Чарльз Брендон: Англия ақсұлы, дипломат және әскери қолбасшысы

Кіріспе

Англия ақсұлтаны, дипломат және әскери қолбасшы Чарльз Брэндон, 1-ші Суффолк герцогы (шамамен 1484 – 22 тамыз 1545) – ағылшын әскери қайраткері және сарайдағы кеңесші. Үшінші әйелі Мэри Тюдор арқылы ол Генрих VIII патшаның жеңгесінің күйеуі болды.

Өмірбаян

Чарльз Брэндон – Ричард III қаза тапқан Босворт шайқасында Генри Тюдордың туын көтерген сэр Уильям Брэндонның екінші, бірақ жалғыз тірі қалған ұлы. Оның анасы, Элизабет Бруйн (1494 жылғы наурызда қайтыс болған), сэр Генри Бруйннің (1461 жылғы қайтыс болған) қызы және мұрагері болды. Чарльз Брэндон Генрих VII сарайында тәрбиеленіп, Генрих VIII-нің ең жақын досы болды. Ол Дагдейлдің айтуынша, "кейпі көркімен, батылдығымен және мінезімен Генрих VIII патшаға ұқсас адам" болған. Брэндон патша үйінің түрлі лауазымдарын атқарды, 1513 жылы Ат шебері болды және көптеген құнды жерлерді иеленді. 15 мамыр 1513 жылы ол өзінің қамқорлығындағы Элизабет Грейге үйленіп, Лисли виконты атанды. Бұл келісімшарт бұзылды және 1515 жылы Брэндонның Мэри Тюдорға үйленуі салдарынан титул жойылды. Ол 1513 жылғы француз жорығында Теруан және Турне қалаларын қоршауда көзге түсті. Нидерланды билеушісі Савой Маргаритасының өкілі, Теруаннан хат жазып, Лорд Лислидің "екінші патша" екенін еске салып, оған мейірімді хат жазуға кеңес берді. Осы кезде Генрих VIII Маргаритаға Лислиге үйленуді құпия түрде ұсынды және 1514 жылғы 4 наурызда оны Суффолк герцогы етіп тағайындады, бірақ ол оның әкесі Максимилианға бұл жобаға қатысы жоқ екенін айтты. Брэндон Суффолк герцогы болғанда, елде тек екі ғана герцог болды (Баккингем және Норфолк). Мэриге үйленгеннен кейін Суффолк бірнеше жыл зейнетте тұрды, бірақ ол 1520 жылы Алтын мата алаңында болды. 1523 жылы ол Кале қаласына ағылшын әскерлеріне басшылық етуге жіберілді. Ол фламанд әскерлерінің басындағы Флорис д'Эгмонт, Бюрен графымен бірге Францияға басып кірді және Францияның солтүстігін қиратты, бірақ қыс жақындағанда әскерін таратып жіберді. Брэндон 1524 жылы Англияның граф маршалы болып тағайындалды, бұл лауазымға бұрын Норфолк герцогының екіншісі Томас Ховард ие болған. Алайда, 1533 жылы ол кеңсесін Норфолк герцогының үшіншісі Томас Ховардқа тапсырды, "оның ата-бабалары ұзақ жылдар бойы осы лауазымды иеленген". Уолсидің жағдайы нашарлағаннан кейін Суффолк герцогының ықпалы артты. Ол Томас Ховардпен, Норфолк герцогының үшіншісімен бірге, Уолсиден Ұлы мөрді талап етуге жіберілді, ал Суффолк жаңа патшайымның таққа отыруында Жоғары басқарушы ретінде әрекет етті. Ол Генрихтің Екатеринаның үйін тарату үшін тағайындаған комиссарлардың бірі болды, бұл жұмыс оған ұнамады. Оның отбасы кем дегенде жарты ғасыр бойы Лондонның Боро Хай-стритінің батыс жағындағы жерде тұрды, содан кейін ол Саффолк Плейс сарайын салды. Чарльз Генрихтің шіркеу саясатын қолдады және монастырлар таратылғаннан кейін көптеген жерлерді алды. 1544 жылы ол Францияға басып кіру үшін ағылшын әскеріне екінші рет басшылық етті. Ол келесі жылдың 24 тамызында Гилдфордта, Суррейде қайтыс болды. Генрих VIII есебінен ол Виндзордағы Сент-Джордж капелласында жерленді. Брэндон, мүмкін, Англияда Генрих VIII-нің құрметін соңғы содырлығымен сақтап қалған жалғыз адам болды.

