомерсет ісі бойынша шешімі құлды Англиядан оның еркіне қарсы тасымалдауды ғана заңсыз еткенін, ал құлдық институтының өзіне ешқандай баға бермегенін атап көрсетеді.
descendants of the first Lord Mansfield
William Murray, 1st Earl of Mansfield, (2 March 1705 – 20 March 1793), was a British barrister, politician and judge noted for his reform of English law. Born to Scottish nobility, he was a member of the Scottish Clan Murray and was educated in Perth, Scotland before moving to London at the age of 13 to take up a place at Westminster School. He was accepted into Christ Church, Oxford, in May 1723, and graduated four years later. Returning to London from Oxford, he was called to the Bar by Lincoln's Inn on 23 November 1730, and quickly gained a reputation as an excellent barrister. He became involved in politics in 1742, beginning with his election as a Member of Parliament for Boroughbridge, now in North Yorkshire, and appointment as Solicitor General. In the absence of a strong Attorney General, he became the main spokesman for the government in the House of Commons, and was noted for his "great powers of eloquence" and described as "beyond comparison the best speaker" in the House of Commons. However, historians note that Mansfield's ruling in the Somersett case only made it illegal to transport a slave out of England against his will, and did not comment on the institution of slavery itself.
Ерте өмір және білім
Мюррей 1705 жылғы 2 наурызда Шотландияның Пертширдегі Скон сарайында, 5-ші Стормонт виконты мен оның әйелі Маргарет Скотттың төртінші ұлы болып дүниеге келді. Оның ата-анасы якобиттердің белсенді қолдаушылары болды, ал үлкен ағасы Джеймс «Ескі талапкермен» бірге жер аударылды, бұл отбасының қаржылық жағдайын қиын етіп, кедейлендірді. Мюррей отбасының якобит көзқарастары замандастары тарапынан жасырылды, олар оның Личфилд грамматикалық мектебінде көптеген ағылшын судьяларымен бірге білім алғанын айтты. Перт грамматикалық мектебінде оқығанда Мюррейдің ерекше зейінді екені байқалды. 1718 жылы әкесі мен үлкен ағасы Джеймс оны Вестминстер мектебіне жіберуге шешім қабылдады, себебі Джеймс сол жердегі деканы Фрэнсис Аттербериді білетін. Ол 15 маусымда қарапайым оқушы ретінде қабылданды және 18 маусымда тіркелді. Тізімде ол Перттен емес, Баттан келгені көрсетілген, себебі жаңа оқушылардың есімдерін тіркеген адам оның шотланд акцентін түсіне алмады. Томас Фоулидің, 1-ші барон Фоулидің қамқорлығының арқасында, Мюррейге жылына 200 фунт стерлинг жәрдем берілді, ол оқуға жұмсалды және 23 сәуірде Линкольн қонақүйінің мүшесі атанды. Оның бұл әрекеттері Ганновер үйі мен саяси жағдайға қолдау көрсету ретінде қабылдалды, бұл оның отбасының якобит көзқарастарына қарамастан, таңғажайып еді. Мюррейдің Оксфордтағы оқу кезеңі туралы ақпарат өте аз. Ол ежелгі және заманауи тарихты оқыған, француз тілін жетік меңгерген және рим құқығын жақсы түсінгені белгілі. Ол сонымен қатар латын тілін еркін меңгеріп, Цицеронның шығармаларын ағылшын тіліне, содан кейін латын тіліне аударған. Мэнсфилд сондай-ақ өзінің туысы және мұрагері, 7-ші Стормонт виконты Дэвид Мюррейге кеңес беруге көмектесті. Кейіннен Лорд Стормонттың қыздары мен үйленбеген әпкелері, Леди Энн мен Леди Марджори Мюррей Кенвудқа келіп, қартайған Лорд пен Леди Мэнсфилдке күтім жасады.
