Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англияның Бас судьясы
Бас судья
Lord Chief Justice of England
the Lord Chief Justice
Эдуард Лоу, 1-ші Элленборо бароны (16 қараша 1750 – 13 желтоқсан 1818) – ағылшын судьясы. Парламент мүшесі және Бас прокурор қызметтерін атқарғаннан кейін ол Бас судья болды.
Edward Law, 1st Baron Ellenborough, (16 November 1750 – 13 December 1818), was an English judge. After serving as a member of parliament and Attorney General, he became Lord Chief Justice.
Ерте өмір
Лоу Камберлендтегі Ұлы Солкелдте дүниеге келді, оның әкесі, Эдмунд Лоу (1703–1787), кейін Карлайл епискобы, сол кезде осы жердің пасторы болды. Оның анасы Мэри Кристиан, Джон Кристианның қызы, Еванриггтен, Камберлендтен шыққан. Чартерхаус мектебінде және Кембридж университетінің Питерхаус колледжінде білім алған ол үшінші курс бітірушісі атанды, жақын арада Троица колледжіне стипендиямен қабылданды. Әкесінің дін қызметкері болуын қатаң тілегеніне қарамастан, ол заңгер мамандығын таңдады және университетті бітірген соң Линкольн Иннге қабылданды.
Law was born at Great Salkeld, in Cumberland, of which place his father, Edmund Law (1703–1787), afterwards Bishop of Carlisle, was at the time rector. His mother was Mary Christian, daughter of John Christan of Ewanrigg, Cumberland. Educated at the Charterhouse and at Peterhouse, Cambridge, he passed as third wrangler, and was soon afterwards elected to a fellowship at Trinity. In spite of his father's strong wish that he should take holy orders, he chose the legal profession, and on quitting the university was entered at Lincoln's Inn.
Мансап
Барда арнайы адвокаттық қызметте бес жыл өткеннен кейін, 1780 жылы ол адвокаттыққа қабылданды. Ол солтүстік округін таңдап, қысқа мерзім ішінде табысты тәжірибе жинап, жоғары беделге ие болды. 1787 жылы ол Лордтар палатасындағы Уоррен Хейстингсқа қарсы танымал сот процесінде бас кеңесші болып тағайындалды, және оның қорғауды жүргізу шеберлігі баршаға мәлім болды. 1802 жылы ол лорд Кенионның орнын басып, Корольдік соттың бас судьясы – Лорд-бас судьясы болды. Ол барондыққа көтерілген кезде, Эленборо, Камберленд графтығындағы Эленборо бароны атанды, бұл атау оның анасының туған жерінен, ата-бабалары ұзақ жылдар бойы шағын мүлік иеленген ауылдан алынған. Соған орай, сол жылы, 1803 жылы ол Ұлыбританияның құпия кеңесіне мүше болып тағайындалды. 1803 жылы ол Парламентке заң жобасын ұсынды, ол кейіннен 1803 жылғы Зұлымдықпен ату немесе пышақтау туралы заңға (көбінесе Лорд Эленбороу заңы деп аталады) айналды, ол Англия мен Ирландиядағы абортқа қатысты заңнаманы нақтылады. 1806 жылы Уильям Питт кішінің қайтысынан кейін Лорд Эленборо екі аптаға уақытша Қаржы министрі қызметін атқарды. Лорд Гренвиллдің «барлық таланттар» министрлігі құрылған кезде Лорд Эленборо Лорд-канцлер лауазымынан бас тартты, бірақ кабинетке орын алды. Оның бас судья қызметін сақтап тұрып мұндай қадам жасауы сол кезде көп сынға түсті, және бұрын-соңды мұндай жағдай болмағанмен, конституциялық тұрғыдан қарағанда айқын қарсылықтар тудырды, сондықтан бұл тәжірибе ешқашан қайталанбады. Оның сот шешімдері терең құқықтық білімімен ерекшеленді, әсіресе сауда құқығы саласында оның шешімдері жоғары беделге ие болды. Ол кеңесшілерге қатал және үстемдік танытты, сондай-ақ 1814 жылы лорд Кокрейнды қор биржасындағы алаяқтық үшін соттаған сияқты, сол заманда жиі кездесетін саяси сот процестерінде айыпталушыға қатысты айқын бейтараптық танытты. 1817 жылы Уильям Хоунды дінге қарсы сөздері үшін соттағанда, Эленборо қазылар алқасына кінәлі деп табуға бағыт берді, ал оның ақталуы оның өлімін жеделдеткені айтылады. Англиядағы мұңайған француз босқындарына лайықты өмір сүруге қажетті қаражат берудің негізгі адам құқығы бар екені жиі мақталып, үлгі ретінде алынды. Авторлық құқық саласындағы «Кэриге қарсы Керсли» ісіндегі оның шешімі, «адам ғылымды дамыту үшін басқа біреудің еңбегінің бір бөлігін адал түрде пайдалануы мүмкін, ғылымды шектеуге болмайды» деген тұжырым, әділ пайдалану доктринасын дамытуға зор ықпал етті. Ол 1818 жылдың қараша айында соттан кетіп, көп ұзамай қайтыс болды.
After spending five years as a special pleader under the bar, he was called to the bar in 1780. He chose the northern circuit, and in a very short time obtained a lucrative practice and a high reputation. In 1787 he was appointed principal counsel for Warren Hastings in the celebrated impeachment trial before the House of Lords, and the ability with which he conducted the defence was universally recognised. In 1802 he succeeded Lord Kenyon as Lord Chief Justice of the King's Bench. On being raised to the bench he was created Baron Ellenborough, of Ellenborough, in the County in Cumberland, taken from the village where his maternal ancestors had long held a small patrimony. Later that same year, 1803, he was appointed to the Privy Council of the United Kingdom. In 1803, he introduced a bill to Parliament which went on to become the Malicious Shooting or Stabbing Act 1803 (often referred to as Lord Ellenborough's Act) which clarified the law on abortion in England and Ireland. In 1806, on the death of William Pitt the Younger, Lord Ellenborough served as Chancellor of the Exchequer for two weeks ad interim. On the formation of Lord Grenville's ministry "of all the talents", Lord Ellenborough declined the offer of the office of Lord Chancellor, but accepted a seat in the cabinet. His doing so while he retained the chief justiceship was much criticised at the time, and, though not without precedent, was open to such obvious objections on constitutional grounds that the experiment was never repeated. As a judge, his decisions displayed profound legal knowledge, and in mercantile law especially were reckoned of high authority. He was harsh and overbearing to counsel, and in the political trials which were so frequent in his time, such as that of Lord Cochrane for Stock Exchange fraud in 1814, showed an unmistakable bias against the accused. In the trial of William Hone for blasphemy in 1817, Ellenborough directed the jury to find a verdict of guilty, and their acquittal of the prisoner is generally said to have hastened his death. that destitute French refugees in England have a fundamental human right to be given sufficient means to enable them to live, has been much praised and frequently followed. In the field of copyright, his judgment in Cary v Kearsley that " a man may fairly adopt part of the work of another for the promotion of science one must not put manacles on science" was extremely influential in developing the doctrine of fair use. He resigned his judicial office in November 1818, and died shortly after.