Charles Brandon was the second but only surviving son of Sir William Brandon, Henry Tudor's standard bearer at the Battle of Bosworth Field, where Richard III was slain. His mother, Elizabeth Bruyn (d. March 1494), was daughter and co heiress of Sir Henry Bruyn (died 1461). Charles Brandon was brought up at the court of Henry VII, and became Henry VIII's closest friend. He is described by Dugdale as "a person comely of stature, high of courage and conformity of disposition to King Henry VIII, with whom he became a great favourite." Brandon held a succession of offices in the royal household, becoming Master of the Horse in 1513, and received many valuable grants of land. On 15 May 1513, he was created Viscount Lisle, having entered into a marriage contract with his ward, Elizabeth Grey, suo jure Viscountess Lisle. The contract was ended and the title was forfeited as a result of Brandon's marriage to Mary Tudor in 1515. He distinguished himself at the sieges of Thérouanne and Tournai in the French campaign of 1513. One of the agents of Margaret of Savoy, governor of the Netherlands, writing from before Thérouanne, reminded her that Lord Lisle was a "second king" and advised her to write him a kind letter. At this time, Henry VIII was secretly urging Margaret to marry Lisle, whom he created Duke of Suffolk on 4 March 1514, although he was careful to disclaim any complicity in the project to her father, Maximilian I, Holy Roman Emperor. When Brandon was made Duke of Suffolk, there were only two other dukes in the kingdom (Buckingham and Norfolk). After his marriage to Mary, Suffolk lived for some years in retirement, but he was present at the Field of the Cloth of Gold in 1520. In 1523 he was sent to Calais to command the English troops there. He invaded France in company with Floris d'Egmont, Count of Buren, who was at the head of the Flemish troops, and laid waste the north of France, but disbanded his troops at the approach of winter. Brandon was appointed Earl Marshal of England in 1524, a position previously held by Thomas Howard, 2nd Duke of Norfolk. However, in 1533 he relinquished the office to Thomas Howard, 3rd Duke of Norfolk, "whose auncesto[ur]s of longe tyme hadde the same until nowe of late." After Wolsey's disgrace, Suffolk's influence increased. He was sent with Thomas Howard, 3rd Duke of Norfolk, to demand the Great Seal from Wolsey; and Suffolk acted as High Steward at the new queen's coronation. He was one of the commissioners appointed by Henry to dismiss Catherine's household, a task he found distasteful. His family had a residence on the west side of Borough High Street, London, for at least half a century prior to his building of Suffolk Place at the site. Charles supported Henry's ecclesiastical policy, receiving a large share of the lands after the dissolution of the monasteries. In 1544, he was for the second time in command of an English army for the invasion of France. He died at Guildford, Surrey, on 24 August in the following year. At Henry VIII's expense he was buried at Windsor in St George's Chapel. Brandon was perhaps the only person in England who successfully retained Henry VIII's affection for most of a period of forty years.