Ағылшындық барда
Мюррей Лондонға көшіп келгенде алғашқы байланыс жасаған Уильям Гамильтон болды, ол Шотландияда туған адвокат, ағылшын адвокатурасында жұмыс істеген алғашқы шотланд және Англия мен Шотландияда адвокат ретінде жұмыс істеуге білікті саналатын санаулы адамдардың бірі. Гамильтон 1724 жылы Линкольн қоғамға қабылданғанда Мюррейдің демеушісі болған. Мюррей Лондонға келгенде Гамильтон оған No. 1 Old Square-де адвокаттар кеңсесін табуға көмектесті. Осылайша, Мюррейдің практикалық білімі Гамильтон кеңсесіндегі құжаттарды оқу және Лорд Реймондтың сотта сөйлегенін тыңдау арқылы қалыптасты. Мюррей 1730 жылдың 23 қарашасында 5 King’s Bench Walk-та кеңсе ашып, адвокаттыққа қабылданды. 1707 жылғы Одақ актісі Англия Корольдігі мен Шотландия Корольдігін біртұтас мемлекетке біріктірді, бірақ олар жеке құқықтық жүйелерін сақтап қалды. Дегенмен, Лордтар палатасы ағылшын және шотланд заңдары бойынша ең жоғары сатыдағы апелляциялық сотқа айналды және 1707 жылдан бастап Шотландиядан келіп түскен апелляциялық істерді қарауға жіберілді. Барристер осы істерді қарау үшін шотланд және ағылшын заңдарын білуі керек болды, сондықтан Мюррей 1733 жылдан бастап Лордтар палатасында шотланд істерімен айналысып, өзіне лайықты орын тапты. 1734 жылы Moncrieff v Moncrieff ісіндегі жұмысы Мюррейді лордтар Cowper мен Parker мақтаған дарынды жас адвокат ретінде таныстырды. 1737 жылы Мюррей капитан Джон Портеус қайтыс болғаннан кейін Эдинбург қаласының кеңесшісі болды. Эдинбургте өлім жазасына кесілген қылмыскерлерге жазалау алдындағы жексенбіде қалалық түрмеге жақын шіркеуге баруға рұқсат етілетін. Вильсон мен Робертсон есімді екі қылмыскер осы мүмкіндікті пайдаланып қашуға тырысты. Вильсон шіркеуден шыға алмаса, Робертсон толығымен қашып кетті. Вильсон контрабандамен айналысып, азаматтарды тауармен қамтамасыз еткен, сондықтан және қала күзетшісінің беделі төмен болғандықтан, қоғамдық пікір оның жағында болды. Портеус Эдинбург қалалық күзетінің капитаны болды және Вильсонның қашуға тырысуына ашуланып, оны босату әрекеті болуы мүмкін екенін білді. Портеус Вильсонның жазасын орындау үшін дарға аспанға 80 адамнан тұратын күзет жасағын орналастырды. Мюррей қалалықтарды жалпы палатада да, лордтар палатасында да қорғады және заң жобасын осылайша қысқартты, дауыс беру кезінде қалаға айыппұл салу және провизорды қызметтен шеттету ұсынылды. 1738 жылдың 20 қыркүйегінде ол Дэниел Финчтің қызы, Леди Элизабет Финчке үйленді. Оның басқа әпкелері Сомерсет герцогинясы, Роксбург герцогинясы және Рокингемнің 1-ші маркизі Томас Уотсон Вентвортқа үйленген Леди Мэри болды. Кейбір аристократтар қалыңдықтың өз мәртебесінен төмен тұрмысқа шыққандығын ойлады және күйеу жігітті (сол кезде тек Мюррей мырза) Финчтер жататын үлкен ағылшын отбасыларының біріне әлеуметтік көтерілуге тырысқан деп айыптады. Шын мәнінде, Мансфилдтің үйленуі оған аристократияның ең жоғары деңгейінде қабылдануға көмектесті. Алайда 1742 жылы сэр Роберт Уолполдың үкіметі құлдырап, Мюррейдің жеңешесі Ноттингем графы жаңа кабинетте Адмиралтействоның бірінші лорды болды. Осыған байланысты Мюррей үкіметтік қызметке тағайындалуға үміттенді. Сэр Джон Стрейндж солиситор-генерал лауазымынан кеткенде, Мюррей 1742 жылдың 15 желтоқсанында Боробриджтен парламент депутаты болып сайланды және дереу Стрейнджтің орнына солиситор-генерал болды. Оның аргументі (соғыс қалай жүргізілуі керектігін шешу патшаның құқығы екендігі және оны соғыс тәжірибесі жоқ саясаткерлер екінші рет ойламауы керектігі) гановерлік әскерлерді қолдануды тоқтату туралы ұсынысты 231 дауысқа қарсы 181 дауыспен жеңіп шықты. 