Мэри Тюдормен неке

Чарльз Брэндон король Генрих VIII-нің әпкесі Мэри Тюдордың Франция королі Людовик XII-ге үйленуіне арналған турнирлерге қатысты. Кейін, 1515 жылы Людовик XII қайтыс болғанда, ол корольмен түрлі мәселелерді келіссөз жүргізу үшін аккредиттелді; және жаңа король, Франциск I-ді құттықтауға, сондай-ақ принцесса Мэридің Англияға оралуы жөнінде келіссөздер жүргізуге жіберілді. Чарльз бен жас тоқал королева Мэри арасындағы махаббат оның үйленуінен бұрын туған еді, ал король Франциск I оны оған үйлену ниетімен айыптады. Франциск король, мүмкін, әйелі Клод патшайымның өліміне үміттеніп, Марияның жесірлік күйінің алғашқы аптасында оның қолдаушыларының бірі болған, онда Мария оның ұсыныстарынан аулақ болу үшін оған сенім білдіргенін мәлімдеді. Франциск I және Генрих VIII екеуі де ғашықтардың некесіне достық қатысты, бірақ Чарльздің көптеген саяси жауы болды және Мэри саяси мақсаттар үшін тағы да құрбандыққа шалынуы мүмкін деп қорқыды. Корольдің кеңесі Чарльз Брэндонның сарайдағы билігін одан әрі арттыруын қаламағандықтан, бұл одаққа қарсы болды. Шындығында, Генрих король Францисктан алтын ыдыстар мен зергерлік бұйымдарды алуға асықты, оларды король Людовик XII өз қарындасы Мэриге берген немесе уәде еткен, сондай-ақ король Людовикпен некесінің шығындарын өтеуді қалады; және ол Чарльздің оларды алуына байланысты Чарльздың ниетіне келісімін берді. Алайда, Чарльз Мэриді Англияға қайтаруға жіберілгенде, Генрих VIII оған оған ұсыныс жасамауға уәде берді. Бірақ Францияда болғаннан кейін, Чарльзді Мэри осы уәдесінен бас тартуға көндірді. Олар 3 наурыз күні 1515 жылы Клуни қонақ үйінде, бар болғаны 10 адамның куәлігінде, олардың ішінде король Франциск I болды, жасырын түрде үйленді. Чарльз олардың жақын досы Томас Уолсиге олардың некесін хабарлады. Техникалық тұрғыдан алғанда, бұл мемлекеттік қылмыс еді, өйткені Чарльз Брэндон корольдің рұхсатысыз патшайымға үйленген. Сондықтан король Генрих VIII ашуға булықты, ал жеке кеңес Чарльзды түрмеге қамауға немесе өлім жазасына кесуге шақырды. Ол Уолсидің араласуымен және корольдың өз қарындасына және өзіне деген сезімімен ғана Генрихтің ашуынан құтылды. Сондықтан, жұбайлар жеңіл жаза алды және корольге жыл сайын 1000 фунт стерлингтен төленетін 24 000 фунт стерлинг айыппұл төледі, сондай-ақ Мэридің король Людовик XII-ден алған 200 000 фунт стерлингтік қалың малдың барлық бөлігін, оның алтын ыдыстарын және зергерлік бұйымдарын төледі. Алайда, кейін король айыппұлды азайтты. Олар 1515 жылдың 13 мамырында Гринвич сарайында король Генрих VIII және оның сарайлықтарының куәлігінде ашық түрде үйленді. Саффолк герцогы бұрын екі рет үйленген, Маргарет Невиллге (Джон Мортимердің жесірі) және Анн Браунға, ол Маргарет Невиллге үйленер алдында оған айтты. Анн Браун 1511 жылы қайтыс болды, бірақ Маргарет Невилл, ол туыстық байланыс негізінде некесін жойды, әлі тірі болды. 1528 жылы ол папа Климент VII-ден Мэри Тюдормен жасаған некесінің заңдылығын растайтын бұйрық алды. Мэри 1533 жылдың 25 маусымында қайтыс болды, ал сол жылдың қыркүйек айында Чарльз өзінің қамқорлығындағы 14 жасар Кэтрин Виллоубиге (1519–1580) үйленді. Кэтрин оның аға ұлы Генриге, Линкольн графына айттырылған еді, бірақ ол үйленуге тым жас еді. Кэтриннің жерін жоғалту қаупіне ұшырағысы келмеген Чарльз соңында оған өзі үйленді. Кэтрин Виллоубиден оның екі кіші ұлы туды, олар үлкен үміттер білдірді, Генрих (1535–1551) және Чарльз (шамамен 1537–1551), кейін Саффолк герцогтары болды. Алайда, олар бір сағаттың ішінде терлеу ауруынан қайтыс болды. 1536–1543 жылдар аралығында Чарльз өзінің лондондық резиденциясын, 1522 жылы жақсартылған Суффолк Плейсті, король Генрих VIII-ге Лондонның Страндтағы Норвич Плейспен алмастырды. Ол сонымен қатар осы уақытта Хоксн поместьесін жалға алды.

Charles Brandon took part in the jousts which celebrated the marriage of Mary Tudor, King Henry VIII's sister, with King Louis XII of France. Later, on King Louis XII's death in 1515, he was accredited to negotiate various matters with the King; and was sent to congratulate the new King, Francis I of France, as well as to negotiate Princess Mary's return to England. Love between Charles and the young Dowager Queen Mary had existed before her marriage, and King Francis I roundly charged him with an intention to marry her. King Francis, perhaps in the hope of his wife Queen Claude's death, had himself been one of Mary's suitors in the first week of her widowhood, in which Mary had asserted that she had given him her confidence in order to avoid his overtures. King Francis I and King Henry VIII both professed a friendly attitude towards the marriage of the lovers, but Charles had many political enemies, and Mary feared that she might again be sacrificed for political considerations. The King's Council, not wishing to see Charles Brandon gain further power at court, were opposed to the match. The truth was that King Henry was anxious to obtain from King Francis the gold plate and jewels which had been given or promised to his sister Mary by King Louis XII as well as the reimbursement of the expenses of her marriage with King Louis; and he practically made his acceptance in Charles's suit dependent on Charles obtaining them. However, when Charles was sent to bring Mary back to England, King Henry VIII made him promise that he would not propose to her. Once in France though, Charles was persuaded by Mary to abandon this pledge. The couple wed in secret at the Hotel de Clugny on 3 March 1515 in the presence of just 10 people, among whom was King Francis I. Charles announced their marriage to Thomas Wolsey who had been their fast friend. Technically, this was treason as Charles Brandon had married a royal princess without King Henry's consent. Thus, King Henry VIII was outraged, and the privy council urged that Charles should be imprisoned or executed. He was only saved from King Henry's anger by Wolsey and from the affection that the King had for both his sister and for him. Hence, the couple got off easily and were charged only with a heavy fine of £24,000 to be paid to the King in yearly instalments of £1000, as well as the whole of Mary's dowry from King Louis XII of £200,000, together with her plate and jewels. Nonetheless, the fine was later reduced by the King. They were then openly married at Greenwich Hall on 13 May 1515 in the presence of King Henry VIII and his courtiers. The Duke of Suffolk had been already twice married, to Margaret Neville (the widow of John Mortimer) and to Anne Browne, to whom he had been betrothed before his marriage with Margaret Neville. Anne Browne died in 1511, but Margaret Neville, from whom he had obtained a declaration of nullity on the ground of consanguinity, was still living. He secured in 1528 a bull from Pope Clement VII that assured the legitimacy of his marriage with Mary Tudor. Mary died on 25 June 1533, and in September of the same year, Charles married his ward, the 14 year old Katherine Willoughby (1519–1580), suo jure Baroness Willoughby de Eresby. Katherine had been betrothed to his eldest surviving son, Henry, Earl of Lincoln, but the boy was too young to marry. Not desiring to risk losing Katherine's lands, Charles married her himself in the end. By Katherine Willoughby, he had his two youngest sons who showed great promise, Henry (1535–1551) and Charles (c. 1537–1551), who later became Dukes of Suffolk. However, they eventually died of the sweating sickness within an hour of each other. Between 1536–1543, Charles gave his London residence Suffolk Place, rebuilt by him in fine Renaissance style in 1522, to King Henry VIII in exchange for Norwich Place on the Strand, London. He also leased Hoxne manor at this time.