1751 жылдың 20 наурызында британ тағының мұрагері Фредериктің өлімі конституциялық дағдарыс тудырды; Джордж II өзінің сүйікті ұлы, Камберленд герцогы принц Уильямды регент етіп тағайындағысы келді (мұрагер Джордж III бала болғандықтан), ал жұртшылық баланың анасы, принцесса Августаны қолдады. Компромиске жету үшін үкімет Парламентке заң жобасын ұсынды, онда Августа басқалар кеңесімен бірге регент болады және Джордж жетілгенде мұрагер болады. Бірнеше айдан кейін Роллдардың басшысы қайтыс болды және Мюррейден оны алмастыруды сұрады; алайда, ол "Оның Мажесті қызметін тастағысы келмегендіктен" бас тартты. Оны қала беруге көндіру үшін жаңа премьер-министр, Ньюкасл герцогы, оған Ланкастер герцогтігінің канцлері лауазымын, сонымен қатар бас прокурор лауазымын, жылына қосымша 6000 фунт стерлинг пен зейнетақы ұсынды және соңында оны лорд-бас судья лауазымына қабылдаса, үкімет оған теңдік беруден бас тартатынын айтып шантаж жасауға тырысты. Оның шотланд және якобит тамырлары да шексіз күдік пен дау-дамажға мүмкіндік берді - 1753 жылы ол Глостер епископынан "Ескі претенденттің денсаулығына тізе бүгіп ішкені үшін" айыпталды. Ол 1756 жылдың 8 қарашасында заңгер ретінде аттестат алды және сол күні Лорд-канцлер үйінде лорд-бас судья болып антына кірді. Ол 1757 жылдың 5 сәуірінде, лорд-бас судья лауазымы бос болғанда, Қаржы министрі болып тағайындалғаннан кейін қызметін уақытша тоқтатты. Ол тек 8 сәуірге дейін қызмет етті және оның стандартты күнделікті міндеттерден басқа ештеңе жасағанына дәлел жоқ.
Murray was called to the Bar on 23 November 1730, taking a set of chambers at 5 King's Bench Walk. The 1707 Acts of Union had merged the Kingdom of England and Kingdom of Scotland into one national entity, but they retained separate legal systems. However, the House of Lords became the highest court of appeal in both English and Scottish law and, as a result, from 1707 Scottish cases on appeal from the Court of Session were sent there. A barrister had to be familiar with both Scottish and English law to deal with these cases, and Murray found his niche acting in Scottish cases in the House of Lords as early as 1733. His work in Moncrieff v Moncrieff in 1734 established Murray as a brilliant young barrister praised for his performance by Lords Cowper and Parker. In 1737, Murray acted as Counsel for the City of Edinburgh in the aftermath of the death of Captain John Porteous. In Edinburgh, it was traditional for criminals sentenced to death to be allowed to visit a church near the city jail the Sunday before the execution. Two criminals named Wilson and Robertson took this as an opportunity to escape; although Wilson did not make it out of the church, Robertson escaped completely. Wilson had been a smuggler who supplied his fellow citizens with goods and, because of this and the unpopularity of the city guard, public opinion was firmly on his side. Porteous was the captain of the Edinburgh city guard, and was angry with Wilson's attempt to escape and aware of the possibility of an attempt to free him. Porteous ordered a guard of 80 men to be placed around the gallows for Wilson's execution. Murray represented the City in both the House of Commons and the House of Lords, and eventually whittled down the bill so much that, by the time it was voted on, it simply proposed to fine the city and disqualify the Provost. On 20 September 1738, he married Lady Elizabeth Finch, the daughter of Daniel Finch, 2nd Earl of Nottingham, 7th Earl of Winchilsea and Anne Hatton, at Raby Castle, home of her sister Duchess of Cleveland in Durham. Her other sisters included Duchess of Somerset, Duchess of Roxburghe, and Lady Mary who was married to Thomas Watson Wentworth, 1st Marquess of Rockingham. Some of the aristocrats thought that the bride had married way below her status, and they also accused the groom (at the time just Mr. Murray) of social climbing into one of the great English families which the Finches belonged to. Indeed, Mansfield's marriage helped him be accepted by the highest level of the aristocracy. In 1742, however, the government of Sir Robert Walpole fell, and Murray's brother in law, the Earl of Nottingham, became First Lord of the Admiralty in the new Cabinet. With this added political influence, Murray hoped to be appointed to a government office, and when Sir John Strange resigned as Solicitor General, Murray was made a Member of Parliament for Boroughbridge on 15 December 1742 and immediately succeeded Strange as Solicitor General. His argument (that it was the prerogative of the King to decide how a war should be fought, and he should not be second guessed by politicians with no experience of warfare) defeated the motion to cease employing the