Шығармалық бейнелер

Мэри Тюдор мен Чарльз Брэндон арасындағы романс американдық автор Чарльз Мейджордың Эдвин Каскоден псевдонимімен жазған «When Knighthood Was in Flower» кітабында көркемделіп суреттелген. Ол алғаш рет 1898 жылы The Bobbs Merrill Company баспасынан шықты және үлкен табысқа ие болды. Осы роман негізінде кем дегенде үш фильм түсірілді. 1908 жылы Уоллес МакКатчон режиссерлік еткен «When Knighthood Was in Flower» немесе «When Knights Were Bold» атты фильм түсірілді. Бұл фильмтің қазіргі кезде жоғалып қалғаны белгілі. 1922 жылы Роберт Г. Вигнола режиссерлік еткен «When Knighthood Was in Flower» фильмінде ол Форрест Стэнли рөлінде ойнады. Ричард Тодд Брэндонды «Қилық пен гүл» фильмінде бейнелейді, ол 1515 жылы Мэри Тюдормен болған романсының баяны. Молли Костайн Хейкрафттың «Қысық патшайым» романы Брэндон мен Мэри Тюдор арасындағы қарым-қатынастың тағы бір көркемдік нұсқасын ұсынады. Брэндонды Showtime арнасының «Тюдорлар» сериалында актер Генри Кавилл сомдады. Сериалда ол Маргарет Тюдорға үйленген деп қате көрсетілген, бірақ шындығында ол Мэри Тюдорға үйленген. Ол өзінің жақын досы Генри VIII-нің сенімді серігі болғандықтан, Брэндонның көптеген сюжеттері драмалық эффект үшін көркемделіп суреттелген. Мысалы, ол екі рет үйленген және екінші әйелі Кэтрин Виллоуби Брэндоннан, Саффолк герцогинясынан (Ребекка Уэйнрайт) ажырасқан. Ол өмірінің соңына дейін күтім жасаған француз эмигрантын (Селма Брук ойнады) ресми сүйіктісі ретінде ұстаған. Сонымен қатар, оның тек бір ұлы бар, Эдвард (Майкл Виндер), бұл Генри Брэндонның, 2-ші Саффолк герцогының бейнесі деп есептеледі. Ол Жан Плейдидің «Мария, Франция патшайымы», «Қаспадағы ханым» және «Гранаттың көлеңкесі» романдарындағы кейіпкер. Ол Хиллари Мантелдің «Волк Холл» романында және оның жалғасы «Денелерді көтеріңдер» және «Айна мен жарық» шығармаларында кейіпкер ретінде пайда болады. Оны актер Ричард Диллейн Мантелдің кітабы негізінде түсірілген BBC-нің «Волк Холл» драмасында сомдады. Джудит Меркл Райлидің «Жылан бақшасы» романында Брэндон өте күшті, бірақ ақыл-ойы жетілмеген, әрі дұрыс жаза алмайтын ақсүйек ретінде бейнеленген. Брайан Блессид «Генри VIII және оның алты әйелі» (1972) фильмінде Саффолк рөлін ойнады. Брэндонды актер Джордан Ренцо 2019 жылы Starz арнасының «Испандық принцесса» сериалында Филиппа Грегоридің «Тұрақты принцесса» және «Патшаның қарғысы» романдары бойынша сомдады.

The romance between Mary Tudor and Charles Brandon is fictionalized in When Knighthood Was in Flower, by American author Charles Major writing under the pseudonym Edwin Caskoden. It was first published by The Bobbs Merrill Company in 1898 and proved an enormous success. At least three films have been based on this novel. A 1908 motion picture of the same name or under the title When Knights Were Bold was directed by Wallace McCutcheon. This is considered a lost film. He is portrayed by Forrest Stanley in the 1922 film adaptation When Knighthood Was in Flower, directed by Robert G. Vignola. Richard Todd portrays Brandon in The Sword and the Rose, an account of his romance with Mary Tudor in 1515. The Reluctant Queen by Molly Costain Haycraft presents another fictionalised version of the relationship between Brandon and Mary Tudor. Brandon was portrayed by actor Henry Cavill in the Showtime series The Tudors. In this series he is incorrectly portrayed as being married to Margaret Tudor, when in fact he was married to Mary Tudor. He served as a confidant to his best friend Henry VIII, and therefore a number of Brandon's storylines are fictionalized for dramatic purposes. For example, he is married twice and is estranged from second wife Catherine Willoughby Brandon, Duchess of Suffolk (Rebekah Wainwright). He takes on an official mistress, a French expatriate (played by Selma Brook), who cares for him up until his death. Also, he only has one son here, Edward (Michael Winder), presumably a representation of Henry Brandon, 2nd Duke of Suffolk. He is a character in the novels Mary, Queen of France, The Lady in the Tower and The Shadow of the Pomegranate by Jean Plaidy. He appears as a character in the Man Booker Prize winning novel Wolf Hall by Hilary Mantel, and in its sequels, Bring Up the Bodies and The Mirror and the Light. He is portrayed by actor Richard Dillane in the BBC drama Wolf Hall, based on Mantel's book. In the novel The Serpent Garden by Judith Merkle Riley, Brandon is portrayed as an immensely strong but rather dimwitted noble with a poor sense of spelling. Brian Blessed portrayed Suffolk in the film Henry VIII and His Six Wives (1972). Brandon is portrayed by actor Jordan Renzo in the 2019 Starz series The Spanish Princess based on the novels The Constant Princess and The King's Curse by Philippa Gregory.