Hanoverian troops by 231 votes to 181. The death of Frederick, the heir to the British throne on 20 March 1751, caused constitutional chaos; George II wished to appoint his favourite son Prince William, Duke of Cumberland, as Regent (since the heir apparent, George III, was only a child), while the public favoured the child's mother Princess Augusta. In an attempt to reach a compromise the government introduced a bill to Parliament declaring that Augusta was to be a regent along with a council of others, and that George would become the heir when he reached maturity. A few months later the Master of the Rolls died, and Murray was asked to replace him; he declined, however, as he "did not want to leave His Majesty's service". In an attempt to persuade him to stay, the new Prime Minister, the Duke of Newcastle offered him the post of Chancellor of the Duchy of Lancaster, in addition to the position of Attorney General, an extra £6,000 a year, and a pension, and finally attempted to blackmail him by saying that if he accepted the office of Lord Chief Justice, the government would refuse to grant him a peerage. His Scottish and Jacobite roots also allowed for endless insinuation and controversy—in 1753 he was accused by the Bishop of Gloucester of "having drunk the health of the Old Pretender on his knees". He qualified as a Serjeant at law on 8 November 1756, and was sworn in as Lord Chief Justice at the house of the Lord Chancellor that evening. He suspended his duties temporarily on 5 April 1757, when appointed Chancellor of the Exchequer, due to an old custom that the Lord Chief Justice took the position when it was empty. He only served until 8 April, and there is no evidence of his performing anything more than the standard day to day duties.
Реформа
Мэнсфилд алғаш рет 1756 жылғы 11 қарашада сотқа қатысты, және сол кезде ол басқаратын Англияның жалпы құқығын өте төмен бағалаған. Заң жүйесі Англияны нормандар басып алғаннан кейін бірден құрылған еді, және ол 18 ғасырға, Британия "әлемдегі ең ірі өндірістік және коммерциялық ел" болған кезде, мүлдем үйлеспеген. Мэнсфилд дереу заң және соттардың жұмыс істеу тәсілін реформалауға кірісті. Лорд-бас судья ретіндегі алғашқы қадамдарының бірі – өтініштерді ұсыну жүйесін өзгерту болды. Сот отырысы кезінде адвокаттардың барлығы, олардың тәжірибесіне қарай, өтініштер ұсынуға шақырылатын. Оның реформалары Король сотының ең белсенді соттардың біріне айналуына әкелді, бұл "ұйқылы аңғар" деп сипатталған Жалпы соттың есебінен болды.
Тауарлық құқық өзгерістері
Сегізінші ғасырда ағылшын саудагерлік заңдары әлі де Lex mercatoria-ға негізделген, бұл сауда-саттықты реттеу үшін қолданылатын ортағасырлық әдет-ғұрыптар мен қағидалар жиынтығы. Еуропаның басқа елдері өз заңдарын реформалап, жаңғыртқандықтан, ағылшын саудагерлік заңы басқа еуропалық елдердегі саудагерлік заңнан шамамен бір ғасыр қалып қойды. Еуропаның көптеген елдерінде саудагер өз уәделерімен де, тек қол қойған заң құжаттарымен ғана емес, міндетті болып саналды, ал ағылшын заңгерлері саудагерге тек қол қойған құжаттары ғана заңды түрде міндетті болатынын айтты. Ол Боеммен шетелдік жаудың бекініс басып алуына қарсы сақтандыру полисін жасады. Бұл Мансфилдтің ағылшын заңына адалдық пен ізгі ниет принципін енгізуге жасаған әрекеті болды. Сақтандыру келісімдерінде сақтандырылатын тұлға тәуекел туралы сақтандырушыдан көбірек біледі; келісімге қол қойғанға дейін ізгі ниет принципін талап етпесе, сақтандырылатын тұлға шындықты айтуға мүдделі болмас еді, ал сақтандыру компаниялары келісімдер жасасуға құлшынбайтын еді. Алдыңғы бір істе Мансфилд қарастыру доктринасын күштен шығаруға тырысқан. Ағылшын заңында қарастыру келісімшарттың маңызды бөлігі болып табылады; жарамды қарастырусыз кез келген келісімшарт жарамсыз болып есептеледі. Бірақ Мансфилд сот шешімінде оны келісімшарттың дәлелі ретінде қарастыру керек, бірақ маңызды элемент ретінде емес деп мәлімдеді. Ол осы қазылардың арнайы тобын құрды, олардың кейбіреулері, мысалы, Эдвард Во, коммерциялық құқық бойынша танымал сарапшыларға айналды. "Лорд Мансфилдтің қазылар тобы" саудагерлер мен соттар арасында тиімді байланыс көпірісі болды.
Авторлық құқық
Мэнсфилд авторлық құқық туралы заңға қатысты тағы бір маңызды шешім қабылдады. Бұл кітап сатушылар мен баспагерлер үшін үлкен жеңіс болды, себебі бұл жаңа компаниялардың бәсекелесуіне тиімді түрде кедерес келтірді, өйткені жаңа мәтіндердің болмауы оларға басып шығаратын ештеңе қалдырмады. Мэнсфилдтің бұл шешімі кеңірек мақсаттардың бір бөлігі ретінде қарастырылды; Сэр Уильям Блэкстоун сияқты басқа да заңгерлермен бірге ол мәңгілік авторлық құқықтың жақтаушысы болды.
Юниус
1695 жылы Парламент Лицензиялау актілерін жаңартпады, нәтижесінде баспасөз үкіметке қарсы материалдарды басып шығаруға еркін болды. 1697 мен 1713 жылдар аралығында Парламент арқылы жаңа Лицензиялау туралы заңды қабылдауға сегіз рет әрекет жасалғанымен, ешқайсысы сәтті болған жоқ. 1768 жылдың 21 қарашасынан бастап, «Джуниус» деген псевдониммен жазылған хаттар Генри Сэмпсон Вудфолл басқаратын лондондық газет «Public Advertiser»-де жарияланды. Онда Джуниус көптеген саяси қайраткерлерді, соның ішінде Лорд Гранби мен Мэнсфилдті сынады. Оның хаттарына зор қызығушылық танылғандықтан, «Public Advertiser» газетінің таралымы бес айдың ішінде екі есеге артты. Миллер 1770 жылдың 13 шілдесінде сотта болды, алты сағаттық талқыдан кейін қазылар алқасы оны кінәсіз деп тапты. Онда Джуниус Мэнсфилдті алдымен шотландтық болғаны үшін, содан кейін жақыптыққа бой алғаны үшін және, соңында, баспасөз бостандығын шектеуге тырысқаны үшін сынады. Бас прокурор Уильям де Грей баспагерлерді қайтадан соттауды ұсынса да, Мэнсфилд оған келіспеді, егер олар Джуниусқа жауап бермесе, ол жалықып, жазуын тоқтататынын айтты. Құлдыққа қарсы заңдық негіздемелерді үнемі сынап көрген белсенді азамат Гранвилл Шарп Сомерсеттің нағыз қолдаушысы болды. Сотта құлдың мүддесін қорғау үшін кемінде бес адвокат сөз сөйледі, ақпан мен мамыр аралығында үш рет сот отырысына қатысты. Олардың арасында Джеймс Мэнсфилд пен Фрэнсис Харгрейв болды, кейіннен ол осы іс бойынша жасаған жұмысының нәтижесінде танымал адвокат атанды. Соңында, 22 маусым 1772 жылы Мэнсфилд үкім шығарды, онда қожайын құлын Англиядан күшпен алып кетуге құқылы емес деп шешті және былай қорытындылады: Құлдық жағдайы осындай, оны моральдық немесе саяси себептермен қамтамасыз ету мүмкін емес; тек оң заң ғана, оның күші туған себептері, жағдайы және уақытынан кейін де ұзақ сақталады, естеліктерден өшірілгеннен кейін де. Ол соншалықты жек көрінетін нәрсе, оны қолдауға ештеңе төтеп бере алмайды, тек оң заң ғана. Сондықтан, бұл іс Англия заңдарымен рұқсат етілген немесе мақұлданған деп айта алмаймын, демек, қараңғы терілі адам босатылуы керек. Бұл шешім құлдықты сынағанымен, парламенттік заңнамада да, ортақ құқықта да құлдың заңдық мәртебесі жоқ екенін нақты көрсетті. Бұл Британ империясындағы құлдыққа әсер етпеді, ол 1833 жылғы Құлдықтан бас тарту туралы заң Парламент арқылы қабылданғанға дейін жойылмады. Мэнсфилдтің шешімі туралы хабарлардың нәтижесінде қоғамдық пікір мен кейбір газеттер Англияда құлдық заңмен жойылды деген ой тудырды. Осы шешімге қарамастан, қараңғы терілі британдықтарды Лондон, Ливерпуль және Бристоль көшелерінде кейде ұрлап, колонияларға күшпен әкеліп отырды. (Мұндай оқиға туралы Олауда Эквиано 1774 жылы өзінің автобиографиясында, «Қызықты оқиға» (1789) деп жазды.)
The state of slavery is of such a nature, that it is incapable of being introduced on any reasons, moral or political; but only positive law, which preserves its force long after the reasons, occasion, and time itself from whence it was created, is erased from memory: it's so odious, that nothing can be suffered to support it, but positive law. Whatever inconveniences, therefore, may follow from a decision, I cannot say this case is allowed or approved by the law of England; and therefore the black must be discharged. Though the ruling criticised slavery, it did conclusively establish that there was no legal status of slave in either parliamentary legislation or the common law. This did not effect slavery in the British Empire which would not be done until the passage of the 1833 Slavery Abolition Act through Parliament. As a result of the reporting of Mansfield's decision, public opinion and some newspapers gave the impression that slavery had been abolished in England by the ruling. Despite the ruling, Black Britons were occasionally kidnapped in the streets of London, Liverpool and Bristol and forcibly brought back to the colonies. (Such an incident was recounted by Olaudah Equiano in 1774 in his autobiography, An Interesting Narrative (1789).)
Лорд Мэнсфилдтің билігі
Лорд Мэнсфилд қазіргі заманғы құқықтық ортада "Лорд Мэнсфилд ережесін" қалыптастырушы ретінде жиі еске алынады. Оның сөздерімен айтқанда: "Англия заңында нақты белгіленген, әке немесе ананың мәлімдемелері некеден кейін туған баланың заңдылығын жоққа шығару үшін қабылданбайды." Бұл цитата Мансфилдтің апелляциялық шешімінен алынған. Аталған істегі басты құқықтық мәселе осы бұрынғы қағида емес, ол тек "некеден кейін туған" балаларға ғана қатысты. Керісінше, бала некеге дейін туған-тұрмағандығы анықталу керек еді. Сұрақ баланың ата-анасының өмірден өткенге дейін жасаған мәлімдемелерінің, баланың некеге тұрмастан туғанын және осылайша заңды емес екенін дәлелдеу үшін куә ретінде пайдаланылуы мүмкін бе еді дегенге байланысты болды. Мэнсфилд баланың заңдылығына қарсы куәлікті қабылдап, жаңа сот отырысын тағайындады. "Лорд Мэнсфилд ережесі" термині кейде бірнеше юрисдикцияларда қолданылып келе жатқан принципті – неке күйеудің әйелінен туған баласының әкесі екенін толыққанды дәлелдейді дегенді білдіру үшін, сәл өзгеше мағынада қолданылады.
Лордтар палатасы
Фокс Норт коалициясы құрылғаннан кейін, Мансфилд Лордтар палатасының спикері қызметін атқаруға келісті және 1783 жылдың ақпан айында қызметке кірісті. Коалициялық министрлік кезіндегі басты мәселе – Шығыс Үндістан заң жобасы болды, ол Лордтар палатасы мен Халық палатасында ашулы пікірталастарға ұшырады. Бұл 1783 жылдың желтоқсан айында болды.
Зейнеткерлік және өлім
Денсаулығы нашарлағанмен, Мэнсфилд Лорд-бас судья лауазымын ресми түрде тастаудан бас тартты, себебі III Георг Мэнсфилд отставкаға кеткеннен кейін оның шәкірті Фрэнсис Буллердің осы лауазымға тағайындалуына қарсы болды. Сол кездегі үкімет Ллойд Кенионды мүмкін болатын ізбасар ретінде ұсынды. Мэнсфилд 1788 жылға дейін (екі жыл бойы сотта отырмағанына қарамастан) үкімет зейнеткерлікке мәжбүрлемес бұрын құлап кетеді деген үмітте лауазымында қалды. Бірақ олай болмады, 3 маусымда ол ертеңінен бастап күшіне енетин отставка туралы хат жазды. Оның көп уақытын жерді күтіп-баптауға жұмсады. 1792 жылғы маусымда Фанни Берни Кенвудқа келгенде, Лорд Мэнсфилдті көре алмады, өйткені ол тым осал болды және 4 жылдан бері төмен қабатқа түспеген еді. Ол Мисс Мюррейлердің жай-күйін сұрап, құрметтерін білдірді, бірақ «Мисс Мюррейлер Лорд Мэнсфилдпен бірге жоғары қабатта болды, оны ешқашан тастамайтын». Жазда оны адвокаттар тобы барып, соттағы жаңалықтармен бөлісті. 1793 жылғы 10 наурызда ол ұйқысы келетінін айтты, келесі күні жақсырақ сезінсе де, 12 наурызға қарай тағы да ұйықтауға зәру екенін жеткізді. Мэнсфилд қайтыс болғаннан кейін көп ақша қалдырды, соның ішінде енді 2-ші граф болған немересіне 500 000 фунт стерлингке бағалы мүлік және Фрэнсис Буллерге 2000 фунт стерлинг сыйлады.
Кейіпкер
Мэнсфилд адвокаттық палатада, Парламентте және судья қызметін атқарып жүргенде сөз өнерімен және шешендігімен көзге түсті; әсіресе лорд Честерфилд оны «Халық палатасындағы ең жақсы сөйлеуші, оны салыстыру мүмкін емес» деп сипаттады. Гарет Джонс оны «консервативті, мәдениетті, күміс тілді, сергекті, білімді және көп оқыған; ақылға сүйенген, өткеннің мұрасынан сескенбеген, терең ойлы заңгер» деп сипаттады. Оның замандасы Эдмунд Берк: «Оның күші біреулерден артық, иландыру қабілеті тең болғанмен, оған ешкім жетпеді. Ол кез келген мәселені шешуде ерекше шеберлік танытты. Бұл өзіндік құнды аргументі басқа ешкімде болмады» деді. Сэмюэл Джонсонның «Егер жас кезінде ұсталса, [шотландиялықтан] көп пайда табуға болады» деген сөзі Мэнсфилдке арналған еді, сондай-ақ Джонсон оны «жалғыз заңгерден гөрі артық» деп сипаттады, ал Англия заң тарихындағы ең маңызды заңгерлердің бірі саналатын Эдвард Кок – «жалғыз заңгер» ғана болды. Басқа адвокаттардан өзгеше Мэнсфилд әрқашан сабырлы болып, «өте сақ болғандықтан сескенуге дейін» жеткенімен белгілі болды. Алайда, екі пікір де күдікті: Питтің пікірі, өйткені ол Мэнсфилдке және Йоркке үнемі қарсылас болды, ал Йорк Мэнсфилдті лорд-канцлер лауазымына тағайындалуда озып кетпеу үшін тырысты. Мэнсфилд «өз буынының заңгерлік генийі» деп аталды. Арканзас университетінің құқық мектебінің негізін қалаушы Джулиан С. Уотерман сияқты басқа американдықтар оны «жалпы құқықтың ең ұлы судьясы ғана емес, сонымен қатар ағылшын-американ құқық тарихындағы ең ұлы судья» деп сипаттады, ал Джозеф Стори Мэнсфилд «жалпы құқықтың тар шектерін бұзып, оны феодалдық өзімшілдік пен қатыгездіктен құтқарып алды» және «ол әлемде пайдалы төңкеріс жасау үшін тағдырмен көтерілген ұлы адамдардың бірі болды» деді.
Танымал мәдениетте
2013 жылы шыққан "Белл" фильмінде Мюррей рөлін Том Уилкинсон сомдайды. 2015 жылы шыққан "Скандалдық леди В" фильмінде Мюррей рөлін Дэвид Кальдер сомдайды.